สามีหลอกลวง

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 แฟนเก่า 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    23 ต.ค. 61



“แพร...”

เจ้าของชื่อชะงักเท้า ยืนนิ่ง รู้สึกเหมือนเสียงนั้นสาปให้เธอขยับตัวไปไหนไม่ได้ มีเพียงหัวใจเท่านั้นที่เต้นตึกตักรุนแรง แพร...เขาเรียกเธอว่า แพร ไม่ใช่ คุณแพรดาว

หญิงสาวค่อยๆ หันไปหาเขาแล้วเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ไม่ใช่เสียงมั่นอกมั่นใจอย่างในห้องประชุม

“คุณตรี”

“เรียกพี่ตรีเหมือนเดิมสิ” ตรีทัตเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ ริมฝีปากหนักหนาโค้งขึ้นเพียงนิด แต่ทำให้ใบหน้าคมคร้ามดูอ่อนโยนมากทีเดียว

แพรดาวเบิกตากว้าง ยิ่งทำให้ดวงตากลมโตนั้นยิ่งโตมากขึ้น เธอเม้มริมฝีปากตัวเองเชิงไม่แน่ใจ

“ทำไมล่ะ เรียกเหมือนเดิมไม่ได้แล้วเหรอแพร” เขายืนล้วงกระเป๋าด้วยท่าทางสบายๆ

“อ๋อ! ได้สิคะพี่ตรี ฉัน...เอ่อ...แพรแค่ตกใจแล้วก็ไม่แน่ใจว่าจะเรียกยังไงเฉยๆ น่ะค่ะ” แพรดาวตื่นเต้นที่ได้เจอเขาอีกครั้งจนเรียงลำดับการพูดแทบไม่ถูก เธอยิ้มบางๆ แก้เขิน และไม่กล้าสบตาหวานคู่นั้นของเขา

“พี่ไม่คิดว่าจะได้เจอแพรอีกครั้ง”

“แพรก็เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวหยุดคิด ก่อนเอ่ยถาม “พี่ตรีสบายดีไหมคะ”

“สบายดีครับ แพรล่ะ ไม่ได้เจอกันนานเก่งขึ้น สวยขึ้นนะเรา” เขาชมเปราะ ท่าทางดูผ่อนคลาย ผิดกับบุคลิกในห้องประชุมโดยสิ้นเชิง จนแพรดาวเริ่มรู้สึกเกร็งน้อยลง

“แพรก็ยังง๊องแง๊งเหมือนเดิมแหละค่ะ แต่เวลาทำงานต้องวางมาดนิดนึง นี่คิดว่าพี่ตรีจะใจร้ายไม่ให้งานแพรผ่านแล้วนะเนี่ย”

“พี่จะใจร้ายกับคนที่พี่...เอ่อ...เคยรู้จักกันดีได้ยังไงล่ะ” เขาพูดสะกิดใจหญิงสาวอย่างจัง

แพรดาวหัวใจกระตุก เธอยังรู้สึกกับเขานะ

“ผ่านมานานมากๆ เลยนะคะ เพิ่งรู้ว่าพี่ตรีเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่โตขนาดนี้ด้วย”

“ตอนแรกไม่ใหญ่ขนาดนี้หรอก พี่ค่อยๆ สร้างให้เติบโตน่ะ”

“พี่ตรียังเก่งเหมือนเดิมเลย”

“พี่ดีใจนะที่ได้เจอกับแพรอีก”

“แพรก็ดีใจค่ะ” แพรดาวยิ้มบางๆ เผลอประสานสายตากับเขา หัวใจบอบบางถูกโอบล้อมไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนจะทำให้เธอลอยได้ ใบหน้าของเขาดูคมคร้ามมากขึ้นตามวัย แต่ไม่ได้ลดทอนความหล่อเหลอลงได้เลย ตรีทัตยังมีเจ้าดวงตาดำสนิท เมื่อยามดุ ดวงตาก็คมกริบดูดุกร้าวตาม เมื่อยามหวาน ดวงตาก็หวานเชื่อมระยิบระยับเหมือนมีดาวอยู่ในนั้น อย่างเช่นตอนนี้ไง

ตรีทัตยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู แล้วเงยหน้าขึ้นมา ทำหน้ามุ่ย

“เลยเที่ยงไปมากแล้ว พี่หิวแล้วสิ ไปทานข้าวกันหน่อย” ชายหนุ่มชวนง่ายๆ ไม่ต้องมีพิธีรีตองหรือข้ออ้างใดๆ เพื่อประกอบคำชวนสักนิด

“อืม...แพรกลัวกลับเข้าบริษัทไม่ทันจังเลยค่ะ”

“จะกลัวอะไรนักหนา ก็บอกไปสิว่าต้องอยู่บรีฟงานต่อ” เขาเสนอแนะ ก่อนจะสำทับที่ทำให้หญิงสาวปฏิเสธไม่ได้ว่า “พี่ว่าแพรกลับไปพร้อมกับคำพูดที่ว่างานผ่านแล้ว มีเสริมตรงนั้นตรงนี้ ดีกว่ากลับไปบอกว่างานยังไม่ผ่าน ต้องแก้ไขนะ”

“โห! ขั้นเทพไปเลยค่ะพี่ตรี ถ้าอย่างนั้นก็โอเค้!”ฃ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

20 ความคิดเห็น