เสน่ห์ลูกทุ่ง

ตอนที่ 22 : บทที่ ๒๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

รุ่งรุจรีบกลับบ้านทันทีโดยไม่ได้ลาใคร เรื่องอื่นคงต้องเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้ความปลอดภัยของเก๋มาเป็นอันดับแรก ลองถ้าเนตรอัปสรรู้แล้วว่าเก๋อยู่กับเขา ไม่แน่ว่านายกลดก็คงรู้เหมือนกัน การจะย้ายเก๋หนีไปอยู่ที่อื่นเป็นความคิดแรกๆ แต่ต้องมาติดขัดตรงที่คุณพีชรู้เสียแล้วว่าเก๋อยู่กับเขา แล้วอยู่ๆจะให้เก๋ย้ายออกไปดื้อๆดูจะผิดปกติ เขาไม่น่าทำงานหละหลวมตั้งแต่ต้น สมแล้วที่โดนผู้การเผด็จบ่นจนหูชา

“ตายล่ะ รู้แล้วหรือครับว่าเก๋อยู่กับเรา แล้วจะทำยังไงกันดี” ดาบบัญชาอุทานเสียงดังลั่นบ้าน

“คงต้องเข้มงวดเรื่องการดูแลความปลอดภัยให้เก๋น่ะครับ อาจต้องเพิ่มกำลังคนเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมง” 

ผู้กองหนุ่มมองเก๋ที่นั่งเล่นของเล่นโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยความกังวล เขาไม่น่าหลงไว้ใจคุณพีชเลยจริงๆ แต่จะเอาสัจจะอะไรกับผู้ร้ายอย่างคุณพีช เขาว่ากันว่าพวกโจรไม่ยึดถือคำพูดกันอยู่แล้ว 

“เก๋ กลัวคุณพีชมากไหม” รุ่งรุจถามเก๋เบาๆ

“มาก...ยัยงูพิษน่ากลัว”

“ถ้าอย่างงั้น เจอคุณพีชเมื่อไหร่ เก๋อย่าเข้าใกล้ แล้วถ้าเจอใครที่เก๋ไม่รู้จัก เก๋ต้องรีบเข้าบ้านนะ” เก๋รับคำเบาๆแล้วหันไปเล่นต่อ จนทุกวันนี้เก๋ก็ยังไม่ยอมบอกว่ากลัวคุณพีชเพราะอะไร

“เอาออกมาตรงนี้....ย้ายมาที่นี่ให้หมด ย้าย....ไปที่...โกดัง ไปให้หมด ไปคืนนี้เลยนะ” เก๋พูดเบาๆขณะเล่นของเล่นตรงหน้า ทำให้นายตำรวจทั้งสองหันมามองหน้ากัน

“พอไม่มีเฝ้าแล้ว ก็...แอบ มาทางนี้ แล้วก็....ออกไปเลย.....” รุ่งรุจขยับเข้ามานั่งข้างๆเก๋และเฝ้าสังเกตทุกพฤติกรรมและคำพูดของเธอ

“ตามมาทันแล้วๆ... เราก็ไปแอบตรงนี้” เธอซ่อนการ์ตูนตัวเล็กๆไว้ข้างกล่องแล้วทำหน้าพอใจ นี่คงเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอก่อนที่จะมาเจอกับเขา

“เก๋ แล้ว....คุณพีชคือคนไหน” รุ่งรุจถามเบาๆเพราะเขายังเห็นตัวการ์ตูนอีกหลายตัววางอยู่โดยเธอไม่ได้แตะต้อง ชายหนุ่มแอบลุ้นอยู่ในใจว่าเก๋จะจำได้หรือไม่ และเรื่องราวระหว่างคุณพีชกับเก๋เป็นมาอย่างไร เก๋มองหาในกลุ่มตัวการ์ตูนตรงนั้นแต่ก็ไม่ได้หยิบตัวไหนออกมา

“คุณพีชไม่ได้อยู่ในนี้รึ แล้วเก๋...ไปเจอคุณพีชที่ไหน”

เก๋จ้องหน้ารุ่งรุจเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง แววตาของเธอที่ว่างเปล่าทำให้เขาใจหายเพราะคาดเดาคำตอบไม่ได้ว่าจะออกมาร้ายหรือดี

“ที่....บ้าน บ้าน...แม่ บ้าน...” เก๋พูดวนเวียนอยู่อย่างนั้น แต่รุ่งรุจก็พอประติดประต่อได้ว่าเก๋น่าจะเจอคุณพีชที่บ้าน แต่บ้านที่ไหนกัน แล้ว ‘แม่’ ที่เก๋พูดถึงคือใคร 

หลังจากนัดแนะเกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัยให้กับตำรวจนอกเครื่องแบบทั้งสองคนแล้ว รุ่งรุจก็รีบไปซ้อมร้องเพลงที่บ้านครูเทือง เมื่อวานเขาออกมาโดยไม่ลาใครสักคน อาจทำให้คนพวกนั้นหาเรื่องมาให้เขาปวดหัวอีกก็ได้

ทันทีที่เขาก้าวขาเข้ามาในบ้านครูเทือง ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เขาไม่ว่าจะเป็นคนงานยกของ นักดนตรี ช่างไฟ รวมถึงเหล่าแดนเซอร์สาวๆที่พากันเมินใส่โดยพร้อมเพรียงกัน

“มาแต่เช้าเลยนะรุจ เข้าไปในบ้านก่อนสิ” แม่แขออกมาเรียกรุ่งรุจที่ยืนงงให้เข้าบ้าน “กินอะไรมาหรือยังล่ะ ถ้ายังจะได้ให้เขาตักข้าวต้มขึ้นมาให้”

“ผมไปกินในครัวก็ได้ครับ” แม่แขหัวเราะเบาๆพลางหยิบหนังสือพิมพ์ที่อยู่ข้างตัวโยนไว้อีกด้านหนึ่ง

“จะลงไปกินในครัวก็ได้ แต่...คงไม่ได้กินแค่ข้าวต้มซะล่ะมั้ง”

ชายหนุ่มเดินงงๆกับคำพูดของแม่แขจนมาถึงในครัว เห็นป้าจุ๊บกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเลี้ยงคนที่มาทำงานในบ้านวันนี้ ที่จริงก็อีกหลายวันกว่าจะถึงวันงาน แต่งานแสดงครั้งนี้ครูเทืองตั้งใจจัดเป็นพิเศษเพื่อฉลองศรัทธากับวัดและพระอาจารย์ที่เคารพนับถือ ดังนั้นครูเทืองและแม่แขจึงเรียกทุกคนมาเตรียมตัวให้พร้อมก่อนจะเปิดการแสดงในอีกไม่กี่วัน

“ป้าจุ๊บครับ มีอะไรกินบ้างครับ” แต่ไม่ทันที่รุ่งรุจจะเปิดหม้อใบใหญ่เพื่อดูว่าข้างในเป็นอะไร ป้าจุ๊บก็ใช้ทัพพีอันใหญ่ในมือกดฝาหม้อปิดเอาดื้อๆ

“ยังไม่มีอะไรให้กินทั้งนั้นแหละ วุ้ย...เกะกะจริงๆ” ป้าจุ๊บดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนหรือว่าจะเป็นวันนั้นของเดือน...นี่ยังไม่หมดอีกหรือเนี่ย

รุ่งรุจเดินหิ้วท้องกลับออกมาเจอหมวยที่กำลังจะออกไปทำงาน พอเขาจะทักก็โดนมองค้อนเสียวงใหญ่ก่อนจะสะบัดหน้าแล้วเดินลงส้นออกไป หรือว่าผู้หญิงสามารถเป็นวันนั้นของเดือนได้พร้อมๆกัน คนงานอื่นๆก็ชำเลืองมองบ้าง ซุบซิบกันบ้าง แต่พอเขาหันไปมองก็หลบวูบกันหมด

“พี่รุจๆ พี่มีเมียแล้วจริงๆรึ” ลูกหมูเดินเข้ามาถามแบบเงียบๆ

“เอ่อ คือ...แล้วลูกหมูไปได้ยินมาจากไหนล่ะ”

“ก็คนในวงเขาพูดๆกัน ว่าแต่...จริงๆใช่ไหม แล้วทำไมต้องเป็นนังเก๋ด้วยล่ะ” สาวน้อยเสียงสั่นเพราะเธอก็เป็นอีกคนที่ฝันใฝ่ในตัวรุ่งรุจหนักหนา ถึงจะไม่ทำอะไรเปิดเผยเข้าทำนองมดแดงแฝงพวงมะม่วงอะไรทำนองนั้น เมื่อชายหนุ่มไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ลูกหมูก็เดินคอตกกลับไปรวมกลุ่มกับเหล่าแดนเซอร์ รุ่งรุจถึงได้เข้าใจที่แม่แขบอกว่าคงจะไม่ได้แค่กินข้าวต้มเพราะเขากลับได้กินมาม่า(ดราม่า)อีกชามเบ้อเริ่ม

วันนี้ครูเทืองให้รุ่งรุจหัดร้องเพลงใหม่ ถึงมันจะมีเวลาไม่มากที่จะซ้อมแต่ครูเทืองก็คะยั้นคะยอให้เขาหัดร้องเพลงนี้ ครูเทืองคงต้องการปลอบใจเขาเพราะโดนพีรภัทรแย่งเพลงไปร้อง และคุณพีชคงใช้เงินมากพอสมควรถึงได้เพลงนี้มาให้เขาได้ร้องแทนโดยที่ไม่รู้สึกน้อยใจหรือด้อยกว่าใคร

“ถึงจะซ้อมไม่ทันก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะครูคิดว่างานนี้จะให้รุจร้องเพลงเก่าไปก่อน ส่วนเพลงใหม่นี่ค่อยร้องงานถัดไปก็แล้วกันนะ”

“ที่จริงผมร้องเพลงเดิมก็ได้นะครับครู”

“ไม่เป็นไรหรอก เพลงนี้ก็กะล่อนนิดๆ เจ้าชู้หน่อยๆ เหมาะกับรุจดี จะลองซ้อมสักรอบก่อนไหม” รุ่งรุจได้แต่มองครูเทืองด้วยความสงสัยว่าเมื่อกี้โดนด่าหรือโดนชม

ระหว่างที่ให้นักร้องคนอื่นซ้อม ครูเทืองก็ให้รุ่งรุจฟังเพลงใหม่ไปพลางก่อนจะซ้อมร้องจริงๆ เพลงนี้ไม่ใช่แค่เจ้าชู้หน่อยๆ แต่เรียกได้ว่าเจ้าชู้ตัวพ่อเพราะถึงแม้จะออกตัวว่าจีบสาวไม่เก่ง แต่รายชื่อสาวที่คิดจะจีบก็มากจนใช้นิ้วมือนับชื่อไม่หมด เพียงแต่เพลงนั้นเขาไม่ได้ร้องด้วยตัวเองเพราะใช้เสียงจากตู้เพลงที่ฮอตฮิตเมื่อหลายสิบปีก่อนบอกความในใจ...คนอะไรมันจะจีบสาวได้เกลื่อนกลาดขนาดนั้น

ส่วนครูเทืองหลังจากยื่นเพลงใหม่ให้รุ่งรุจแล้วก็หันไปซ้อมร้องเพลงให้เนตรอัปสรอย่างสบายใจ ไม่รู้ว่าอยู่ๆทำไมครูเทืองถึงได้ดูสบายใจขึ้นมากหลังจากวันนั้นที่เรียกรุ่งรุจเข้ามาคุยเรื่องลาออก ถ้าเดาไม่ผิดอาจเป็นเพราะรู้ข่าวว่ารุ่งรุจมีเมียแล้วและใครบางคนที่ครูทั้งหวงทั้งห่วงคงจะค่อยๆตัดใจได้

บ่ายวันเดียวกัน...คุณพีชขับรถเข้ามาจอดห่างจากบ้านของรุ่งรุจไม่ไกลนัก พอจะเห็นว่าดาบบัญชากำลังตัดแต่งกิ่งไม้อยู่หน้าบ้านโดยมีเก๋นั่งเล่นอยู่ใกล้ๆ คุณพีชคาใจมาตลอดเรื่องที่เก๋กลัวเธอหนักหนาทั้งที่เธอไม่เคยมีเรื่องหรือทำโทษเก๋หนักๆเลยสักครั้ง โดยเฉพาะแม่แขที่ให้ความเมตตาเก๋มากกว่าใคร ก่อนหน้านี้เก๋ไม่เคยเล่าให้ฟังว่ามีพี่น้องที่ไหน จะว่าไปประวัติก็คลุมเครือพอๆกับรุ่งรุจนั่นแหละ แต่อยู่ๆเก๋ก็มาปรากฏตัวอยู่กับรุ่งรุจอย่างน่าสงสัย แถมยังจำอะไรไม่ได้เลย...เกิดอะไรขึ้นกับเก๋กันแน่

ข่าวคราวเรื่องเมียของรุ่งรุจมีเข้ามาให้ได้ยินบ้าง ตอนแรกคุณพีชค่อนข้างแปลกใจว่าคนพวกนั้นไปรู้มาจากไหนเพราะตัวของเธอไม่ได้ปริปากบอกใครแม้แต่คนเดียว แต่เมื่อเรื่องราวลามปามจนคนทั้งวงรู้ว่าเมียของรุ่งรุจก็คือเก๋ เชื่อได้เลยว่ารุ่งรุจต้องปักใจว่าคนปล่อยข่าวคือเธอนั่นเอง ต่อไปเขาอาจไม่พอใจจนห้ามไม่ให้เธอเข้ามาที่บ้านเขาอีกและเธอก็จะไม่ได้ถามเรื่องราวคาใจกับเก๋อีก

ข้อมูลของผู้หญิงที่เข้ามาทำงานกับคุณพีชและลาออกไปทำงานที่อื่นเท่าหามาได้ บางคนก็ทำงานอยู่ดีมีสุข บางคนก็หายเงียบไปติดต่อไม่ได้ แต่ที่น่าแปลกใจคือผู้หญิงที่เข้าไปทำงานกับนายกลดที่รีสอร์ตบ้าง ที่บริษัทบ้าง ก็อยู่ดีกันเกือบทุกคนจากคำตอบของนายกลด แต่เรื่องที่จะไปพบผู้หญิงพวกนั้นนายกลดบอกว่าขอผลัดไปก่อนเพราะเขาไม่สะดวก

“อ้าว...คุณพีช ไปไงมาไงครับเนี่ย” ดาบบัญชาวางมือจากกรรไกรตัดกิ่งแล้วเดินมาเปิดประตูรั้วให้หญิงสาว “เจ้ารุจไม่อยู่หรอกครับ ไปซ้อมร้องเพลง เอ๊ะ...คุณพีชไม่ได้เจอมันหรอกหรือครับ”

“พีชออกมาทำธุระแต่เช้าค่ะ เลยไม่ได้เจอใครที่บ้าน ไม่ได้แวะมาเสียหลายวัน คุณพ่อสบายดีหรือคะ”

“ก็สบายดีตามอัตภาพแหละครับ คนแก่แล้วสามวันดีสี่วันไข้ อ่อ...เดี๋ยวผมเข้าไปเอาน้ำมาให้นะครับ” ดาบบัญชาเดินเข้าไปในบ้านโดยทิ้งเก๋ไว้กับคุณพีช

คุณพีชขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆเก๋ ซึ่งวันนี้เก๋ดูแปลกกว่าทุกครั้ง เธอนั่งนิ่งๆและมองคุณพีชอยู่อย่างนั้น ไม่มีอาการหวาดกลัวให้เห็น

“เก๋..เป็นยังไงบ้าง หายดีแล้วหรือยัง” เก๋ยังเงียบเหมือนเดิมแต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคุณพีช

“ฉันมีอะไรอยากถามเก๋เยอะแยะเลยนะ แต่ไม่รู้ว่าเก๋จะบอกฉันได้ไหม เมื่อไหร่จะหายดีสักทีนะ” คุณพีชขยับเข้าไปใกล้เก๋แล้วลูบหัวเธอเบาๆด้วยความสงสาร

“แปลกจังนะครับวันนี้ ไม่เห็นเก๋หลบคุณพีชเหมือนแต่ก่อน”

“นั่นสิคะ หรือว่าเก๋จะจำพีชได้แล้ว ว่าไง...จำฉันได้ไหม นี่...คุณพีช” เก๋วางตุ๊กตาแล้วเอื้อมมือไปจับที่แขนของคุณพีชเอาไว้

“คุณ...พีช คุณ...คุณพีช ช่วย...ไป ช่วย....คุณพีชอย่าเพิ่งไป” มือของเก๋กำแขนคุณพีชแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บแต่ก็ทนเพราะอยากรู้ว่าเก๋ต้องการสื่อสารอะไร

“ให้ฉันช่วยอะไรหรือเก๋” สาวน้อยปากสั่นและน้ำตาไหลพรากจนดาบบัญชาที่นั่งอยู่ด้วยตกใจ

“ไป...ไปช่วย ช่วย...หนี... ไปช่วยๆๆ” เก๋พูดซ้ำๆพลางเขย่าตัวคุณพีชแรงขึ้น ดาบบัญชาเห็นท่าไม่ดีเลยดึงตัวเก๋ออกมา

“เดี๋ยวยังไงผมคงต้องขอตัวพาเก๋เข้าบ้านก่อนนะครับ” ดาบบัญชากึ่งดึงกึ่งลากเก๋เข้าบ้านโดยเก๋ยังดิ้นรน เธอยังได้พูดอีกประโยคหนึ่งและย้ำซ้ำๆ 

“ไป...ไปโกดัง ไป...ช่วย โกดัง คุณพีชอย่าเพิ่งไป คุณพีช...” เสียงโวยวายของเก๋ดังขึ้นเรื่อยๆและการดิ้นรนนั้นก็มีมากขึ้นจนดาบบัญชาก็เริ่มจับไว้ไม่อยู่

“เก๋...ไม่เอาสิ อย่าดื้อนะ เข้าไปนั่งเล่นในบ้านกันดีกว่า เดี๋ยวพ่อเอาขนมให้กิน” ถึงดาบบัญชาจะหลอกล่ออย่างไรเหตุการณ์ก็ไม่ดีขึ้น เก๋กรีดร้องเสียงดังจนคุณพีชต้องวิ่งเข้ามาช่วย

“เก๋ ฟังฉันก่อน....เก๋เข้าไปในบ้านนะ แล้วเดี๋ยวฉันจะมาหาใหม่”

เก๋คว้าตัวคุณพีชได้ก็บีบแขนพร้อมทั้งเขย่าตัวคุณพีช ส่วนปากก็พร่ำพูด ‘ไป หนี ช่วย โกดัง’ ประโยคเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา สร้างความแปลกใจให้กับคุณพีชและดาบบัญชาเป็นอย่างมาก

“ทำอะไรกันน่ะ” เสียงรุ่งรุจดังมาจากทางหน้าบ้าน และทันทีที่เห็นเก๋ลงไปดิ้นพราดๆอยู่ที่พื้น เขาก็วิ่งเข้ามาช่วยดาบบัญชาจับอีกแรง

“เกิดอะไรขึ้นหรือพ่อ ทำไมเก๋เป็นอย่างนี้”

“ไม่รู้เหมือนกัน ตอนคุยกับคุณพีชก็ยังดีๆอยู่เลย” รุ่งรุจเห็นมาหาคุณพีชที่ยืนหน้าซีดอยู่ที่มุมห้อง

“คุณทำอะไร ทำไมเก๋ถึงคลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างนี้”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ ตอนคุยกับฉันเก๋ก็ยังปกติอยู่เลย แล้วอยู่ๆ...ก็เป็นแบบนี้”

“คุยกับเก๋...จะคุยกับเก๋ได้ยังไง ก็ในเมื่อทุกครั้งเก๋ไม่เคยเข้าใกล้คุณเลย คุณทำอะไรกับเก๋กันแน่” คุณพีชเม้มปากแน่น ส่วนเก๋ก็ยังไม่หยุดโวยวายจนรุ่งรุจต้องดึงคุณพีชออกมานอกบ้าน เขาแน่ใจว่าที่อยู่ๆเก๋เป็นแบบนี้คงเพราะคุณพีชเข้ามาวุ่นวายทั้งๆที่รู้ว่าเก๋กลัวเธอมากแค่ไหน

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเก๋เลยนะ”

“เก๋กลัวคุณมากคุณก็รู้ แต่คุณก็ยังมาหาเก๋ คุณต้องการอะไรกันแน่”

“ฉันก็แค่มาเยี่ยมเก๋ หรือนายคิดว่าฉันต้องการอะไรจากเก๋รึ หรือนายคิดว่าฉันจะมาทำร้ายเก๋”

“ผมไม่อยากเดาอะไรทั้งนั้น ผมแค่ไม่อยากเห็นเก๋ทรมานกับความหวาดกลัวอีก ก่อนหน้านี้เก๋ดีขึ้นมากแต่พอวันนี้คุณมา เก๋กลับแย่ลงกว่าเดิม บางทีผมก็อยากจะถามว่าคุณหวังดีหรือร้ายกันแน่ที่มาหาเก๋” สายตาของหญิงสาวที่มองหน้ารุ่งรุจเต็มไปด้วยความปวดร้าว

“ฉันเสียใจนะที่นายคิดแบบนั้น”

“บอกผมสิว่าผมคิดผิด บอกสิว่าผมไว้ใจคุณได้...พูดไม่ได้ล่ะสิ ในเมื่อตอนนี้คนทั้งวงเขาก็รู้แล้วว่าเก๋อยู่กับผม และคงไม่ต้องให้ผมบอกนะว่าคนปากสว่างเที่ยวบอกใครต่อใคร...” เขาตวาดคุณพีชเสียงดัง ที่จริงเขาก็ยังไม่รู้ว่าคนปล่อยข่าวคือคุณพีชจริงหรือไม่ แต่เพราะความใจร้อนและการตัดสินเรื่องราวอย่างตื้นๆทำให้เขาเก็บงำความไม่พอใจเอาไว้ พอกลับมาเจอเก๋คลุ้มคลั่งก็โมโหและกล่าวโทษคุณพีช แต่เมื่อคิดขึ้นได้...หนุ่มจึงยั้งคำพูดไว้ก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่านี้

“ถ้านายคิดแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไร งั้น...ฉันกลับก่อนนะ” เสียงคุณพีชสั่นเครือจนรุ่งรุจรู้สึกผิด

“เอ่อ...คุณพีชครับ” เขาเรียกเธอไว้ก่อนที่จะเดินออกจากบ้าน

“นายคง...รักแล้วก็เป็นห่วงเก๋มากเลยสินะ ถ้าฉันทำอะไรผิดไป ฉันก็ขอโทษนายกับเก๋ด้วยก็แล้วกัน” หญิงสาวพูดกับรุ่งรุจโดยไม่ได้หันกลับมา เธอพยายามซ่อนน้ำตาแห่งความน้อยใจเอาไว้ เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคงไม่ต้องสงสัยอีกแล้ว เก๋ไม่ได้เป็นน้องสาวของรุ่งรุจแต่ต้องเป็นภรรยาของเขา และเธอก็คือคนที่มาทีหลังและพยายามทำทุกอย่างที่จะรั้ง ‘สามีของคนอื่น’ ไว้เพื่อเติมเต็มความฝันของตัวเอง ความฝันที่จะมีใครสักคนข้างๆ ใครสักคนที่เธอจะรักได้อย่างหมดหัวใจ 

สิ่งที่เธอทำมันหน้าด้านสิ้นดีแต่เธอก็ยินดีให้คนครหา เพราะก่อนหน้านี้เธอก็ทนกับคำค่อนขอดเรื่องเลี้ยงต้อยรุ่งรุจเอาไว้ แถมส่งเสริมเขาทุกอย่างเพื่อสักวันหนึ่งจะได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ผู้หญิงไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็ยังฝันหาความสุขจากคนรักได้ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมเธอจะทำอย่างนั้นบ้างไม่ได้ แล้วมันผิดมากนักหรืออย่างไรเมื่อคนที่เธอชอบอายุน้อยกว่า แต่ตอนนี้เธอคงต้องเลิกหลอกตัวเองเสียทีเพราะความจริงตรงหน้าทำให้ฝันที่เธอวาดหวังไว้จะไม่มีทางเป็นไปได้อีก

“คุณพีชกลับไปแล้วหรือครับผู้กอง”

“ครับ แล้ว...เก๋ไปไหนเสียล่ะครับ”

“ผมพาขึ้นไปนอนบนห้องแล้วล่ะครับ แต่...ที่ผู้กองพูดกับคุณพีช ผมว่ามันแรงไปหน่อย” รุ่งรุจทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เป็นเพราะอารมณ์ร้อน..คราวนี้ถึงเข้าใจคุณพีชผิดและทำให้เธอเสียใจ

“ผมรู้ครับ แต่อย่างน้อยคุณพีชคงไม่มาที่นี่อีกสักพัก เก๋ก็จะได้...ปลอดภัยขึ้นอีก”

“ผู้กองเชื่อจริงๆหรือครับว่าที่คุณพีชเธอมาที่นี่ก็เพราะจะมาทำร้ายเก๋” ผู้กองหนุ่มกำมือแน่นเพราะเขาก็ไม่อยากคิดแบบนั้นเหมือนกัน

“แต่ที่คุณพีชมาวันนี้ เขาไม่ได้ทำอะไรเก๋เลยนะครับ ที่แปลกกว่านั้นคือ...เก๋ไม่กลัวคุณพีชเลย ยังยอมให้คุณพีชนั่งใกล้ๆแล้วยังพูดกับคุณพีชด้วยนะครับ และผมคิดว่าที่เก๋พูดนั่นเป็นเบาะแสสำคัญเลยล่ะ...” รุ่งรุจเงยหน้าขึ้นมองดาบบัญชา แม้จะรู้สึกผิดอยู่เต็มอกแต่ตอนนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น