Hot sale! อีหนูของป๋าขา

ตอนที่ 17 : Hot sale! บทที่ 16 : อย่าหาว่าป๋าไม่เตือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    19 มี.ค. 61

ปฏิบัติการเป็นอีหนู บทที่ 16

อย่าหาว่าป๋าไม่เตือน



นี่! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ผมเจ็บ!!!”


...


ป๋า ไม่ได้ยินเหรอว่าให้ปล่อยน่ะ!!!”


ผมตะโกนโวยวายเสียงดังตั้งแต่หน้าคอนโดมายันลิฟต์ ท่ามกลางสายตาของพนักงานและผู้คนด้านล่างที่มองมาอย่างใคร่รู้ แต่ไม่มีใครสักคนเลยจะกล้าเข้ามาช่วยผมจากการโดนฉุดกระชากลากถูเป็นไม้ถูพื้นไปตามทางเดินแบบนี้ คนลากมันก็นิ่งได้ใจจริงๆ ถามก็ไม่ตอบ เงียบเป็นหุ่นยนต์เหมือนไม่มีชีวิต ข้อมือของเราทั้งคู่ถูกพันธนาการติดกันด้วยกุญแจมือทำให้ผมไปไกลจากเขาไม่ได้ ไม่ว่าจะพยายามแกะแค่ไหนก็ตาม สุดท้ายผมก็ถูกลากมาถึงห้องอยู่ดี


ปัง!


เสียงประตูที่ถูกเหวี่ยงปิดไปตามแรงอารมณ์ของเจ้าของมันทำเอาผมสะดุ้งโหยง ไอ้แตงไทที่กำลังกระดิกหางดี๊ด๊าเดินมาหาเป็นอันม้วนตัวกลับไปกระโดดนอนหมอบบนโซฟาทันทีที่เห็นหน้าพ่อมัน ผมเองยังอยากหนีเลยอย่าว่าแต่หมา เล่นทำหน้าว่าอยากฆ่าปาดคอคนซะแบบนี้ อดีตฆาตกรโรคจิตใช่มั๊ยบอกกูมา!


เอ่อ...ป๋า...เลยเที่ยงคืนมาแล้ว ไปนอนกันเถอะ หรือจะอาบน้ำก่อนก็ไขกุญแจให้ผมเดี๋ยวไปเตรียมน้ำอุ่นให้ เมื่อไม้แข็งไม่ผ่านก็ต้องไม้อ่อน ผมใช้น้ำเสียงออดอ้อนเอาอกเอาใจเพื่อให้คนหน้านิ่งใจเย็นแต่กลายเป็นว่าป๋าหันขวับมามองแรงใส่จนเข่าผมแทบจะทรุดลงตรงนั้น


แล้วตอนฉันอาบน้ำ นายจะแอบหนีไปใช่มั๊ยล่ะอีหนู ถ้าฉันปล่อยตอนนี้นายจะรีบวิ่งกลับไปหาไอ้เพื่อนสุดที่รักนั่นเลยรึเปล่า มันสำคัญขนาดที่ทำให้นายทิ้งฉันเลยสินะ!!!”


ไม่ว่าเปล่ามือหนาราวคีมเหล็กยังบีบแน่นที่ข้อมือผมจนรู้สึกเจ็บแปล๊บ เดาได้เลยว่าต้องแดงมากแน่ๆ บริเวณนั้น


อะ...อย่าบ้านะ ไอ้เสือเป็นเพื่อนผมนะป๋า ผมก็ต้องห่วงมันอยู่แล้ว จริงอยู่ว่ามันสำคัญกับผม แต่ไม่ใช่ในแบบที่สมองอกุศลของป๋ากำลังคิดอยู่หรอก โอ๊ย!!!”


แล้วมันเป็นยังไงล่ะ ทำไมนายถึงพูดว่าจะไป ถ้าไม่หนีไปอยู่กับมันนายจะไปไหน?” แรงบีบเพิ่มขึ้นอีกจนผมต้องกัดปากน้ำตาเล็ด


ถึงไม่หนีก็อยู่ด้วยกันมาตลอดอ่ะ แล้วป๋าก็เห็นว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนมันโดนอะไรบ้าง จะให้ผมปล่อยมันไว้คนเดียวเหรอ มันน่าเป็นห่วงนะ


แล้วฉันไม่น่าเป็นห่วงเลยงั้นสิ!!!” ป๋าพูดพร้อมลากตัวผมเข้าห้องนอน อยากมาก็มา อยากไปก็ไปแบบนี้คิดบ้างรึเปล่าว่าฉันจะรู้สึกยังไง


ก็เพราะคิดไงถึงได้ตัดใจไม่ลง สารภาพเลยว่าถ้าเป็นผมเมื่ออาทิตย์ก่อนคงไม่ลังเลเลยที่จะชิ่งหนีเพราะสามหมื่นมันมาอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว หมดห่วงเรื่องค่าเทอมที่จะจ่ายเดือนหน้าไปเลย


ละ..แล้วป๋าไม่ดีใจเหรอ ปลิงตัวนี้จะไม่สูบเลือดสูบเนื้อป๋าแล้วนะ


ของแบบนั้นอยากจะเอาก็เอาไปสิ ฉันเคยหวงนายเหรอ!!!” ป๋าตวาดเสียงดัง ทันทีที่ใช้แรงลากผมมาใกล้เตียงได้มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่เอวทุ่มผมลงกับฟูกนุ่มจนตาลายไปชั่วขณะแต่รู้สึกได้ว่ามือที่ติดกันของเราแยกออก ไม่สิ กุญแจมือฝั่งป๋าถูกปลดออกแล้วจากนั้นข้อมือผมก็ห้อยติดกับหัวเตียงแทน


นี่มันหนักกว่าเดิมไม่ใช่เหรอ กูลากเตียงหนีไม่ไหวแน่ๆ


ป๋า!!!” ผมตะคอกเขาบ้างทันทีที่ตั้งสติได้ พยายามแกะเครื่องพันธนาการแต่ไม่เป็นผล นี่เกินไปแล้วนะ กักขังหน่วงเหนี่ยวกันชัดๆ


ก็บังเอิญเมียจะหนีไปหาชู้ ฉันผิดตรงไหนที่จะทำ


ตรงที่ผมไม่ใช่เมียป๋าไง!!!”


งั้นก็เป็นซะสิ


ไอ้ป๋าโรคจิตพูดแล้วขึ้นมาคร่อมบนตัวผม ตาวาวโรจน์เหมือนสัตว์ป่าจะล่าเหยื่อ มือกระชากเสื้อแจ็คเก็ตตัวหนาของผมออกจากตัวแล้วทำท่าจะฉีกเสื้อยืดชั้นต่อไป


แคว่ก!


เดี๋ยว!!!” ผมดิ้นเท่าที่จะทำได้แต่มือมารก็ยังไม่หยุด ป๋า...อย่านะ อย่าทำแบบนี้!”


อะไร? ก็จะทำให้นายมีสิทธิ์ในตัวฉันไงน้องนุ่ม ไม่ชอบเหรอ


อย่ามาอ้างเสียงเย้ยหยันเช่นนั้น คริสรับมิได้!


ไม่เว้ย! ผมไม่ได้อยากได้สิทธิ์อะไรนั่นทั้งนั้น ที่ผมอยู่กับป๋าเพราะเงิน เพราะความสบาย ป๋ายังอยากเอาคนแบบนี้เป็นเมียอีกเหรอ รังเกียงผมซะ แล้วก็ปล่อยสักที ผมพ่นคำพูดร้ายๆ ออกมาทั้งที่ข้างในไม่ได้คิดแบบนั้น แต่จะให้มาเสียจิ้นตอนนี้ก็ไม่เอาเหมือนกันอ่ะ ถึงจะแคร์ชีวิตแต่ก็ไม่อยากเป็นของเล่นใครหรอกนะ จะเสียตัวทั้งทีขอกูทำใจสักปีเถอะวะ!


...


ป๋าไม่ตอบ เงียบและหยุดชะงักมือที่กำลังปลดเปลี้องเสื้อผ้าผม สายตาอ่านยากจ้องมาเหมือนกำลังประเมินอะไรสักอย่าง เป็นโอกาสให้ผมซ้ำแผลเก่า


ผมน่ะ ไม่คู่ควรกับป๋าหรอกนะ ขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกอย่างแต่ว่า...ยังไงผมก็ต้องไป ผมจะเลิกเป็นเด็กเสี่ย


เกิดความเงียบที่นานขึ้นภายในห้องนอน ผมไม่รู้ว่าป๋าคิดอะไรแต่เขานิ่งไปจริงๆ ไม่ต่อปากต่อคำ ไม่ถลึงตาใส่แล้ว ไม่อะไรเลย เพียงแค่คร่อมผมพร้อมมองมาอย่างใช้ความคิด ไอ้คนโดนล็อกติดกับหัวเตียงแบบผมนี่ก็ตัวสั่นวนไปสิ ถ้าแม่งขึ้นจนหน้ามืดอีก พรหมจารีกูมีแววว่าจะสูญหายแน่คราวนี้


คริส


เสียงทุ้มเรียกชื่อจริงผมเป็นการทำลายความอึดอัดภายในห้อง มันฟังดูเยือกเย็นจนต้องแอบลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ อยากโวยวายมันเหมือนก่อนนะ แต่ตอนนี้เป็นรองอ่ะ เพื่อป้องกันสถานการณ์ฉุกเฉิน เออออตามไปดีที่สุด


ครับ ป๋าสิงของน้องคริส


ตอนที่อยู่ในผับ นายสติแตกจนจะฆ่าผู้หญิงคนนั้นน่ะจำได้มั๊ย


เอ่อ...ได้กูไม่ได้เป็นไบโพล่า เรื่องแค่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเหมือนภาพฉายซ้ำนั่นแหละ


อารมณ์ตอนนั้นเป็นแบบไหน


ก็...ผมโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้ไง ตอนเห็นไอ้เสือจะโดนเจ๊นีลากไปเปิดซิงนะ ผมนี่โคตรโมโห ทำไมจะต้องเอาคนที่เขาตั้งใจทำงานจริงๆ ไปตกนรกแบบนั้นด้วย ถึงจะผู้ชายแต่โดนผู้หญิงข่มขืนมันไม่รู้สึกดีหรอก ตราบาปไม่ต่างกันป้ะ ยิ่งคนโลกสวยแบบเพื่อนผมด้วยนะ มันคงทำใจได้หรอก


ยิ่งพูดก็ยิ่งแค้น ผมนึกถึงตอนนั้นแล้วเริ่มโมโหอีกครั้ง ลืมไปเลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน


อย่างนั้นนายก็ต้องเข้าใจความรู้สึกฉัน ตอนฉันเห็นนายอาละวาดฉันไม่ได้ห่วงคนโดนทำร้าย ฉันห่วงว่าคนของฉันจะตกอยู่ในอันตรายรึเปล่าหากเขาคิดสู้ ฉันไม่ได้มองว่านายเป็นผู้ชายที่รังแกผู้หญิง แต่ฉันมองว่านายคือน้องนุ่มของฉันที่จะเดือดขนาดนั้นเพราะโดนทำร้ายก่อนแน่ๆ มันก็เหมือนกันกับที่นายไม่ได้คิดว่าเพื่อนนายโตพอที่จะป้องกันตัวได้แล้วนั่นแหละ นายห่วงเขาฉันก็ห่วงนาย ถึงเราจะเจอกันแค่ไม่นานแต่ทุกวันเราก็อยู่ด้วยกัน เถียงกัน กินข้าวพร้อมกันทุกมื้อ ฉันยังมีค่าน้อยกว่าเพื่อนคนนั้นของนายอีกเหรอ?”


ป๋ามองผมอย่างตัดพ้อหลังจากพูดประโยคแสนยืดยาวนั่นจบ มือที่ตอนแรกกำลังฉีกกระชากเสื้อยืดก็เลื่อนมากดทับบนหน้าอกข้างซ้ายตำแหน่งหัวใจของผม และอีกข้างที่ว่างก็กุมมือผมข้างไม่โดนล็อกไปวางไว้ตรงตำแหน่งเดียวกัน ให้เราสัมผัสถึงแรงเต้นของหัวใจกันและกันได้


ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~


จังหวะการเต้นที่เร็วแรงดังผสานกันแทบจะเป็นเสียงเดียวทำผมหน้าร้อนฉ่า อยากผลักไสเอามือออกแต่ก็ทำไม่ได้ เรี่ยวแรงที่มีเหือดหายไปกับจังหวะตุบตับที่สัมผัสแล้ว


ก็ถ้านายบอกว่าอยู่กับฉันเพราะเงิน เวลาตั้งเป็นสัปดาห์นายโกยเอาไปแค่สามหมื่นเองเหรอ ทั้งที่ในกระเป๋าฉันมีมากกว่านั้น ในบัญชีฉันมีให้นายมากกว่านั้นอีก แต่นายไม่ทำเลย ถ้าไม่ใช่เพราะนายอยากอยู่กับฉันจริงๆ นายจะมาเดินข้างๆ ฉันทำไม?”


อึก


ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเรานอนข้างกันมันอุ่นกว่านอนข้างคนอื่น นายจะมานอนกับฉันทุกคืนเหรอ


ผม...


ฉันไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องใส่ตัวเพราะจะปกป้องคนอื่นหรอกนะ ไม่คิดจะให้เงินที่หามาด้วยแรงกายกับใครง่ายๆ นุ่มรู้มั๊ยว่าถึงเงินแบงค์พันในกระเป๋าฉันจะมีเป็นสิบแบงค์ แต่ในช่องข้างหลังมีแบงค์นึงที่ฉันไม่ใช้ ไม่ใช่เพราะมูลค่ามันต่ำหรอกนะ แต่มันเป็นแบงค์เดียวที่ทำให้นึกถึงนาย


นี่ป๋าอย่าบอกนะว่า...


ใช่ แบงค์ยี่สิบตอนนั้นไง


ชัดเจน! ผมเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่เชื่อหู ไอ้แบงค์ยี่สิบที่ผมวางไว้แกล้งเขาตอนนั้นน่ะนะ ยังเก็บมันไว้อีกเหรอ นึกว่าฉีกทิ้งไปนานแล้วซะอีก ผมสบตาป๋าที่สื่อความหมายอย่างซื่อตรงในสิ่งที่พูดแล้วหยุดขัดขืน ผมเริ่มจะสับสนกับตัวเองขึ้นเรื่อยๆ


ป๋า...ผม...สัญญากับเพื่อนไปแล้วว่าจะกลับไป


แม้จะต้องฆ่าฉันทั้งเป็นนายก็จะไปเหรอ


....


ผมตอบไม่ได้ ยิ่งกว่าจุกในอกก็คือการที่ต้องมานั่งเลือกสิ่งสำคัญพร้อมกันสองอย่างนี่แหละ ผมได้แต่ส่ายหน้าเพื่อสื่อให้เห็นว่าผมไม่อยากให้เขาตาย ไม่อยากให้เขาเจ็บ ผมอยากอยู่กับเขา


นายไม่ใช่เด็กเสี่ยสักหน่อยนะ ไม่เห็นจำเป็นต้องเลิกเลย นายเป็นแค่น้องนุ่มตัวแสบของป๋าคนนี้ก็แค่นั้นเอง ให้ฉันดูแลนายต่อไม่ได้เหรอ


ฮึก!”


เชี่ยละ! น้ำตาผมไหล!!!


ไม่ง่ายเลยนะที่ไอ้คริสคนนี้จะมาเสียน้ำตาไปกับคำพูดคน ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนอ่อนไหวปานนั้น คำว่าดูแลไอ้เสือก็เคยพูดกับผม แต่มันไม่ได้ทำให้ซึ้งได้แบบนี้ คำว่าดูแลของป๋า มันเหมือนกับประโยคนั้นที่พูดกับผมเบาๆ ในผับ


พักตรงนี้นะ ไม่ต้องกลัวอีกแล้วเด็กน้อย


ฮืออออๆ ป๋า


เพียงแค่นั้นอ้อมแขนอุ่นก็โอบกอดผมอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความรุนแรงเหลืออยู่ มีแต่ความเข้าใจ ทุกอย่างอ่อนโยน และผมกำลังโอนอ่อนไปกับคนคนนี้ คนที่มาเติมเต็มช่องว่างของเด็กถูกทิ้งอย่างผม


อยู่ด้วยกันนะคริส อยู่กับพี่สิงนะครับ


ผมอยากจะบอกใจแทบขาดว่าครับ  จะอยู่เกาะจนตายเลยครับ แต่เพราะไปตกปากรับคำกับเพื่อนเอาไว้แล้วผมถึงทำได้แค่เอาหน้ามุดลงกับอกหอมๆ ของเขาเท่านั้นเอง


ผม...ฮึก...อยู่ไม่ได้ ถ้ายังไม่มีอะไรยืนยันว่าไอ้เสือจะปลอดภัยผมก็ไม่อยากอยู่ห่างมัน ขอโทษนะป๋า ผมขอโทษ


ชวู่~ ไม่ร้องนะคนเก่ง บอกมาซิว่าถ้าป๋าปลดกุญแจมือออกให้น้องนุ่มจะทำอะไรเป็นอย่างแรก?” คนที่คร่อมผมเปลี่ยนเรื่องถามด้วยน้ำเสียงทะเล้นมากกว่าเก่า มือขวาหยิบลูกกุญแจสีเงินโชว์ต่อหน้าผมเพื่อเร่งคำตอบ


ป๋าจะปล่อยผมจริงดิ!”


ใช่ แต่ตอบก่อน อย่างแรกที่จะทำหลังถูกปล่อยคืออะไร


ถ้าตอบว่าฟาดหน้าคุณมึงแล้วชิ่งหนีนี่จะเป็นไรมั๊ย? ผมว่ามันคงโยนลูกกุญแจลงชักโครกให้หายสาบสูญแน่ๆ ไม่เสี่ยงดีกว่า


ก็...กอด


หืม?”


อะไรอีกล่ะ ก็บอกว่าจะกอดป๋าไง ถ้าปล่อยจะโผเข้ากอดเลย คำตอบแบบนี้พอใจมั๊ย?”


กริ๊ก


แค่คำพูดน่ะทำป๋าพอใจไม่ได้หรอกครับ ทำตามด้วยสิ


แทบจะไม่ต้องต่อรองอะไรอีกผมโผเข้าหาอกกว้างทันทีที่ข้อมือเป็นอิสระ เอื้อมคว้าคอคนด้านบนลงมากอดแน่น กะจะรัดให้ตายสั่งสอนที่กล้ามาใส่กุญแจมือผม!


น้องนุ่มคนโดนจู่โจมเพ้อเสียงเบาแล้วกอดตอบผมแน่น เหมือนกับกลัวผมจะหายไปถ้าไม่อยู่ในอ้อมแขน


เราสองคนอยู่ท่านั้นกันเป็นเวลานาน นอนฟังเสียงหัวใจเต้นของอีกฝ่ายอย่างเพลิดเพลิน ผมแทบจะเคลิ้มหลับไปกับความอุ่นที่ซ่านไปถึงข้างใน รู้ตัวอีกทีคางของผมก็ถูกเชยขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าหล่อ ตาเราสบกันก่อนที่ป๋าจะค่อยๆ โน้มลงมาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกเราชนกัน ไร้การต่อต้านจากผม ไม่มีแม้แต่เสียงประท้วง เราค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากันอย่างเป็นธรรมชาติ และไม่นานปากเราก็กำลังจะแตะกัน


Rrrrrrrrrrr


เอ่อ...แต่โดนขัดจังหวะฮะ เครื่องมือสื่อสารของผมในกระเป๋ากางเกงแผดเสียงก้องกังวานไปทั่วห้องพร้อมสายตาหงุดหงิดที่กำลังจ้องผมไม่หยุด ฮืออออ! กูผิดอะไรอี๊กกกก


แหะๆ ป๋าขราาา~


หมับ เปรี้ยง!


เชี่ย!!! ฮีโร่กู๊!!!!!!!!!”


ผมมองโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่ถูกล้วงไปปาลงกับพื้นด้วยความแรงชนิดที่ว่าใส่สุด มึงไม่คิดถึงค่าเช่าที่กูแอบมุบมิบไอ้เสือไปซื้อมาหน่อยเหรอ กว่าจะมีเครื่องนี้ได้พีรวัสต้องอดทนกล้ำกลืนตัดใจขนาดไหน ถึงมันจะไม่กี่ร้อยก็เถอะ


ฮืออออ สารเลวมากป๋า กูไม่อยู่กับมึงแล้ว ทำลูกชายสุดที่รักกูได้ยังไง ฮือออๆแล้วอย่างนี้ชาติไหนกูจะเก็บเงินซื้อได้อีก มันเสียดายเว้ย!


เวอร์ เดี๋ยวซื้อให้ใหม่ก็ได้ ของแค่นี้เอง


จ้ะ พ่อคนรวย พ่อคนมีตังค์ นอกจากจะไม่สำนึกที่ทำของชาวบ้านพังยังมีหน้ามาระรื่นอีกเนอะ


ก็ผมผูกพันอ่ะรู้จักป้ะ ยิ่งใช้มานานก็ยิ่งรักมัน จะแพงกว่านี้ก็ไม่เอา ปล่อยเลย อย่ามาจับ!”


นี่โกรธฉันแค่เพราะปาไอ้นั่น?”


เออ ทำพังทำไม ก็...


Rrrrrrrrrrr


เสียงเรียกเข้าเสียงเดิมท่าพร้อมระบบสั่นของโทรศัพท์ผมบนพื้นทำให้การด่าหยุดชะงัก ผมเหลือบสายตาไปมองมันพร้อมกับป๋าแล้วกลับมาสบตากันต่อด้วยความอึ้ง


เชี่ย! ไอ้โทรศัพท์เวร กูเล่นใหญ่ไปตั้งเยอะ มึงยังใช้ได้อยู่หรอกเหรอ!!!


นั่นไง มันยังไม่ตาย ทีนี้ก็หายโกรธได้แล้วใช่มั๊ย?” ไอ้ป๋าพูดแล้วยิ้มเหมือนตอกย้ำมาให้ผม เดินลงไปหยิบมันมาส่งให้พร้อมปัดฝุ่น ก็ยังอยู่ดีมีสุข ไม่บุบสลาย


เออครับ กูเห็น เก็บเศษหน้าไม่ทันกันเลยทีเดียว สาบานว่าจะเอามันไปทุบทิ้งขายแลกน้ำยาล้างจาน (ไหนว่ารัก)


อะ..เอามาได้แล้ว เห็นมั๊ยว่ามีคนโทรมาน่ะ


หึๆ


ขอร้อง เลิกตอกย้ำว่ากูบ้าไปเองด้วยเสียงหัวเราะเถอะ กูอายยยยย!!!


ผมคว้าเอาเจ้าฮีโร่เครื่องเดิมมากดรับสาย ดูจากสภาพแล้วก็จริงที่มันไม่เป็นไรเลยนอกจากหน้าจอร้าว รุ่นนี้เขาทนทานสมคำร่ำลือจริงๆ ท่านผู้ชม ลงพื้นดังเปรี้ยงแม่งยังใช้งานได้


ฮัลโหล


[คริส กูเองนะ]


ถ้าเล่นมุขว่ากูไม่รู้จักคนชื่อเองมึงจะขำมะ?”


[สัส!]


ผมแทบจะหันไปกลิ้งแล้วหัวเราะ น้ำเสียงอีกฝ่ายดูโมโหมากอ่ะ


เออๆ กูจำได้น่ะว่าเป็นมึงไอ้เสือ อยู่ด้วยกันมากี่ปีวะทำไมกูจะจำมึงไม่ได้


[ดี จะได้ไม่เสียเหรียญที่กูหยอดตู้ไป ว่าแต่พรุ่งนี้มึงจะมากี่โมง ตีห้าเลยได้มั๊ย กูต้องไปทำงานเก้าโมงอ่ะ อยากไปนอนห้องก่อนจะได้ไม่เพลีย อีกอย่างกูต้องรีดเสื้อผ้าด้วย เดี๋ยวมึงไปสมัครงานไม่มีใส่]


เอ่อ...


กูจะบอกมึงยังไงดีเพื่อนว่ากูจะไปหามึงตีห้าได้ยังไงในเมื่อแค่จะก้าวออกจากที่นี่กูยังไม่รู้เลยว่าจะไปได้รึเปล่า ป๋าแม่งนอนกอดกูหูแนบโทรศัพท์อยู่เนี่ย เชื่อเถอะครับว่ามันได้ยินทุกประโยคที่พูดกันอ่ะ


บอกไปว่านายจะอยู่กับฉัน โตๆ กันแล้วอย่ามาบังคับกัน


นั่นไง กูว่าแล้วว่ามันต้องฟังอยู่


[ไอ้คริส เสียงใครอ่ะ มึงไม่ได้อยู่คนเดียวเหรอ?]


คือ...เสือ กูว่า...


[มึงอ้ำอึ้งอีกแล้ว ไหนสัญญากับกูแล้วไง ถ้ามึงเปลี่ยนใจนะ กูจะตระเวนทำงานตามผับให้ครบทุกผับในกรุงเทพเลย ไม่สนด้วยว่าใครจะมอมยาอะไรอีก ถ้าขนาดมึงยังทิ้งกูก็ไม่ต้องสนอะไรมันแล้วชีวิตนี้]


เฮ้ย! มึงอย่านะ ไอ้เชี่ยเสือ ไอ้สันขวาน ไอ้ไม่มีหัวคิด หน้าอย่างมึงถ้าทำแบบนั้นมีหวังโดนกักตัวรับแขกอยู่ในบาร์เกย์กันพอดี มึงได้ยินกูมั๊ยห๊ะ...


เอามานี่นุ่ม ฉันพูดเอง


อ๊ะ!” อยู่ๆ โทรศัพท์ในมือผมก็ถูกแย่งไปต่อหน้าโดยไอ้ป๋า มันเอาไปแนบหูตัวเองแล้วพูดเสียงดุกรอกลงไป


ถ้าคิดว่าทำแบบนั้นแล้วมันจะดีกับตัวเองนายก็ทำไปเถอะ แค่วันนี้ยังเอาตัวไม่รอดเลย โตขนาดนั้นต้องให้เพื่อนมาคอยดูแล นายนี่มันออทิสติกจริงๆ


นั่นคือคำด่า? ด่าแบบผู้ดีที่เชือดนิ่มๆ สินะ ผมฟังแล้วยังขึ้นแทนเพื่อนเลย


หืม ถามว่าฉันเป็นใครเหรอ ก็เป็นคนดูแลเพื่อนนายไง บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ปล่อยเขาไปแน่ๆ ได้ยินแล้วก็กลับไปนอนซะก่อนที่ฉันจะโทรไปบอกเคาท์เตอร์ว่าค่ารักษานายจะจ่ายเองทั้งหมด


ติ๊ด


แล้วมันก็กดวางสายไปอย่างโหดร้าย ขู่อะไรไม่ขู่เอาเรื่องเงินมาขู่แบบนี้ผมว่าไอ้เสือแทบจะหนีออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนั้นเลยล่ะมั้ง


ป๋า ให้ผมกลับไปอยู่กับเพื่อนเถอะนะ ถ้ามันยังวางใจไม่ได้แบบนี้ผมก็กังวลอ่ะ สัญญาว่าถ้าเมื่อไหร่มั่นใจว่าไอ้เสือไม่เป็นอะไรแน่ๆ แล้วผมจะกลับมา


แค่นั้นใช่มั๊ย


“???”


ถ้ามั่นใจว่าเพื่อนนายปลอดภัยจริงๆ จะเลิกพยายามหนีฉันใช่มั๊ย ได้เลยนุ่ม เดี๋ยวป๋าจัดให้


จะทำอะไร อย่าทำอะไรแปลกๆ นะเว้ยป๋า ป๋า!!!” ผมร้องเรียกเขาแต่ไม่ทัน คนทำหน้าตาเจ้าเล่ห์เดินออกไปแล้ว พอลุกจะตามไปปรากฏว่าประตูถูกล็อกจากข้างนอก เดาว่ามันใช้แม่กุญแจมาคล้องแน่ๆ เลย อันตรายแล้วมึงไอ้เสือ


ป๋า!! ไอ้ป๋า อย่าขังกูแบบนี้ มาเปิดสิวะ ป๋า!!!”


โอ๊ยยย แล้วกูจะทำยังไงดีวะ เคาะแล้วเคาะอีกก็ไม่มีเสียงตอบรับ โทรศัพท์ก็ไปกับมันแล้วเมื่อกี้ ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้ป๋ามันทำอะไรแปลกๆ กับเพื่อนผม รู้กันดีว่าคนนี้ใช่ย่อยซะที่ไหน ว่าไอ้คริสแสบตัวเองก็เจ้าเล่ห์ที่หนึ่งเลยไอ้ป๋าโรคจิต ผมกระวนกระวายเดินไปเดินมาหลายนาที สุดท้ายก็เหนื่อยและท้อแท้ล้มตัวนอนตอนตีสอง พรุ่งนี้ค่อยคิดแล้วกันว่าจะทำยังไง ตอนนี้สารภาพว่าโคตรเพลีย

 


ในฝันที่ผมรู้ตัวว่าไม่ใช่ความจริง ภาพยายจันทร์กำลังนั่งใช้มือเหี่ยวย่นพัดปัดยุงให้กับเด็กน้อยสองคน ใต้สะพานลอยที่อับชื้นและสกปรก มีเพียงไฟที่ให้ความสว่างจากตะเกียงโบราณสภาพชำรุดแทบจะพังแล้วเท่านั้น เด็กน้อยผิวขาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาขยี้ตามองไปทางผู้อาวุโส


ยายจ๋า ไม่นอนเหรอ คริสพัดให้แทนก็ได้นะ ยายนอนเถอะ


ภาพยายยิ้มกลับมาและส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ ผมจำได้ดี มันคือความทรงจำตอนเด็กของผม คืนวันก่อนที่ยายผู้เปรียบเสมือนแม่ของเราสองคนจะจากไป


ยายไม่ง่วงน่ะ คริสนอนเถอะลูก เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องตื่นมาช่วยยายเก็บขยะไปส่งโรงรับของเก่าอีก


แต่ที่นั่นลุงใจร้ายไล่ตีพวกเรานะยาย บอกว่าไม่รับของที่คนเร่ร่อนเอามาขาย เขารังเกียจเรา


ถึงอย่างนั้นก็มีที่นั่นที่เดียวที่เราจะไปขายขวดได้ ถึงจะให้ราคาถูกแต่เราก็ไม่มีปัญญาจะไปที่อื่นหรอกลูก มันไกลเกินไป เข้าใจยายมั๊ยลูก ถ้าคริสโตกว่านี้ค่อยหาทางทำงานที่ไม่โดนคนเอาเปรียบนะ เอ็งจะได้สบายกว่านี้ ตอนนี้ก็นอนเถอะ


ฮืออออ ยายจ๋า คริสหิว


ผมจำเสียงเศร้าสร้อยของตัวเองในตอนนั้นได้ดี ตอนที่ตัวเองพุ่งเข้าไปกอดยายแล้วมองซากปลากระป๋องที่อยู่ไม่ไกล มันกลายเป็นขยะไปแล้วเมื่อเราสามคนแบ่งกันกินจนหมดเมื่อตอนเย็น


นอนเถอะพ่อคุณของยาย วันไหนเอ็งโตจะเข้าใจเองว่าเมื่อไม่มีเงินเราจะเลือกกินไม่ได้ถ้าท้องหิว ไม่มีเงินเราจะนอนสบายไม่ได้ เพราะไม่มีเงินเราเลยต้องทนให้คนดูถูก โลกมันโหดร้ายคริสเอ๊ย พ่อแม่ที่เอาเอ็งมาทิ้งไว้ข้างสะพานก็ไม่ต่างกัน คนเราเห็นแก่ตัว เมื่อพึ่งพาตัวเองได้เอ็งจงเอาตัวรอดให้เป็น ไม่ต้องหวังให้ไกลหรอก หวังแค่พรุ่งนี้มีกินก็พอ รู้มั๊ยลูก


คับ คริสจะทำทุกอย่างให้มีกิน ยายกับเสือจะได้อิ่มด้วย


เด็กดีของยาย นี่ปิ่นปักผมสมบัติชิ้นเดียวที่ยายมี ยายให้คริสนะลูก รักษามันดีๆ

 


ฮือออๆ ยาย ยายจ๋า คริส...ฮึก...คริส...


นุ่ม


ยาย...


นุ่ม ตื่น นุ่ม


แรงเขย่าตัวทำผมสะดุ้ง ลืมตาตื่นจากฝันที่ไม่อยากจะนึกถึง พอหันไปหาต้นเสียงที่ปลุกอยู่ข้างๆ ก็เห็นผู้ชายผิวสีน้ำผึ้งกำลังมองมาอย่างเป็นห่วง


ป๋า


หมับ


ร่างผมปลิวไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาทันที พยายามตั้งสติอยู่นานกว่าที่จะนึกขึ้นได้ว่าโดนขังอยู่นี่ แล้วทำไม...


ตื่นสักที นายร้องลั่นเลย ฝันร้ายสินะ


เอ่อ...ใช่ ผมฝันถึงยายน่ะ


นุ่มบอกว่าหิว


ก็ตอนเด็กมันไม่มีกิน อย่าใส่ใจเลย ว่าแต่ป๋าเข้ามาทำไมผมพูดพร้อมหันไปมองนาฬิกา นี่ตีสี่แล้ว ผมหลับไปแค่สองชั่วโมงเองเหรอเนี่ย


“พอดีนอนไม่หลับน่ะ ไปนอนกับแตงไทมาแต่มันไม่เหมือนนอนกับนุ่ม มันไม่หลับเลยกลับมานอนด้วย ไม่พูดเปล่ายังเอาหน้ามาซุกที่ซอกคอแล้วเอนตัวลงไปนอนทั้งอย่างนั้น กลายเป็นว่าผมอยู่ในอ้อมกอดเขาเต็มตัว


อิๆ ป๋าติดผมแล้วสินะ


นั่นสิ เพราะนายตัวนุ่มจนฉันกอดอะไรก็ไม่เหมือนแบบนี้ไง แล้วก็...ฉันเห็นนะว่าพอนอนแยกนายก็จะฝันร้าย นุ่มเองก็ติดป๋าไม่ต่างกันหรอก


เสียงดูภูมิใจอะไรเบอร์นั้นครับพี่


เหอะ คนเอาแต่ใจ หาข้ออ้างไปเรื่อยผมว่าแล้วเบียดตัวเข้าหาเขามากขึ้น ยอมรับก็ได้ว่ามันอุ่นดีจริงๆ


นอนซะ พรุ่งนี้ค่อยไปหาเพื่อนนายกัน ป๋าจะเคลียร์ทุกอย่างเอง


เออครับ ผมไม่มีแรงจะเถียงแล้วล่ะ อยากทำอะไรก็ทำ ไอ้คนเผด็จการ


........................

ช่วงทอร์ค

ยัง ยังไม่จบเรื่องพี่เสืออีก ป๋าแกก็ชัดเจนขนาดนี้แล้วนุ่มคงไม่รอด

อ้ะๆ อย่ารีบร้อน อีหนูของเรายังมีปมในใจอีกเยอะ

ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่าเนอะ ขี้เกียจสปอยยยย

ใครไปมีตพรุ่งนี้บ้าง ขอให้มีความสุขเน้อออออ

ขอบคุณกำลังใจและการทวง ชอบที่สุดเลยได้อ่านความเห็นรีดเดอร์ เรามีความสุขจัง

เจอกันตอนหน้าค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

2,036 ความคิดเห็น

  1. #1951 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 17:12
    น้ำตาไหล สงสารเด็กน้อยกับยาย ชีวิตรัดทดจริงๆ
    #1951
    0
  2. #1897 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 21:17
    น้ำตาไหลเลย
    #1897
    0
  3. #1870 believenum (@believenum) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 15:20
    ฉากความฝันของนุ่ม ถ่ายทอดได้หดหู่ สงสาร มากจริงๆ /สังคมเราที่เป็นอยู่ตอนนี่ก็คงมีคนที่น่าสงสารแบบนี้อีกมากมาย /#อิน #ร้องไห้ #ขอบคุณไรท์
    #1870
    0
  4. #530 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 02:03
    นุ่มอย่าทิ้งป๋าไปเลย
    #530
    0
  5. #507 SylavanhNgchl (@SylavanhNgchl) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:00
    น้องนุ่มผู้น่าสงสาร☹️ ฝากดูแลด้วยนะป๋าสิง
    #507
    0
  6. #357 nicharee277 (@nicharee277) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 16:56
    ป๋าสิงจัดการได้น้องนุ่มไม่ต้องห่วงเพื่อน
    #357
    0
  7. #356 kedkate (@kedkate) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 06:55
    รีบๆๆมาต่อนะ
    #356
    0
  8. #354 Makanun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 23:23
    ชีวิตน้องนุ่มยิ่งกว่าละคร ป๋าสิงดูแลน้องดีๆนะ #อินจัด
    #354
    0
  9. #353 BlAcK_PearL (@pearl1236) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 18:04
    พึ่งได้มาตามอ่าน ชอบงานไรท์เตอร์นะคะ หลายอารมณ์มาก เรื่องนี้ถึงคริสจะไม่ได้ใส แต่ทุกอย่างก็เพื่อดิ้นรนแต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นคนเลว เราอ่านแล้วรู้สึกอินตามมาก เด๋วขำเด๋วซึ้ง ชอบมากๆเลยนะคะ
    ปล.ขออนุญาตรวบเม้นนะคะ พึ่งไล่อ่านจบเลย มาต่อไวๆนะคะะะ
    #353
    0
  10. #352 Mmer87 (@pigy_tuan93ssp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 15:31
    ปมในใจน้องนุ่มเยอะมากเลยฮื่ออออ
    #352
    0
  11. #350 iiuuiiuu21 (@iiuuiiuu21) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 20:23
    อ่านไปขำไปจะร้องไห้ไปสักพักขำอีกแล้ว...ยิ่งอ่านยิ่งสนุกค่ะ
    #350
    0
  12. #349 Pink primrose (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 18:35
    ชอบความตรงๆ จริงใจของป๋าสิงอ่ะ ดูอบอุ่นจัง

    อิจอีน้องนุ่มแล้วเนี่ย



    มาอัพทุกวันได้มั้ยคะไรท์ ขอทุกเม้นเผื่อไรท์ใจอ่อน❤
    #349
    0
  13. #348 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 09:11
    ซึ้งใจป๋าจริงๆ อย่าไปจากป๋านะน้องนุ่ม ต่างคนต่างติดกันและกันไปแล้วว แหมมมมมมมมมมมมมมมมมม หมั่นไส้ความตัวติดกัน อิอิอิ
    #348
    0
  14. #347 raknok (@raknok) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 05:26
    อ่านตอนนี้แล้จู่ๆน้ำตาก็ไหล สงสารน้องนุ่มจังเลย ป๋าช่วยรักน้องนุ่มมากๆด้วยนะคะ ชดเชยความรักที่น้องขาด งือออ
    #347
    0
  15. #346 Cat_love (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 04:35
    คุณป๋าสายเปย์ยอมได้ทักอย่างเพื่อน้องนุ่ม
    #346
    0
  16. #345 NOXRINX (@NOXRINX) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 03:10
    ซื้อห้องให้เสือเลย อยู่คนละชั้นก็ได้ จบปิ้ง 555555
    #345
    0
  17. #344 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 01:17
    ป๋า ก็สายเปย์ตลอด ยอมทุกอย่างเพื่อน้องนุ่ม น้องนุ่มก็ยอมๆ ป๋าไป ป๋าเค้าเปย์ขนาดนี้แล้ว 55555++ ชอบๆๆๆๆๆ มาต่อเร็วๆ นะไรท์ อยากรู้ว่าป๋าจะเปย์อะไรต่อ
    #344
    0
  18. วันที่ 27 มกราคม 2561 / 00:03

    ชอบป๋ามากๆๆ ไม่รู้ทำไม5555555 นุ่ม อย่าไปไหนเลยอยู่กับ(ว่าที่)สามีนี่ดีสุดแล้ว ป๋าเค้าพร้อมเปย์ ~
    #343
    0
  19. #342 PhantiwaKetsri (@PhantiwaKetsri) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 23:23
    รอนะคะมีปมมาม่ามาอีกสงสารจัง
    #342
    0
  20. #341 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:59
    สงสารคริสจัง.
    #341
    0
  21. วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:30
    ไรท์เราสงสารคริสสงสารเสือสงสารยายจังตอนคริสฝันมันรู้สึกเศร้าอ่ะ
    #340
    1
    • #340-1 สุวรรณา (จากตอนที่ 17)
      27 มกราคม 2561 / 01:32
      เราน้ำตาซึมเลย กินปลา'ป๋อง 3 คนป๋องเดียว
      #340-1
  22. #339 PerayaSK88 (@pentor1993) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:21
    เห้อสงสารนุ่มจังอ่านความฝันของนุ่มแล้วน้ำตาจะไหล ดีแล้วที่ได้ป๋ามันเป็นที่พึ่งให้ แต่เสือต้องคิดอะไรกับน้องนุ่มหนือป่าว มองไม่น่าไว้ใจเลย
    #339
    0
  23. #338 darapan4 (@darapan4) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:12
    สู้ๆคะไรท์เป็นกำลังใจให้คะ
    #338
    0
  24. #337 Bebeby (@bebebaekbaek) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:02
    นุ่มน่าเห็นใจนะ ทนลำบากมาทั้งชีวิตอ่ะ พอได้เจอป๋า ก็เหมือนว่าป๋ามาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายอ่ะ ทำให้นุ่มสบายทั้งกายทั้งใจ แล้วเสือจะให้นุ่มกลับไปลำบากหรอ เหมือนพรากความสุขของนุ่มไปเลยนะ เอาความห่วงจองนุ่มมาล้อเล่นได้ไงอ่ะ แต่ไม่เป็นไรป๋าจะจัดการเรื่องนี้ได้แหน่ แต่จะเป็นไงอันนี้ไม่รู้ รอลุ้นเลยค่ะ มาต่อไวๆน้าาาา
    #337
    1
    • #337-1 สุวรรณา (จากตอนที่ 17)
      27 มกราคม 2561 / 01:33
      +111111
      #337-1
  25. #336 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 21:55
    เสือนี่ชักแปลกขึ้นทุกที เอาความเป็นห่วงของเพื่อนมาเป็นเครื่องมือ

    ป๋าพูดขนาดนี้ น้องนุ่มต้องคิดให้ได้นะ เราไม่ได้เห็นแก่ตัวนะลูก เราอยู่กับคนที่รู้สึกดีกับเรา และเราก็รู้สึกดีกับเขา ยายก็สอนไว้เห็นมั้ย
    #336
    0