My boyfriend #แฟนน้องดุ 'yaoi

ตอนที่ 4 : แฟนน้องดุ : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,297 ครั้ง
    25 ก.ย. 62

Chapter

03




แกร๊ง แกร๊ง



เสียงกระทะกับตะหลิวกระทบกันดังขึ้นในห้องครัว เช้านี้เป็นอีกหนึ่งวันที่บรรยากาศสดใส พีตื่นนอนก่อนกีต้าร์จึงอยากทำอาหารเช้าให้แฟนหนุ่มทานบ้าง แม้สกิลแม่บ้านแม่เรือนจะไม่ได้ดีหรือบางทีอาจติดลบแต่ถ้าแค่ทอดไข่ดาวล่ะก็พีทำได้สบายมาก ฟองไหนไหม้ก็โยนมันลงถังขยะแล้วทอดใหม่แค่นั้นเอง



เบรกฟาสต์ง่ายๆ สองจานไม่ได้เกินความสามารถน้องพีหรอกบอกเลย



เขาดึงถุงไส้กรอกรมควันออกมาจากไมโครเวฟจัดใส่จาน คีบขนมปังจากเครื่องปิ้งมาวางคู่ ไข่ดาวฟองที่คิดว่าดีที่สุดวางลงเป็นลำดับสุดท้าย เพียงแค่นั้นพีก็พร้อมจะเสิร์ฟมื้อเช้านี้ให้คนรักแล้ว



คนตัวบางในชุดนักศึกษาตั้งหน้าตั้งตาจัดโต๊ะสำหรับกินข้าวด้วยความขะมักขะเม้น เขาไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินเงียบๆ มาทางด้านหลัง จนกระทั่งถอยไปชนถึงได้สะดุ้งหันมองแล้วยิ้มกว้าง



“พี่จ๋า อรุณสวัสดิ์”



“อือ”



แม้จะยังคงง่วงงุนแต่ร่างสูงก็พยักหน้ารับ เขานั่งลงตรงที่ประจำของตัวเอง มองอาหารที่แฟนเด็กจัดเตรียมไว้ให้ด้วยตาเป็นประกายพร้อมเอ่ยถาม



“น่ากินนะ ทำเองเหรอ?”



“ใช่แล้ว น้องทำเพื่อพี่เลยนะ”



“กินแล้วไม่ตายใช่มั้ย?”



“พี่จ๋า!!!



เด็กขี้อ้อนโวยวายเสียงดัง กีต้าร์หัวเราะร่วน ยิ่งเห็นใบหน้าน่ารักของพีงอง้ำเขาก็ยิ่งกลั้นขำไม่ได้ ร่างสูงไม่ได้แหย่อะไรคนรักต่อเพียงแค่หยิบมีดกับส้อมขึ้นมาจัดการกับอาหารที่แฟนเด็กอุตส่าห์ตั้งใจทำให้กิน คนทำดูจะลุ้นมากๆ กับปฎิกิริยาของเขาที่เคี้ยวในคำแรก ตากลมจ้องมองไม่กระพริบ



“อร่อย” คนหล่อยิ้มมุมปากบอกอย่างเอาอกเอาใจ



“จริงนะพี่จ๋า ไม่โกหกน้องใช่ไหม?”



“กูจะโกหกมึงทำไม มันอร่อยจริงๆ”



“งื้อออ ดีใจอ่ะ งั้นพี่ต้องกินเยอะๆ นะ จะได้มีแรงทำงาน”



เสียงหวานเอ่ยพร้อมมือบางที่หยิบมีดกับส้อมอีกคู่มาช่วยตัดอาหารในจานป้อนกีต้าร์ แววตากลมใสทอดมองด้วยความปิติยินดี เช้านี้เป็นการเริ่มต้นวันที่มีความสุขของพวกเขามากๆ



กีต้าร์ยิ้มได้เพราะพีตั้งแต่ตื่นนอนอีกแล้ว

 







13.25 น.

@คณะนิเทศศาสตร์

สาขาวิชาภาพยนตร์และภาพนิ่ง




กระเป๋ากล้องถือเป็นไอเทมประจำตัวของนายพีระ เขามีทุกไซส์ทุกขนาดและทุกสีเก็บสะสมไว้ที่ห้อง แต่ใบโปรดที่มักจะเห็นเจ้าตัวสะพายมาเรียนจะเป็นรุ่นลิมิเต็ดของยี่ห้อดังสีดำที่กีต้าร์บินไปซื้อมาให้จากต่างประเทศเป็นของขวัญวันเกิด มันใบใหญ่และทนทานพอจะปกป้องกล้องราคาหลักแสนของเขาได้ดี พีดูเป็นคุณชายที่มีชีวิตหรูหราในสายตาเพื่อนร่วมคณะ พวกเขาสามารถพึ่งพาพีได้โดยเฉพาะการหยิบยืมของใช้เล็กๆ น้อยๆ แต่ยกเว้นของบางอย่างที่พีจะหวงแหนเป็นพิเศษซึ่งมีนที่เป็นเพื่อนสนิทมักจะเรียกของเหล่านั้นว่า ของผัวให้



“เอากระเป๋าผัวให้ของมึงมาฝากกูก่อนก็ได้ จะเข้าห้องน้ำไม่ใช่หรอ?”



เพื่อนรักแสนรู้ใจเอ่ยพร้อมยื่นมือไปดึงสายสะพายกระเป๋ามาถือเอง พีหันมองแล้วพยักหน้าเป็นการขอบคุณก่อนเดินไปทางห้องสุขาด้วยความรวดเร็วเพราะข้าศึกบุกมาถึงที่แล้ว



กิริยาท่าทางที่เหมือนกระต่ายตัวเล็กๆ กับโลกใบกว้างทำมีนส่ายหัวเอ็นดู ไม่แปลกใจที่แฟนของเพื่อนจะเปย์ให้แทบทุกอย่าง ขนาดเขายังยอมช่วยเหลือมันทุกอย่างเลย



ตกหลุมความน่ารักของพีจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างน่าสงสาร



มีนเดินไปนั่งรอที่ม้าหินอ่อนแถวนั้น ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแอพโซเชียลมิเดียร์ที่กำลังนิยมฆ่าเวลา รู้ดีว่าพีเป็นคนที่เข้าห้องน้ำแต่ละครั้งนานมาก ตั้งแต่สมัยมัธยมแล้วที่บางครั้งมีนก็นั่งรอจนเลยคาบเรียน รอบข้างยังคงเต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินกันไปมาขวักไขว่ กลุ่มของคนทำรายงานที่นั่งช่วยกันหัวหมุนอยู่ไม่ไกลส่งเสียงโหยหวนบ่นว่าหัวข้อที่ได้ยากยิ่งกว่าให้ทำวิจัยสามเรื่อง มีนที่ได้ยินแอบขำ ชะตากรรมของนักศึกษาก็เป็นแบบนี้กันทุกคน อาจารย์สั่งงานด้วยหัวข้อที่ทำเอาศิษย์หัวหมุน ถ้าไม่ยากจะไม่เรียกว่ากำลังเรียนมหาลัย คะแนนแต่ละคะแนนกว่าจะได้มาเลือดตาแทบกระเด็น นิเทศศาสตร์อาจดูเป็นคณะเบาๆ ในสายตาใครหลายคน แต่ถ้าลองได้มาเรียนด้วยตัวเองจริงๆ แล้วจะรู้ว่ามันไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าคณะใดเลย มีนเคยอดนอนติดกันสองวันเพื่อนตัดต่องานนำเสนออาจารย์มาแล้วด้วยซ้ำ



เรียกได้ว่าเมื่อไหร่ที่คิดถึงงานชีวิตเขาก็เศร้าแล้ว



เขานั่งไถหน้าจอโทรศัพท์จนเบื่อแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพีจะออกมาจากห้องน้ำ การรอนานเริ่มทำให้มีนหาอะไรทำแก้เซ็งและกิจกรรมที่ดูจะเข้าท่ามากที่สุดในเวลานี้ก็คือการรื้อกระเป๋าสุดรักสุดหวงของพี



เขาแอบยิ้มร้ายรูดซิปเปิดดูของข้างในเบาๆ กระเป๋าเนื้อผ้าดีที่ใครเป็นคนเล่นกล้องทุกคนเห็นแล้วต้องอิจฉา ไม่ต้องถามถึงราคากับยี่ห้อนี้ที่เขาถืออยู่เลยเพราะมีนรู้ดีว่ามันแพงแค่ไหน ข้างในดูแน่นหนาและเป็นระเบียบ เด็กที่ไม่ได้ชอบวิชาการมากอย่างพีสิ่งที่พกมาเรียนจึงมีแค่ปากกากับสมุดแลคเชอร์เล่มบาง มีนเมินของเหล่านั้นเพราะรู้ดีว่าอย่างไรแล้วเพื่อนก็พึ่งพาการลอกเขาเป็นส่วนใหญ่ ร่างโปร่งหันมาสนใจกล้องดิจิตอลของเพื่อนแทน



ความหนักของมันมากกว่ากล้องประจำตัวที่มีนใช้ ด้วยที่ว่าเป็นกล้องแบบ DSLR ที่ความละเอียดค่อนข้างสูง พีเป็นผู้ชายร่างเพรียวก็จริงแต่ชอบของหนักๆ ที่อยู่มือ เจ้าตัวมักจะบอกกับเขาเสมอว่าน้ำหนักมันทำให้การโฟกัสภาพของตัวเองนิ่งขึ้น อุปกรณ์และเลนส์กล้องที่พกมาในกระเป๋าใบนี้ไม่ใช่ทั้งหมดที่พีมีแต่รวมราคากันแล้วมีนก็แอบขนลุกไม่น้อยกับความเปย์ของกีต้าร์



“โห! ไอ้พี แฟนมึงนี่ซื้อแต่ของดีๆ ให้”



แอบอิจฉามันเบาๆ เหมือนกันนะ



มีนเบ้ปาก เขาเอาสายสะพายกล้องคล้องคอกันหล่น แอบเปิดดูภาพถ่ายที่ถูกบันทึกไว้ในเมมโมรี่ จะขอดูฝีมือเพื่อนสักหน่อยเถอะว่าโปรแค่ไหน



ภาพแรกที่มีนเจอคือภาพดอกไม้ซึ่งถูกปรับจุดโฟกัสให้ด้านหลังละลาย ดูลงตัวบ่งบอกถึงธรรมชาติยามเช้าให้ความรู้สึกสดใส ภาพที่สองต่อจากนั้นคือภาพแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งที่นอนคว่ำอยู่ รอยสักรูปกีต้าร์ที่ต้นแขนบ่งบอกให้รู้ว่าเขาคือใคร นี่งานแอบถ่ายแฟนตัวเองก็มาเหรอ? มีนส่ายหัวกับเจ้าของกล้อง เขากดรูปต่อไป ทีนี้ไม่ใช่แผ่นหลังแต่มันคือซิกแพคที่กระแทกตาเขาขึ้นมาเต็มๆ ภาพถูกถ่ายจากมุมของคนที่อยู่ด้านล่าง เบลอพอสมควร ดูก็รู้ว่าตอนถ่ายกำลังทำกิจกรรมอะไรกัน



“เชี่ยพี ลามกฉิบ!



ดีนะมันถ่ายภาพนิ่ง ถ้ามาเป็นวีดีโอมีนคงเป็นลมตาย



เขารีบกดผ่านทันทีไม่ดูมากกว่านั้น ภาพเกือบจะทั้งหมดที่เห็นล้วนแล้วแต่เป็นภาพของคุณชายกีต้าร์ในอริยาบถต่างๆ ไม่ว่าจะกิน นอน นั่ง ไอ้พีคนหลงแฟนก็ถ่ายไว้หมด มีนยอมรับว่าแฟนเพื่อนหล่อมาก ควรค่าแก่การหลง เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่ากล้องราคาหลักแสนมีไว้เพื่อถ่ายแฟนอย่างเดียวหรือไง ไหนงานที่อาจารย์สั่งวะ?!



ความระอาใจทำให้เขาหมดอารมณ์อยากดู คิดว่ารูปต่อไปจะเป็นรูปสุดท้ายแล้วจะเก็บกล้องเข้าที่ซะ แต่เมื่อกดต่อไปภาพที่เห็นก็ทำเอาชะงัก มันไม่ใช่ภาพลามกแล้วก็ไม่ใช่ภาพร่างสูงของกีต้าร์ มันคือภาพของพีเองที่กำลังนอนหลับอยู่ เปลือกตาสีมุกพริ้ม มุมปากยกขึ้นเหมือนกำลังฝันดี ไหล่ขาวเปลือยเด่นชัด ผิวเนียนน่ามองตัดกันกับผ้าห่มสีน้ำเงินเข้ม แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างให้มิติภาพราวกับหลุดเข้าไปในความฝัน มันสวยงาม ลงตัว สื่อความสัมพันธ์ของคนที่กดถ่ายและนายแบบได้เป็นอย่างดี ราวนี่คืองานศิลป์อันยอดเยี่ยม



ภาพสวยขนาดนี้ ลงประกวดได้เลยเชียวนะ



“ไอ้มีน ใครให้มึงแอบดูกล้องกู!!!



เสียงใสโวยวายดังลั่นทำมีนหลุดจากภวังค์ความคิด เขาหันมองเห็นร่างเพรียวบางของเพื่อนที่เข้าห้องน้ำนานเป็นชาติเดินมาหาด้วยสีหน้าบึ้งตึง พีรีบคว้าเอากล้องคืนไปจากมือเขาทันที



“อะไร ดูแค่นี้ทำเป็นหวง”



“ไม่ต้องมาพูดเลยมึง กล้องกูอ่ะ!” ร่างบางแสดงอาการไม่พอใจออกมาอย่างรุนแรง



“ขอโทษๆ แต่กูไม่ได้ทำพังนะ”



“ของส่วนตัวมั้ยล่ะ”



พีถลึงตาใส่เพื่อนสนิทแล้วก้มลงดูหน้าจอทันทีว่ามีนใช้กล้องเขาทำอะไรบ้าง สิ่งที่เห็นในนั้นทำเอาแก้มใสแดงซ่าน มองเพื่อนอีกครั้งเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก



“มึง...เปิดมาถึงภาพนี้เลยเหรอ?”



มีนมองคนที่กำลังเขินอายเหมือนสาวน้อยมีรักแรกแล้วพยักหน้ารับ



“อืม ภาพนี้สวยนะ ใครถ่ายให้วะ” แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าคนที่เห็นเพื่อนนอนเปลือยได้มีแค่คนเดียวแต่เขาก็ยังถาม



“พี่ต้าร์ถ่าย”



และมันก็ไม่ผิดจากที่คาดไว้จริงๆ



“น่าจะให้แฟนมึงเอาดีด้านนี้นะ ถ่ายสวยกว่ามึงอีก”



“ไม่เอา”



“ทำไมอ่ะ?”



“แฟนกู ก็ต้องถ่ายรูปกูคนเดียวดิ”



จ้า หวงไปอีกจ้า!!!



มีนเบ้ปากกับความหลงแฟนของเพื่อน เขาส่งกระเป๋าคืนให้เจ้าของแล้วลุกเดินหนีไม่รอพีที่กำลังเก็บกล้องเลยแม้แต่น้อย อยู่ไปเดี๋ยวมันก็อวยแฟนให้ฟังอีก หมั่นไส้!



ร่างเล็กของคนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำมองตามแผ่นหลังเพื่อนแล้วย่นจมูกใส่ แอบโมโหอยู่ไม่น้อยที่มีนมาเปิดกล้องเล่น มีอย่างที่ไหนมาแอบดูของส่วนตัวเขา คิดว่าในนี้มันมีแค่ภาพหรือไง วีดีโอตอนกีต้าร์อาบน้ำเขาก็แอบถ่ายไว้นะ!



หวงมากด้วยบอกเลย หุ่นแฟนออกจะเรียกน้ำลายขนาดนั้น



พีเก็บกล้องเข้าที่แล้วสะพายกระเป๋า ปฎิญาณเลยว่าต่อไปนี้กล้องอยู่ไหนเขาอยู่นั่น อย่าฝันว่าจะมีใครมาแอบดูรูปของเขาได้อีก ใบหน้าน่ารักที่ยังบึ้งตึงไม่หายดูเป็นจุดสนใจของคนรอบข้างไม่น้อย พีกำลังจะก้าวตามมีนที่เดินไปไกลแล้วเพื่อเรียนคลาสต่อไปแต่ก็ต้องชะงักเท้าเมื่อถูกเรียกชื่อเสียงดังจากข้างหลัง



“เฮ้ย พี!



เสียงคุ้นเคยทำเขาหันไปมอง



“อ้าว พี่ไนท์ สวัสดีครับ” พียกมือไหว้แล้วเดินยิ้มไปหาพี่รหัสที่เขาสนิทด้วย



ไนท์เป็นพี่ชายแสนดีที่คอยช่วยเหลือพีทุกอย่างตั้งแต่ที่เข้ามหาลัย เขาเลยค่อนข้างเคารพมากเป็นพิเศษ เด็กน้อยอ้อนพี่ด้วยการเกาะแขน เรียกเสียงหัวเราะจากคนมาใหม่ได้ไม่ยาก



“หึๆ ยังขี้อ้อนไม่เปลี่ยนเลยเราเนี่ย”



“ผมก็อ้อนเฉพาะพี่กับแฟนอ่ะ แต่อย่าบอกแฟนผมนะ รายนั้นขี้หึงจะตาย”



“เราก็อ้อนแค่เขาคนเดียวสิ”



“จะอ้อนพี่ด้วยนี่”



พีงอแงให้พี่ชายที่สนิทส่ายหัว ไนท์ตบบ่าน้องเบาๆ แล้วค่อยๆ ดันเจ้าตัวดีออกห่าง ตาคมมองไปรอบๆ ไม่เห็นเพื่อนสนิทของพีที่มักตัวติดกันก็เอ่ยถาม หลังจากได้ฟังว่ามีนเดินไปเข้าห้องเรียนก่อนแล้วเขาก็พยักหน้ารับรู้ พี่รหัสชวนน้องไปนั่งคุยในที่ร่มเพราะมีเรื่องสำคัญ



“วันนี้เราว่างมั้ยพี?” รุ่นพี่เปิดประเด็น



“วันนี้เหรอพี่ ตอนไหนอ่ะ”



“ช่วงเย็นๆ”



ร่างบางทำหน้าหนักใจ เขานึกไปถึงแฟนหนุ่มที่จะมารับตรงเวลาทุกวัน คุณชายกีต้าร์มักจะหงุดหงิดมากถ้าพีหายไปหรือกลับบ้านช้า ร่างสูงเลยตัดสินใจมารับมาส่งตลอด บางวันติดลูกค้าที่ร้านยังโทรจ้างมีนให้พาเขาไปส่งแบบตรงเวลาเลย ช่วงเย็นเป็นช่วงที่พีถูกคุมเข้มมากๆ ดังนั้นถ้าให้เขาตอบพี่รหัสไปว่าว่างก็กังวล แต่ถ้าบอกไม่ว่างก็เกรงใจอีก



ชีวิตไอ้พี ไม่มีทางเลือกเล๊ยยย!!!!



“ช่วงเย็นๆ ผมอยู่ได้ไม่นานนะพี่” เขาอ้อมแอ้มตอบคนตรงหน้า



“เฮ้ย แป๊ปเดียว พี่จะวานเราถ่ายรูปตอนกลุ่มพี่ช่วยกันทำวิจัย พีถ่ายรูปสวย พี่ว่าถ้าพีถ่ายงานต้องออกมาดี”



“ไม่ใช่ว่ากล้องพี่ก็มีเหรอพี่ไนท์?”



“ก็พี่ทำงาน จะให้ถือกล้องเดินรอบห้องได้ยังไง อีกอย่างงานมันก็เร่งด้วย ยังต้องทำสไลด์นำเสนออีก แค่ถ่ายภาพเองพี ถือว่าช่วยพี่หน่อย”



คำว่าพี่รหัสมันค้ำคอ พีไม่กล้าจะปฎิเสธ เขาทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบตกลง ไนท์ยิ้มแล้วนัดเวลาว่าจะมารับหลังเขาเลิกคลาสสุดท้ายก่อนแยกไปเรียนบ้าง ตากลมมองตามแผ่นหลังพี่ชายแล้วได้แต่ถอนหายใจ



“ถ้าพี่ต้าร์อนุญาตก็ดีหรอก”



แต่ถ้าไม่คือเตรียมเก็บศพไอ้พีได้เลย นอนเจ็บตูดอีกเป็นแน่แท้!



คิดแล้วก็เศร้า เขาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า กดหาเบอร์คนรักด้วยใจตุ๋มๆ ต่อมๆ รอสายเพียงไม่นานกีต้าร์ก็รับ เสียงคนดุยังคงเข้มเหมือนเดิมเพียงแต่เจือความเอ็นดูในน้ำเสียงแบบที่พีชอบฟัง



ไง อ้อน โทรมาตอนนี้โดดเรียนเหรอ?



ปลายสายถามทันทีไม่รอฟังเขาเอ่ยสักคำ



“พี่จ๋าก็คิดแต่ว่าน้องเป็นเด็กเกเร!



พียู่ปากอย่างน่ารัก กิริยาที่แม้แฟนหนุ่มจะไม่เห็นแต่ก็คงรู้ได้ กีต้าร์ชอบว่าเขาในทางเสียหาย เห็นพีเป็นคนเหลวไหลขนาดนั้นเลยหรือไง เขาไม่เคยจะโดดคลาสเลยนะ แค่ไม่เข้าไปนั่งเรียนเอง!



โอเค ไม่โดดก็ไม่โดด แล้วโทรมามีอะไร จะให้ไปรับ?



“เปล่า”



หืม?



“น้องแค่จะโทรมาบอกว่าเย็นนี้จะไปช่วยงานพี่รหัส น้องขอไปแป๊ปเดียวเดี๋ยวรีบกลับ พี่ต้าร์ให้น้องไปนะ”



.....



เงียบ...เงียบเลยเป็นไงล่ะ



ลางสังหรณ์ของพีเริ่มทำงานแล้วว่าพี่จ๋าสุดหล่อของเขากำลังทำหน้าบึ้งตึงพร้อมบวกมากแค่ไหน ขออะไรไม่ขอดันไปขอกลับบ้านช้า ไว้อาลัยแด่น้องพีด้วยสามวิ T^T



“พี่ต้าร์...อย่าเงียบสิ น้องใจไม่ดีเลย” ลำพังแค่ทำใจดีสู้เสือนี่ก็ลำบากมากแล้วนะ



กีต้าร์ยังคงไม่ตอบอะไร ปลายสายเงียบเหลือเพียงแค่เสียงหายใจที่ฟังแล้วน่าหวาดหวั่น พีพยายามใช้ความขี้อ้อนเข้าสู้ เสียงอ่อนเสียงหวานใส่อย่างออเซาะ



“นะๆ พี่จ๋า น้องไม่ได้ไปเถลไถลที่ไหลเลย น้องไปช่วยงานรุ่นพี่จริงๆ”



....



ยังคงเงียบ



“พี่ไนท์ไง พี่จ๋าก็รู้จัก”



....



เงียบแล้วเงียบอีก



“โธ่! พี่ต้าร์ พี่ไม่เชื่อใจน้องเหรอ น้องไม่ได้อยากไปสักหน่อย น้องติดพี่จะตายพี่ก็รู้ แต่นี่พี่ไนท์เขาขอให้ช่วยถ่ายรูปตอนทำงานกลุ่มให้แป๊ปเดียว จะบอกปัดไปก็ดูไม่ดีอ่ะ พี่เข้าใจน้องเถอะนะ เดี๋ยวน้องจะรีบกลับไปนอนกอด อย่าโกรธน้องเลย”



มีความพยายามอธิบายมากที่สุดในชีวิต ปรบมือเต็มสิบให้ตัวเอง นี่กูยืนคุยคนเดียวมากี่นาทีแล้ววะ!



เงียบอีกจะคิดว่าช็อกหัวใจวายตายไปแล้วนะ



เขาบ่นในใจพยายามฟังความเคลื่อนไหวจากปลายสาย ได้ยินเสียงคนรักถอนหายใจออกมาก็เริ่มมีความหวัง พี่ต้าร์ปลงแล้วใช่มั้ย ปลงแล้วล่ะสิ!



กูจะไปรับ ไม่เกินหนึ่งทุ่ม



“แล้วถ้ามันไม่เสร็จ...”



ทุ่มนึง พี ให้ได้แค่นี้ หรือมึงอยากต่อรอง?



“ไม่! น้องไม่ต่อ”



พีแบะปากปฏิเสธทันที เขารู้ดีว่าการต่อรองของกีต้าร์มันมักไม่ส่งผลดีกับตัวเอง เอาเถอะ อย่างไรทุ่มนึงนี่ก็ถือว่าได้หลายชั่วโมงแล้ว เขาอุตส่าห์ปล่อยให้ไป ซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบจะไหล มีผัวเหมือนมีพ่อ คุมเข้มยังกว่าสอบไฟนอล แล้วถามว่าอยากจะเลิกมั้ย? ก็ไม่!



รักเขา เลือกเขา แค่นี้พีทนได้!!!



อย่าให้รู้นะว่าหนีเที่ยว



เสียงแข็งมาเชียวนะ ดูเถอะความน่าสงสารของไอ้พี กลัวผัวขนาดนี้ ผัวยังระแวงอีก!!!



“น้องก็บอกแล้วว่าไม่เคยเกเรไง ไม่คุยกับพี่จ๋าแล้ว ไปเรียนดีกว่า”



เตือนไว้ก่อน เผื่อมึงคิดเหลวไหล



“โวะ! คิดมาก”



พีวางสายแล้วแบะปากใส่หน้าจอโทรศัพท์ที่ตั้งเป็นรูปแฟนจอมดุเอาไว้ คิดว่าหล่อมากมั้งสั่งอยู่ได้ (ใช่ หล่อมากจริงๆ) เขาอยู่ในโอวาทขนาดนี้พ่อทูนหัวยังกลัวหนีเที่ยวอีก ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแท้ๆ ว่าน้องพีคนดีไม่ข้องเกี่ยวอบายมุข ผับไม่เข้าเหล้าไม่แตะ กิจกรรมสร้างสรรค์ที่ทำทุกวันคือนอนอ่อยผัว ไถเงินผัว งี่เง่ากับผัว มีแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้นที่เขาทำ!



คอยดูเถอะ ระแวงมากๆ สักวันไอ้พีคนนี้จะหนีให้ดู!!!



...หนีไปให้สุดแล้วหยุดที่เตียงเหมือนเดิม  (โปรดยืนขึ้นไว้อาลัยให้แด่สะโพกของพีล่วงหน้าสองวินาที อาเมน!)






 

หลังเลิกคลาสสุดท้ายที่แสนจะหนักหน่วง พีหอบสังขารกับงานอีกหลายอย่างที่อาจารย์มอบหมายมารอพี่รหัสที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะ ข้างกันคือมีนที่ยังทำหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้ยืนดูดนมกล่องอย่างมีความสุข ร่างโปร่งทั้งสองเป็นจุดสนใจไม่น้อยด้วยเพราะเป็นที่รู้จักในคณะเป็นอย่างดี พีเคยติดโพลผู้ชายหน้าหวานที่สุดในมหาลัยเมื่อตอนเข้ามาเรียนใหม่ๆ ส่วนมีนมีคะแนนสอบเป็นลำดับต้นๆ เรียกได้ว่าหัวกะทิประจำรุ่น อีกทั้งพวกเขายังคงเป็นเพื่อนซี้ที่มีกันอยู่เพียงสองคนไม่ยอมรวมกลุ่มกับใคร ไปไหนมาไหนตัวติดกัน ให้บรรดาสาวๆ ที่มักจะชอบจับคู่เพื่อนชายกรี๊ดกร๊าดระนาว



อย่างตอนนี้เองก็เช่นกันที่พวกเขากำลังถูกพูดถึงในหัวข้อ แกว่าพี่พีเป็นเมียพี่มีนตั้งแต่เมื่อไหร่?



แล้วมาพูดกันไม่ไกลจากที่เขากำลังยืนอยู่ด้วย ดีงาม!!!



“เฮ้ย มีน น้องๆ เขาถามว่ากูเป็นเมียมึงตอนไหนว่ะ” คนตัวขาวหันไปแกล้งเพื่อนอย่างนึกสนุก อาการโกรธที่โดนแอบดูกล้องหายไปตั้งแต่ได้ลอกชีทในคลาสเรียนแล้ว



มีนปรายตามองเพื่อน ปากบางดูดนมจนกล่องลีบ โยนมันลงถังขยะด้วยความแม่นยำก่อนจะเบ้ปากทำท่าขยะแขยงพีแบบไม่จริงจัง



“ให้กูเอามึงทำเมีย กูยอมมอมเหล้าตัวเองแล้วโดดน้ำตายดีกว่า อี๋!!! ขนลุก”



“นี่มึงรังเกียจกูขนาดนั้นเลย? (=___=)


                          

“ยิ่งกว่านั้นอีกเพื่อน”



ตรงไปตรงมามากกว่านี้ก็เอามีดปาดคอพีได้แล้ว



ร่างเพรียวพยักหน้าทำตาซาบซึ้ง ถึงแม้นี่จะเป็นเรื่องล้อเล่นแต่เขาก็เสียความมั่นใจไปพอสมควร ตำแหน่งผู้ชายหน้าสวยดูไร้คุณค่าไปเลยเมื่อมีนทำหน้าราวเขาเป็นขยะมูลฝอยที่ไม่น่าเข้าใกล้ นี่น้องพีที่หนุ่มครึ่งมอตามจีบนะครับ ให้เกียรติกันหน่อยก็ไม่ได้



“มึงไม่สนใจหน้าตาคิวท์ๆ ของกูบ้างเหรอครับ คุณชายมีน”



“ไม่อ่ะ คนที่หลงผิดไปชอบมึงก็มีแต่พี่กีต้าร์ที่น่าสงสารเท่านั้นแหละครับ คุณหนูพี”



“พูดแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่ามีแฟนนะ กูจะยัดเยียดความเป็นเมียให้กับมึง!



“ฆ่ากูเถอะ อย่าทรมานกูแบบนั้นเลย”



สองเพื่อนรักยังคงเถียงกันอยู่โดยไม่สนใจเสียงนินทาใกล้ตัวแม้แต่น้อย พีเปิดเผยตลอดว่ามีแฟนแล้วแต่ไม่เคยพูดว่าแฟนเป็นใคร ดังนั้นการคาดเดาต่างๆ จึงลงน้ำหนักไปที่มีน และมันก็เป็นผลดีที่ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับพีโดยตรง ทั้งสองจึงปล่อยเบลอ ให้ข่าวลือมันกระจายไปแบบไม่แก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น



ความจริงมีเพียงพวกเขาที่รู้ก็พอแล้ว ว่าคนรักตัวจริงของพีคือใคร



“แล้วนี่นึกยังไง พ่อมึงถึงปล่อยให้ไปช่วยพี่ไนท์ทำงานได้วะ” มีนที่ขี้เกียจจะเถียงกับอีกฝ่ายด้วยหัวข้อไร้สาระหันมาถามเรื่องที่อยากรู้แทน “ปกติกูเห็นแค่มึงเข้าห้องน้ำนานพี่ต้าร์เขาก็ตามหาแล้วไม่ใช่รึไง?”



เรียกได้ว่าตามไปยืนรอหน้าห้องแบบไม่แคร์กลิ่นใดๆ เลยด้วยซ้ำ



“มึงก็มองพ่อทูนหัวกูในแง่ร้าย พี่เขาแค่ขี้หึงไปนิด ขี้หวงไปหน่อย แล้วก็ขี้ดุมากๆ แค่นั้นเอ๊งงงง!!!



“เหรอ”



“จ้ะ ^^



“งั้นงานคราวนี้กูไม่ไปช่วยแล้วนะ มึงทำคนเดียวแล้วกัน”



“เฮ้ยๆ ไม่ได้ๆ”



พีทำหน้าตกใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังจะก้าวขาออกไปจริงๆ เขารีบตรงไปคว้าแขนมีนเอาไว้ ทำหน้าตาออดอ้อนขอความเห็นใจพร้อมคำพูดขอร้องวิงวอนแสนเศร้า



“ไปช่วยกูเถอะนะมีนเพื่อนรัก ถ้างานนี้เสร็จไม่ทันทุ่มนึงก็ต้องโดนพี่ต้าร์กดจมเตียงแบบลุกมาเรียนไม่ไหวไปสองวันแน่เลย แบบนั้นมึงจะลำบากมาช่วยกูทำงานค้างอีกมากมายเลยนะมีน”



คนโดนเกาะยิ้มอย่างผู้มีชัย เสียงหวีดร้องเหมือนกำลังฟินมากมายของสาวน้อยหลายคนไม่ได้เข้าโสตประสาทของเขามากนัก ตายังคงจ้องหน้าใสของเพื่อนที่ทำตาปิ๊งๆ ให้ตรงหน้า พีรู้ดีเสมอว่าทำอะไรแบบไหนแล้วมีนจะใจอ่อน ไม่ต่างอะไรกับที่เขามักอ้อนกีต้าร์ให้ยอมตามใจเป็นประจำ ร่างเล็กเริ่มเขย่าแขนเพื่อนไปมา งอแงราวเด็กอนุบาลอยากได้ขนม มีนถอนหายใจเฮือกใหญ่ใช้มืออีกข้างที่ว่างดันหัวกลมๆ ออกจากตัวอย่างแรง



“เออๆ กูช่วยก็ได้ เลิกเกาะแกะสักที รำคาญ”



พีฟังคำพูดของเพื่อนแล้วยิ้มแฉ่ง หน้าตาเบิกบานเข้าไปเกาะแขนมีนอีกครั้งไม่ได้สนใจคำห้ามปรามแม้แต่น้อย



“กูรู้ว่ามึงไม่ใจร้ายหรอก เป็นพ่อทูนหัวคนที่สองของกูนี่เนอะ”



“แหวะ! จะอ้วก ให้เป็นกิ๊กมึงเนี่ยนะ คิดไปได้ แล้วนี่เมื่อไหร่พี่ไนท์จะมาอ่ะ ยืนรอนานแล้วนะ”



คนน่ารักส่ายหน้าเป็นคำตอบให้เพื่อน มีนเขกหัวเขาเบาๆ สองทีเป็นการลงโทษที่ไม่ยอมถามรุ่นพี่ให้แน่ใจเสียก่อน สุดท้ายก็ต้องไลน์ไปบอกพี่รหัสว่ามารอแล้วถึงยุติสถานการณ์โดนต่อว่าครั้งนี้ลงได้ พวกเขายืนเถียงกันเป็นเด็กๆ อยู่อีกสักพักกลุ่มของไนท์ก็เดินมาหา คนนำคือพี่รหัสของพีที่ยิ้มอ่อนโยนมาให้อย่างเอ็นดู



“พี่ไนท์ กว่าจะมา ผมรอจนรากงอกแล้วเนี่ย เวลายิ่งมีน้อยๆ อยู่” พีบ่นอุบอิบ ยู่ปากอย่างงอนๆ



“ช่วยไม่ได้ อาจารย์ไม่ยอมเลิกคลาสนี่หว่า แล้วนี่เราจะไปด้วยเหรอมีน?” ตาคมเลื่อนจากดวงหน้าสวยของน้องรหัสไปที่คนข้างๆ กันซึ่งก็คุ้นเคยดี



“ครับ พี่” มีนตอบพร้อมยิ้มบาง “พอดีไอ้พีมันขอพ่อมันมาได้แค่ทุ่มนึงอ่ะ ต่อจากนั้นเดี๋ยวผมจะช่วยพี่เอง”



“เออ ดีว่ะ ขอบใจมาก งานมันเยอะจริงๆ แถมยังเร่งอีก พวกพี่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลย”



“พี่น้องกันพี่ แค่นี้สบายมาก”



ไนท์ตบบ่ารุ่นน้องอย่างซึ้งใจ พวกเขาพากันเดินไปยังลานจอดรถแล้วขึ้นไปนั่งบนบีเอ็มคันสวยมุ่งหน้าไปที่หอพักเพื่อเริ่มงานทันที ทุกคนที่มาต่างก็รู้จักกันบรรยากาศจึงไม่ได้อึดอัดแต่อย่างใด พีเป็นน้องรักของกลุ่มรุ่นพี่อยู่แล้วด้วยความน่าเอ็นดูที่เป็นนิสัยของตัวเขาเอง ไม่แปลกหากจะถูกโอ๋ถูกตามใจจนบางครั้งมีนก็อดแบะปากหมั่นไส้ไม่ได้



เกิดเป็นพี อะไรก็ดีไปหมด!



“อย่าว่างั้นงี้เลยนะพี่ไนท์ ให้ทำงานไหนค่าจ้างผมล่ะครับ”



มีนแกล้งแซวพี่รหัสของเพื่อนหลังช่วยขนของขึ้นห้อง ไนท์หันมายิ้มให้ ร่างสูงล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบลูกอมออกมาหนึ่งเม็ดยื่นให้รุ่นน้องตรงหน้า



“นี่มัดจำ ถ้าถ่ายรูปพี่ดีๆ เดี๋ยวให้เพิ่ม”



“โห โคตรงกเลย”



ว่าไปอย่างนั้นแต่ก็รับมา มีนยักไหล่ทำท่าเหมือนว่าช่วยไม่ได้แล้วออกเดินนำหน้ารุ่นพี่ไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังยิ้มร่าเช็กกล้องของตัวเองอยู่ริมหน้าต่าง เขาแกะลูกอมเม็ดนั้นโยนเข้าปากอวดพีให้อิจฉาจนต้องวิ่งไปงอแงขอกับพี่รหัสของตนบ้าง



เป็นบรรยากาศสำหรับพี่น้องที่อบอุ่นมากๆ ในความคิดของมีน



หลังจากเข้าห้องแล้วคุยเล่นกันไปมาไม่นานพวกเขาก็เริ่มงานทันทีเพื่อไม่ให้ล่าช้า



 พีกดถ่ายรูปและเช็กภาพอย่างเพลิดเพลิน ความถนัดทางด้านการถ่ายภาพนิ่งของเขาดูจะทำให้งานของรุ่นพี่ทุกคนดำเนินไปอย่างราบรื่น กลุ่มของไนท์ตั้งอกตั้งใจกับงานวิจัยชิ้นนี้มากๆ แบ่งหน้าที่กันอย่างเป็นระเบียบ พีมองแล้วก็พอจะเข้าใจว่าทำไมถึงต้องวานเขาให้ช่วย มันเยอะจริงๆ ไม่เกี่ยวเรื่องชั้นปีหรือการที่เขาเป็นคนนอกแต่อย่างใด อยู่มหาลัยอย่าโลกสวย ขอแค่งานทันงานดีส่งพรีเซ้นต์ผ่าน นั่นก็เพียงพอแล้ว



คนขี้อ้อนจัดการหน้าที่ของตัวเองเสร็จก็ลงไปซื้อขนมกับน้ำมาให้รุ่นพี่ ความเพลินกับงานทำให้พีลืมดูนาฬิกาว่าตัวเองมีเวลาอยู่ถึงแค่กี่โมง เขากับมีนกำลังช่วยกันถ่ายวีดีโอทำสไลด์นำเสนอกับไนท์ แม้งานของตัวเองจะมีเหมือนกันแต่ก็ถือว่าที่ช่วยพี่รหัสในครั้งนี้เป็นการเรียนรู้ก่อนได้เรียนจริงก็แล้วกัน



“พี่ต้องเสนอพรุ่งนี้กี่โมงนะพี่ไนท์?”



“บ่ายอ่ะ แต่ต้องทำให้เสร็จคืนนี้เพราะเช้าพี่มีวิชาสำคัญต้องเรียน”



“งั้นพรุ่งนี้ให้ผมกับไอ้มีนช่วยเก็บรายละเอียดอีกรอบก็ได้นะ จะได้พักผ่อนกันด้วยไง”



“ไม่เอาว่ะพี แค่นี้ก็รบกวนมากแล้ว งานพี่ คะแนนพี่ ให้เราช่วยจนจบไม่ได้หรอก” พี่ชายแสนใจดีลูบหัวน้องอย่างเอ็นดู มือข้างที่กำลังพิมพ์งานหยุดลงชั่วคราว ไนท์คิดว่าตอนนี้ทุกคนสมควรได้พักก่อนที่จะเครียดจนหัวระเบิดตาย “เฮ้ย! กินน้ำกินขนมกันก่อน เรามีเวลาอีกทั้งคืน ไม่ต้องรีบ”



เพื่อนหลายคนได้ยินก็หันมามองตาขวาง พีแอบขำเมื่อได้ยินเสียงบ่นแว่วๆ ว่า เพราะเมื่อวานไอ้ไนท์ไปแดกเหล้าเลย งานถึงได้ไม่ทัน และเสียงด่าอีกหลายเสียงร่วมผสมโรง ร่างเล็กฟังแล้วก็ปล่อยผ่านไปไม่ได้ไต่ถาม เขาถอดสายยูเอสบีออกจากคอมของพี่รหัสเมื่อคัดลอกไฟล์ลงเครื่องเรียบร้อยแล้ว คนตัวบางเก็บกล้องแสนรักเข้ากระเป๋า เขาสะดุดตาเข้ากับโทรศัพท์ที่อยู่ด้านใน มือขาวหยิบมันขึ้นมาดูแต่ไม่ว่ากดอย่างไรก็ไม่ติด เขาคิดว่าแบตคงหมดนานแล้ว ในวินาทีที่กำลังจะวางมันลงที่เดิมสมองน้อยๆ ก็เหมือนเริ่มประมวลผลถึงสิ่งที่ลืมไปขึ้นมาได้ให้เจ้าตัวแสบร้องอุทานเสียงดังลั่น



“ฉิบหาย! กี่ทุ่มแล้ววะ?!



ตากลมเบิกกว้างลนลานเต็มที่ อย่างที่บอกว่าตอนช่วยงานพี่ พีลืมสนใจเวลาและนาฬิกาบนฝาผนัง เขารีบหันมองทันทีที่นึกได้และมันก็ทำให้ร่างโปร่งแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย



20.15 น.



OMG!!! บอกพีทีว่านาฬิกาเรือนนี้มันเสียยยยย!!!



เกินไทม์ลิมิตมาเป็นชั่วโมงแล้ว!!!



อย่างนี้ตาย ตายแน่นอน ผัวเอาตายแน่ๆ ไอ้พีเอ๊ย!!!



“เชี่ย! เวรแล้วพี่ไนท์” เด็กน้อยหันไปเขย่าแขนพี่รหัสอย่างแรงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก



“เป็นอะไรพี?” ไนท์ขมวดคิ้วไม่เข้าใจพยายามเตือนสติให้น้องใจเย็นลง



แต่เหมือนไม่มีประโยชน์อะไรในเวลานี้



“แฟนผมให้กลับบ้านทุ่มนึง นี่สองทุ่มแล้วนะพี่ เขาจะต้องมาตามผมถึงนี่แน่นอนเลยอ่ะ”



พรวด!!!



มีนที่กำลังกระดกน้ำเปล่าสำลักทันทีที่ได้ยินเพื่อนพูด เขามีอาการตกใจไม่ต่างจากพีด้วยว่าตัวเองก็ลืมเหมือนกันเรื่องเวลาจำกัดของเพื่อนสนิท สายตาพวกเขาสบกัน รุ่นน้องทั้งสองต่างกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอเมื่อนึกไปถึงหน้าตาดุๆ ของเจ้าชายน้ำแข็งอย่างกีต้าร์



และยังไม่ทันที่จะมีใครได้พูดอะไรมากไปกว่านั้นเสียงทุบประตูอย่างดังไม่เกรงใจห้องข้างๆ ก็ทำทุกคนสะดุ้งโหยง เสียงนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ มีนทำใจกล้ารับอาสาไปส่องตาแมวดูให้ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้เพื่อนรักพร้อมประโยคที่ทำคนตัวบางน้ำตาคลอ



“พี พ่อมึงมาว่ะ”



“...???”



“พ่อทูนหัวมึงมา...พร้อมเชือกเส้นใหญ่เลยด้วย ^^;

 





100%

.............................
#แฟนน้องดุ
พี่ต้าร์มาพร้อมเชือกกกกก
เชือกเลยนะแกรรรรรร
สาเหตุที่มาช้าเป็นชั่วโมง แน่นอนว่าไม่รู้ที่อยู่หอ
พอรู้แล้วเท่าน้านนนนนนนน
ถึงหน้าห้องเลยจ้ะ
แล้วทำไมถึงขึ้นไปบนนั้นได้
อย่าลืมว่าไม่ใช่หอพักนักศึกษา เป็นหอธรรมดา
และถ้าบอกว่ามาหาคนชื่อไนท์พร้อมทิ้งบัตรประชาชนไว้ด้านล่างก็ขึ้นไปได้แล้ว
เอาเป็นว่าทิ้งเหตุผลเหล่านั้นไป
โฟกัสที่พี่ต้าร์จ้ะ
พ่อมาเต็มมมมมม


ติดตามไรเตอร์ได้ที่
(เลือกจิ้มแอพที่สะดวกตามภาพ)

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.297K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,393 ความคิดเห็น

  1. #3359 Bam_2401 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 22:45
    โรคจิตอยู่นะอีพี่5555
    #3,359
    0
  2. #3302 SandSeaSun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:02
    พ่อมาแหล่วๆๆๆๆ
    #3,302
    0
  3. #1261 Spices_smile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 12:00
    อย่าดุน้องงงงงงงงง
    #1,261
    0
  4. #1008 tarnandtip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 23:49

    ต้าร์ถึงแม่จะอยู่ทีมลูกแต่งานนี้แม่ว่าต้าร์โหดกับน้องไปไหมลูก พีแม่ก็อยากจะช่วยกล่อมพี่เขาให้ใจเย็นๆ แต่ดูท่าทางแล้วคงไม่มีทางแน่ๆ ยังไงแม่ก็ขอให้พีโชก เอ๊ย! ขอโทษพีแม่พูดผิดไปนิดต้องบอกว่าโชคดีนะลูก https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-12.png

    #1,008
    0
  5. #905 Pukky2148 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:52
    ชอบบบบบบบบบบ
    #905
    0
  6. #325 MN23d32c (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 23:29
    อร้ายยย พ่อออออ
    #325
    0
  7. #323 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 22:37
    น้องแค่ทำงานเพลินไปนิดเดียวเอง พ่อใจเย็นเด้ออออ
    #323
    0
  8. #149 Ploy_kanokwan45421 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 21:24
    รอไรท์นานมากค่าาา
    #149
    0
  9. #142 Am_BigBear (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 13:11
    พ่อต๋าาาา ใจเย็นน หูยย เชือกเลยหรอ
    #142
    0
  10. #141 Adhelle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 05:51
    ตาย ตายแน่น้องเอ๊ย!!//นาฬิกาเวร5555
    #141
    0
  11. #140 fonfon2547 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 17:04
    ดุกว่า-็พี่ต้าร์นี่เเหละจ้าาาาา ยอมล้าววว
    #140
    0
  12. #139 zton9397 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 14:42
    ดุดุมากกพ่อออ
    #139
    0
  13. #138 JumJim_1994 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 15:25
    คราวนี้จะเดินไม่ได้กี่วันดีลูก
    #138
    0
  14. #137 mthidara (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 15:12
    ไว้อาลัยให้น้องพี
    พ่อมากับเชือกเส้นใหญ่มาก
    #137
    0
  15. #136 ppumpimm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 07:28
    เก็บงานเผื่อพีด้วยนะมีน 😂😂
    #136
    0
  16. #135 hachmi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 01:49
    rip น้องไว้ล่วงหน้า
    #135
    0
  17. #133 BenyaB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 02:00
    พ่อมาแหล่ววววว
    #133
    0
  18. #132 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 23:28
    ไว้อาลัยให้น้องพีแป๊บ..
    #132
    0
  19. #131 Amm'vip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 22:54
    อย่าทำน้องงงงง
    #131
    0
  20. #130 myeonx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 22:23
    น้องงงงง สงสาร 555555
    #130
    0
  21. #129 Moss_mtk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 22:12
    พี่จ๋าใจเย้นนนนน RIP น้องพี
    #129
    0
  22. #128 au_jang2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 22:08
    ไว้อาลัยให้น้องพี
    #128
    0
  23. #127 manejanb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 22:03

    พีไม่รอดแน่.....
    #127
    0
  24. #126 K.white wine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 21:31
    โหเชือกเลยว่ะ พีไม่น่ารอดน้าาาา
    #126
    0
  25. #125 paarat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 20:46
    ขำอะ ถึงกับเอาเชือกมามัดเลยหรือ โหดนะเรา
    #125
    0