สามีเจ้าหัวใจ

ตอนที่ 17 : บทที่ 4: ทีเรื่องแบบนี้ลืมง่ายจังนะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63


E-book: https://bit.ly/2XES1MC

 

มีวิธีไหนบ้างไหม...ที่สามารถเหนี่ยวรั้งวันคืนในอดีตให้หวนย้อนกลับคืนมา

วราลีล้างหน้า เช็ดน้ำตาจนแห้ง ท้องฟ้ายามบ่ายแก่เริ่มครึ้มด้วยเมฆฝน เธอเห็นขนิษฐาเปลี่ยนไปสวมยีนส์ขาสั้นกุดกับเสื้อกล้ามคว้านคอลึก ใช้มือป้องปาก ยืนคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีริมรั้วทึบสูง เธอจึงรีบเดินตัดผ่านสนามหญ้าไปที่บ้านใหญ่ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันสังเกต

ที่ลานกว้างมีซุปเปอร์คาร์สีเทาเข้มจอดอยู่ วราลีเคยเห็นรถประเภทนี้แล่นเร็วไปบนถนนและหายลับตาก่อนที่เธอจะทันได้มองให้ชัด ลุคยืนอยู่หน้ารถ เขาดูประเปรียว มุ่งมั่นและทันสมัย ซึ่งรถคันนั้นก็ช่างดูเหมาะกับเขาเหลือเกิน

ชายวัยกลางคนที่วราลีไม่เคยเห็นหน้าเดินมาที่รถของโรงแรม เขาและคนขับรถค้อมศีรษะให้ลุคก่อนจะนั่งรถคันเดียวกันกลับออกไป วราลีแน่ใจว่าลุคเห็นเธอแล้วหากเขาก็กลับทำเมิน

ร่างเพรียวบางสาวเท้าเข้าไปหา เธอเดินได้ช้าเพราะยังเจ็บแผลที่เข่า ลุคยืนอยู่ที่เดิม แต่พอวราลีไปถึงเขาก็หมุนตัวตั้งท่าจะเดินหนี

วราลีคว้ามือข้างหนึ่งของเขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง อย่างน้อยเขาก็ยังมีเยื่อใยต่อกัน ไม่เช่นนั้นคงไม่อยู่รอจนเธอมาถึงหรอก

ปล่อยเสียงของเขาทุ้ม มีอำนาจและเฉียบขาดอย่างที่เด็กหนุ่มที่เธอเคยรู้จักเมื่อสิบปีก่อนไม่มีวันเทียบติด

พี่ลุคยังจำได้ไหมว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหนวราลีถามเสียงอ่อนหวาน เธอเข้าใจว่าน้ำตาเหือดแห้งไปแล้ว แต่ทำไมมันถึงตั้งท่าจะเอ่อขึ้นมาอีก

ลุคแค่นเสียง ร่างสูงใหญ่เกร็งเครียดเห็นได้ชัดที่ลำคอและบ่ากว้าง เขากัดฟันแน่นจนกรามที่ปกคลุมด้วยไรหนวดครึ้มเขียวขึ้นสัน ชายหนุ่มหันมามองเธอ...มองเต็มตาด้วยแววอดทนอดกลั้น กดข่มอารมณ์ร้อนร้ายที่กำลังปะทุอยู่ภายใน ดูดุดันเสียจนวราลีเผลอห่อตัว เขาพลิกมารวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ในมือใหญ่แค่ข้างเดียว

พี่จำได้แม่นเลยลุคเค้นเสียงลอดไรฟัน

เพราะอะไรกัน...ทำไมเขาถึงมีท่าทีเหมือนโกรธแค้นเธอมากอย่างนี้

ฟางยังรักพี่เหมือนเดิม ยังรอพี่กลับมาตามสัญ...

ฟางไม่ขยะแขยงตัวเองบ้างเหรอ!ลุคตวาดเกรี้ยว แววเจ็บปวดและตัดพ้อวาบวับอยู่ในดวงตาสีน้ำผึ้งฟางยังพูดว่ารักได้ยังไงทั้งๆ ที่เก้าปีก่อนฟางยืนมองพี่ตายต่อหน้าได้ด้วยซ้ำ!

พี่ลุคพูดอะไร!

ทีเรื่องแบบนี้ลืมง่ายจังนะ! หรือเพราะวันนี้เห็นพี่มีเงิน ฟางก็เลยสมองเสื่อมจำไม่ได้ว่าเคยทำอะไรพี่เอาไว้เขาบีบข้อมือแน่นขึ้นจนวราลีเจ็บแค่พี่ไม่เอาคืนก็ถือว่าพี่ใจดีกับฟางมากพอแล้ว ดังนั้นก็อย่ามายุ่งกับพี่อีก!

ลุคเหวี่ยงข้อมือทั้งสองข้างของเธอทิ้งราวกับรังเกียจนักหนา ทำเอาวราลีถึงกับเซ ทว่าอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่ยอมแพ้ เธอวิ่งไปคว้าแขนเขา

พี่ลุคหมายถึงอะไร! เราจะต้องพูด...

พี่ลุคจ๊ะ!ขนิษฐาเรียกด้วยเสียงแหลมสูงแทรกกลางประโยคของวราลี เธอวิ่งมาจากที่ไหนสักแห่งและหยุดยืนข้างๆแม่ให้มาถามว่าพี่ลุคจะกินอะไรดีจ๊ะเย็นนี้ แม่จะทำไว้ให้

ลุคปลดมือวราลีออกจากแขน เขาเข้าไปนั่งในรถ ขับมันผ่านประตูรั้วที่เปิดค้างไว้ด้วยความเร็วและลับไปจากสายตาในเวลาไม่กี่วินาที

พี่ลุคเขาดูโกรธแกนะฟาง เขาโกรธเรื่องอะไรเหรอขนิษฐาหันมาถาม

ไม่รู้สิ เขาพูดเรื่องเก้าปีก่อน ฟางยืนมองพี่ตายต่อหน้า...วราลีเงียบไปอย่างครุ่นคิดพี่ข้าวเข้าใจไหม

จะไปเข้าใจได้ยังไง

ขนิษฐาเดินตัดผ่านลานกว้าง หัวใจเธอเต้นระส่ำและมือก็เย็นเฉียบเหมือนมันถูกจุ่มอยู่ในถังน้ำแข็ง เธอหันมองวราลีที่ก้าวเท้าเชื่องช้าไปยังม้านั่งเหล็กดัด ก่อนที่ตัวเธอเองจะหลบเข้าด้านข้างบ้านหลังใหญ่

มือของเธอสั่นเทาตอนที่หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าด้านหลังกางเกง จิ้มปลายนิ้วผิดๆ ถูกๆ จนนึกโมโหกว่าจะโทรหาวัชพลได้

พี่ลุคเข้าใจว่าเป็นยัยฟาง! ฉันได้ยินเขาตะคอก แล้วหน้าตาเขาก็โกรธมากเหมือนจะฆ่ายัยฟางได้ พี่พล...ฉันกลัว!ขนิษฐาเสียงพร่า เธอยืนนิ่งๆ แทบไม่ได้ ต้องเดินวนกลับไปกลับมา

ไม่ต้องกลัวหรอกน่า! เรื่องตั้งนานมาแล้ว แล้วน้ำหน้าอย่างไอ้ลุคมันจะทำอะไรได้

เขาไม่ใช่ฝรั่งขี้นกแล้วนะพี่! บ้านที่แม่ฉันทำงานขายตั้งสามสิบล้าน แล้วเมื่อกี้ก็มีคนเอารถหรูๆ ซุปเปอร์คาร์น่ะมาส่งให้เขาตอนนี้ลุคอาจจะรวยกว่าวัชพลด้วยซ้ำ ขนิษฐาอยากจะพูดคำนี้จริงๆฉันได้ยินพี่ลุคพูดเรื่องเอาคืน เขาว่าเขาไม่เอาคืนยายฟาง ก็แน่สิ เมื่อก่อนพี่ลุครักยายฟางมากนี่ แต่ถ้าเขารู้ว่าไม่ใช่ฝีมือยายฟาง...

อย่าคิดมากได้ไหมข้าววัชพลส่งเสียงหงุดหงิดมาจากอีกฟากของสาย

พี่พลไม่กลัวรึไง

ไม่! บอกแล้วไงว่าพ่อพี่เคลียร์กับแม่ไอ้ลุคตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

เก้าปีก่อนพี่ลุคปางตายเลยนะ! เขาหายไปตั้งนาน จู่ๆ ก็กลับมา เขาอาจจะมาแก้แค้นก็ได้นะพี่ ถ้าเขาคุยกับยายฟางรู้เรื่องเมื่อไรฉันซวยแน่!

งั้นก็ทำให้พวกมันไม่ได้คุยกันสิวัชพลพูดง่ายเหมือนบอกให้เธอไปแปรงฟัน

ทำยังไงล่ะ

กลัวเองก็คิดเองแล้วเขาก็ตัดสายหลังจากนั้น

  

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ ค่ะทุกคนนน!!! พี่ลุคพูดอะไรที่ฟางไม่เข้าใจ ส่วนยัยข้าวก็พูดกับพี่พลอีกอย่าง มีคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็คือฟาง สิบปีที่ผ่านมาคือตั้งหน้าตั้งตารออย่างเดียว 5555555

ขอบคุณสำหรับการติตามนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าน๊า

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,428 ความคิดเห็น

  1. #1295 saifon2014in (@saifon2014in) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 10:02

    คนขี้อิจฉามักจะลอบทำร้ายลับหลัง

    อย่างที่น้องฟางเจออยู่นี่แหละ... 😓😓😓

    #1,295
    0
  2. #194 Joeai (@Joeai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 07:48
    เจิมมมม
    #194
    0