My boyfriend #แฟนน้องดุ 'yaoi

ตอนที่ 7 : แฟนน้องดุ : 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,069 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

Chapter

06






Pea part


คืนที่สองที่ผมนอนบ้านพ่อแม่แฟน แม้จะตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของพี่ต้าร์เหมือนเดิมแต่อารมณ์ของผมไม่ได้แจ่มใสเท่าเมื่อก่อนอีกแล้ว จะให้ลั้นลายังไงได้ล่ะ เมื่อวานโดนด่าเป็นน้องหมาเลยนะ ยอมรับว่าช็อกมากๆ เสียความรู้สึกสุดๆ แถมคุณแม่ที่เคารพยังคิดจะเอาหมาน้อยๆ ตัวนี้ไปปล่อยอีกด้วย เหมือนเป็นการบอกผมอย่างสุภาพว่าเธอจะทำทุกวิถีทางให้ลูกชายเธอสลัดผมออกไปจากชีวิตเหมือนสลัดเปลือกกล้วยลงถังขยะให้ได้!



ไม่ง่ายขนาดนั้นมั้งครับคุณแม่ ดูหน้าตาน่ารักๆ ของน้องพีคนนี้ไว้เลย



จับลูกชายคุณแล้ว ไม่ปล่อยโว้ยยยย!!!



ผมไม่ได้หวังเงินจากพี่ต้าร์เลยสักบาทเดียวนะ (แม้ทุกวันนี้จะให้เขาเลี้ยงดูก็ตาม) ผมนี่รักจริงหวังแต่ง ยอมเป็นเมียพี่เขาตั้งแต่วันแรกที่คบกัน ดูความเสียสละของไอ้พี ทำไมคุณแม่ไม่เห็นใจ!



ผมนอนมองหน้าแฟนขี้ดุของตัวเองที่ตอนนี้ยังคงหลับอยู่ หน้าหล่อๆ ของพี่ต้าร์ดูมีเสน่ห์มากตอนหลับตา แขนแข็งแรงยังคงรัดเอวผมแน่นไม่ปล่อยเหมือนกลัวว่าจะหนีหายไปไหน แสดงถึงลักษณะนิสัยขี้หวงได้เป็นอย่างดี และผมก็ชอบที่เขาหวงบ่อยๆ ซะด้วยสิ เวลาดุแฟนผมมักจะเท่เป็นพิเศษ อาจจะมีบางครั้งที่อารมณ์รุนแรงไปบ้างแต่รวมๆ กันแล้วมันก็เร้าใจดี การได้นอนมองหน้าเขาแล้วคิดถึงเรื่องเก่าๆ แบบนี้มันทำผมเลิกสนใจเรื่องของแม่แฟนไปเลย จุดโฟกัสของผมเปลี่ยนมาเป็นพี่ต้าร์ และคาดว่าคงสนใจเขาแบบนี้ไปทั้งวันแน่ๆ



“งื้อออ หล่ออ่ะ”



อดที่จะแอบชมไม่ได้จริงๆ คนอะไรหล่อวัวตายควายล้ม หล่อแล้วหล่ออีก แค่มองความหล่อนี้ก็เหมือนโดนล่อลวงไปกระทำชำเราแล้ว ใจสั่นแปลกๆ อยากแสดงความเป็นเมียขึ้นมาถนัดตา แต่ก็ต้องอดทนฮึบไว้ ท่องในใจว่านี่บ้านแม่ผัว เราจะอ่อยผัวบ้านที่แม่เขาไม่ได้!!!



แต่ผมจะทนได้นานแค่ไหนกัน ชีวิตน้องพีถ้าไม่ได้อ่อยสามีวันสะสามหนอยู่ไม่ได้นะ มันเปลี่ยวใจ!



“พี่จ๋า สายแล้วนะ วันนี้ต้องส่งน้องไปเรียนตอนเที่ยงด้วย ตื่นเร็วสิ”



ผมสะกิดเรียกคนรักที่ตัวเองนอนใช้สายตาโลมเลียอยู่นานสองนาน พี่ต้าร์ครางเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะปรือตาขึ้นมามองผม ตาคมดุที่ทำคนอื่นเกรงกลัวแต่ผมกลับชอบมัน นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรักเมื่อมองมา พอเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงไปหาเพื่อมองใกล้ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นขโมยจูบรับอรุณสวัสดิ์แทน



“มอนิ่งคิสพี่จ๋า”



ยิ้มกว้างให้เขาเพื่ออวยพร พี่ต้าร์ชอบพูดเสมอว่าผมยิ้มแล้วโลกเขาสดใส ผมอยากให้โลกของเขาสดใสทุกวัน



“อ้อน มึงตื่นนานหรือยัง?”



คนดุถามพร้อมดึงผมเข้าไปกอดแน่นอีกครั้ง กล้ามหน้าอกที่ชอบซุกอยู่ตรงหน้าไฉนเลยน้องพีคนนี้จะพลาด ซุกสิครับรออะไร อาห์~ ฟืดฟาดๆ กลิ่นกายสามีช่างดีงามมมมมม (*o*)



“อ้อน มึงกำลังลวนลามกู”



“ตรงไหน น้องเปล่า” ผมแค่สูดกลิ่นเองนะ เรียกลวนลามตรงไหน



แต่เหมือนพี่ต้าร์จะมีหลักฐานที่ดีกว่า คุณแฟนขี้ดุตะปบหมับเข้าที่ข้อมือผมซึ่งตอนนี้มันวางอยู่ตรงเป้ากางเกงของเขา ตาคมมองมาอย่างรู้ทัน ยิ้มมุมปากเหมือนถามว่านี่คืออะไร



อ๋า! โดนจับได้ซะแล้ว



ผมก็แค่อยากทักทายเจ้ามังกรยักษ์ ผมผิดตรงไหนล่ะ คิดถึงมันแค่นั้นเอง เราห่างกันมาตั้งหลายวันเลยนะ



“แหม นิดหน่อยเองอ่ะพี่จ๋า นี่เขาไม่เรียกลวนลามนะ เขาเรียกอรุณสวัสดิ์ยามเช้า”



(=___=)



“หรือพี่จ๋าไม่เชื่อน้อง?”



“เชื่อ”



พี่กีต้าร์ตอบด้วยสีหน้านิ่งๆ จนผมอยากจะหัวเราะเสียงดัง ใครจะอวยเมียได้เท่าแฟนผมไม่มีอีกแล้ว วงแขนคลายออกเล็กน้อย มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆ เหมือนที่เขาชอบทำตอนกล่อมผมนอน มันเป็นความอบอุ่นที่ทำให้ผมไม่อยากห่างจากพี่ต้าร์ไปไหน ชอบการสัมผัสแบบนี้ ต่อให้จะโดนดุบ้างเพราะดื้อก็เถอะ



“แล้วเมื่อกี้พี่จ๋าพูดมึงกูอีกแล้วนะ ไหนว่าจะสุภาพกับน้อง” ผมว่าเขาบ้าง ยังจำสัญญาที่เขาให้ได้ดีทุกคำพูด



“ขอโทษ ลืมตัวน่ะ”



“อย่าลืมบ่อยสิ พี่จ๋าต้องพูดเพราะๆ กับน้อง ดุก็ต้องพูดเพราะ เวลาพี่จ๋าพูดเพราะอ่ะ มันหล่อมากเลยรู้ตัวมั้ย” หล่อจนหวง ดูเป็นผู้ชายอ่อนโยนมากๆ “แล้วพี่ก็ห้ามไปพูดแบบนี้กับคนอื่น พูดได้แค่กับน้องเท่านั้น”



“ทำไม? กับคนอื่นจะให้พูดหยาบหรือไง”



“ก็ไม่ต้องหยาบมาก แต่ก็ไม่ต้องหวานเหมือนที่พูดกับน้อง น้องเป็นคนพิเศษ น้องต้องได้อะไรที่พิเศษกว่าคนอื่น”



“ก็ได้อยู่แล้วไม่ใช่รึไง ไอ้เด็กดื้อ”



“ได้อะไร?”



“ก็เป็นคนพิเศษของพี่ เป็นคนเดียวที่พิเศษมาตลอด”



(O////O)



 อยากจะบอกว่าตอนนี้วิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง ผมเขินจนหน้าร้อนผ่าวไปหมด รู้ได้เลยว่าแก้มต้องแดงมากแน่ๆ พี่ต้าร์ยิ้มร้ายก่อนจะก้มลงมาจูบผมอีกรอบ มันไม่ใช่จูบเด็กอนุบาลอย่างที่ผมทำไปก่อนหน้านี้ แต่มันดูดดื่มและเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน ย้ำให้ผมแน่ใจว่าเขาพูดจริง ผู้ชายดุๆ คนนี้ยกผมให้พิเศษเหนือใครมาตั้งนานแล้วจริงๆ



พีรู้สึกมีความสุข!



พีถูกใจสิ่งนี้!




บอกเลยว่าพี่กีต้าร์เป็นของพี และพีอโลนนนนน!!!









*










 

07.30 น.


โต๊ะทานอาหารตัวใหญ่มีชามโจ๊กอยู่สี่ชาม คุณพ่อนั่งอยู่หัวโต๊ะ อ่านหนังสือพิมพ์อย่างเพลิดเพลิน ส่วนคุณแม่ ไม่สิ! ผมต้องเรียกท่านว่าคุณหญิง นั่งเมินชามอาหารตรงหน้าจ้องผมไม่ต่างจากเมื่อวาน แอบกลัวนิดๆ ว่าจะโดนว่าอีก แต่ก็ทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ ข้างๆ ผมมีลูกชายเขาอยู่ เขาจะต้องไม่ทำอะไรแบบนั้นอีกแน่



คิดว่านะ...



“น้องต้าร์ กลับมาบ้านคราวนี้จะอยู่กี่วันลูก?”



เสียงคุณหญิงคุยกับลูกชายอ่อนหวาน หน้าตาเธอยิ้มดูใจดี แฟนสุดหล่อของผมที่กำลังตักโจ๊กเข้าปากเงยหน้าขึ้นมอง พูดตอบด้วยเสียงราบเรียบเหมือนเคย



“วันนี้ก็กลับแล้วครับ ชุดนักศึกษาของพีอยู่ที่ร้านด้วย แล้วอีกอย่างผมต้องขายของ”



“แต่แม่คิดถึงนี่คะ อยู่ต่ออีกหน่อยสิ”



“ผมก็คิดถึงแม่ครับ แต่อยู่ไม่ได้จริงๆ”



พี่กีต้าร์พยายามตอบอย่างรักษาน้ำใจแล้ว หากเป็นคนอื่นเขาอาจจะพูดแค่คำว่าไม่เพียงคำเดียวก็ได้ ผมรู้ว่าเขาเป็นห่วงผม กลัวว่าจะโดนทำร้ายจิตใจเข้าอีก และสาเหตุนั้นก็เหมือนคุณหญิงเองจะรู้เช่นกันถึงได้ตวัดสายตามามองอาฆาตผมมากกว่าเดิม ทำเอาไม่กล้าจะตักโจ๊กเข้าปากเลยจริงๆ รู้สึกไม่อยากอาหารขึ้นมาเหมือนอิ่มทิพย์



ผิดเป็นพีอีกแล้วครับพี่น้อง!



“ที่ลูกไม่อยากอยู่กับแม่เพราะมีใครไปฟ้องอะไรไว้สิท่า ลูกสนใจแค่คนอื่น ไม่สนแม่อยู่แล้วนี่”



น้ำเสียงเหมือนตัดพ้อแต่คำพูดช่างกระแทกแดกดัน ผมรู้เลยว่าเธอคงคิดว่าผมทำให้พี่ต้าร์ไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้ ทั้งที่ความจริงเรื่องเมื่อวานผมไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำเดียว



“คุณก็ไปเซ้าซี้ลูกทำไม ลูกต้องไปดูแลร้าน มีงานต้องทำ”



คุณพ่อที่นั่งเงียบมาตลอดพูดบ้าง ท่านวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วจ้องหน้าภรรยาตัวเอง ผมแบบอยากจะเข้าไปกราบงามๆ ที่ท่านไม่รังเกียจผมไปอีกคน ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้จะสู้ยังไงเหมือนกันนะ มีแค่คุณแม่คนเดียวพีก็แทบจะกระอักเลือดแล้ว ท่องนะโมในใจเป็นร้อยครั้ง อดทนนิ่งเงียบเป็นต้นไม้ไม่กล้าตอบโต้อยู่



พยายามเต็มที่มาก เพื่อพี่ต้าร์ พีต้องทน T^T



“ฮึ! คุณก็ให้ท้ายลูก ตามใจจนลูกไม่รู้อะไรดีอะไรชั่วแล้ว อยากจะเลือกอะไรก็เลือก จะเอาอะไรก็เอา น่าโมโหทั้งพ่อทั้งลูกเลยจริงๆ”



“ผมว่าคุณกินข้าวแล้วไปนั่งจัดดอกไม้ต่อดีกว่านะ เช้าๆ แบบนี้อย่าทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่ดีเลย”



“นี่ฉันผิดเหรอ?”



“ใช่ ผมว่าคุณผิด”



สองสามีภรรยานั่งเถียงกันโดยมีผมกับพี่กีต้าร์นั่งมอง ผมคนโจ๊กในชามเล่นเพราะกินไม่ลง คุณหญิงแม่ที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟทะเลาะกับคุณพ่อก่อนจะหันมามองหน้าผมอีกครั้ง เธอทุบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกขึ้นยืน ผมเห็นทุบแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ยังแอบคิดอยู่เลยว่าแม่ของแฟนอาจจะติดเป็นนิสัยชอบทำลายข้าวของ



“ปกป้องกันเข้าไปนะ ไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาแล้วนี่ แต่อย่าคิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ”



ผมมองตามคุณหญิงเดินออกไปจากห้องทานข้าว แอบรู้สึกผิดที่ตั้งแต่ผมมาเธอก็พลาดมื้ออาหารไปสองมื้อแล้ว หันมองผู้ร่วมโต๊ะอีกสองคนที่มีสีหน้าไม่ต่างกันก็ไม่สบายใจ นี่สรุปความน่ารักของผมมันทำคุณหญิงยอมเอ็นดูสักนิดไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ ผมอุตส่าห์เงียบกริบยอมเป็นคนหัวอ่อนก็ยังไม่ดีอีก



หรือบางทีไม้อ่อนอาจจะใช้ไม่ได้ผลกันนะ



“เอ่อ...ขอผมไปคุยกับคุณหญิงหน่อยได้ไหมครับ?”



ผมหันมองคุณพ่อกับพี่กีต้าร์แล้วเอ่ยขอ จริงๆ ก็ไม่ได้อยากจะไปแต่เห็นกินอะไรกันไม่ลงแล้วก็คิดว่าอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ไหนๆ คุณหญิงท่านก็แสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่ชอบผม ดังนั้นคนที่ควรรับผิดชอบก็ต้องเป็นผมเอง แม้พี่กีต้าร์จะส่ายหน้าไม่เห็นด้วยแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ ลุกขึ้นเดินตามคุณแม่ไปทันที



ผมไม่อยากทำให้คนที่ผมรักหนักใจ ไหนจะคุณพ่อที่ปกป้องผมอีก คนอย่างพีระแมนพอที่จะจัดการปัญหาแบบนี้ด้วยตัวเอง



ไม่ได้เก่งแต่อย่างใด ก่อนเดินไปยังแอบท่องนะโมอีกสามจบในใจเลย



คุณพระคุณเจ้า ขอให้ลูกรอดทีเถอะ!



ผมเดินตามไปจนถึงห้องรับแขก เห็นคุณแม่นั่งไขว่ห้างยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอยู่ตรงนั้น เธอปรายตาขึ้นมามอง ตาคมดุที่คล้ายกับของพี่กีต้าร์แต่ในนั้นไม่มีความรักให้กับผมแม้แต่นิดเดียว มือเรียวกระแทกแก้วลงบนจานรอง สะบัดหน้าเหมือนไม่อยากมองผมอย่างไรอย่างนั้น



“ตามฉันมาทำไม?”



“เอ่อ...คือผม...”



ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี ผมเดินเข้าไปหา ทรุดตัวนั่งบนโซฟาอีกตัวใกล้ๆ ท่าน ยกมือไหว้ให้สวยงามที่สุดเท่าที่เคยไหว้ผู้ใหญ่มา แม้จะได้รับการเมินเป็นสิ่งตอบแทนก็ตาม



“ผมขอโทษครับ ที่เข้ามาวุ่นวาย แต่ผมอยากคุยกับคุณหญิงจริงๆ”



“ฉันไม่นิยมคุยกับตัวปัญหา”



ผมไปสร้างปัญหาตอนไหนครับแม่?!!!


นี่ก็แสนดีจะตายอยู่แล้ว ดีมากกว่าพีก็เทวดาอ่ะ นอบน้อม มารยาทงาม แม่ยังต้องการอะไรอีกกกกก!



ผมได้แต่โวยวายในใจ นึกถึงหน้าพี่ต้าร์ไว้ว่านี่แม่เขา เราเป็นแฟนลูกชายแม่ อย่าทำอะไรล่วงเกินท่าน บรรยากาศระหว่างเราดูตึงเครียด ผมโดนมองด้วยหางตาตลอดเวลา เคยดูแต่หนังแม่ผัวลูกสะใภ้ มาเจอกับตัวแล้วก็เริ่มเข้าใจว่าความรู้สึกนางเอกมันเป็นยังไง การโดนเกลียดทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรผิดนี่รู้สึกไม่ยุติธรรมเอาซะเลย



ผมได้แต่ปั้นหน้ายิ้ม ถามเสียงเบาอย่างกล้าๆ กลัวๆ



“ผมทำอะไรให้คุณผู้หญิงไม่พอใจหรือเปล่าครับ ถ้ามีอะไรที่ผมทำพลาดไปผมพร้อมแก้ไข คุณหญิงเมตตาให้โอกาสผมสักครั้งเถอะนะครับ”



ผมยอมอ่อนข้ออย่างถึงที่สุด ไม่สนใจว่าใครจะผิด ผมเป็นคนผิดเองก็ได้ถ้ามันจะทำให้เรื่องนี้ดีขึ้น คุณแม่ยังคงเชิดหน้า แสยะยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม



“เธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่าทำอะไรผิดไป”



“ผม...ไม่รู้จริงๆ ครับ”



นอกจากเอาลูกคุณแม่มาเป็นผัว ผมก็ไม่รู้แล้วครับว่าทำอะไรขัดใจคุณแม่อีก!



“เธอผิดมาตลอด” คราวนี้คุณหญิงยอมหันมามองเต็มตา เธอลุกขึ้นยืนตรงเข้ามาประชิดตัวผม “ตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตลูกชายฉัน กีต้าร์ก็เปลี่ยนไป เขาไม่เลือกผู้หญิงดีๆ ที่ฉันหาให้ ทั้งที่ผู้หญิงพวกนั้นเหมาะสมกับเขามากกว่าเธอเป็นร้อยเท่า เธอเป็นผู้ชาย กล้าดียังไงมาทำให้ลูกชายฉันดูแย่ในสายตาชาวบ้าน ชื่อเสียงลูกฉันต้องหม่นหมองก็เพราะเธอ เพราะเธอคนเดียวเลย!



“....”



“เธอคิดจะสบายด้วยการจับลูกชายฉันสินะ คิดว่าฉันดูพวกปลิงดูดเลือดอย่างเธอไม่ออกหรือยังไง!!!



“คุณหญิงครับ คุณกำลังเข้าใจผิด...”



“เข้าใจผิดอะไร นี่เธอก็เพิ่งเข้าไปออเซาะสามีฉัน หวังจะให้เขารักเอ็นดูอีกคนล่ะสิ จะได้เกาะได้ง่ายขึ้นใช่ไหมล่ะ”



“ไม่นะครับ ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น ผมรักพี่ต้าร์จริงๆ ผมกับพี่ต้าร์รักกัน”



“ลูกชายฉันแค่หลงผิด!!!



“พี่ต้าร์รักผม”



“แกอย่ามาอวดดีกับฉันนะ!



เพล้ง!!!



แก้วกาแฟร้อนถูกขว้างลงมาใส่ ดีที่ผมหลบทันมันเลยตกลงพื้นแตกเลอะเทอะไปหมด คุณแม่ขว้างแก้วนั้นใส่ผมอย่างหมดความอดทน ผมเองก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะกล้าทำขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ผมก็พูดจาดีๆ



ทั้งๆ ที่ยอมเธอทุกอย่าง



“ฉันจะไม่มีวันยอมให้ชีวิตลูกฉันเละเทะเพราะรักเด็กผู้ชายอย่างเธอ”



ผมกัดปาก กำหมัดแน่น ยิ่งฟังในใจก็ยิ่งเจ็บ อารมณ์ร้ายของคุณหญิงไม่ได้จบลงแค่นั้น หลังจากตวาดแล้วเธอก็หันไปหยิบเอาหมอนอิงใกล้มือปาใส่ผมในระยะประชิด 


ไม่เจ็บตัว แต่เจ็บใจ...



ได้! ถ้าอยู่ด้วยกันแบบสันติไม่ได้ก็ย่อมเกิดสงคราม



ผมลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคุณแม่ แสยะยิ้มตอบกลับไปบ้าง เธอมองแล้วคงหมั่นไส้เลยปาหมอนอีกใบอัดใส่มา



“หมอนบ้านคุณแม่นิ่มดีนะครับ ปามากี่ใบผมก็ไม่เจ็บเลย”



“อยากให้ฉันปาอย่างอื่นใส่หน้าไหมล่ะ”



“ไม่ครับ เดี๋ยวเสียโฉมไปก็อ่อยพี่กีต้าร์ไม่ได้น่ะสิ”



“แก!



ผมยังคงพูดไปยิ้มไป ปิดโหมดเด็กดีแสนเรียบร้อยมาเป็นไอ้พีตัวแสบที่แม้แต่ผัวยังต้องส่ายหน้าระอาใจ ในห้องรับแขกที่มีเพียงผมกับคุณแม่เหมือนกลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ที่เราฟาดฟันกันด้วยคำพูดไปแล้ว ผมจะไม่ยอมโดนข่มเหงอยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป!



“แค่เพราะผมเป็นผู้ชายเหรอครับ คุณหญิงถึงเกลียดผมขนาดนี้?” ขอถามให้หายข้องใจทีเถอะ ถึงแม้คำตอบจะรู้ดีแก่ใจก็ตาม



“ใช่ เพราะแกเป็นผู้ชายและแกเกาะลูกฉัน!



“ว้าว!



ผมทำตาโตเหมือนกำลังอัศจรรย์ใจในคำตอบ มันไม่น่าเชื่อเลยว่ายุคสมัยนี้แล้วยังมีคุณแม่ที่หัวโบราณขนาดนี้อยู่อีก แล้วหัวโบราณอย่างเดียวไม่พอนะ ยังดูละครมากไปอีกด้วย เกาะเกอะอะไรกัน เชยเป็นบ้า อย่างนายพีระถ้าจะเกาะไม่เสียเวลาเกาะมาหลายปีแบบนี้หรอก ดูดเลือดดูดเนื้อลูกชายเขาหมดตัวไปนานแล้ว คิดได้ยังไง


แปะๆๆๆๆๆ


ผมปรบมือเสียงดังทำหน้าชื่นชมให้กับความคิดแสนเด็กน้อยของคนที่เป็นแม่แฟนตัวเอง



“ลึกล้ำมากครับ รู้ดีหมดเลย ขนาดตัวผมยังคิดไม่ถึงเลยนะเรื่องนี้ ต้องขอบคุณที่เสนอแนวทางแล้วล่ะ” พูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จรดนิ้วชี้ที่ริมฝีปากตัวเองเป่าลมออกมาเป็นเสียงชู่ 

“ไม่ต้องห่วงครับคุณหญิง ความคิดพิสดารของคุณจะไม่สูญเปล่า ผมเกาะจริงแน่พี่ต้าร์น่ะ เกาะแน่นเลยด้วย”



!!!






*






คุณสิรินทำหน้าตื่นตกใจเหมือนเห็นแมวกลายร่างเป็นก็อตซิล่าเมื่อฟังผมพูดจบ เธอยกมือกุมอก ใช้เวลาตั้งสติอีกหลายวิก่อนสีหน้าจะเริ่มเปลี่ยนมาเป็นโกรธจัดอีกครั้ง ฟาดฝ่ามือลงมาที่หน้าผมไม่ออมแรง



เพี๊ยะ!



“ไอ้เด็กชั่ว!



แรงตบทำเอาหน้าผมหัน กลิ่นสังกะสีคละคลุ้งในปากบ่งบอกว่าเลือดไหลแน่นอน ผมซี๊ดปากอย่างเจ็บแสบ เกิดมาเพิ่งเคยโดนตบแบบนี้ครั้งแรก อยู่ที่บ้านพ่อกับแม่ถนอมยิ่งกว่าไข่ในหิน มาอยู่กับแฟนไม่ต้องพูดถึง รายนั้นดูแลแทบจะทุกฝีก้าว เคยให้ผมโดยตีโดนต่อยที่ไหนล่ะ



คุณแม่ผัวนี่เลดี้เฟิร์สเลยจริงๆ



“ตบกันแบบนี้ ไม่กลัวผมฟ้องลูกชายคุณอีกเหรอครับคุณหญิง หลักฐานเต็มหน้าเลยนะเนี่ย ไม่รู้ว่าพี่ต้าร์จะเข้าข้างใครเลยเนอะ”



“แกอย่าปากดี เหอะ! เผยสันดานจริงๆ ออกมาแล้วก็เป็นได้แค่คนไร้สกุล สร้างภาพอ่อนแอต่อหน้ากีต้าร์มานานแล้วนี่นะ จำใส่หัวไว้เลยว่าฉันไม่มีวันยอมรับแกมาอยู่ในบ้านหลังนี้เด็ดขาด!



ฟังแล้วก็ได้แต่ยักไหล่ อยากบอกคุณหญิงท่านเหลือเกินว่าผมก็อยู่ในบ้านนี้มาสองคืนแล้วนะ ไม่ต้องรอให้ท่านอนุญาตหรือยอมรับหรอก



“ฉันรัล่ะเกลียดแกจริงๆ”



ย้ำกันเข้าไป ย้ำจริงจริ๊งงงงง ไอ้คำว่าเกลียดเนี่ย



“หึๆ เกลียดผมเหรอครับ ไม่เป็นไร เกลียดไปเถอะ ถึงคุณหญิงไม่ปลื้มยังไง ผมก็สะใภ้บ้านนี้อยู่ดีครับ”



เป็นสะใภ้ที่หน้าด้านหน้าทนที่สุดเลยด้วย! ผมทำหน้าเหนือกว่า ยักคิ้วอย่างทะเล้นส่งไปให้คนที่อายุคราวแม่โทสะพุ่งขึ้นถึงขีดสุด



“นี่...” คุณหญิงง้างแขนอีกครั้งอย่างคนควบคุมอารมณ์ไม่ได้



“อ๊ะๆ อย่าเพิ่งโมโหครับ” ผมรีบขยับตัวหนีให้พ้นรัศมีวงแขน ปากก็ยังคงก่อกวนต่อไป “ออกแรงตบมากไปเดี๋ยวความดันขึ้นเป็นลมมา ผมจะได้หน้าตอนที่ช่วยประคองนะครับ พี่ต้าร์จะต้องหลงผมมากกว่าเดิมแน่นอนเลย หลงแบบหัวปักหัวปำ ^o^



“ไม่มีทาง ฉันจะให้กีต้าร์ไล่แกออกไป”



“ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมเป็นเมียพี่ต้าร์นะ ผมเสียหายไปแล้ว จะให้ไปไหนพี่ต้าร์ก็ต้องไปด้วย ว่าแต่คุณแม่ครับ อเมริกาตั๋วเครื่องบินแพงมากไหม ผมอยากไปจดทะเบียนสมรส ทำอุ้มบญ แล้วก็เอาหลานมาให้เลี้ยง แน่นอนว่าเงินที่เอาไปทำก็ต้องเป็นเงินลูกชายคุณแม่ด้วยนะ”



“แก! ออกไป!!!



“ผมยังพูดไม่หมดเลยครับ สินสอดผมไม่ขอเยอะ” ว่าพลางแสยะยิ้มร้ายๆ อีกครั้งก่อนกระซิบเบาๆ “แค่เงินในบัญชีทั้งหมดของพี่ต้าร์แค่นั้นพอ”



“กรี๊ดดดดดดดดด ออกไป๊!!!



คุณหญิงแม่กรีดร้องเสียงดังลั่นจนบรรดาคนในบ้านวิ่งเข้ามาดู ผมรีบปรับสีหน้าทันทีเมื่อเห็นว่าแฟนตัวเองกับคุณพ่อของเขาก็เดินเข้ามาด้วย พี่ต้าร์เห็นแก้มผมที่เป็นรอยมือกับแก้วกาแฟซึ่งแตกอยู่บนพื้นก็รีบตรงเข้ามาหา ดึงตัวผมไปแล้วพาเดินขึ้นห้องนอนทันทีไม่ได้สนใจคำด่าทอที่ไล่หลังมาแต่อย่างใด ผมเองก็ว่าควรพอได้แล้วเลยแอบหันกลับไปอมยิ้มขยิบตาให้คุณแม่ผัวที่ยังคงอาละวาดไม่หยุดจนเธอต้องกัดฟันแน่น หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธที่ทำอะไรผมไม่ได้มากไปกว่านั้น



อิๆ สะใจ สงครามแม่ผัวลูกสำใภ้งั้นเหรอ เหอะ! กลัวที่ไหนกัน แรงมาแรงกลับไม่โกง ให้มันรู้ซะบ้างว่าพีเป็นใคร รู้จักกันไว้นะครับ นี่สะใภ้เจ้าไม่ใช่สะใภ้ทาส อย่าบังคับให้ผมต้องร้ายยยยย :)



End Pea part

 







@ห้องนอน



“เจ็บตรงไหนอีกไหม?”



เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยถามหลังจากทำแผลที่มุมปากของพีเสร็จแล้ว กีต้าร์มีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนักเพราะเห็นแก้มที่ขึ้นรอยแดงของแฟนบวกกับที่แม่ของตัวเองกำลังอาละวาด เขาจึงไม่ได้ถามอะไรและลากร่างเล็กออกมาเพื่อให้สถานการณ์สงบลง ตาคมทอดมองคนรักที่นั่งนิ่งไม่มีท่าทางหวาดกลัวใดๆ ไม่เหมือนคนโดนทำร้ายอย่างเมื่อวานจนเกิดความสงสัย



หรือเจ้าเด็กแสบของเขาไปทำอะไรไว้กันแน่...



“น้องไม่เป็นไรมากหรอกพี่จ๋า แค่โดนตบเอง เดี๋ยวก็หาย”



พีหันมายิ้มสดใสให้เหมือนเดิม กีต้าร์พยักหน้ารับรู้ เขาลูบแก้มใสที่แดงช้ำเบาๆ เหมือนจะปลอบโยน เป็นโอกาสให้คนขี้อ้อนแนบหน้าเข้าหาฝ่ามือ ซบอยู่แบบนั้นเหมือนต้องการซึมซับไออุ่น แม้ว่าท่าทางจะดูสบายดีแต่ร่างสูงรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณของคนใกล้ชิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ พีกำลังอ้อนขอกำลังใจจากเขา



คุณชายของบ้านค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหา ตัดสินใจดึงมือออกจากคนตัวบางแล้วรวบเอวของพีให้ขึ้นมานั่งคร่อมตัก กอดรัดคนรักไว้แนบอก ถ่ายเทความอบอุ่นไปให้อีกคนได้สบายใจว่าเขายังอยู่ตรงนี้



พี่จ๋าของพีไม่ได้ห่างไปไหน



“เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมอ้อน ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เขาตัดสินใจถามเมื่อเห็นอาการสงบของคนที่กำลังกอดเขาแน่น



พีเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมใสฉายแววความรู้สึกผิดเล็กน้อยพร้อมอาการกระอักกระอ่วนราวกับเด็กน้อยถูกจับได้ว่ากระทำความผิด



“น้อง...เอ่อ...น้องไม่ดีเอง ไม่มีอะไร”



“อ้อน”



กีต้าร์เริ่มดุ หน้าหล่อเหลาเข้มขึ้นอย่างจริงจังจนพีต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่เริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้คนรักฟัง เล่าความจริงทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่ตอนที่ตัวเองกวนประสาทคุณสิรินด้วย เขาไม่ใช่คนขี้โกหกอยู่แล้ว ทำก็รับว่าทำ ผิดก็ว่าไปตามผิด เห็นช่างอ้อนแบบนี้แต่พีก็เป็นเด็กที่รู้จักผิดชอบชั่วดี



“...ก็อย่างที่เล่าไปนั่นแหละ จบแค่นั้น”



พีหลุบตามองต่ำเมื่อเล่าจบ เขากำลังคิดว่าจะโดนแฟนตัวเองดุอย่างรุนแรงต่อจากนี้แน่ๆ เพราะทำอะไรไม่มีสัมมาคารวะกับบุพการีของเขาไป



แต่กลับกัน กีต้าร์เพียงแค่ถอนหายใจหนักๆ ออกมาอย่างเหนื่อยใจ



“ดีนะที่โดนแค่ตบเนี่ย”



“พี่จ๋าพูดแบบนี้เหมือนจะบอกว่าน้องควรโดนหนักกว่านี้งั้นแหละ”



“คุณแม่ไม่บีบคอเราก็บุญแล้ว ไอ้แสบ! พูดแบบนั้นไปได้ยังไง”



นิ้วหนาดีดหน้าผากสวยเบาๆ พียู่ปากแล้วบ่นงุงิว่าตนเป็นฝ่ายโดนกระทำก่อนอย่างนั้นอย่างนี้ ท่านั่งยังคงเป็นท่าคร่อมตักที่ล่อแหลมเหมือนเดิม แต่ที่เพิ่มเติมมาคือฝ่ามือบางๆ ที่ลูบไล้แผงอกแน่นไปมาอย่างเพลินมือ โดยที่เจ้าของอกนั้นก็ไม่ได้ต่อว่าหรือสะบัดตัวหนี จนเมื่อพีนึกอะไรขึ้นได้ถึงหยุดการกระทำนั้นไปเองและเงยหน้าสบตากับแฟนหนุ่ม



“นี่พี่จ๋าไม่โกรธน้องเหรอ น้องต่อต้านคุณแม่พี่เลยนะ?”



ไม่ใช่แค่ต่อต้านธรรมดา ถึงขั้นทำคุณแม่คลั่งไปแล้วด้วย



ร่างสูงฟังด้วยสีหน้าที่ปกติ เกยคางเข้ากับไหล่บางพลางพูดเสียงเอื่อยเหมือนไม่อยากจะโฟกัสกับเรื่องอะไรในตอนนี้



“จริงๆ ก็ว่าจะดุนั่นแหละ แต่คิดไปคิดมา คุณแม่ก็ไร้เหตุผลเกินไป บางทียอมอ่อนให้อาจไม่ใช่การแก้ปัญหา กูจะยอมรับความคิดของมึงบ้าง ตราบใดที่ไม่ได้ล่วงเกินท่านจนเกินไป ยังไงนั่นก็แม่กู มึงเป็นเมียกูก็เหมือนเป็นลูกเขาอีกคน”



“พี่จ๋าขึ้นกูมึงอีกแล้ว”



“อ่า...เผลอน่ะ จะสั่งสอนทีไรลืมตัวทุกที”



พีแอบขำคำพูดนั้นไม่น้อย คนเพิ่งโดนตบซบหน้าลงกับอกหนามากกว่าเดิม ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงไปเพราะไว้ใจว่ากีต้าร์รับไหว



ในห้องนอนที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำไม่อาจสร้างความหนาวเหน็บแก่สองร่างที่ยังคงกอดกันได้ เหมือนดั่งว่าตอนนี้พวกเขากำลังจมดิ่งไปสู่ห้วงเวลาแสนหวาน



“น้องสัญญาว่าจะขอโทษท่าน น้องแค่อยากให้ท่านเปิดใจ”



“ด้วยการดื้อ?”



“ก็...เป็นเด็กดีแล้วไม่ได้ผลนี่นา”



“หึๆ”



“หัวเราะอะไรเล่า!



กีต้าร์ส่ายหน้าให้กับความง้องแง้งของแฟนตัวเอง เขาจูบขมับใสเบาๆ อย่างแสนรักให้เด็กในอ้อมแขนหน้าแดงด้วยความเขิน



“เปล่า แค่คิดว่าคุณแม่เจอมวยถูกคู่แล้ว”



“ถูกคู่ตรงไหน ท่านบอกจะทำทุกทางให้พี่เลิกกับน้องเลยนะ แค่ฟังน้องก็จะร้องไห้แล้วเถอะ”



“แล้วยอมหรือไง?”



เด็กน้อยฟังคำถามก่อนจะอมลมจนแก้มพอง หันมองคนรักแล้วสะบัดหน้าหนีเลียนแบบท่าทางของคุณสิรินเหมือนก็อปปี้มาอย่างไรอย่างนั้น



“ยอมก็บ้าละ น้องร้ายกว่านี้ได้อีกมากถ้าใครจะเอาพี่จ๋าของน้องไป”



“ดี งั้นก็รู้ไว้ พี่จ๋าของมึงดุได้มากกว่านี้ถ้ามึงคิดจะเปลี่ยนใจ”



“พี่ไม่เคยพูดเพราะได้เกินวันเลยจริงๆ”



พวกเขามองหน้ากันแล้วหัวเราะ กีต้าร์กอดแฟนเด็กของตัวเองอยู่แบบนั้นอีกสักพักก่อนจะปล่อยให้พีเป็นอิสระเพื่อที่จะอาบน้ำเตรียมตัวไปมหาลัย



ในวันนั้นเอง บ้านหลังใหญ่ได้เกิดข่าวลือขึ้นในหมู่ลูกจ้างและแม่บ้านตลอดทั้งวันถึงวีรกรรมการทำคุณหญิงสิรินโกรธจัดของพี เป็นอันรู้กันถ้วนหน้าว่าเรื่องวุ่นวายของเช้าวันนี้คือการเปิดศึกอย่างเป็นทางการของแม่สามีกับลูกสะใภ้ตัวดีที่ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน!

 


100%

.............................
#แฟนน้องดุ
ถึงนายเอกเรื่องนี้จะขี้อ้อนแต่ไม่อ่อนค่ะ
นางน่ารักนะ น้องพยายามเต็มที่แล้วแต่คุณแม่เขายังอคติอยู่
ถ้าพียอม เชื่อสิว่าจะต้องโดนกดขี่ซ้ำแล้วซ้ำอีก
น้องเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้ร้ายมากนะ อย่างน้อยน้องก็ทำเพื่อปกป้องตัวเอง


หนึ่งเม้นต์ของท่านสานฝันของหนู 
เม้นต์ให้หนูหน่อยน้าาาาา

 
ติดตามไรเตอร์ได้ที่
(เลือกจิ้มแอพที่สะดวกตามภาพ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.069K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,393 ความคิดเห็น

  1. #3304 SandSeaSun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:26
    คือดีแล้วก็ยังไม่ยอมมันก็ต้องร้ายๆกันบ้าง
    #3,304
    0
  2. #1264 Spices_smile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 12:28
    มันจะเป็นยังไงนะ
    #1,264
    0
  3. #1018 tarnandtip (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 18:16

    คุณแม่ต้าร์คงลืมไปว่า คนที่จะเอาคนแบบลูกชายคุณแม่อยู่ นอกจากอ้อนอ่อยเก่งแล้ว ยังต้องแอบร้ายด้วยนะค่ะคุณแม่ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-01.png

    #1,018
    0
  4. #503 _bebebeam_61 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 16:17
    ตะไมเอ็นดูน้องพี5555555555555
    #503
    0
  5. #433 Beamm9502 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 00:39
    อย่าต้องให้ร้ายยน้องพีบอก555
    #433
    0
  6. #424 tanyawikit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 13:52

    เอาเข้าจริง บอกเลย ถ้าเราเป็น น้องพี เราก็ไม่ยอม แต่วิธีการ อาจเปลี่ยนไป ร้ายกว่านี้อะ

    #424
    0
  7. #275 K.white wine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 16:53
    มวยถูกถู่เหมืินพี่ต้าร์ว่าเลย สู้ๆนะน้องพี!!
    #275
    0
  8. #274 goom2556 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 09:38
    ใช่ถ้ายอมแล้วมันโดนอยุ่แบบนั้นลุกขึ้นมาสุ้ดีกว่าสุ้สุ้นะเด็กดื้อเราอยุ่ข้างเธอนะ
    #274
    0
  9. #273 Somluck2510 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 09:14

    น้องพีสู้สู้
    #273
    0
  10. #272 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 08:43
    พอๆกัน..แต่รักพี่ต้ามากนะที่เป็นกลางที่น่ารัก..
    #272
    0
  11. #271 paarat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 05:17
    สาแกใจอิช้อยยิ่งนัก
    #271
    0
  12. #269 Chom_snj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:49
    เอาแบบพองานนะน้อง สงสารคนกลางเขา ปัญหานี้โลกแตกจริงๆเลย
    #269
    0
  13. #268 FinsssHoHo737 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:37
    ยัยน้อนน กลายเป็นคนรว้ายๆไปซะแล้ว
    #268
    0
  14. #267 suyu27 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:21

    น้องสู้ๆ แต่การสู้ก็ควรที่จะให้ความเคารพผู้ใหญ่ด้วยนะคะ เราเชื่อว่ามันต้องมีจุดทีทำให้แม่ผัว เปิดใจให้ลูกสะใภ้แสนแสบคนนี้แน่นอน
    #267
    0
  15. #266 0812461234 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:08
    ยัยน้องน่ารักที่สุดสู้ๆๆนะ
    #266
    0
  16. #265 manejanb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 22:51

    รออออออ
    #265
    0
  17. #264 raving_fox (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 22:34
    รว้ายๆ
    #264
    0
  18. #263 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 21:16
    ร้ายมาร้ายกับแล้ว...สู้ๆนะน้องพี
    #263
    0
  19. #262 Bameverthing (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 15:58
    ไม้แข็งบ้าง55555
    #262
    0
  20. #261 Chalida-GT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 10:26
    น้องพีมันร้ายยยยยย
    #261
    0
  21. #260 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 09:52
    ยัยน้อง555555555
    #260
    0
  22. #259 manejanb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 09:43

    ร้ายอะสะใภ้บ้านนี้
    #259
    0
  23. #258 K.white wine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 08:54
    น้องร้ายแล้วๆๆๆ
    #258
    0
  24. #257 Love SinB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 08:00
    น้องงงงง
    #257
    0
  25. #256 Somluck2510 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 07:44

    น้องอัอนสู้สู้
    #256
    0