สามีหลอกลวง

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 แฟนเก่า 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    28 ส.ค. 61

รถยนต์สัญชาติเยอรมันคันหรูสีควันบุหรี่เลี้ยวเข้ามาจอดในร้านอาหารเวียดนาม ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทของเขามากนัก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำลงจากรถแล้วอ้อมมายังฝั่งคนนั่ง ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะลงมา เขาก็ชิงเปิดประตูรถให้เสียก่อน

“ขอบคุณค่ะ” เธอว่า ก่อนแซว “เดี๋ยวนี้พี่ตรีดูแลเก่งจังเลยนะคะ”

“ของแบบนี้ก็ต้องมีการพัฒนาบ้างสิ”

เขาเดินเข้ามาในร้านอาหารโดยได้จองโต๊ะเอาไว้ล่วงหน้า แพรดาวแอบอึ้งไม่น้อย นี่เขามั่นใจได้อย่างไรว่าเธอจะตอบตกลงมาทานข้าวด้วยเนี่ยตรีทัตมีพัฒนาการขึ้นสูงมากๆ ทันทีที่ถึงโต๊ะอาหาร ชายหนุ่มก็เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งด้วย

“หิวมั้ยครับแพร”

“อื้ม...มีกลิ่นอาหารลอยมาแบบนี้ก็เริ่มรู้สึกหิวแล้วแหละค่ะพี่ตรี” เธอเอ่ยอย่างสบายๆ เหมือนเมื่อครั้งที่ยังคบหากันเป็นแฟน นานมากๆ แต่แพรดาวก็ยังคงจำเรื่องราวได้ดี

“งั้นสั่งอาหารกันเลยดีกว่านะครับ”

แพรดาวนั่งดูเมนูอยู่ครู่หนึ่ง แกล้งคิดนานเพื่อลองใจว่าเขาจำของโปรดของเธอได้หรือเปล่า แต่ตรีทัตกลับสั่งอาหารอย่างอื่นที่ไม่ใช่ของโปรดเธอสักอย่าง สงสัยจะลืมหมดแล้ว!

                ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ หญิงสาวก็แอบนั่งพิจารณาใบหน้าคมของเขาอีกครั้ง เรียวคิ้วสวยที่บรรจงวาดอย่างได้รูปขมวดมุ่น ก่อนเธอจะเอ่ยถามตามสงสัย

                “เอ๊ะ! หน้าพี่ตีไปโดนอะไรมาหรือคะ เมื่อก่อนไม่เห็นมีรอยแผลเป็น” ไม่เพียงพูดเปล่า แต่หญิงสาวยังเอื้อมมือไปแตะลงบนรอยแผลเป็นที่บริเวณโหนกแก้มของเขาด้วย ตรีทัตผงะออก ทำให้แพรดาวรีบชักมือกลับ มองเขาด้วยสายตาลุแก่โทษ

                “รอยแห่งความซุ่มซ่ามของพี่เอง เดินชนหน้าต่าง” ชายหนุ่มเอ่ยแล้วหัวเราะเบาๆ

                “ไม่น่าเชื่อเลย ปกติพี่ตรีมีมาดออกจะตายไป ดูสิ...เลยดูเหมือนไปตีรันฟันแทงกับใครมากเลยค่ะ”

                ตรีทัตสะดุ้ง แต่แล้วก็หัวเราะ

                “ติดละครน่ะสิเราน่ะ”

                “หูย...พูดยังกับตาเห็น พี่ตรียังจำได้ด้วยเหรอคะว่าแพรติดละครมากๆ แต่ตอนนี้พัฒนาแล้วนะคะ ติดซีรีส์เกาหลีด้วย ดูทีแพรงี้ร้องไห้เป็นเต่าเผาเลยค่ะ” เธอเล่าไปแล้วหัวเราะตาม ท่าทางดูร่าเริง มีชีวิตชีวาจนอีกฝ่ายมองตาไม่กะพริบ

                “เซ็นซิทีฟขนาดนี้ ว่าแต่มีแฟนหรือยังนะเรา”

                แพรดาวยิ้มน้อยๆ ก่อนจะส่ายหน้า

                “ยังเลยค่ะ”

                “จริงเหรอครับ”

                เมื่อถูกถามซ้ำ แพรดาวก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึก เธอมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่ประหม่า การกลับมาเจอหน้ากันอีกครั้งไม่ง่ายเลย

                “จริงๆ สิคะ แพรจะโกหกทำไมล่ะ ตั้งแต่เรียนจบมา แพรก็ทำแต่งานตลอด ไม่มีเวลาหาแฟนหรอกค่ะ” แพรดาวตอบเสียงใส ปกปิดความประหม่า ไม่น่าใช่...น่าจะเป็นความเขินอายเสียมากกว่า

                “พี่ค่อยสบายใจหน่อย”

                “อะไรนะคะ”

                “อ้าว! อาหารมาพอดี” ชายหนุ่มเลี่ยงที่จะพูดซ้ำ เมื่อพนักงานนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟพอดี ครู่เดียวก็วางเต็มโต๊ะ เขาตักต้มยำกุ้งใส่ถ้วยแบ่งให้หญิงสาวเป็นลำดับแรก “ทานเยอะๆ นะครับแพร พี่ว่าเราผอมลงนะ”

                “ขอบคุณค่ะ แต่แพรไม่ผอมนะคะ นี่น้ำหนักขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนตั้งห้าโลแล้วค่ะ” แพรดาวย่นหัวคิ้ว เขาคงจะจำเธอผิดไปจากสาวคนอื่นๆ เสียล่ะมั้ง

                “อ้าวเหรอ น้ำหนักขึ้นแต่แพรก็ยังดูหุ่นดีเหมือนเดิมเลย” ชายหนุ่มว่า ก่อนจะเอื้อมไปตักต้มยำกุ้งใส่ถ้วยแบ่งของตัวเองบ้าง แต่หญิงสาวเอื้อมมือมาแตะที่หลังมือเขาเบาๆ

                “พี่ตรีแพ้กุ้งไม่ใช่หรือคะ ทำไม...”

                “อ้าว! พี่ก็ลืมไปเลย คุยเพลินๆ ลืมไปว่าสั่งต้มยำกุ้งมาให้แพร” ตรีทัตวางช้อนลง แล้วยกมือขึ้นมาเกากกหูแก้เขิน

                “ท่านซีอีโอใหญ่นี่ขี้ลืมจริงๆ เลย อันนี้ไม่เปลี่ยนแปลง”

                “นี่เรามานั่งระลึกความหลังเหมือนเป็นคนแก่เลยนะแพร”

                “นั่นสิคะ แพรไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอพี่ตรีอีกครั้ง มันเหมือนเราอยู่คนละโลก ตั้งแต่วันนั้นแล้ว”แพรดาวเอ่ยเสียงเศร้า

                “วันนี้เราได้เจอกันแล้ว...ก็ไปต่อเนอะ”

                “อะไรนะคะ” เธอได้ยินถนัดทีเดียว แต่ไม่แน่ใจว่าจะเป็นเรื่องจริง

                “พี่คิดว่าแพรน่าจะได้ยินชัดเจนแล้วนะ” เขาว่ายิ้มๆ ก่อนเฉไฉ “ทานข้าวดีกว่า หิวแล้ว”

                แพรดาวก้มหน้าลงเขี่ยข้าวในจาน เป็นครั้งแรกในรอบหลายๆ ปีที่เธอขาดสมาธิ เหมือนสติสัมปชัญญะลดลงจนไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรกับข้าวในจาน นอกจากเขี่ยไปมาเพราะใจคิดวนไปวนมากับคำพูดนั้นของเขา มันสั่นหัวใจของเธอจนกระเด็นกระดอนไปมาในอก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

20 ความคิดเห็น