สามีเจ้าหัวใจ

ตอนที่ 22 : บทที่ 4: ฟางจะรอพี่มารับนะ กี่ปีฟางก็จะรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63


E-book: https://bit.ly/2XES1MC

 

แกเอาลูกแกไปซ่อนไว้ไหน!

แม่ของวัชพลพุ่งเข้าทำร้ายอิงอร วราลีกัดฟันแน่นไม่ให้ร้องออกมาเมื่อโต๊ะกระแทกโดนผนังข้างๆ

ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน เขายังไม่กลับมา

อย่าหวังว่ามันจะหนีไปได้! ใครทำลูกฉันมันต้องเจ็บกว่าเป็นล้านเท่า! ฉันจะให้พี่ชายยัดข้อหาเอาจนลูกแกโดนโทษประหาร!

เสียงตวาดสะท้อนก้องอยู่ในบ้าน น่ากลัวและน่าชิงชังเสียยิ่งกว่าภูตผี เสียงทุ้มแหบๆ ของผู้ชายคนเดิมดังขึ้นหลังจากนั้น

ค้ายาเสพติด ลักทรัพย์ พยายามฆ่า จะเอาข้อหาอะไรพี่จัดให้ได้ทั้งนั้น!

ตำรวจไม่ได้มีแค่พวกของคุณ! ตำรวจดีๆ ต้องให้ความยุติธรรมกับลูกฉันแน่ อิงอรโต้กลับ

ผัวฉันมีทั้งเงินทั้งอิทธิพล อย่างมากก็แค่จ้างเก็บ...ฉันจะเก็บลูกแก แม้แต่ศพก็จะไม่มีใครได้เห็น!

วราลีกอดเข่าแน่นขึ้น เย็นเฉียบไปทั้งตัว เธอแทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เสียงปิดประตูและลงกลอนภายใต้ความเงียบทำเอาเธอสะดุ้ง อิงอรตลบผ้าคลุมโต๊ะขึ้น ดึงเธอออกมาข้างนอก

ป้าต้องพาพี่เขาหนี! ไม่ว่าจะผิดหรือถูก ถ้าเขายังอยู่ที่นี่ต่อต้องถูกพวกนั้นเล่นงานแน่! อิงอรจูงมือวราลีไปทางหลังบ้าน มันมืดสนิทเพราะไม่ได้เปิดไฟแม้แต่ดวงเดียวฟางมีพาสปอร์ตรึเปล่า เคยทำวีซ่าอเมริกาไว้ไหม กลับไปเอาที่บ้านนะ เดี๋ยวป้าจะไปรับ

ป้าอรจะพาพี่ลุคหนีไปไหนจ๊ะเธอถามทั้งๆ ที่เดาคำตอบได้อยู่แล้ว และอิงอรก็ช่วยยืนยันให้ชัดเจนขึ้น

ป้าจะพาลุคกลับนิวยอร์ก

น้ำตาของวราลีพรั่งพรูยิ่งกว่าเดิม เธอกัดริมฝีปากจนเจ็บเพื่อไม่ให้ตัวเองสะอึกสะอื้น อิงอรรวบเธอเข้าสู่อ้อมกอดและร้องไห้ไม่ต่างกัน

พวกเขาเฝ้าอยู่หน้าบ้าน ป้าจะให้ฟางออกข้างหลังอิงอรปล่อยวราลี เธอกางบันไดพับและตั้งชิดรั้ว กระซิบบอก ระวังอย่าให้พวกเขาเห็น แล้วรีบวิ่งไปให้ถึงบ้าน

วราลีพยักหน้า เธอขึ้นบันไดไปนั่งบนรั้วจากนั้นก็ค่อยๆ หย่อนตัวเองลงสู่อีกฟาก เธอวิ่งฝ่าสายฝนถึงบ้านด้วยความคุ้นเคยมากกว่าจะมองทางข้างหน้า

วราลีไม่เคยได้ไปไหน อย่าพูดถึงวีซ่าอเมริกาเลย แม้แต่พาสปอร์ตเธอยังไม่เคยเห็นของจริงด้วยซ้ำ เธอวิ่งเข้าในบ้าน ตรงสู่แผงควบคุมไฟ ปิดไฟสนามและรอบรั้วจนหมด ขาของเธออ่อนแรงเหลือเกินแต่เธอจะชักช้าไม่ได้ เด็กสาวในวันนั้นรีบยกเก้าอี้ตั้งไว้บนเตียง ปีนขึ้นไปดันฝ้า ควานมือหากล่องสังกะสีแล้วหยิบลงมา

มือเธอสั่น นั่นทำให้กว่าจะเปิดกล่องคุกกี้ได้ก็กินเวลาไปมาก สร้อยทองสองบาทของแม่อยู่ในนั้นจริงๆ วราลีหยิบมันใส่กระเป๋ากางเกง วิ่งออกมาที่ห้องนั่งเล่น เลือกเอากุญแจดอกใหญ่ที่มีป้ายสีเหลืองห้อยอยู่

เธอไปรออิงอรที่ประตูหลัง ลมพัดกรรโชกแรง ฟ้าร้องครืนๆ และฝนเริ่มลงเม็ดหนาขึ้น ราวหนึ่งนาทีหลังจากนั้นอีกฝ่ายก็มาถึงพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็ก พวกเธอจูงมือกันโดยมีวราลีเดินฝ่าความมืดนำไปยังประตูข้างที่ปิดตายด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่

วราลีไขกุญแจ ดึงประตูสุดแรงแต่ก็ทำได้เพียงให้มีช่องว่างที่ผู้หญิงรูปร่างบางจะลอดออกไปได้ อิงอรคงเพิ่งสังเกตจึงเอ่ยถาม

กระเป๋ากับเอกสารของน้องฟางล่ะ

ฟางไม่มีหรอกค่ะ ป้าอรไม่ต้องห่วงฟาง แม่พี่พลเขาจ้องจะเล่นงานแต่พี่ลุค เขาไม่สนใจฟาง วราลีล้วงเอาสร้อยทองแล้วยัดใส่มืออิงอร แม่ฟางเขาทิ้งไว้ให้ แต่ตอนนี้น่าจะมีประโยชน์กับป้าอรมากกว่า

แสงจากฟ้าแลบทำให้อิงอรมองเห็นสิ่งที่อยู่ในมือ ป้าไม่เอาหรอก แล้วป้าก็จะไม่ทิ้งน้องฟางไว้ที่นี่

ฟางไม่มีเอกสารอะไรเลย ถ้าไปด้วยก็เป็นภาระ ป้าอรกับพี่ลุคจะไม่ได้ไปนิวยอร์กกันสักที ป้าอรกับพี่ลุคต้องเดินทาง ต้องใช้เงิน เก็บมันไว้เผื่อจะเป็นประโยชน์ ถ้าไม่ได้ใช้ วันหน้ากลับมาเจอกันป้าอรค่อยเอามาคืนนะคะ

โทรศัพท์ในกระเป๋าอิงอรส่งเสียง เธอจูงมือวราลีหลบเข้าใต้ต้นไม้ใกล้ๆ ที่พอจะกันฝนได้บ้าง เมื่อรับสายเธอก็รีบบอกลุคว่าวราลีจะไม่ไปด้วย

ไปด้วยกันนะฟาง ลุคส่งเสียงร้อนรนมาตามสายหลังจากที่วราลีแนบโทรศัพท์กับหู

เขาคงไม่ทำอะไรฟางหรอก พี่ลุคกับป้าอรไปกันสองคนจะไวกว่า ฟางไม่มีเอกสารอะไรสักอย่าง ไปด้วยก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วง เธอปาดน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า

มาเถอะฟาง เอกสารอะไรไว้ไปทำทีหลัง

ถ้าขืนชักช้าเขาอาจจะตามพี่ลุคเจอ หรือไม่เขาก็อาจจะตามฟางไปหาพี่ลุคอีกที พี่ลุคกับป้าอรไปเถอะนะ พากันหนีไป

พี่ขอโทษนะฟาง...พี่รักฟางมากนะ พี่สัญญา สักวันพี่จะกลับมารับฟางไปอยู่ด้วยกัน

ฟางก็รักพี่ รักมากที่สุด ฟางจะรอพี่มารับนะ กี่ปีฟางก็จะรอ

เสียงวราลีขาดหายไปกับเสียงลมฝน เธอชาไปทั้งตัวยามที่อิงอรดึงเข้าไปกอดอีกครั้ง

ป้าอรกับพี่ลุคดูแลตัวเองดีๆ นะคะ

วราลีดันอิงอรออกไปนอกรั้ว มีเพียงมือข้างหนึ่งเท่านั้นที่ยังจับกันอยู่ระหว่างช่องว่างแคบๆ ของประตูที่เปิดอ้า

ป้าสัญญาว่าจะให้พี่ลุคเขากลับมารับน้องฟาง

ฟางจะรอค่ะ นานแค่ไหนก็จะรอ

ฝนลงเม็ดหนักขึ้นกว่าเดิมจนรู้สึกเจ็บ วราลียิ้มลาทั้งน้ำตา เธอรีบผลักประตูปิด ล็อคด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่ก่อนทรุดลงร้องไห้ปานใจจะขาดอยู่ตรงนั้น

  

และนี่ก็คือสาเหตุที่พี่ลุคต้องทิ้งฟางไปเมื่อ 10 ปีก่อนจ้ะ ในความทรงจำของฟางมีเท่านี้ แล้วเรื่องเมื่อเก้าปีก่อนที่พี่ลุคพูดถึงมันคืออะไรกัน?

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะทุกคน หวังว่าจะสนุกกับพี่ลุคและฟางน๊า แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ ^__^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,428 ความคิดเห็น

  1. #1297 saifon2014in (@saifon2014in) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 10:29

    ความทรงจำสุดท้ายก่อนจากกันของทั้งคู่

    ไม่เหมือนกันอย่างนี้ แล้วใครจะช่วยแก้ไข

    ให้กลับมารักกันอีกนะ ... 🥀🥀🥀🥀🥀

    #1,297
    0
  2. #477 yanwattana (@yanwattana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 10:18
    เเต่ละคอนบีบคั้นหัวใจม่ก
    #477
    0