เสน่ห์ลูกทุ่ง

ตอนที่ 17 : บทที่ ๑๗

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ส.ค. 63

รุ่งรุจเข้ามาซ้อมร้องเพลงที่บ้านครูเทืองตามปกติเพราะอีกไม่กี่วันก็จะมีงานแสดง วันนี้คงมีทั้งนักร้องและแดนเซอร์มารวมตัวกันคึกคัก แต่วันนี้เขามาสายกว่าทุกวันเพราะกว่าจะออกจากบ้านได้ก็ต้องรบรากับเก๋พักใหญ่

“ไม่ไป หนูไม่ให้พี่รุจไป ไม่ให้....”

“ปล่อยพี่นะเก๋ พี่ไปทำงานเดี๋ยวตอนเย็นก็กลับแล้ว” เขาปลอบพลางแกะมือเก๋ที่เกาะแน่นกว่าตุ๊กแก

“ไม่ๆๆๆ หนูไม่เชื่อ ไม่ไป....ไม่ให้ไป” เก๋ใช้ทั้งตัวกระโดดเกาะรุ่งรุจเอาไว้ ส่วนขาสองข้างก็โอบรอบเอวชายหนุ่มเพื่อไม่ให้ดิ้นหลุดออกไปได้

ไม่ว่าจะปลอบจะขู่อย่างไรเก๋ก็ไม่ยอมท่าเดียว ทั้งเกาะแข้งขาปากก็ร้องโวยวายไม่ให้รุ่งรุจออกจากบ้าน จนดาบบัญชาต้องเข้ามาช่วยห้ามทัพก่อนมันจะลุกลามใหญ่โต วันนี้เขาจึงมาบ้านครูเทืองช้ากว่าทุกวัน เมื่อก้าวเข้าไปในบริเวณบ้านก็เห็นว่าผู้คนมากันหนาตาแล้วและก็ได้ยินเสียงซ้อมร้องเพลงดังแว่วๆ ชายหนุ่มจึงรีบสาวเท้าเข้าไปในบ้านทันที

พลันเขาก็สะดุดตากันใครคนหนึ่งที่กำลังคุยอยู่กับป้องที่ข้างโรงเก็บของ ถ้าจำไม่ผิดนั่นมันคนที่สะกดรอยตามเขาอยู่ที่ตลาดเมื่อวานก่อน สงสัยจะมาส่งข่าวหรือไม่ก็มารับงานเพิ่มเพื่อค้นหาจุดอ่อนของรุ่งรุจ แต่เหมือนว่าสองคนนั่นจะรู้ตัว ป้องเหลือบมองรุ่งรุจหน่อยหนึ่งแล้วพาผู้ชายคนนั้นหลบไปคุยกันที่อื่น

ผู้กองหนุ่มอดกังวลไม่ได้ ถ้าพวกนั้นติดตามเขาจนไปถึงที่บ้านเช่าและไปเจอเก๋เข้าจะทำอย่างไร และลองว่าคนพวกนั้นรู้แล้วก็คงจะโพนทะนาบอกคนทั้งหลายว่าเขามีผู้หญิงซุกซ่อนไว้ในบ้าน เขาไม่กลัวว่าคุณพีชจะเข้าใจผิดเพราะเขาพร้อมจะหาเหตุผลเพื่อแถได้อยู่แล้ว แต่ถ้าเรื่องเก๋รู้ไปถึงหูนายกลดจะทำอย่างไร

“อ้าว มาแล้วรึ ทำไมวันนี้มาช้านักล่ะรุจ” คุณพีชทักเป็นคนแรกก่อนที่รุ่งรุจจะก้าวเข้าไปในห้องซ้อมเสียอีก

“อ๋อ ติดธุระนิดหน่อยน่ะครับเลยมาสาย”

“มาก็ดีแล้วนะ วันนี้ครูจะซ้อมเพลงใหม่ที่วันก่อนให้รุจไปหัดน่ะ เตรียมซ้อมต่อจากพีเขานี่แหละ” ครูเทืองหันมาบอกรุ่งรุจก่อนจะหันไปดูการซ้อมของพีรภัทรต่อ

ชายหนุ่มทำหน้างงอยู่พักหนึ่งเพราะนึกไม่ออกว่าเพลงใหม่ที่ครูจะให้ร้องคือเพลงไหน เพราะช่วงนี้ชีวิตของเขาค่อนข้างวุ่นวาย ไม่ว่าจะเรื่องงานสืบสวน เรื่องเก๋ เรื่องร้องเพลง และอีกสารพัดเรื่องโกหกที่เขาจะต้องทำให้แนบเนียนประหนึ่งว่ามันเป็นชีวิตของเขาเอง

“เพลงใหม่ไงรุจ ที่ครูให้ไปวันนั้นน่ะ” เนตรอัปสรกระซิบบอกเบาๆ

“อะ...อ๋อๆ เพลงนั้นเอง คืองี้ครับคุณเนตร...ผมลืม” เขากระซิบเสียงแผ่วด้วยความสำนึกผิดทำให้เนตรอัปสรอดหัวเราะไม่ได้

“ตายล่ะสิ ทำไงดีละทีนี้ รุจต้องโดนครูบ่นแน่เลย...แล้ววันนี้นะ เนตรรับประกันได้ว่ารุจต้องโดนกักตัวไว้จนกว่าจะร้องได้แน่นอน”

“ถ้างั้น คุณเนตรช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ ...ช่วยซ้อมให้ผมก่อนสักรอบสองรอบ” หน้าตาน่าสงสารและน้ำเสียงขอร้องจากใจทำให้เนตรอัปสรใจอ่อน เธอจึงพารุ่งรุจออกไปนอกห้องเพื่อซ้อมให้เขาสักรอบก่อนที่จะซ้อมจริงกับครูเทือง

เนตรอัปสรพาชายหนุ่มออกมาซ้อมร้องเพลงใหม่ที่มุมเงียบๆ รุ่งรุจพลิกเนื้อเพลงไปมาอยู่สองสามรอบก็ไม่เข้าในเนื้อเพลงอยู่ดี

“ผมไม่เห็นเคยได้ยินเพลงนี้เลยครับคุณเนตร”

“งั้นรึ แสดงว่ารุจไม่ค่อยได้ฟังเพลงลูกทุ่งล่ะสิ เพลงนี้ดังจะตาย เอามานี่สิ..เนตรจะลองร้องให้ฟัง”

ขณะที่รุ่งรุจกับเนตรอัปสรอยู่อีกมุมหนึ่งของบ้าน พีรภัทรที่ซ้อมร้องเพลงเสร็จแล้วก็วิ่งออกมาดักรอคุณพีชก่อนที่เธอจะออกจากบ้านไป

“อะไรรึพี มีอะไรก็ว่ามา ฉันรีบ”

“คืองี้ครับคุณพีช ผมมีเรื่องจะบอกคุณพีช เรื่องของไอ้...เอ่อ ของรุจน่ะครับ” คิ้วงามของคุณพีชขมวดมุ่น สงสัยพีรภัทรคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เขาเอารุ่งรุจออกจากวงไม่ได้ก็จริง แต่จากนี้คงหาเรื่องยุ่งยากมาให้ไม่ได้หยุดหย่อน ถึงได้หาเรื่องรุ่งรุจมาฟ้องเธอ

“เรื่องอะไรล่ะ”

“วันก่อนครับ เด็กในวงมันเห็นรุจขับรถไปซื้อของที่ตลาด รถใหม่เอี่ยมเลยนะครับ” คุณพีชถอนหายใจเบาๆ เรื่องรถคันนี้เธอก็รู้มาจากรุ่งรุจแล้วเหมือนกัน ไม่น่าแปลกใจตรงไหน

“อืม...แล้วไงอีก”

“คุณพีชไม่แปลกใจบ้างหรือครับว่าคนอย่างรุจมันจะมีรถแพงๆขับได้ยังไง ถ้า...ไม่มีใครซื้อให้” คุณพีชหลิ่วตามองอย่างจับผิด

“หมายความว่าไง ใครจะซื้อรถให้รุจขับงั้นรึ”

“ก็...ไม่รู้สิครับ ร้องเพลงไม่นาน คงไม่มีแม่ยกคนไหนซื้อให้หรอกมั้งครับ” คราวนี้พีรภัทรยิ้มกริ่ม งานนี้เขาเป็นต่อเห็นๆ ยิ่งถ้าเป็นไปอย่างที่เขาคิด ศัตรูคู่แค้นอย่างรุ่งรุจที่เคยมีคุณพีชถือหางคงต้องยอมแพ้ศิโรราบ ดีไม่ดี...คุณพีชเองนั่นแหละจะต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อปิดปากเขา เรื่องที่คุณพีชมักจะจ่ายเงินให้หนุ่มหน้าตาดีอยู่บ่อยๆเป็นที่รู้กัน แต่กับรุ่งรุจ...ใครเห็นก็รู้ว่าเธอดูจะสนใจไอ้หนุ่มนี่มากกว่าใคร

“เรื่องใครจะซื้อรถให้เขาขับ ฉันว่ามันไม่ใช่กงการอะไรของฉัน พอดีการสอดแส่เรื่องของชาวบ้านนี่ ฉันเองก็ไม่ค่อยถนัด มีอะไรก็ถามเขาดูเองสิ...เดิมมานั่นแล้ว”

รุ่งรุจที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับเนตรอัปสรได้ยินเสียงสนทนาเพียงเบาๆ แต่เท่าที่ดูจากสีหน้าของพีรภัทรและคุณพีชแล้ว เรื่องที่คุยกันคงไม่พ้นเรื่องของเขาแน่นอน และจากสีหน้าสะใจของพีรภัทรก็บอกได้เลยว่าเรื่องที่คุยกันนั้นเป็นผลเสียต่อเขามากกว่าผลดี

“มีอะไรกับหรือครับคุณพีช”

“พีเขามาบอกว่าอยู่ๆนายก็มีรถขับ นายจะอธิบายว่ายังไง” คุณพีชถามเสียงหน่ายๆ

“เรื่องรถคันนั้น คุณพีชก็รู้แล้วนี่ครับ” สีหน้าของพีรภัทรเปลี่ยนไปทันทีเมื่อรู้ว่าผลลัพธ์ไม่เป็นไปอย่างที่คิด

“อืม...แต่พีเขาสงสัย นายก็บอกเขาหน่อยก็แล้วกัน”

“รถคันนั้นเป็นรถของคนข้างบ้านผมครับ เป็นของเจ้านายเขา บ้านเขาไม่มีที่จอดเลยเอามาฝากบ้านผมไว้ก่อนที่จะเอาไปเช็คที่ศูนย์”

“ใจดีไปหน่อยล่ะมั้ง ฝากจอดไม่กี่วันถึงขนาดให้เอารถขับออกไปไหนมาไหนได้” พีรภัทรไม่ลดละที่จะหาเหตุผลมาเพื่อเอาผิดรุ่งรุจให้ได้ และด้วยเหตุผลนี้ก็ทำให้คุณพีชเอะใจขึ้นมาเหมือนกัน

“เออ...นั่นสิ นายไปเอารถของเขาออกมาขับทำไมละ เดี๋ยวเจ้าของเขามาเห็นเข้าก็เป็นเรื่องหรอก” 

“ไม่แค่นั้นครับคุณพีช นอกจากเอารถคนอื่นออกมาขับหน้าตาเฉยแล้ว ยังมีเงินซื้อของใช้ของกินอีกเยอะแยะ อย่างกับอยู่กันสักสิบคน” รุ่งรุจนึกอยากจะหาอะไรใกล้มือมาปิดปากพีรภัทรเสียให้หมดเรื่อง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะทำอะไรอย่างนั้น แต่เป็นเวลาที่เขาต้องหาข้?%

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น