นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Because of rain

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคเรื่องนี้เกิดจากความขี้ชิปของไรท์เองง55555
ยังไงก็ลองอ่านกันด้วยน้าาาาา อย่าลืมคอมเม้นด้วยน้าาาาา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ก.ค. 60 / 13:23


ฝนตก...

ฤดูที่ใครหลายคนอาจจะไม่ชอบสักเท่าไหร่  ยู กีฮยอน ก็เป็นอีกคนที่ไม่ชอบ เขาคิดว่าฝนเป็นสิ่งที่พลัดพรากความสุุขของคนอื่นไป เเม้กระทั่ง คนที่เขารัก

"กีฮยอน เลิกคลาสเเล้ว กลับหอได้เเล้ว" เเช ฮยองวอน บอกเพื่อนของตนเองที่มัวเเต่ทบทวนบทเรียนจนไม่สนใจเวลา

"กลับไปก่อนเลย ขอเก็บของก่อน" กีฮยอนพูดก่อนจะทยอยเก็บของ เพราะนี่ก็เย็นมากเเล้ว เขา
ควรจะกลับบ้านได้เเล้ว
 
"งั้นระวังตัวด้วยล่ะ"

"อืม"

กีฮยอนเหลือบมองนาฬิกาของตนเอง ก่อนจะรีบลงจากตึก เพราะตอนนี้เย็นมากเเล้ว
ขืนอยู่ต่อ มีหวังได้นอนที่คลาสเเน่ๆ 

ซ่าาาาาาา เสียงสายฝนค่อยๆไหลตามเเรงโน้นถ่วงตามทาง "ฝนตกอีกเเล้วอีกเเล้วเหรอเนี่ย"
กีฮยอนพลางถอนภายใจก่อนจะหลบฝนใต้อาคาร   "เเล้วจะกลับยังไงเนี่ย ร่มก็ไม่ได้เอามาด้วย"
ร่างบางบ่นพึมพำ ก่อนจะรอให้ฝนหยุดตก

"ขอโทษนะ ไม่มีร่มใช่ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะสะกิดร่างบางเบาๆ

"ครับ?" กีฮยอนหันไปหาต้นเสียง

"ชื่อ ยู กีฮยอน ใช่ไหม" ร่างสูงยังถามต่อ "ครับ ทำไมเหรอครับ?" กีฮยอนถามกลับ รู้จักชื่อเราได้ยังไงนะ ร่างบางคิดในใจ

"พอดีว่าฝนตกเเล้วพี่เห็นนายไม่มีร่ม ให้พี่ไปส่งไหม"

"คือว่าที่บ้านสอนไม่ให้กับคนเเปลกหน้าครับ" ร่างบางพูดก่อนจะปลีกตัวออกห่างคนตัวโต

"ดะ..เดี๋ยวก่อนสิ!!! พี่ไม่ใช่คนเเปลกหน้าซะหน่อย พี่ชื่อ ชิน โฮซอก เป็นรุ่นพี่คณะเดียวกับนาย"
โฮซอกเเนะนำตัวกับร่างบางก่อนจะหยิบร่มของตนเองขึ้นมากาง

"ไปกันได้เเล้วน่า" โฮซอกคว้ามือร่างบางก่อนจะส่งยิ้มมาให้ โดยไม่สนใจว่าคนตัวเล็กจะให้ตัวเองไปส่งหรือเปล่า

"คะ..ครับ"


ผิดไหมถ้าเขาจะชอบรอยยิ้มของคนๆนี้....


"เอ่อ...รุ่นพี่ครับเขยิบมาหน่อยก็ได้นะครับ ไหล่เปียกหมดเเล้ว" เพราะร่มคันเดียวไม่สามารถบังฝน
ผู้ชายสองคนได้ ไหล่ของโฮซอกจึงเปียก

"พี่ไม่เป็นอะไรหรอก อีกอย่างทีหลังต้องเรียกว่า พี่โฮซอกนะครับ"

"ครับ พะ..พี่โฮซอก"

ผ่านไปสักพักกีฮยอนสังเกตว่าไหล่ของคนตัวโตนั้นเปียกมากเเล้ว เขาไม่อยากให้ใครต้องมาเดือด
ร้อนเพราะตัวเขาเอง

"พี่โฮซอกถ้าพี่ไม่เขยิบมาผมจะเดินตากฝนจริงๆนะครับ"

"ก็ได้ เเต่ไหล่นายจะเปียกนะ" โฮซอกทำตามคำขอของคนตัวเล็ก ก่อนที่มือหนาจะไปสัมผัสกับมือของอีกคน


เขาคิดถูกไหม ที่ให้คนตัวโตเขยิบมาใกล้เขา....

 
"พี่บอกเเล้วใช่ไหมว่าไหล่นายจะเปียก เขยิบมาเถอะ"

"เเต่ไหล่พี่ก็จะเปียก" กีฮยอนเถียงร่างสูง

"งั้นเอาเเบบนี้ไหม"

"หืม?"

"ลองวิ่งฝ่าฝนไปด้วยกันไหม"

"?!"

โฮซอกไม่รอช้าโยนร่มของตัวเองก่อนจะจับมือข้อร่างบางวิ่งฝ่าฝนไป

"พี่โฮซอก พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย!!" ร่างบางที่ตอนนี้เปียกไปด้วยน้ำฝน เพราะไม่มีกำบัง

''เอาเถอะน่า" ร่างสูงยิ้มเเป้นก่อนจะวิ่งฝ่าฝนกับร่างบาง


บางทีการวิ่งฝ่าฝนอาจจะไม่ได้เลวร้ายก็ได้....
บางที่เขาอาจจะเริ่มชอบฤดูฝน.....



"เเฮ่กๆ ในที่สุดก็ถึงสักที" ร่างสูงหอบ กว่าเขาจะพาคนตัวเล็กมาส่งที่หอตอนฝนตกไม่ใช่เรื่องง่ายเลย..

"เห้ออ เปียกจนได้" กีฮยอนบ่นก่อนจะหันไปมองคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาต้องอยู๋ในสภาพอะไรที่ไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ

"กีฮยอน พี่ขอโทษนะที่ทำให้นายเปียกฝน" โฮซอกเห็นว่าร่างบางมองตัวเอง คงเป็นเพราะว่าเขา
เป็นคนที่ทำให้กีฮยอนต้องเปียก

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าไม่มีอะไรเเล้วผมขอขึ้นห้องก่อนนะครับ"

"เดี๋ยวก่อนสิ ถ้าไม่ว่าอะไร..."

"ครับ?"

"พี่ขอไปห้องนายได้ไหมอ่ะ" โฮซอกพูดเสียงอ่อย

"คะ...ครับ?!"

"ฝนยังไม่หยุดตกเลย พี่ขอไปรอฝนหยุดที่ห้องนายได้ไหม" โฮซอกอ้อนคนตัวเล็ก

"กะ..ก็ได้ครับ" กีฮยอนจำใจต้องพาคนตัวโตไปห้องของเขา


ภายในห้องสีครีมที่ตกเเต่งสไตล์วินเทจ เพราะกีฮยอนเป็นคนเจ้าระเบียบ ห้องของเขาจึงดูสะอาด
กว่าผู้ชายทั่วไป

"พี่ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ ขืนอยู่สภาพนี้มีหวังได้เป็นหวัดเเน่ๆ" ร่างบางยื่นผ้าขนหนูให้โฮซอก ก่อนจะหาเสื้อผ้าตัวใหญ่ให้คนตัวโตใส่

"กีฮยอน เสื้อผ้าพี่อยู่ไหนเหรอ" ร่างสูงที่ตอนนี้มีเเค่ผ้าขนหนูพันรอบเอวค่อยเดินมาหา

"...."

"กีฮยอนได้ยินพี่ไหมเนี่ย" โฮซอกเห็นความผิดปกติของคนตัวเล็กจึงเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้

"คะ..ครับ เสื้อผ้าไว้บนเตียงเเล้ว ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะครับ" กีฮยอนพูดอย่างตะกุกตะกักก่อนที่จะปล่อยให้ร่างสูงยืนขำกับท่าทีของตนเอง


เกือบไหมล่ะ... เกือบหัวใจวายตายเเล้วไหมล่ะ...

กีฮยอนรีบสลัดความคิดของตนเอง ก่อนจะรีบอาบน้ำ เพื่อสายน้ำเย็นๆจะช่วยให้จิตใจของเขาสงบลง

หลังจากร่างบางอาบน้ำเสร็จเขาเพิ่งรู้ตัวว่า เขายังไม่กินข้าวเลย...

"พี่โฮซอก พี่หิวไหมเดี๋ยวผมจะต้มรามยอนให้" กีฮยอนถามร่างสูงที่ตอนนี้กำลังเล่นโทรศํพท์อยู่

"พี่กำลังหิวอยู่พอดีเลย" โฮซอกพูดก่อนส่งยิ้มให้


ผมว่าผมคงหลงรอยยิ้มของคนๆนี้เเล้วล่ะครับ....


ผ่านไปสักพัก กลิ่นหอมของรามยอน ทำให้โฮซอกต้องละสายตาจากโทรศัพท์เเล้วเดินมาหาคนตัวเล็ก

"หอมจังเลย" โฮซอกกระซิบข้างหูของร่างบาง

"พะ...พี่โฮซอก เล่นบ้าอะไรเนี่ย ไปรอตรงนู้นเลย เดี่ยวผมยกไปให้"

"เดี๋ยวพี่ช่วยถือ" ร่างสูงอาสา ก่อนจะถือถ้วยรามยอนของตนเองเเละกีฮยอนไป

"อร่อยจัง" ร่างสูงไม่รอช้ารีบคีบรามยอนเข้าปากก่อนจะยิ้มให้คนตัวเล็ก

"อย่ามาเวอร์น่า รสชาติก็ธรรมดาเเหละ" ร่างบางพูดก่อนจะคีบรามยอนเข้าปาก

"เเต่เป็นเพราะนายทำไง มันเลยอร่อย"

"พะ...พูดบ้าอะไรเนี่ย"

คนๆนี้เป็นอันตรายต่อหัวใจของผมจริงๆด้วย....


สายฝนที่ตกลงมาตั้งเเต่เริ่ม ค่อยๆซาลงเรื่อยๆ จนหยุดไป

"ฝนหยุดตกเเล้ว พี่พักอยู่เเถวนี้รึเปล่า เดี๋ยวผมไปส่งให้" กีฮยอนสังเกตว่าตอนนี้ฝนหยุดเเล้ว จึงถามร่างสูง

"เดี๋ยวนายส่งพี่หน้าห้องก็ได้ พี่พักอยู่เเถวนี้เเหละ"

"ครับ"

หลังจากที่โฮซอกกับกีฮยอนกินรามยอนเสร็จ ร่างบางก็มาส่งคนตัวโตที่หน้าประตู

"กีฮยอน ขอบใจที่ให้พี่อยู๋นะ เดี๋ยวพวกเสื้อผ้าพี่ซักมาคืน"

"ไม่เป็นไรครับ" กีฮยอนส่งยิ้มให้คนตรงหน้า

"กีฮยอน"

"ครับ?"

ฟอดด  โฮซอกเลื่อนหน้าเขาไปก่อนจะสูดดมความหอมจากเเก้มนิ่มของร่างบาง

"ไว้เจอกันนะครับ" โฮซอกเดินจากไปปล่อยให้กีฮยอนยืนช็อคกับการกระทำของเขา


ไอ้พี่โฮซอก!!!


ด้านล่างของหอ อิม ชางกยุน กำลังยืนรอใครบางคน

"ไง รอนานไหม?" โฮซอกทักทายคนตัวเล็กที่มองเขาอย่างอาฆาตเเค้น

"ทำไมต้องให้มารับที่นี่ด้วย รู้ไหมมันไกล" ชางกยุนบ่นใส่คนเป็นพี่ที่อยู่ดีๆก็ให้เขามารับที่หอ ทั้งที่รถตัวเองก็มี เเถมยังทำหน้าเหมือนถูกหวยอีก

"เอาน่าาา" โฮซอกพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะขึ้นรถสปอรต์สีดำที่พ่อของเขาซื้อเป็นของขวัญมาให้ชางกยุน


บางทีฤูดฝนอาจจะไม่ได้เเค่พลัดพรากความสุขเสมอไป......





FIN

คือฟิคนี้ไรท์ดองมานานมากกกก เลยลองเอามาลง5555    
ยังไงถ้าชอบก็อย่าลืมคอมเม้นด้วยน้าาาาาาา

ผลงานอื่นๆ ของ Varesga Medison

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น