[Fic Ghost hunt] Pretending [Naru x Mai]

ตอนที่ 3 : Episode 3: พิธีเลี้ยงปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ก.พ. 59

“มาอิ” เสียงกระซิบอันอ่อนโยนแผ่วแว่วมาจากด้านข้างของเธอ พื้นที่เย็นเหยียบจนเธอแทบจะสะดุ้ง มาอิพยายามกระพริบเปลือกตาอันหนักอึ้งเพื่อปรับม่านตาให้เข้ากับแสงสว่าง เธอเห็นใบหน้าของคนคนหนึ่งที่คุ้นเคย

“ยูจีน...?” มาอิพยายามหยัดตัวขึ้นแต่ถูกยูจีนประคองให้นอนลง

รอยยิ้มเขายังอ่อนโยนเหมือนเดิม มาอิคิดในใจ ใบหน้าที่มักแสดงความอ่อนโยนต่อเธอเสมอ เธอคิดถึงมากเหลือเกิน

“ยูจีน เป็นนาย....ฉัน...” มาอิยื่นมือไปสัมผัสเข้ากับแก้มขาวของยูจีน ร่างคนตรงหน้าหลับตาพริ้มรับความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอพลางยิ้มกว้างขึ้นอีก

“มาอิเธอต้องตื่นแล้วนะ” ยูจีนยังคงยิ้ม แต่หากสายตาเขาไม่ได้มองมาอิอีกต่อไป มาอิเบนสายตามุ่งไปยังทิศที่ยูจีนมองอยู่ กลุ่มลูกไฟสีฟ้ากลุ่มหนึ่งกำลังส่งเสียงร้องไห้

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ” มาอิลุกขึ้นนั่งข้างๆยูจีนพลางมองลูกไฟกลุ่มนั้นม้วนตัวไปรอบๆพวกเขาทั้งคู่

“ยูจีน วิญญาณพวกนี้กำลังขอความช่วยเหลือจากฉันหรอ?” มาอิพยายามปะติดปะต่อ เธอหันมองยูจีนแว้บหนึ่ง เสี้ยววินาทีนั้นความเจ็บก็แล่นเข้ามาที่ใบหน้าจนเธอต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา

“เธอนี่ชอบให้ตบหรือยังไง” เสียงแหลมใสของอายาโกะแล่นเข้าสู่โสตประสาทการรับรู้ของมาอิ เธอกระพริบตาถี่ๆหนึ่งครั้งก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่ออฟฟิศ มาอิรวบรวมสติอีกครั้งก่อนจะนึกย้อนไป

ก่อนหน้านั้นเกิดโพโต้ไกส์แล้วเธอก็สลบตามสเต็ปอีกแล้วสินะ

เธอคิดพลางถอนหายใจ แต่ช่างเถอะ เพราะเธอได้เจอกับยูจีนอีกรอบ พอคิดได้ดั่งนั้นแล้วมาอิก็ยิ้มกว้างทันที ทำเอาอายาโกะขมวดคิ้วมุ่น

“สงสัยชอบให้ตบจริงๆแฮะ เป็นมาโซคิสต์สินะแม่หนูน้อย” อายาโกะใช้ปลายเล็บสีแดงสดเขี่ยที่คางมาอิเบาๆเป็นการหยอกล้อแต่มาอิก็สะบัดออกทันที เธอส่งเสียงหึก่อนจะกอดอกมองทุกคน อายาโกะ หลวงพี่ จอห์น ไหนจะมาซาโกะ ลินซัง ทุกคนเข้ามารวมกันอยู่ในห้องออฟฟิศกันหมด สีหน้าทุกคนดูเคร่งเครียดมาก นาลที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องปิดหนังสือที่อ่านลงก่อนจะพูดขึ้น

“มาอิไหนลองบอกมาสิว่าฝันบอกเหตุอะไรบ้าง”

เป็นคำถามที่เธอไม่สบอารมณ์สักนิดเลย แทนที่จะเป็นห่วงกันสักนิดก็ไม่มี

“ฉันเห็นกลุ่มดวงวิญญาณ มันเข้ามาล้อมรอบตัวฉันกับยูจีนแล้วส่งเสียงร้องไห้ ฉันคิดว่าพวกมั---

“เธอยังเห็นยูจีนอยู่งั้นเหรอ?” เสียงขรึมแทรกผ่ากลางคำพูดมาอิ สีหน้านาลดูเคร่งเครียดขึ้น

“หมอนั่นไม่น่าจะอยู่ในภพนี้แล้วนี่”

“ฉันไม่รู้...” มาอิเสียงเบาลง ใช่ เธอไม่รู้หรอกว่าทำไมยูจีนถึงยังอยู่ในความฝันบอกเหตุเธอร่ำไป แต่เป็นเพราะเธอเองก็ยังไม่อยากให้เขาหายไป

เธอมีความสุข ที่ได้เห็นเขายังอยู่

มาอิเผลอยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าอกพลางสูดหายใจลึกๆ ปากบางเผลอแสดงรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง

นาลจ้องมาอิที่แสดงสีหน้าแบบนั้นนิ่ง

ไม่มีใครเดาออกว่าตอนนี้นาลกำลังคิดอะไรอยู่ เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องไป

ทุกคนมองตามแบบงุนงง

“แล้วสรุปว่านาลจะรับทำคดีนี้ไหม?” อายาโกะหันไปถามลิน ลินที่มองตามนาลเบนสายตาหันกลับมาหาอายาโกะพลางส่ายหน้าเบาๆ

“พวกเรากำจัดปีศาจไม่ได้” คำพูดนั้นทำให้มาอิสะดุ้งเฮือก

“ปีศาจ?”

หมายความว่ายังไงกัน แล้วดวงวิญญาณพวกนั้นที่เธอเห็นละ?

“ลินซังคะ ที่ว่าปีศาจ...?” คำถามนั้นของมาอิชักนำสายตาของลินให้มาหยุดที่เธอ แต่ด้วยความสูงกับสีหน้าของลินทำเอามาอิหดคอลง ความรู้สึกว่าตัวเธอกำลังค่อยๆเล็กลงเพราะโดนคนตรงหน้าข่ม

“ด็อกเตอร์พูดแค่ว่าคดีนี้เกี่ยวข้องกับปีศาจ” ลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หลวงพี่ที่ฟังอยู่เงียบๆก็โพล่งออกมาบ้าง

“งั้นเหตุการณ์โพโตไกส์ก่อนไมจะสลบละ? นั่นก็เกิดจากปีศาจ?”

ลินส่ายหัวเบาๆรอบหนึ่งก่อนจะชี้แจง “นั่นคืออาหาร”

“ว่าไงนะ!?” ทุกคนส่งเสียงออกมาพร้อมกัน

“ฮาระซังคงเข้าใจดีใช่ไหมครับ” ลินหันไปถามมาซาโกะที่ยืนหลับตานิ่ง เธอทำเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

“ค่ะ มันคือพิธีเลี้ยงปีศาจ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

126 ความคิดเห็น