Hot sale! อีหนูของป๋าขา

ตอนที่ 47 : บทที่ 41 หลับตาฝันฉันจะอยู่กับเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 269 ครั้ง
    24 พ.ค. 61

เปิดพรีหนังสือถึง 25 พฤษภาคมนี้ กดพรี

เปิดโอนได้ถึง 28 พฤษภาคม กดแจ้งโอน 

ตรวจสอบสถานะการโอนเงิน คลิก



...............


อีหนูของป๋าขา 

บทที่ 41 

หลับตาฝันฉันจะอยู่กับเธอ



สนามบินเป็นที่ที่ผมยืนเอ้อระเหยอยู่ตอนนี้ ให้ตายเถอะ กูขาดเรียนอีกแล้ว ผมยืนพิงอกป๋าอยู่ตรงหน้าทางเข้านานหลายนาที ไม่รู้ทำไมวันนี้รู้สึกว่าตัวป๋ามันหอมผิดปกติ หอมจนอยากดมแบบนี้ไปเรื่อยๆ ใครจะมองว่าประหลาดหรือโรคจิตผมก็ไม่สนแล้ว ผมรักของผมอ่ะ


“งืออออ ป๋าาา หนูไม่อยากไป~”


“พี่ก็ไม่อยากให้หนูไปเหมือนกัน”


“คริสจะรอป๋านะ สัญญาแล้วนะว่าจะไปรับน่ะ”


“ครับคนดี พี่สัญญา”


ให้อารมณ์พี่มากลาแม่นาคไปรบสุดๆ คริสต้องหาไอ้แดงมาอุ้มด้วยรึเปล่า ที่ฮ่องกงมันจะมีแม่น้ำให้ไปยืนคอยมั๊ย พี่สิงขาาาาาาา TOT (เพ้อเจ้อ)


หน้าทางเข้าที่คนพลุกพล่าน สายตาทุกคนที่มองมาไม่ได้ทำคนไม่สนสังคมแบบผมสะท้านได้ ยกเว้นก็แต่พี่เหลากับไอ้ฟ้าที่ยืนทำหน้าเหม็นเบื่อเหมือนแถวนี้มีขี้หมาสามพันก้อน ชิส์ ไอ้พวกคนไม่รู้จักความรัก คริสกำลังเศร้า ใครมีเน็ตเปิดยูทูปให้กูหน่อยโว้ยยยยย อยากฟังคาราบาวเรียกขวัญและกำลังใจ


“ฮึก...ป๋า ไอ้เสือมันบอกว่าจะกลับมาด้วยนะวันนี้ ผมคงอยู่ไม่ทันมัน แต่พามันไปหาผมหน่อยนะ ผมอยากเจอมัน”


“อืม ได้สิ เดี๋ยวพาไปหมดเลยนะ น้องนุ่มต้องเป็นเด็กดีรู้มั๊ย อย่าไปแสบใส่ใครตอนพี่ไม่อยู่ เดี๋ยวเขาตีเอา”


“ป๋าก็รีบมาหาสิ มาปกป้องหนู คริสจะได้แสบได้”


“พี่ไปแน่ อย่ามีกิ๊กก่อนละกัน”


“อืม ป๋าด้วยนะ ถ้ารู้ว่ามีเอาตายแน่”


“หึๆ ใครจะกล้า ดูเสื้อพี่สิ”


ผมหลุบตามองเสื้อยืดสีขาวธรรมดาที่สกรีนคำว่ารักเมียคนเดียวแล้วหลุดยิ้มออกมา ป๋าน่ารัก จนถึงตอนนี้ก็ยังน่ารัก ผมไม่คิดว่าเขาจะกล้าใส่อะไรแบบนี้แต่เขาก็กล้า แถมยังให้ผมใส่คู่กันมาอีกด้วย


“เสื้อผมคนจีนอ่านไม่ออกหรอกนะ”


“ไม่มีใครกล้ามาจีบเมียพี่หรอก พี่งัดข้อชนะ ตกลงกับพี่ชายหนูแล้ว เขาจะดูแลหนูในระหว่างที่พี่ไม่อยู่ด้วย”


“แต่อยากให้ป๋าดูมากกว่านี่นา”


“ไม่เอา ไม่งอแงสิ”


“งืออออ ป๋าาา หนูไม่อยากไป~”


“โอ๊ยยยย ชาตินี้จะได้ไปมะ ฮ่องกงอ่ะ ไอ้คริส มึงจะยืนอ้อร้ออีกนานมั๊ย ไปหาพ่อไม่ได้ไปตายไม่ต้องล่ำลากันปานจะขาดใจขนาดนี้ก็ได้ คุณก็เหมือนกัน กอดอะไรนักหนา เพื่อนผมมันไม่ไปมีผัวใหม่หรอก แค่ไปร่วมงานแต่งพี่ชายเฉยๆ เอง โอ๊ย เป็นอากาศติดๆ กันหลายวันเครียดโว้ยยยย”


ผมมองไอ้ฟ้าฝนดิ้นเร่าๆ แล้วแบะปากใส่มัน ซุกหน้าลงกับอกป๋ามากกว่าเดิมอีก ก็ทำไมอ่ะ นี่จักรวาลของป๋าหนู ทุกคนควรเป็นอากาศกันต่อไปเงียบๆ ดิ


“จินเป่าเงียบน่า อาเจิน น้องต้องขึ้นเครื่องแล้ว อาป๊าจัดงานไว้ต้อนรับด้วยนะ ไอ้คนไม่คู่ควรแถวนี้ทิ้งมันไปเถอะ”


“นี่!


ป๋ากับพี่เหลาทำท่าจะตีกันอีกครั้งโดยที่มีผมซึ่งอยู่ตรงกลางเป็นตัวคั่นเอาไว้ อยากจะบอกเหลือเกินว่าถ้าพี่เหลาไม่ได้จะกลับไปแต่งงานไอ้ป๋ามันคงหึงจนคิดว่าพี่ชายแท้ๆ จะเคลมผมเองแน่ๆ ดูสิๆ หน้าตาพร้อมบวกมาก แอบดีใจจะผิดมั๊ยเนี่ย รู้สึกสำคัญ


“ไปแล้วนะป๋า...ฮึก...หนูไปแล้วนะ”


“คนดี อีกนิด”


“โว้ยยยย รับไม่ด้ายยยยย คุณชาย ผมขอปืนมายิงตัวตายหนีไอ้ผัวเมียนี่ได้รึเปล่า เลี่ยนเกินไปแล้ว”


ดีไอ้ฟ้า ตายๆ ไปซะ ขัดจังหวะกูกับผัวทำไม คนเขาไม่เคยห่างกัน โฮฮฮฮฮฮฮ!!!! ผมจะต้องตายแน่ๆ เลยถ้าสามวันไม่เจอหน้ากัน ตายแน่ๆ เลยเพราะงั้น...


“งืออออ ป๋าาา หนูไม่อยากไป~”


“อ้ากกกกก คริสโว้ยยยยย มึงวนลูปประโยคนี้อีกแล้ววววว สามรอบแล้วโว้ยยยยย”


ก็กูจะวนสิบรอบ มึงเผือกทำไม?




 

การนั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิตไม่ได้ทำผมตื่นเต้นเท่าที่ควร ชั้นเฟิร์สคลาสที่มีเพียงแค่ผมกับพี่เหลาสองคนไม่ได้ทำให้น่าตื่นตาตื่นใจเท่ากับในรถยนต์ธรรมดาๆ กับป๋าตอนไปเหนือ ไอ้ฟ้ากับพี่ชางนั่งอยู่ที่ชั้นผู้โดยสารธรรมดามันทำให้ผมไม่มีเพื่อนคุย กับพี่ชายตัวเองก็ใช่ว่าสนิทขนาดนั้น แค่ไม่เกร็งใส่กันก็บุญเกินพอละ


ผมหลับเป็นตายตั้งแต่เครื่องบินพ้นจากเขตประเทศไทย มันทำใจไม่ได้ที่จะต้องอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของผมโดยไม่มีป๋า เราไม่ได้ห่างกันป๋าบอก แต่เราแค่ไปเคลียร์ตัวเองเพื่อกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งเท่านั้น เขาย้ำมาทั้งคืนว่ารักผม จะมารับผม ขอแค่ผมรอ ผมก็จะรอเขา และมันไม่ใช่แค่นั้นด้วย ผมยังต้องรู้อะไรอีกหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเอง ว่าจริงๆ น่ะเหรอที่ผมเป็นคุณชายเล็กบ้าบอนั่น จริงรึเปล่าที่ยายจันทร์ทำแบบนั้นกับผม พี่เหลารักผม แค่มองตาก็รู้ว่าเขารักผมมาก ในฐานะพี่น้องผมเชื่อที่เขาพูดแต่ในมุมมองของผมเองพี่ชายอาจจะโดนหลอกก็ได้ และคนที่จะให้คำตอบผมเขาอยู่ที่ฮ่องกง


คนที่เป็นพ่อผมไง


ทันทีที่เท้าผมก้าวออกจากสนามบินเหล่าคนชุดดำที่เคยเห็นในหนังก็พากันมายืนเรียงแถวโค้งคำนับพี่ชายผม ลีมูนซีนคันสวยถูกเปิดอ้าเชิญชวนให้เข้าไปนั่งเป็นบุญสักครั้งในชีวิต พี่เหลาหันมายิ้มให้และก้าวนำไปก่อนแต่ผมไม่ ผมหันไปหาไอ้ฟ้า มันเป็นคนเดียวที่ผมคุ้นเคยที่สุดในสถานที่แปลกใหม่นี่


“จินเป่าไปกับเราไม่ได้อาเจิน เขาต้องนั่งรถอีกคัน”


“พิธีรีตองอะไรของคนที่นี่อีกล่ะครับ ไอ้ฟ้าเป็นเพื่อนผม”


“แต่จินเป่าเป็นคนของตระกูล รับใช้ตระกูล เขาไม่ใช่คนที่สามารถมานั่งในนี้ได้”


ผมแทบจะเป็นลมตรงนั้น หันไปมองหน้าเพื่อนก็เห็นมันยักไหล่เฉยๆ ไม่แคร์แต่ผมไม่ชอบ ทำไมพี่ชายผมจะต้องพูดจาร้ายๆ กับมันทั้งที่กับผมเขาออกจะแสนดี


“ผมไม่ถือตัวกับมัน ถ้ายังไงผมขอตัวไปนั่งกับมันนะครับ”


“ไม่ได้ๆ คุณชายเล็ก...”


ชิ้ง (   -_-+)


“เอ่อ...คริส คือมึงต้องนั่งคันนั้น ในฐานะคุณชาย มึงต้องวางตัวให้เหมาะสม”


ก็ดูมีเหตุผลอยู่นะ ผมเลิกมองค้อนไอ้ฟ้าแล้วเดินไปกอดคอมัน ตั้งแต่วันที่ผมรู้ความจริงก็สนิทกับมันจนตอนนี้ยิ่งกว่าไอ้แก็งค์เด็กเหนืออีก มันเป็นคนเล่าอะไรหลายๆ อย่างให้ผมฟังและแน่นอน...ผมนับมันเป็นเพื่อน


“พอดีกูไม่ชินอ่ะนะ ปกติกูเป็นคนใช้แต่ตอนนี้จะให้มาใช้คนกูไม่ถนัด ฐานะอะไรของมึงกูก็ไม่เคยเป็น เพิ่งมาเป็นเมื่อนาทีที่แล้วเนี่ย มึงจะให้กูปรับตัวยังไง มึงเป็นเพื่อนกูอ่ะฟ้า นอกจากพี่เหลาที่เก๊กหน้าตรงนั้นมึงก็เป็นคนเดียวที่กูพูดด้วยได้ กูฟังภาษาที่นี่ไม่ออก กูต้องการล่าม”


อ้างไปงั้นแหละ จริงๆ ก็แค่พี่เหลาดูน่ากลัวเกินไปจนผมอึดอัด อยู่ไทยไม่เป็นงี้ สงสัยวางมาดข่มขวัญลูกน้อง


“เฮ้ออออ ก็ได้ๆ อาเจิน ให้จินเป่าไปนั่งข้างหน้าสิ น้องมานั่งกับพี่”


“แต่...”


“อย่าเถียงตัวเล็ก อาป๊ารอนานแล้ว”


อย่าส่งสายตาดุซี่!!!! คริสกลัววววว ผมได้แต่ทำตามไม่กล้าเอาแต่ใจอีก ยังไงที่นี่ก็ไม่มีป๋า ไม่มีคนปกป้อง ไม่มีคนตามใจ ไม่มีคนคอยรับความงี่เง่าของผม ฮือออออ คิดถึง คริสคิดถึงป๋า!!!!!!!





 

ประเทศไทย


“เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!


พลั่ก!


แรงปะทะที่ใบหน้าทำร่างสูงของปราชญาเซไปด้านข้าง เจ้าของหมัดโกรธจนหน้าดำหน้าแดงเพราะมาแล้วไม่เจอคนที่ตามหา เสือชี้หน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเพื่อนรักอย่างดูถูกเหยียดหยามซึ่งปราชญาก็ไม่ได้ตอบโต้แต่อย่างใด คนหล่อทำเพียงแค่หลับตายอมให้คนที่ได้ชื่อความครอบครัวเพียงคนเดียวตั้งแต่เด็กของคริสด่าว่าต่อไป


“พอแล้วเสือ พอ”


นทีที่เป็นเพื่อนทนเห็นไม่ไหวรีบเข้ามาห้ามโดยทีแก๊งเด็กเหนืออีกสี่คนไปช่วยประคองปราชญาให้ลุกขึ้นยืน ตะวันแทบจะตกดินแล้วตอนนี้แต่ในแววตาของเสือราวกับมีไฟลุก เขาจ้องคนหน้าหล่อที่ฝากฝังชีวิตเพื่อนรักเอาไว้อย่างเคียดแค้น


ภายใต้โคมไฟหรูหราในบ้านตระกูลพิพัฒธัมรงค์ ร่างชายทั้งเก้าคนที่ถูกเรียกมาพร้อมกันต่างก็อยู่ในโหมดเคร่งเครียด พวกเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้แต่เป็นคนที่คริสผูกพันด้วย ในเมื่อสามีสัญญาอะไรไว้มีหรือจะไม่ทำ บอกว่าจะพาไปหาทั้งหมดปราชญาก็จะพาไปมันทุกคนนี่แหละ


ใครว่าความรักทำคนเราตาบอดครับ สำหรับเขาความรักมันทำให้แทบจะคลั่งตาย เพียงแค่ห่างกัน เพียงแค่ไม่ได้สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นนั่น ปราชญาก็ราวกับสิงโตป่วยใกล้ตาย เป็นราชสีห์ที่ตรอมใจอย่างหนัก


“ผมให้มันกับคุณ ฝากมันไว้กับคุณ ผมเชื่อใจคุณ ทำไมคุณปล่อยให้มันไป!!!


“ขอโทษ” เขาเอ่ยได้แค่นี้จริงๆ


“ไหนคุณบอกว่ารักมัน คุณรู้รึเปล่าว่ามันโทรมาร้องไห้กับผม รู้รึเปล่าว่ามันเจ็บแค่ไหน ผมเดานะว่ามันไม่ได้บอกคุณ มันกลัวคุณเสียใจ เห็นมันยิ้มง่ายติ๊งต๊องแบบนั้นแต่มันก็แคร์คนที่มันรักมากนะ ผมไว้ใจคุณแล้ว ทำไมคุณถึง...”


“ขอโทษจริงๆ”


“ไม่มีคำที่ดีไปกว่านี้แล้วเหรอวะ โว้ยยยย!


โครม!


ตาคมของคนโดนว่ามองเสือที่กำลังเกรี้ยวกราดทำลายข้าวของอย่างรู้สึกผิด ไม่มีใครห้ามปรามเขาได้ แม้แต่นทีที่เป็นคนรักเองยังทำได้แค่ไม่ให้เสือพุ่งเข้ามาต่อยหมัดหนักๆ ใส่เขาอีกเท่านั้น อารมณ์เดือดๆ ของคนห่วงเพื่อนยังแสดงออกมาไม่หยุดหย่อน มันก็จริงที่เขายอมให้คริสไป ปล่อยไปง่ายๆ แต่ไม่ใช่ปล่อยไปตลอดนี่ แค่สามวันเขาก็คงใกล้ตายเต็มทนแล้ว อยากไปรับมาวินาทีนี้ซะด้วยซ้ำแต่มันยังทำไม่ได้ ถ้าจะสู้กับคนระดับนั้นปราชญารู้ดีว่าลำพังตัวเขาเองที่ไม่ได้มีอะไรเลยสู้ไม่ได้แน่นอน


จะให้พาหนีเหรอ เหอะ! ละครไปมั้ง หนีจากมือมาเฟียน่ะ จะหนีได้กี่วัน


“ใจเย็นๆ ก่อนนะพี่ เนี่ย พวกผมยืนยันได้นะว่าไอ้คริสมันโทรมาลาแล้ว ตอนโทรมาเสียงมันยังลั้นลาบอกว่าจะได้ไปเที่ยว มันไม่ได้ร้องไห้เลยด้วยซ้ำ” พีสหนึ่งในแก๊งเด็กเหนือพยายามพูดแก้สถานการณ์ เขาอยากให้ทุกคนใช้สติแต่พอสบตากับเสือที่เหมือนจะยิงลำแสงใส่กันก็กลัวจนตัวสั่น


“กูไม่ใช่พี่มึง อายุเท่ากันอย่ามายัดเยียดความแก่ให้กู พวกมึงเป็นเพื่อนไอ้คริสไม่รู้เหรอว่ามันไม่ชอบดราม่า อะไรซีเรียสๆ ถ้าไม่ได้อยู่คนเดียวมันแทบจะเปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นเรื่องตลก ตอนไม่มีข้าวกินต่อหน้ากูมันก็หัวเราะบอกจะไดเอตแต่ลับหลังแม่งก็ร้องไห้ คริสมันเป็นแบบนั้น เป็นแบบนั้นมาตลอด!


แล้วใครจะไปตรัสรู้กับเมิงงงงงง!!!!!


พีสคิดในใจ เขาอยากจะเป็นลมมันเสียเดี๋ยวนั้น หันกลับไปมองหลอยและเป็ปก็เห็นพวกมันยิ้มแหยๆ ส่งมาเหมือนจะบอกว่าโชคดีนะเพื่อน กูขอไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย กูกลัว เป็นไงล่ะ เห็นได้ถึงความรักที่พวกมันมีต่อเขามั๊ย ซึ้งใจสุดๆ


“แล้วทีนี้จะทำยังไง จะปล่อยไอ้คริสไปกับพวกนั้นเหรอ ครอบครัวจริงก็ไม่น่าไว้ใจ อย่าลืมนะว่าไอ้คริสมันไม่รู้จักพ่อแม่มาตั้งแต่เกิด มันไม่มีความสุขหรอกเพราะมันไม่ได้ผูกพัน มันรักที่นี่ มันรักคุณ ผมเอาหัวเป็นประกันเลยนะว่าตอนนี้มันต้องร้องไห้อยู่แน่ๆ มันขี้เหงามากนะเห็นแสบๆ แบบนั้น”


คำบอกเล่าจากเสือทำให้ในหัวของปราชญามีแต่ภาพคนรักเต็มไปหมด ทั้งนอน นั่ง กิน บ่น แล้วก็อ้อน เขารู้ดีว่ามันจริงอย่างที่เสือว่า คริสของเขาบอบบาง บอบบางทางจิตใจ คริสขี้กลัวและสร้างกำแพงมาปกป้องตัวเองด้วยความไม่เคยยอมคน คริสแสบแต่ก็อ่อนโยน ทุกอย่างที่เป็นตัวของคริส...เขาคนนี้จดจำมันได้ทั้งหมด


“ไม่ปล่อยหรอก ที่เรียกมาเนี่ยก็เพราะว่าจะพาไปด้วย เตรียมตัวนะ พรุ่งนี้เครื่องออกหกโมงครึ่ง...ผมหมายถึงเครื่องบินส่วนตัวน่ะ เชิญทุกคนขึ้นไปพักที่ห้องได้เลย แม่บ้านทำความสะอาดรอแล้ว”


เขาไม่คิดจะให้ใครได้แตะต้องคริส แม้แต่ครอบครัวก็ตาม ฝ่ายนั้นไม่มีทางมารักเด็กน้อยตัวแสบได้มากเท่าเขา และต่อให้ต้องสู้กับอำนาจมืดที่อีกฝ่ายมีเขาก็ไม่กลัว ความคิดอันแรงกล้านั้นทำให้มือหนายกโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อใครบางคน


“สวัสดีครับคุณปู่ ขอโทษนะครับที่โทรมาป่านนี้ ครับ...ใช่ ผมกำลังจะไปฮ่องกง”



 

72 ชั่วโมงต่อมา


การนับเวลาสำหรับร่างเล็กในตอนนี้เป็นวินาทียังช้าไป คริสนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารที่มีแต่ของกินดีๆ ซึ่งทั้งชีวิตไม่เคยได้กินวางอยู่ ของราคาแพงมากมายพร้อมรอยยิ้มชื่นมื่นของชายแก่วัยห้าสิบแปดที่เขาเรียกว่าพ่อ มื้ออาหารที่ผ่านมาตลอดสามวันที่อยู่ที่นี่มีแต่ความคึกคัก คุณลู่เจิงจัดงานต้อนรับพร้อมเปิดตัวเขาว่าเป็นลูกชายคนเล็กไปตั้งแต่วันแรกจนวันนี้ก็ยังคงต้อนรับเขาอย่างดีตลอด


“กินเยอะๆ นะอาเจิน ลูกผอมไปรึเปล่าหืม? ที่ไทยอาเหลาเลี้ยงหนูไม่อิ่มใช่มั๊ยบอกป๊ามา เดี๋ยวป๋าจะสั่งลูกน้องรุมมันให้เอง”


ที่พูดนั่นลูกนะครับคุณป๊า!!!


“เปล่าครับ พี่เหลาเลี้ยงดีมาก แต่ผมยังไม่ค่อยชินน่ะ ขอเวลาผมปรับตัวอีกหน่อยนะครับอาป๊า”


“ได้สิ ไม่มีใครว่าหนูหรอก”


คุณลู่เจิงพูดแล้วยิ้มกว้าง เขามองร่างเล็กของลูกชายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื้นตันทั้งยินดี ตั้งแต่ที่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยยังมีชีวิตใจคนเป็นพ่อก็ราวกับได้รับน้ำมาหล่อเลี้ยง อีกทั้งคริสยังเป็นคนที่ยอมรับเขาและไม่เอ่ยถามถึงเรื่องในอดีตสักคำ เหลาสู่บอกว่าเล่าให้น้องฟังหมดแล้วว่าแม่นมเธอเป็นบ้าและน้องก็เข้าใจ ทำเอาคุณลู่เจิงโล่งอก


ถ้าเรื่องมันจะเป็นแบบนั้นแล้วครอบครัวกลับมาสงบสุขก็ปล่อยให้ลูกชายเข้าใจอย่างนั้นแหละดีแล้ว


คนตัวเล็กก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มไม่ทันสังเกตเห็นว่าสายตาของพ่อและพี่เป็นเช่นไร มีความสุขมากแค่ไหน หน้าสวยหวานเหมือนแม่ ตากลมยามสบกันให้ความรู้สึกสดใสราวดวงอาทิตย์ขึ้นในยามเช้าสะกดสายตาให้รักให้หลง และแน่นอนว่าในเมื่อเหลือกันแค่สามคนคริสจะเป็นดวงใจของพวกเขาก็ไม่แปลกเลย


“ว่าแต่อาเจิน หนูอยากไปเที่ยวไหนรึเปล่าลูก ขอโทษนะที่ป๊ากับเฮียหนูไม่ว่างเลย แต่เดี๋ยววันนี้ป๊าให้อาเหลาหยุดดูแลหนูได้ ดีมั๊ย”


“อ่า คริสว่าอย่าดีกว่าครับ เสียเวลางานของป๊ากับพี่เปล่าๆ”


“ไม่เลยไม่ ลูกอย่าคิดแบบนั้น ป๊ากับอาเหลาเต็มใจ งานอะไรนั่นปล่อยๆ บ้างก็ได้”


“อ้าว อาป๊า ทิ้งกันนี่ครับ”


“เงียบน่าอาเหลา เรามันตกกระป่องแล้ว ป๊าจะคุยกับน้อง”


=_=;;


“ให้พี่ชายหนูมันหาเงินเลี้ยงเราสองคนดีมั๊ยเอ่ยอาเจินของป๊า หนูจะได้อยู่เล่นกับป๊าคนเดียว อยากได้สวนสนุกมาไว้หน้าบ้านมั๊ยลูก เดี๋ยวป๊าไปสั่งคนทำให้”


“น้องจะสิบเก้าแล้วครับป๊า ไม่ใช่สองขวบ น้องไม่เล่นหรอกของแบบนั้น”


“เอ๊ะ! อั๊วบอกให้อยู่เงียบๆ ไง ลื้อนี่รีบๆ กินๆ แล้วไปๆ วันนี้ป๊าจะอยู่กับน้องเอง”


“ขี้โกงนี่อาป๊า ผมก็อยากอยู่กับน้องอยากอุ้มน้องไปล่องเรือเล่น”


“เสียใจนะ ป๊าจะพาอาเจินไปปั่นเรือเป็ด ป๊าจะพาน้องไปนั่งเฮลิคอปเตอร์เล่น”


“อาป๊า!!!


“อาเหลา!!!


“ฮ่ะๆๆๆ พอกันเลยทั้งคู่”


คริสได้แต่หัวเราะไปกับการตีกันเพื่อแย่งเขาของทั้งสองคน ทั้งพ่อและพี่ทำราวกับเขาคือเด็กน้อยน่ารักทั้งที่เมื่อเช้าก็ส่องกระจกแล้วนะว่าตัวเองโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว บรรยากาศครอบครัวช่างสุขสันต์ เขาอยู่มาสามวันอบอุ่นดี ไม่มีใครรังเกียจคริส ไม่มีใครกล้าเรียกเขาว่าไอ้หรืออี แถมไม่มีสายตาเหยียดหยาม ทุกคนที่นี่เคารพเกรงกลัวเขาในฐานะหวังฮุ่ยเจิน มันดูจะดีนะ แต่คริสกลับรู้สึกเหมือนนกน้อยในกรงทอง เป็นเหมือนหมาถูกล่ามโซ่ จะไปไหนก็ต้องคอยเจ้าของพาไป


ไม่มีอิสระ!


“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ อยู่ได้ยังไงไอ้ฟ้าก็อยู่ ป๊ากับพี่เหลาไปทำงานเถอะ เดี๋ยวไม่มีเงินมาเลี้ยงผม บอกไว้ก่อนนะว่าคริสกินจุมากกกกก” พูดไปงั้นแหละ มาที่นี่คริสกินข้าวไปได้ไม่ถึงครึ่งกระเพาะเลยด้วยซ้ำ


“ตัวเล็กของพี่ ไม่เป็นไรครับ จุแค่ไหนพี่ก็เลี้ยงได้ น้องไม่ต้องกังวลไปนะ”


“ใช่ๆ ลูก อยากได้อะไรก็บอกป๊า ป๊าหามาให้หนูได้ทุกอย่าง”


“แหะๆ ขอบคุณครับ”


ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ นั่นแหละไม่กล้าตอบรับหรอก เขาจะบอกพ่อยังไงดีล่ะว่าสิ่งที่อยากได้น่ะมีแค่อย่างเดียว เขาอยากได้พี่สิงโตของเขามาอยู่ข้างๆ ในตอนนี้ อยากได้อ้อมกอดที่เคยกอดกันทุกคืนเดี๋ยวนี้ และต้องตอนนี้ด้วย คริสจะลงแดงตายอยู่แล้ว ไอ้ป๋าของเขาเป็นสารเสพติดแน่ๆ ขาดไม่ได้หัวใจมันบีบรัด


“อรุณสวัสดิ์ค่ะ แหม อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเชียวนะคะ”


ยังไม่ทันได้เอ่ยปากขอ เสียงหวานๆ ก็ดังขัดจังหวะมาพร้อมกับร่างอวบอัดของนางแบบสาวชาวรัสเซียที่เดินเข้ามาภายในห้องอาหาร รูปร่างมัดใจชายในชุดเดรสรัดรูปอวดเนินอกอิ่มกับสะโพกผายน่ามองจงใจเดินผ่านหลังของเหลาสู่ไปอย่างยั่วยวนก่อนจะนั่งลงข้างๆ คุณลู่เจิง


“รีเบกก้า ใครให้คุณเข้ามาที่นี่”


“ก็มาทานข้าวไงคะ ตั้งแต่คุณชายเล็กมาท่านก็ไม่สนใจฉันอีกเลย รีเบกก้าก็เหงาเป็นนะ”


หญิงสาวออดอ้อน เธอคล้องแขนและเบียดอกอิ่มเข้ากับแขนของคนที่แก่คราวพ่อได้อย่างไม่แคร์สายตาของคริสและเหลาสู่เลย เจ้าตัวน้อยแอบหันไปเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ให้พี่ชายที่กำลังจิบน้ำชาหลุดขำ นี่ขนาดไม่ชินนะยังออกอาการขนาดนี้ เหลาสู่เดาได้เลยว่าเมื่อไหร่ที่เจ้าตัวเล็กของบ้านคุ้นเคยกับเขาและบิดามากขึ้นรีเบกก้าคงโดนอาละวาดเละแน่


“คุณออกไปซะ ที่นี่เข้ามาได้เฉพาะคนในครอบครัวหวังเท่านั้น”


“แหม ก็รีเบกก้าไงคะครอบครัว”


“ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นนะคุณนางแบบ”


“ท่าน!!!


สาวสวยเบิกตาโพล่ง ไม่เคยคิดว่าคนที่เคยรักเธอหลงเธอจะพูดแบบนี้ได้ เธอกำลังจะปรี๊ดแตกเพราะสายตาดุๆ นั่นมองมาราวเธอไร้ค่าไม่ต่างกับขยะริมทางเท้า แต่เมื่อนึกไปถึงความปลอดภัยของตัวเองเธอก็ได้แต่กัดฟันทนเอาไว้ ฝืนยิ้มทั้งที่ใจอยากจะฆ่าไอ้แก่ตรงหน้าให้ตายคามือ


คริสที่กำลังจะตักกุ้งตัวโตในชามเข้าปากชะงักกึก เขากลืนน้ำลายแทนแม่สาวสวยสุดเซ็กซี่ตรงหน้า เธอน่าสงสารมาก เหมือนจะหลงใหลไปกับเงินตราจนลืมความมีคุณค่าในตัวตน ไม่อยากจะว่าเลยเพระเขาก็เคยเป็นเหมือนกัน หลงไปกับอำนาจเงินทองเหมือนผู้หญิงคนนี้ หลงแค่เงินก็ได้แค่เงิน แต่มันต่างกันตรงที่คนให้เงินกับคริสให้คุณค่ากับเขาด้วย ให้ชีวิตใหม่และความรัก ให้หัวใจกับเด็กไร้ที่พึ่งคนนี้


อา...ป๋าของหนู เมื่อไหร่ป๋าจะมา ไหนว่าไม่ต้องรอนานไง นี่คิสมาร์คจะจางไปหมดแล้วคนใจร้ายก็ยังไม่โผล่หัว เขาควรงอนดีรึเปล่า?


“ผมว่าผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ ป๊ากับพี่เหลาจะได้คุยกันสะดวก”


“เดี๋ยวก่อนสิอาเจิน ป๊ายังอยากอยู่กับหนู...”


ไม่ทันเสียแล้ว คริสเดินสะบัดตูดไปแล้ว ถามว่าได้ยินมั๊ยก็คงตอบเลยว่าได้ยิน แต่เขาไม่มีอารมณ์มาตอบรับอะไรใครหรอก คนมันโดนผัวเทอ่ะคุณเข้าใจมั๊ย น้อยใจโว้ยยยย!!!!


ร่างเล็กเดินดุ๊กๆ ขึ้นบันได ผ่านร่างชายฉกรรจ์ใส่ชุดดำที่โค้งคำนับด้วยความเหม่อลอย เดินเข้ามาในห้องนอนหรูที่ถูกจัดไว้ราวซากศพ คริสสบตากับฟ้าฝนที่ตอนนี้เลื่อนขั้นมาเป็นคนสนิทเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สักหน้าเตียงอย่างหมดแรง


“เป็นอะไรวะ ทำหน้าอย่างนั้นอาหารไม่ถูกปากรึไง”


“อืม ไม่ถูกเลย...”


“งั้นอยากกินอะไรเดี๋ยวกูให้แม่ครัวทำเตรียมไว้ให้”


ตากลมเงยขึ้นสบตาเพื่อนรักแล้วถอนหายใจออกมา เขารู้ดีว่าฟ้าฝนไม่มีทางรู้แน่ๆ ว่าไอ้ที่ไม่ถูกน่ะไม่ใช่รสชาติอาหารหรอก เป็นคนไกลต่างหากที่ทิ้งกันลงคอ


“ไข่คน แต่เผื่อมึงลืมว่ากูเรียนอาหาร ลงไปบอกแม่ครัวให้ทีละกันว่ามื้อกลางวันที่กินคนเดียวกูทำเอง ไม่ต้องจัดโต๊ะด้วยนะ กูเบื่อความเวอร์วังอลังการของที่นี่” ไม่รู้ว่ากินข้าวเช้ามันจะต้องแกะสลักทำไม แหกตาดูสิว่ากูไม่กล้ากิน แม่งทำซะสวยเลย กลัวจิ้มแล้วเสียทรงทำร้ายใจคนแกะ


“โอเค ถ้ามึงต้องการกูจะลงไปบอกให้ แล้วอยากอะไรอีกรึเปล่า?”


(‘’  ) (  ‘’) (‘’  ) (  ‘’)


คริสส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่าย มาอยู่ที่นี่มันสบายก็จริงแต่เหมือนโดนกักขัง เป็นนักโทษชั้นดีที่มีผู้คุมตามใจคอยโยนสิ่งของมามากมายรวมถึงเงินที่คริสใฝ่ฝันและปรารถนาทั้งชีวิตมาให้


แต่ทำไมกันนะ วันนี้เขาราวกับจะขาดใจตายให้ได้เพราะเงินมันรัดคอเลยล่ะ


เมื่อได้ยินเสียงประตูปิดเบาๆ ในตอนที่คนสนิทออกไปเจ้าตัวเล็กก็ดี๊ด๊าร่าเริงหันไปคว้าเอาโทรศัพท์ที่เกิดอาการสั่นขึ้นมาแนบหู จำไม่ได้ว่ากดโทรออกครั้งล่าสุดเมื่อไหร่แต่ในระหว่างที่อยู่ที่นี่ไอ้เสียงฝากข้อความนี่ก็ทำเดือดดาลได้ทุกที


“รับสิป๋า รับสิ!


อ่านปากของฉันนะ ว่า...เธอ อยากจะบอกอีกครั้ง ว่า...เธอ


“ฮึก เสียงเพลงรอสายอะไรเนี่ย เก่าชิป หากินง่ายชะมัดคุณสิงโต”


ถึงจะพูดแบบนั้นแต่คริสก็ยังคงยืนฟังไปเรื่อยๆ ไม่มีหยุด ฟังมันให้ใจชุ่มฉ่ำขึ้นเหมือนเป็นประโยคบอกรักผ่านเสียงเพลง จนในที่สุดเมื่อเพลงวนซ้ำมาสองรอบมันก็จบลงพร้อมมีเสียงคุ้นเคยเข้ามาแทนที่


(ครับ)


“ป๋า!!! ดีใจจัง ป๋ารับแล้ว”


(คริสเหรอ!!!)


“ฮึก! ก็เอออ่ะดิ ทำไม ห่างกันสามวันถึงกับจำเสียงเมียตัวเองไม่ได้รึไง?”


คริสสะอื้นหนัก ร่างน้อยๆ สั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงอีกคน เขากำลังคิดถึงคนไกลสุดหัวใจแต่ไม่รู้ว่าอีกคนจะคิดถึงเขาบ้างรึเปล่า อีกนานแค่ไหนจะมาหากันก็ยังไม่รู้เลย


(คนดี พี่หายใจเข้าออกก็มีแต่หนู อย่าร้องนะครับเดี๋ยวไม่สวยนะเด็กดื้อ)


“ฮือออออ ไม่สวยแล้วทำไม ไม่สนหรอก ผมหล่อเว้ย!


(ครับๆ หล่อก็หล่อ น้องนุ่มของพี่หล่อที่สุดเลย อย่างอแงนะ พี่เปิดเครื่องไม่ได้จริงๆ เพิ่งว่างเมื่อกี้เองครับ ป๋าของหนูกำลังทำงานหนัก อย่าโกรธกันเลยนะเด็กดี)


“หึ” เจ้าตัวน้อยแบะปากเอนตัวลงนอนกับเตียงนุ่ม เสียงของคนรักราวน้ำชโลมใจให้คลายความคิดถึงลงไปบ้าง คนไม่เคยห่างกัน ไม่คิดด้วยว่าจะมีวันนี้มันทำให้คริสแทบอยากจะตาย


“คิดถึงป๋านะ เมื่อไหร่จะมารับ”


(พี่ก็คิดถึง รอพี่อีกนิดนะครับเด็กดี รอพี่...)


“อีกนานแค่ไหนล่ะ กี่ปี ผมอยู่ที่นี่ไม่ใช่ว่าป๋าแอบไปมีชู้นะ คริสจะตามฆ่าตายจริงๆ ด้วย”


(ชู้น่ะพี่ไม่มีหรอกครับ พี่มีแต่เมีย)


“อย่าให้รู้ละกัน”


คริสดิ้นไปดิ้นมาด้วยความงอแงก่อนจะคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวอีกครั้งอย่างเขินอายเมื่อเจอคำหวานอีกหลายคำของคนไกลที่หยอดมา บรรยากาศสีชมพูกับโลกส่วนตัวที่ห้ามคนนอกเข้าทำเอาเพื่อนอย่างฟ้าฝนได้แต่ส่ายหน้า เขาแอบยืนเฝ้าเงียบๆ มองคนที่เป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนหวีดต่อไป


“งื้อออออ รักป๋านะ อยากให้ป๋ากอด”


โคตรเหม็นความรัก นอโผล่แล้วมั้งเพื่อนกู!!!


(พี่ไปกอดหนูแน่ ไปแน่ๆ ครับ)


“มาเร็วๆ คริสจะร้องไห้แล้วนะ หนูเหงา”


(โธ่! ตัวแสบของพี่ เอาอย่างนี้ครับ น้องนุ่มหลับตาลงสิ เดี๋ยวสามีคนนี้จะกล่อมหนูนอนเองนะ)


เจ้าตัวน้อยแบะปากเมื่อฟังประโยคจบแต่ก็ยอมปิดเปลือกตาลงให้ มันไม่นานนักหลังบอกว่าหลับตาแล้วเสียงนุ่มๆ ที่เคยพร่ำบอกรักกันทุกวันก็ร้องเพลงออกมาให้รอยยิ้มหวานได้ปรากฏบนใบหน้าของคริส


[1](ฉันยังเป็นคนที่รักเธอหมดใจ ฉันยังได้แต่คิดถึงเธอเรื่อยไป ฉันยังดูรูปถ่ายที่เราชิดใกล้...อยู่ทุกวัน

ฉันยังรอคอยให้เธอนั้นกลับมา ฉันยังกาปฏิทินทุกคืนวัน เพราะคำเดียวระยะทางที่มาขวางกั้น เราไว้)


ร่างเล็กคว้าหมอนข้างมากอดเพราะเขารู้สึกดีกับเพลงนี้ เขาเคยฟังต้นฉบับแต่ชอบที่ป๋าของเขาร้องมากกว่า ชอบเสียงนุ่มๆ นั่น ชอบความหมายที่สื่อมาแม้มันจะไม่ได้เพราะเลิศเลออะไรแต่ก็อบอุ่นในใจดวงน้อยที่สุด


(ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย...อยู่ตรงนั้นเธอเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ ฝากเพลงนี้ไปถามเธอดู อยากจะรู้ในความเป็นไป

เธอยังคิดถึงฉันทุกนาทีอยู่หรือเปล่า เธอยังจำเรื่องเราในวันวานได้หรือไม่ เธอยังมีใจให้ฉันคนเดียว ยังรอฉันแค่คนเดียว เธอยังคงเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม ช่วยบอก...ให้รู้ที~~)


“อืม เหมือนเดิม คริสยังรอป๋านะ คริสรักป๋า”


(พี่ก็รักหนู รักมากที่สุด หลับซะนะครับ เดี๋ยวกลับบ้านเรา)


“อืม อยากกลับบ้านเรา”


“ถ้าหนูตื่นขึ้นมาพี่จะพากลับบ้าน คนดี เชื่อใจพี่นะ”


“ก็เชื่อมาตลอดอยู่แล้ว”


แม้จะหลับฝันไปแต่ใจดวงนี้ก็ยังคงเชื่ออยู่เสมอ




TBC.

.......................................

ช่วงทอร์ค

ป๋าาาาาาาา จบตอนแล้ววววว ป๋าอยู่หนายยยยยยยยย

หายกันไปไม่ได้อู้นะ เคลียร์ปัญหารูปเล่มอยู่ กำหนดส่งยังคงตามที่ได้แจ้งไว้ คือ 1-5 มิถุนายน

สั่งจองได้อยู่ จะรวมยอดทีเดียว 28 เลยนะ จบแล้วไปหาอ่านที่อีบุ๊คอย่างเดียว ห้ามทวงแบบเล่ม จดหมายไม่มีให้ในอีบุ๊คเด้ออออ มีแค่รูปเล่มเท่านั้น 

เนื่องจากการจองและการโอนน้านนนนน ฉันตัดสินใจไม่ถูก รายชื่อคนจองบอกเลยว่ารวมๆ กันมาสามช่องทางทั้งเพจสตาร์ไดมอน ไลน์ แบบฟรอม อีเมล มันค่อนข้างเยอะอยู่ รหัสการจองจะต่างกันออกไปแต่....โอนมายังไม่ได้ครึ่งที่จองกันเลย

อิฉันจะเก็บสต็อกให้ดีมั๊ยอันนี้น่าจะรู้กันวันที่ปิดโอน ยังไงใครโอนไม่ทันถ้าสต็อกเหลือจะแจ้งนะคะ แต่ถ้าของมาแล้วคุณโอนช้ามันหมดไปซื้อในอีบุ๊คเอาน้าาาาาา ไม่ว่ากัน

ใครจองไม่ทัน โอนเลยแล้วแจ้ง ไม่ต้องจองมันแล้ว ฮาร์ดคอไปเลยจ้ะที่รัก

ตอนที่เหลือเข้มข้นมั๊ย? ไม่รู้สินะ...ก็คง...พอตัว ฮ่าๆๆๆ

ตระกูลหวังอ่ะ...ยังมีอะไรอีกที่คุณสงสัยกัน...ความสัมพันธ์ของฟ้าฝนกับเหลาสู่...

โฮะๆๆๆๆ ยั่วให้อยากแล้วจากไป

เวิ่นเว้อมาขนาดนี้แล้ว ไปเล่นแท็ก #อีหนูของป๋าขา ได้

รักทู้กกกกกกโคนนนนนนนนน

บ๊ายบายยยยยยย เดี๋ยวมา

ปล.จงเม้นซ้าาาาาาา เจ๊รออ่านทู้กวันนนนนนนน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 269 ครั้ง

2,036 ความคิดเห็น

  1. #2019 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 17:39
    ตอนนี้สงสารทั้งคู่จิงๆๆๆ
    #2019
    0
  2. #1923 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 12:00
    ป๋ารีบมาเร็วน้องเหงา
    #1923
    0
  3. #1438 __ks_love_sotus (@__ks_love_sotus) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 15:22
    งื้อออออ อิป๋าทำไมโรแมนติกขนาดนี้เข้าใจคริสเลยอ่ะว่าทำไมเขินบ่อย มีความสงสารฟ้าฝนนิดๆย้ำนิดๆก็ช่วยไม่ได้อ่านะนางมาเป็นก้างขวสงคอเองหนิ ชิ(นี่สงสารสุดๆแล้วนะ)
    #1438
    0
  4. #1437 Bebeby (@bebebaekbaek) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 07:10
    งื้ออออ สงสารอีหนูอ่ะ แต่มันน่ารักเวลามี่อีหนูเอวแต่เวินเว้อในใจว่าคิดถึงป๋ายังไง ป๋าต้องมาหาหนูเร็วๆนะ
    #1437
    0
  5. #1436 sararai (@cinmijika) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 00:07
    ละมุนมากกกกกก
    #1436
    0
  6. #1435 Panjaponmodel (@Panjaponmodel) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 22:46
    ป๋าอาจทำเซอร์ไพรส์ให้ก้ได้นะ #รอไรท์อยู่น้า มาเร็วๆจะขาดใจเหมือนน้องนุ่มแล้ววว
    #1435
    0
  7. #1434 DarkEmpty (@looknum45) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:29
    ไม่รู้ว่าจะสงสัยหรือสมน้ำหน้าฟ้าฝนดีนะ?
    #1434
    0
  8. #1433 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 12:03
    ตื่นมาอาจเจอป๋าก้อได้นะ...
    #1433
    0
  9. #1432 Peemy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 10:34

    เเย้ๆป๊าจะมารับอิหนูแล้ว รออีกนิดน่ะหนูนุ่ม

    #1432
    0
  10. #1431 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 08:08
    ป๋ามา ฮ่องกงแล้วแน่ๆ เลย มารับน้องนุ่มกลับบ้านเนาะ. .. เรื่องที่พี่ชายเล่าให้น้องนั่มฟังมันต้องมีอะไรซับซ้อนแน่เลย
    #1431
    0
  11. #1430 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 07:37
    ป๋ามาถึงฮ่องกงแล้วแน่ๆ มาถึงแล้วแน่ๆ!!!!!!
    #1430
    0
  12. #1429 SylavanhNgchl (@SylavanhNgchl) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 07:08
    ต้องมีอะไรแน่ๆ เรื่องที่น้องนุ่มถูกลักพาตัว มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ ต้องมีแน่ๆ
    ห่างแต่กาย แต่ใจยังผูกพัน
    ป๋ากำลังทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตำแหน่งอะไรหรือปล่าว เพื่อมาต่อกอนกับตะกูลหวัง
    #1429
    0
  13. #1428 natthapoxn (@natthapoxn) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 07:03
    ชอบความคิดถึงกันของเค้าทั้งสองคน น้องจ๋างอแงจังเลยลูก
    #1428
    0
  14. #1427 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 06:59
    ป๋ารีบไปรับน้องได้แล้ว น้องงอแงใหญ่แล้ว
    #1427
    0
  15. #1426 0898194997 (@0898194997) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 04:57
    น่าสงสารคริสจังเลย คงคิดถึงพี่สิงมากเลยนะ ตัวห่างกันแต่ใจไม่เคยห่างกันเลย มารับคริสไวๆ นะพี่สิง น้องจาขาดใจยุ่ร้าว
    #1426
    0
  16. #1425 pinkpimrose (@pinkpimrose) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 03:14
    ขำที่หนูนุ่มโดนป๊ากับพี่เอาใจ
    ต่อมาสงสัยเรื่องยายจันทร์
    ต่อด้วยสงสารหนูนุ่มกับป๋า
    แล้วปิดด้วยความหวานปานรถอ้อยคว่ำ ในการร้องเพลงกล่อม
    อ่านจบเหมือนเราจะเป็นไบโพล่าค่ะ

    ปล. ที่พี่ชายแต่งงานคือเฮียเหลาเหรอ?ไม่ได้นะเราจองเฮียให้ฟ้าฝนแล้ว (นะๆอ้อนไรท์) ^ ^
    #1425
    0
  17. วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 00:55
    สงสารหนูนุ่มของป๋าจังป๋าไปรับเร็วๆนะ
    #1424
    0
  18. #1423 มีนา (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 00:33

    อยากจะบอกอาป๊ากับอาเหล่า ว่าอาคริสอายุ 19 ทั้งสองคงลืม 55555


    ป๋าน่าจะอยู่ฮ่องกงแล้วแหละน่าจะอยู่กับปู่

    .

    :

    .

    เรารอติดตามนะ

    #1423
    0
  19. #1422 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 00:22
    ป๋า หนูนุ่มเหงามาก ป๋าต้องไปหาหนูนุ่มเร็วๆ นะ สงสารหนูนุ่มจัง
    #1422
    0
  20. #1421 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 23:43
    หวานลืมฟ้าฝนกีนเลยทีเดียว
    #1421
    0
  21. #1420 K0206S0062 (@K0206S0062) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 23:06
    งื้อป๋ามาหาเร็วๆนะ😅😅 ซับซ้อนเสียเจรงงงง ชอบบบบ😍😍
    #1420
    0
  22. #1419 unnathedreamer (@naunthedreamer) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 22:47
    น่าร้ากกก เป็นอีหนูคงเขินตัวบิดตายไปล้าววว
    #1419
    0
  23. #1418 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 22:45
    ลึกลับซับซ้อนนนนนนน
    #1418
    0