Hot sale! อีหนูของป๋าขา

ตอนที่ 10 : Hot sale! : บทที่ 9 อีหนูฝึกหัดกับการเป็นเด็กเสี่ยวันแรก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    19 มี.ค. 61

ปฏิบัติการเป็นอีหนู บทที่ 9

อีหนูฝึกหัดกับการเป็นเด็กเสี่ยวันแรก



Rrrrrrrrrrrrrr


เสียงโทรศัพท์!?


Rrrrrrrrrrrrrrrrrr


โอ๊ยยย!!! มันจะรบกวนการนอนเกินไปแล้วเว้ยยย!!!!


ผมพลิกซ้ายพลิกขวาไปมาอย่างรำคาญ สองมือก็คลำหาโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่ทนทานต่อแรงกระแทกตั้งแต่ยุคแปดศูนย์ (เกินไป) เอาเป็นว่าซัมซุงฮีโร่รุ่นที่ถูกที่สุดของผมละกัน จำได้ว่าโยนทิ้งไว้ตรงแถวๆ พนักพิงโซฟา แต่กลับหาไม่เจอ


อืออออ อยู่ไหนนวะ?” ผมพึงพำแต่ตาก็ยังไม่ยอมเปิด ไถลไปมาอย่างต่อเนื่องกับโซฟาที่กว้างขนาดผู้ชายคนนึงกลิ้งได้หลายตลบ....


เดี๋ยวนะ? หลายตลบ? ไอ้โซฟาแคบๆ นั่นน่ะเหรอ?!! ผมลืมตาแล้วก็ต้องตกใจเบิกโพล่งทันทีเมื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือบานประตูห้องคอนโดสุดหรูและที่อยู่ใหม่ของผม ที่สำคัญกว่านั้นคือไอ้สิ่งที่ผมคิดว่าโซฟามันคือพรมที่ปูพื้นและผ้าเช็ดเท้าที่อยู่ห่างจากหน้าผมไปนิดเดียว


เวรกรรม! นี่ผมดิ้นตกโซฟากระเด็นมาถึงหน้าประตูเลยเหรอวะ!!!


Rrrrrrrrrrrr


นุ่ม รับโทรศัพท์หน่อยสิ เสียงมันดังเข้ามาในห้อง!” ไอ้คุณเจ้าของห้องตัวจริงตะโกนออกมาจากห้องนอนใหญ่ที่ปิดสนิท ตั้งแต่ที่ตกลงกันได้เมื่อวานมันก็ไม่มีอะไรอีก ไอ้ป๋าต้องออกไปทำงานต่อส่วนผมก็เฝ้าห้องกับไอ้แตงไท พอกลับมามันก็ไม่ได้สนใจใยดีอะไรผมอีกนอกจากให้ยืมเสื้อผ้าแล้วก็อาบน้ำนอน


ประเด็นคือผมนอนโซฟาไง คล้ายคนใช้มากกว่าเด็กเสี่ย ถ้าเป็นในซีรี่ย์ที่ไอ้เสือชอบดูจะมีพระเอกมาอุ้มไปนอนในห้องหรือไม่ก็เอาผ้าห่มมาให้ใช้มะ แต่น่าเสียดายที่นี่คือห้องของไอ้คุณป๋าสิงโต นอกจากจะไม่มีผ้าห่มแล้วยังอภินันทนาการอุณหภูมิแอร์ให้น้องคริสคนนี้ตั้งสิบแปดองศา กูไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงได้ดิ้นมากกว่าปกติ หนาวสัสๆ


ฮัลโหลผมเดินมาคว้าโทรศัพท์กดรับแล้วพูดอย่างหงุดหงิด


[โหลเหลออะไรไอ้เชี่ยคริส มึงหายหัวไปไหนตั้งแต่เที่ยงวะ แล้วเมื่อคืนก็ไม่กลับห้อง รู้มั๊ยว่ากูเป็นห่วงน่ะไอ้เพื่อนเวร กูกินไม่ได้นอนไม่หลับ ตื่นเช้ามาก็ถ่ายไม่ออกด้วย มึงกลับมาเลยนะ!!!]


ไหนว่านอนไม่หลับแล้วมึงตื่นมาถ่ายได้ไง?”


[เชี่ยคริส ไม่ใช่เวลากวนตีน]


ฮ่าๆๆๆผมหัวเราะไปกับเสียงบ่นของไอ้เสือที่มารัวเป็นชุดไม่เว้นจังหวะให้หายใจ เพื่อนรักทำหน้าที่ในการสั่งสอนได้ยอดเยี่ยมชนิดที่ว่าผมสวนเมื่อไหร่จะโดนด่าไปยันต้นตระกูล ว่าแต่ตระกูลผมนี่มีด้วยเหรอวะ ทุกวันนี้ใช้นามสกุลของยายจันทร์ซะด้วยสิ


[ไอ้คริส นี่มึงได้ยินกูมั๊ยเนี่ย!!!]


เออ ได้ยิน กูแค่ขี้เกียจตอบอ่ะ ยังไงก็ขอโทษละกันที่ไม่ได้โทรหา พอดีกูยังไม่ได้เติมเงินเลยว่ะ แหะๆ


[ส้นตรีน กูม่ได้สนเรื่องนั้น ตอบกูมาว่าตอนนี้มึงอยู่ไหน!]


เอ่อ...


เอาไงดีวะ! จะบอกไปว่าผมอยู่คอนโดไอ้ป๋าไอ้เสือต้องรีบมาอาละวาดแน่ แต่จะให้ผมโกหกเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กมันก็ดูไม่ค่อยดีเลยอ่ะ คริสรู้สึกผิด!


อะ ไอ้เสือ กู...


[อะไร พูดสักทีดิวะ กูห่วงมึงนะ เกิดใครมาลากมึงไปขายตัดหน้ากูขึ้นมาทำไงอ่ะ!]


สัส ตัดหน้าห่าไรวะ ไหนมึงบอกว่าเครียดนักหนาไง ไม่จริงใจเลยผมแบะปากอย่างงอนๆ "กูคงไม่กลับห้องว่ะช่วงนี้ เดี๋ยวตอนจ่ายค่าเทอมมึงช่วยเก็บเสื้อผ้ามาให้กูหน่อยละกัน"


[พูดง่ายนะ แล้วมึงจะไปอยู่ไหน งานล่ะ?]


"กูก็กินนอนที่ทำงานเลยไง มึงไม่ต้องห่วง กูสบายดี ส่วนค่าเช่าอ่ะกูช่วยมึงเหมือนเดิมนะ พอลาออกจากที่นี่กูก็กลับไปอยู่เหมือนเดิม"


[งานอะไรของมึงต้องกินอยู่ คนใช้เหรอ?]


อยากจะเถียงว่าไม่ใช่แต่สถานที่นอนของผมมันไม่ต่างกับตำแหน่งนั้นเลย เผลอๆ อาจอนาถากว่าด้วย


"เออ ประมาณนั้นแหละ ถ้ามึงเข้าใจแล้วกูวางล่ะนะ"


[เฮ้ย! เดี๋ยว คริส มึงยังไม่บอกกูเลยว่าทำกับใครที่ไหน คริส...]


ติ๊ด~


ฮวู่!!!! รอดไป จะให้ไอ้เสือรู้ไม่ได้เด็ดขาดเลยว่าผมมาเป็นเด็กเสี่ย มันเอาเชือกมามัดลากผมกลับแน่ๆ ยังไม่ได้กอบโกยเลยนะ คริสยังไม่ได้กำไรเลย


"นุ่ม เมื่อกี้คุยกับใคร?"


"เฮ้ยป๋า!!!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่!!!" ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่ออยู่คนที่น่าจะนอนสบายบนเตียงกลับมายืนทำหน้าทมึงทึงอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


"ถามว่าคุยกับใคร"


พูดดีๆ ก็ได้ดุเพื่อ? แล้วเช้านี้ทำไมผมถึงเจอแต่คำถามวะ!!!


20%


"อะไรของป๋าอีกล่ะ ตื่นเช้าน้องชายไม่ยืนตรงรึไง มาใส่อารมณ์กับผมแล้วป๋าจะกลับมาฟิตปั๋งเหรอ ไม่มีทางอ่ะ" ผมประชดด้วยความหัวเสีย


"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะนุ่ม เพิ่งจะเป็นเด็กฉันวันแรกก็ริจะมีชู้รึไง คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมให้นายสวมเขางั้นเหรอ"


ไอ้ป๋าโรคจิตพูดอย่างเกรี้ยวกราด มือหนาตรงมาลากข้อมือผมให้เข้าไปหาตัวอย่างแรงโดยไม่เกรงใจแขนอันเปราะบางของผมสักนิดว่าจะหักมั๊ย


"โอ๊ยยยย เจ็บนะป๋า ครูตอนอนุบาลไม่สอนเหรอว่าให้สุภาพกับคนอ่อนแอน่ะ กระชากกันแบบนี้เกิดผมแขนหักจะทำยังไง?"


"หึ ก็ดีสิ จะได้หมดฤทธิ์สักที ฉันจะได้ไปหาโซ่กับปลอกคอทันก่อนที่นายจะหนี"


"นี่ป๋า ผมว่าป๋าเป็นหนักละนะ โกรธอะไรนักหนากับแค่ผมคุยโทรศัพท์ ป๋าจะไม่ให้ผมมีสังคม ไม่ให้มีเพื่อนเลยงี้เหรอ คุยโทรศัพท์ก็ใช่ว่าจะมีกิ๊กเสมอไปนะเว้ย แล้ววันนี้ผมก็เป็นเด็กป๋าวันแรกป้ะ จะรู้มั๊ยว่าป๋าขี้ระแวง"


".........."


"อ้าว เงียบ เงียบทำไมล่ะ ว่าผมต่อสิ จับมัดเลย แต่คิดเงินเพิ่มอย่างละพันนะบอกก่อน จ่ายสดด้วยไม่รับเช็ค"


ผมพูดแล้วถอยหนี ไอ้ป๋าที่โวยวายเมื่อกี้เงียบไปเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่แต่มันก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนผม


"ตกลงเป็นอะไร ถ้าแค่หงุดหงิดก็อย่ามางี่เง่าใส่ผม แล้วปล่อยด้วย"


"เดี๋ยว ขอโทษที่ขึ้นเสียง สรุปเมื่อกี้คุยกับใคร"


"ยังไม่จบอีกนะ ก็เพื่อนไงป๋า ไอ้เสือที่อยู่กับผมที่ร้านเมื่อวานไง ร้านก๋วยเตี๋ยวมันก็อยู่นะ มันแค่โทรมาเพราะห่วงว่าผมจะเป็นอะไรเฉยๆ"


"เหรอ"


"ก็เออสิ!!!!" ผมขึ้นเสียงอย่างโมโห แม่ง เมื่อคืนผ้าก็ไม่เอามาให้ แถมเช้ามายังหาเรื่องทะเลาะอีก จะมีอีหนูคนไหนลำบากเท่าผมบ้างเนี่ย!!!


"ฉันแค่กลัวจะโดนนายหลอกอีกน่ะ เลยระแวง"


ไอ้ป๋าพูดเสียงเบาจนผมต้องหันหน้าหนี เชอะ!  เห็นแก่เมื่อวานชมว่าน่ารักจะไม่โกรธก็ได้ แต่ขอโทษกูซะดีๆ นะป๋า


"นี่ น้องนุ่มมม"


"ชิส์" ผมหมุนตัวไปอีกทางเมื่อไอ้ป๋าเดินมาหา เห็นในบาร์บ่อยๆ ตอนอีหนูทั้งหลายจะอ้อนเสี่ยก็ต้องทำงอนก่อนทุกครั้ง มาดูคริสเถอะว่ากูจะเหมือนจนไอ้ป๋ามากราบแทบเท้าได้มั๊ย!!


"นุ่มคร้าบบบบ งอนป๋าเหรอ?"


"อย่ามาอ้อน ป๋าขึ้นเสียงใส่ผม" แบะปากทำท่าจะร้องไห้ด้วยนะ มือโปรเว้ยบอกเลย


"นี่โกรธจริงเหรอ ป๋าขอโทษก็ได้ แต่หนูทำป๋าหึงเองนี่นา"


แม้จะได้คำขอโทษที่ผมต้องการแต่ประโยคหลังทำให้ตกใจจนต้องหันไปมอง


"หึง?!  ป๋า มึงบ้าป้ะ มาหึงอะไรผม เราเจอกันกี่วัน?"


"ก็...ไม่แน่นะ บางทีป๋าอาจจะชอบของแปลกแบบหนูนุ่มตั้งแต่แรกเห็นก็ได้ใครจะรู้"


มันพูดพร้อมส่งสายตาแพรวพราวจนผมขนลุก ต้องรีบเดินหนีไปทางห้องน้ำเพื่อสวัสดิภาพของตัวเอง


"ประสาทนะป๋า ว่างๆ ไปหาหมอโรคจิตบ้างนะจะได้ไม่มโนไปเอง คนบ้าอะไรจะมาชอบเด็กเสิร์ฟ" ผมบ่นไปเดินไป และแน่นอนว่าเจ้าของห้องได้ยิน มันเลยรั้งแขนผมไว้อีกครั้ง


"เดี๋ยวสินุ่ม"


"???"


"อย่าลืมซักกางเกงในให้ป๋านะครับตัวแสบ"


"!!!!!" ผมเบิกตากว้างเตรียมจะอ้าปากด่าแต่ไอ้คนกวนบาทามันก็ยิ้มแป้นแล้นน่าหมั่นไส้เข้าห้องของตัวเองไปหน้าตาเฉย


ไอ้...ไอ้... โอ๊ยยยย กูไม่รู้จะด่าอะไรมึงดีเลยไอ้ป๋าเอ๊ย!!!


ต่อ


อ้ากกกกก!!! คริสอยากพ่นไฟ!!!


และแล้วผมก็ต้องเริ่มหน้าที่การเป็นเด็กเสี่ยวันแรกด้วยการอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าของทุกอย่างคือใช้รวมกับไอ้ป๋าหมด ไม่ว่าจะสบู่ แชมพู แม้กระทั่งแปรงสีฟัน อาจจะเพราะผู้ชายเหมือนกันด้วยมั้งผมเลยไม่ถือ ไอ้ป๋าก็ดูนิ่งๆ นะไม่ได้ว่าอะไรเดินเข้าไปแปรงต่อได้หน้าตาเฉยตั้งแต่เมื่อคืนละ


ป๋า กางเกงอ่ะนอกจากชุดนอนแล้วไม่มีอะไรที่ผมใส่ได้บ้างเหรอ?”


บ็อกเซอร์ไง เลือกสีได้เลย อ้อ! บอกไว้ก่อนว่าป๋าชอบสีดำนะจ๊ะ แต่ถ้านุ่มจะใส่มายั่วขอชมพูละกัน หวิวดี"


มันใช่เวลามาหื่นมั๊ย!!!


ผมกัดฟันนับหนึ่งถึงสิบเพื่อไม่ให้หลุดปากด่าคนในห้องน้ำไป เดี๋ยวมันไม่จ่ายเงินผมอดตายกันพอดี ตู้เสื้อผ้าสุดอลังการงานสร้างอยู่ตรงหน้าผมพร้อมกับตัวเลือกที่แสนจะน้อยนิด เพราะเมื่อวานมันไม่ยอมส่งผมกลับไปเอาของแท้ๆ ถึงได้ขาดแคลนแม้แต่กางเกงลิงอยู่แบบนี้ เดินโล่งๆ ไปมาล่อตาเสือจนมันคิดไปแล้วว่าผมเป็นของกินจริงๆ ล่ะมั้งถึงได้เกิดอาการแบบเมื่อเช้า


เฮ้ออออ!!! ช่างมันแถอะ คิดมากก็ปวดหัว ผมรื้อตู้เสื้อผ้าต่อดีกว่า จากที่เคยเป็นระเบียบตอนนี้บอกเลยว่าทุกอย่างกลายเป็นคริสสไตล์หมดแล้ว เละเทะ ยุ่งเหยิง ไร้ระเบียบ แต่หาง่ายนะเว้ย แค่จับออกมาโยนๆ มันเท่านั้นเอง ตัวไหนใช่ก็ใส่แค่นั้น ผมคว้าเอาบ็อกเซอร์สีขาวมาสวมก่อนเป็นอย่างแรกแล้วค้นจนเจอกางเกงยืดตัวนึง เอวเล็กพอดีกับผมเลย แม้ตัวอื่นจะใหญ่กว่าไม่มากแต่ผมไม่ชอบรัดเข็มขัดไง มันอึดอัด เอาตัวนี้แหละน่าใส่สบาย ส่วนเสื้อก็เป็นเสื้อยืดคอกลมสีดำธรรมดาที่แขวนอยู่บนราว ดูจากสีที่เป็นโทนเข้มเหมือนกันขนาดนี้เข้าแน่ๆ


นุ่ม ยังไม่ใส่เสื้อผ้าอีกเหรอ?”


อุ้ย! อีกแล้วนะป๋า ทำไมชอบมาเงียบๆผมตกใจยืนขึ้นแล้วหันไปมองค้อนเจ้าของห้องนี้เขม็ง คนตัวสูงที่ตอนนี้มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวไม่ต่างจากผมยักไหล่ไม่สนใจแล้วคว้าเอาเสื้อคอกลมสีดำอีกตัวบนราวมาสวมแทนแต่ตายังจ้องมาที่ผมไม่ลดละ ทำให้ขนลุกแปลกๆ จนต้องยกมือปิดหน้าอกไว้


อะ...อะไร มองทำไม


มองของขาว ผิดเหรอครับ


ดูมัน ยังมีหน้ามาทำท่าทะเล้นใส่ผมด้วย อยากจะเสกค้อนมาแล้วทุบหน้าจริงๆ เลย ไอ้ขาวที่ว่ามันตัวผมไม่ใช่หรือไง มองนมชาวบ้านแล้วเกิดอาการหื่นกามแบบนี้ต้องแจ้งความกันโดนพรากพรหมจรรย์มั๊ยเนี่ยกู!!!


นาทีละสองร้อยนะป๋า จ่ายสดเหมือนเดิม หึ้ย!”


ผมรีบแต่งตัวแล้วสะบัดหน้าหนีพร้อมยกตระกร้ากางเกงในค้างปีของไอ้ป๋าไปทางห้องน้ำเพื่อเตรียมซัก ไอ้คุณเจ้าของนั่นก็ให้มันทะเลาะอากาศในห้องไปก่อนละกัน  พีรวัสงานเยอะ


ว่าแต่...มันจะซักยังไงล่ะวะอุปกรณ์ไม่มีสักอย่าง


ป๋า ไหนกะละมังล่ะ ผงซักฟอกด้วยผมตะโกนจากในห้องน้ำถามคนที่อยู่ข้างนอกซึ่งก่อนจะได้คำตอบผมได้เสียงหัวเราะชั่วร้ายมาก่อน


ของแบบนั้นป๋าจะไปมีติดห้องไว้ได้ยังไงล่ะครับน้องนุ่ม ไม่สมราคาห้องเลย


พูดตลก แล้วผมจะซักกางเกงในให้ป๋ายังไงไม่ทราบ!!!”


ก็คิดเอาสิครับ ระดับนุ่มแล้ว แต่ว่านะ เป็นเด็กป๋าเนี่ยต้องพิสูจน์กลิ่นทุกตัวก่อนเอามาให้ป๋าใส่ด้วยนะ ถ้าไม่สะอาดจริงซักใหม่นะครับที่รัก


ฝันเหอะ เดี๋ยวก็เอายัดจมูกแม่งตั้งแต่ยังไม่ซัก ไอ้โรคจิตเอ๊ย!!!”


จะยังไงก็ช่าง ทำหน้าที่ให้สมกับตำแหน่งหน่อยนะครับ อีหนูของป๋า~


แล้วมันก็หัวเราะดังลั่นห้องแข่งกับไอ้แตงไทเลย เชี่ยยย!!! มันแกล้งผมแน่ๆ ไอ้ป๋าเวร กะละมังไม่มีให้แช่ผ้า ผงซักฟอกก็ไม่มีติดห้อง นี่มึงเห็นกูเป็นอาละดินเสกของออกมาใช้เองได้รึไงฟะ กูคน ยูอันเดอร์แสตน!!!! คน!!!! กูก็รังเกียจเป็นนะเว้ยกับอะไรแบบนี้ที่ไม่ใช่ของตัวเองแถมจะให้ดมอีก กลัวกางเกงในมีระเบิดรึไง กูไม่ใช่หมาตำรวจอีกนั่นแหละ!!!


ผมกัดฟันหาวิธีเอาคืนไอ้ป๋าอย่างสาสม มองไปยังกางเกงชั้นในชายหลายตัวที่ล้วนแล้วแต่เป็นสีดำบ่งบอกถึงความชอบของเจ้าของมันชัดเจนจนอยากจะหาหมามุ่ยมาใส่ให้คันเล่นๆ แต่ผมเองก็ชาย รู้ดีว่าจุดลับมันเล่นกันไม่ค่อยได้ มีสิทธิ์โดนโกรธแล้วชวดเงินแหงๆ แต่จะให้ผมยอมแบบนี้ก็ไม่ใช่ไอ้คริสน่ะสิ อีหนูยุคใหม่น่ะคุณรู้จักมั๊ย


เราต้องแข็งแรงงงง เราต้องสตรองงงงง


ผมตัดสินใจหิ้วตระกร้ากางเกงในออกมาจากห้องน้ำ ไอ้ป๋าที่กำลังยืนชงกาแฟอยู่อย่างมีความสุขหันมามองงงๆ แล้วชี้มาที่ของในมือผม


เสร็จแล้ว?”


ยัง


งั้นออกมาทำไม?”


ผมยิ้มร้ายเดินเอาตระกร้าผ้าไปวางกับพื้นตรงซิงค์ล้างจานเอาที่อุดท่อกันน้ำไหลมาอุดตรงตะแกรงรองเศษอาหาร เปิดน้ำให้เต็มก่อนจะเทน้ำยาล้างจานลงไปตีให้เกิดฟองแล้วค่อยเทกางเกงในทั้งตะกร้าลงไปแช่ก่อนขยี้ เล่นเอาคุณป๋าที่รักถึงกับสำลักกาแฟกันเลยทีเดียว


แค่กๆๆ นั่นทำอะไรน่ะนุ่ม!!!”


ซักกางเกงใน ผมตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด


เห็น  แต่ใครเขาซักกันแบบนี้


ผมนี่แหละ


เราสองคนจ้องตากันไม่ยอมแพ้ และคราวนี้ยิ่งตัวเองไม่ผิดล่ะก็ผมไม่มีทางยอมหรอก มันเริ่มก่อนเองนะ ผมยิ้มระรื่นบ้าง เอื้อมไปหยิบถุงมือสำหรับล้างจานที่วางอยู่ข้างๆ ซิงค์มาสวมแล้วเริ่มขยำขยี้กางเกงในตัวโปรดของป๋าทีละตัวอย่างมีความสุข โคตรแม่บ้านครับบอกเลย มือไม่เปื้อนด้วย โฮ๊ะๆ


อีหนูนุ่ม!!!”


คร้าบบบ ป๋าสิงงงง


ตั้งใจกวนกันใช่มั๊ยห๊ะ! นายซักแบบนั้นฉันจะใส่ยังไง เสียของหมด รู้รึเปล่าว่าตัวละเท่าไหร่


ไม่รู้! ต่อให้ตัวละล้านหรือทำมาจากขนเป็ดปาปัวนิวกินีผมก็จะซักมันอย่างนี้แหละ โชคร้ายนะป๋าที่ซิงค์ล้างจานมันสูงไม่งั้นผมจะปีนขึ้นไปใช้เท้าขยี้เพื่อความสะอาดให้ด้วย ไว้คราวหน้าแล้วกันนะครับที่รัก


ไอ้...


เป็นไงล่ะ ถึงกับเถียงไม่ออก เหอะ แรงมาแรงกลับนะโว้ย! ให้ซักกางเกงใน นี่ไงครับ ซักแบบใหม่ไฉไลกว่าโอโม่ เพราะโอโมแค่ให้ความขาว แต่ซันไลต์ของเราขจัดคราบมันด้วยนะอย่าลืม กูจะขยี้ให้ขาดเป็นรูโบ๋ตรงช้างน้อยเลยคอยดู


โฮ่งๆๆ โฮ่งๆๆ


ในขณะที่ผมกำลังตั้งหน้าตั้งตาขยี้อยู่นั้น ไอ้โกลเด้นตัวเดิมเพิ่มเติมคือมันใส่เสื้อซะหล่อมากระโดดเกาะเอวผมส่งเสียงเห่าเหมือนถามว่ากำลังทำอะไรอยู่ ตามมาด้วยพ่อของมันที่เดินมาเทกาแฟทิ้งในซิงค์อีกอันข้างๆ ผม แถมมองมาอย่างมีแผนร้ายในหัวอีกด้วย นี่มันกะจะเอาคืนตลอดเลยรึไง ปล่อยวางบ้างดิวะ คนแก่สมัยนี้ไม่ธัมมะธัมโมเลย


อย่ามองตาได้ไหม ถ้าเธอม่ายยยยแคร์~ผมแกล้งทำเป็นไม่สนใจทั้งคนและหมา ฮัมเพลงอย่างลั้นลาแต่ต้องสะดุดเมื่อรู้สึกว่าเอวไม่ได้โดนแค่หมาตัวโตเกาะ


แล้วถ้ามองต่ำกว่านั้นล่ะครับนุ่ม ป๋าต้องแคร์ด้วยรึเปล่าถึงมองได้


คนหน้าหล่อหันมายิ้มให้ ตัวมันก็ยืนอยู่ข้างๆ หรอกนะแต่มือกลับมาเลื้อยที่เอวผม ไอ้แตงไทที่กำลังเกาะอย่างสบายใจเมื่อกี้โดนพ่อมันเบียดจนตกไปแล้ว น่าสงสาร เขามาทีหลังแต่ดังกว่าใช่มั๊ยลูก


ป๋าช่วยเลิกเล่นมุขต่ำตมกับเด็กสิบเก้าแบบผมได้มะ คิดอะไรให้มันมีสาระหน่อยสิครับคุณนักชิม


หือ ไม่นะครับน้องนุ่ม ต่ำตมอะไรป๋าไม่รู้จัก แต่ถ้าต่ำกว่าสะดือคืนนี้เราอาจรู้กัน


เชี่ยยยยย!!!! มันรุกเว้ย!!!! คนแก่สมัยนี้อันตราย อันตรายจริงๆ


ผมโยนกางเกงตัวสุดท้ายในมือไปใส่ตะกร้าแล้วดึงจุกออกให้น้ำซันไลต์ไหลลงท่อไปก่อนจะหันมายิ้มหวานกับคุณป๋าที่กำลังเลียริมฝีปากมองผมอยู่ 


สารภาพว่าขนลุก


“ก็ถ้าผมได้เงินสดก่อนมันก็ไม่แน่นะ ป๋าอาจจะฟินจนขึ้นสวรรค์ก่อนวัยอันควรก็ได้นะครับ


แหม ได้สิครับ แต่ถ้าน้องนุ่มจะเอาของสดป๋าก็ต้องได้สดด้วยเหมือนกันนะ


งือออ แต่มันจะพรากผู้เยาว์นะครับป๋า


ก็ผู้เยาว์น่าพรากนี่ครับ


เราสองคนยิ้มให้กันอย่างหวานหยดแต่ตานี่แทบจะปล่อยเลเซอร์ฆ่าอีกฝ่ายได้ ต่างคนต่างไม่ยอมและรู้ดีว่าไม่มีทางได้ในสิ่งที่พูดไปหรอก เราก็แค่แหย่กันเท่านั้น ให้อีกคนโมโหเล่น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ง่ายเลยและเป็นผมเองที่ยอมแพ้ ส่ายหน้าส่งสัญญาณสงบศึก


โอเคๆ พอแล้วป๋า เช้านี้เราเล่นสงครามประสาทกันพอแล้ว ผมหิวจนคิดคำมาเถียงด้วยไม่ไหวอีกละ ให้ผมล้างกางเกงในตากแป๊ปนึง เดี๋ยวทำกับข้าวให้กิน ตอนนี้ปล่อยก่อนได้ป้ะ


อะไรอ่ะนุ่ม ยอมแพ้ง่ายแบบนี้ป๋าไม่เร้าใจเลย” ไอ้ป๋าโรคจิตทำหน้าเหมือนไม่พอใจ งอแงเป็นเด็กขอขนม


ก็หิว ตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาเร้าใจหรอก มีแต่เร้าตีน อยากโดนป้ะล่ะผมขึ้นเสียงใส่คนข้างๆ อย่างโมโหก่อนจะหันไปเปิดน้ำล้างล้างกางเกงในทีละตัว


เฮ้อออออ!!! นุ่มของป๋าเปลี่ยนไป


อย่าเยอะๆ ถอยไปเลย


ถ้าไม่ล่ะ?”


นี่ป๋า บอกแล้วไงว่าผมไม่เล่น หิวนะโว๊ยยยย รู้บ้างป้ะว่ามาม่าเมื่อคืนมันไม่ได้อยู่ท้องเลย ผมเสวยมาสามวันติดบวกเมื่อคืนไปด้วยเป็นกี่มื้อรู้รึเปล่า รู้บ้างมั๊ยว่าผมเบื่อจะตายอยู่แล้ว คราวหน้าก็เปลี่ยนจากต้มยำกุ้งเป็นหมูสับบ้างก็ได้นะ เอียน


ไม่รู้ว่าเพราะโมโหหิวหรือโมโหคนงี่เง่ากันแน่ทำให้ผมพ่นเรื่องราวสุดรันทดชีวิตออกไป พอพูดจบก็มายืนหอบแฮกๆ อยู่เนี่ยเพราะหายใจไม่ทัน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ไม่ว่าคนหรือสัตว์ก็ไม่กล้าส่งเสียงทำลายความเงียบให้ผมปรี๊ดแตกอีก


เออ!!! ต้องให้มันได้อย่างนี้สิ อย่าให้พี่ขึ้นนะรู้เปล่า!


เมื้อไร้คนกวน การซักกางเกงในอันแสนวุ่นวายไปตากที่ระเบียงอย่างสวยงามก็เสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมมองฝีมือตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตื้นตันที่ได้ซักของสงวนให้แก่คนที่เกลียดขี้หน้า มันยืนยันได้เลยว่าถ้าไอ้ป๋าคันจนต้องเข้าโรงพยาบาลเมื่อไหร่ นั่นแหละฝีมือผม!!!


ป๋ามีอะไรในตู้เย็นบ้าง พวกของสดมีมั๊ย?ผมเอ่ยถามเจ้าของห้องที่นั่งอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟากับไอ้โกลเด้นสัตว์เลี้ยง คนหน้าหล่อเงยจากหนังสือมามองผมเล็กน้อยก่อนจะวางมันลงแล้วคว้ากุญแจรถมาถือแทน


นุ่มจูงแตงไทนำไปรอหน้าลิฟต์หน่อยนะ ป๋าปิดห้องเอง


ห๊ะ! อะไรนะ?”


“ก็ไม่ต้องทำอาหารแล้ว ป๋าจะพาน้องนุ่มไปทานข้าวฉลองการเป็นเด็กเสี่ยไงครับ แล้วเดี๋ยวตอนเย็นป๋ามีงานไปชิมอาหารอิตาเลี่ยนที่ร้านเพื่อนสนิทด้วย เราไปพร้อมกันเลย เดินเล่นซื้อของใช้จนกว่าจะถึงเวลากันดีกว่า


แต่...


ไม่แต่ครับ หิวไม่ใช่เหรอ ป่ะ


ผมหน้าเหรอหราเมื่อมือถูกยัดสายจูงไอ้หมาผู้ดีมาให้ถือ ไอ้คนไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรรวบรัดเสร็จสรรพ ลากผมไปทิ้งไว้หน้าประตูอย่างไม่ถามความเห็นจากนั้นก็เดินกลับเข้าไปหยิบกระเป๋าเงินที่เป็นของจำเป็นที่สุดในโลก พยักเพยิดหน้าเองเออเองทำเหมือนผมเข้าใจและลากไปขึ้นรถขับเข้าห้างสรพสินค้าชื่อดังด้วยความลั้นลา เอ่อ...คุณพี่ช่วยดูหน้าผมด้วยครับ กูยังงงอยู่เลย มึงปรับตัวไวแท้ล่ะ!!! เราไม่ทะเลาะกันแล้วเหรอ ไม่แกล้งให้ผมกินมาม่าต่อแล้วเหรอ ทั้งที่เมื่อคืนบอกตุนไว้เป็นลังเพื่อผมแท้ๆ 


"เอ่อ...ป๋า ถึงผมจะบ่นนั่นนี่แต่ก็ทำตามสัญญานะ ร้านหรูๆ แบบนี้ผมเคยแต่เสิร์ฟไม่เคยกินอ่ะ มันรู้สึกแปลกๆ ขอกลับไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซดตามเดิมได้ป้ะ" ผมพูดด้วยความเกร็ง ผิดกับไอ้โกลเด้นที่พอถึงโต๊ะก็กระโดดขึ้นนั่งบนเก้าอี้อย่างคุ้นเคย เชื่อแล้วครับว่าหมาผู้ดีจริง กินของดีกว่ากูมากี่มื้อแล้วเนี่ย เดี๋ยวจับทำลูกชิ้นแม่ง


"นี่อีหนู ต่อไปไม่ต้องกินมาม่าแล้วนะ มันไม่ดี"


"ห๊ะ ป๋าว่าไงนะ?" ผมหันไปถามใหม่เพราะฟังไม่ทัน เมื่อกี้มัวแต่จ้องไอ้แตงไท


"ฉันบอกว่าห้ามกินมาม่าอีก"


"ทำไมอ่ะ ถูกดีออก ผมรอดชีวิตแต่ละเดือนมาได้เพราะมาม่าเลยนะป๋าไม่รู้เหรอ"


"ก็ต่อไปนี้นายจะรอดชีวิตเพราะฉันไง ลืมมาม่าไปซะเด็กดื้อ"


แล้วมือใหญ่ด็ยกขึ้นลูบหัวผม เหมือนกำลังบอกว่าอย่าคิดมาก ผมไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้มาก่อน สายตานั่นสุกใส เหมือนกำลังสื่ออะไรบางอย่าง เอ็นดูล่ะมั้งที่ผมสัมผัสได้ ถ้ามีพ่อมันจะรู้สึกแบบนี้มั๊ยนะ ผมไม่เคยมีซะด้วยสิ แต่ผมก็ไม่คิดจะถามไอ้ป๋าหรอก เพราะคำตอบที่ได้คงไม่พ้นเล่นมุขพ่อทูนหัวให้อ้วกแน่ๆ



100%

♪☆\(^0^\) ♪(/^-^)/☆

ช่วงทอร์ค

กว่าจะครบร้อย หายไปนานเหมือนสามปี

เค้าขอโทษ เค้าผิดไปแล้ววววว

สารภาพว่ากลับมาเพราะมีคนทวงจริงๆ

แหม๊ อุตส่าห์เนียนยังมีคนจำได้

ขอบคุณที่ยังรอกันเน้อ

ว่าแต่ป๋าคะ ต่อไปนี้จะเป็นอาหารให้นุ่มสินะ น้องหนูของแม่จะรอดจากมาม่าแล้วลูก

มาม่านะไม่ใช่ชู้ ให้ลืมมันทำมายยสยส





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

2,034 ความคิดเห็น

  1. #1944 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 13:29
    ป๋าใจอ่อนกับน้องแล้ว สงสารน้องใช่เปล่า น้องไม่ได้ร้าย แค่เอาตัวรอดเก่งเอง
    #1944
    0
  2. #1890 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 19:54
    ใจอ่อนละสิ อิอิ
    #1890
    0
  3. #1860 Phantika MoJi SJ (@p_air_moji) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 20:28
    น่ารักมากค่ะป๊า
    #1860
    0
  4. #977 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 22:10
    ความเปย์เริ่มมา~
    #977
    0
  5. #749 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:02
    ขอบคุณค่ะ
    #749
    0
  6. #523 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 00:57
    เริ่มใจอ่อนกะป๋าบ้างรึยังน้องนุ่ม
    #523
    0
  7. วันที่ 9 มกราคม 2561 / 17:51
    ไม่ยอมกันเลยน้อคู่นี้ เเต่ตอนท้ายน่ารักกก สัมผัสได้ถึงความละมุนของคุณป๋า งุ้ยย-///-
    #184
    0
  8. #182 สุวรรณา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 15:39
    สรุป ป๋าจ้างกนูนุ่มมาเพื่อไว้ลับฝีผากแก้เหงาป่ะ จิงๆก้อเอ็นดูแหละ

    อะไรๆๆๆ ไรท์ แอบเนียนอะไร จะไม่ต่อเรื่องนี้้หรอ อย่าาาาาาาาาานะ!!!!!! เราชอบบบบ สนุก มว้ากกกกก
    #182
    1
    • #182-1 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 10)
      25 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:09
      ป๋าเริ่มละมุนกับน้องนุ่มแล้ววว
      #182-1
  9. #180 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 01:19
    ชีวิตอิหนูจะเปลี่ยนไป
    #180
    0
  10. #179 Pink primrose (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 19:32
    ป๋าสิงหลงเด็กแล้ว55+
    #179
    0
  11. #178 srsrskgnm_ (@srsrskgnm_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 19:18
    เหมือนจะเป็นอีหนูนุ่มที่ทั้งกวนตี-แต่ก็ยังมีความเศร้าเล็กๆปนอยู่
    #178
    0
  12. #177 PPJdFObP (@PPJdFObP) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 18:39
    ฟินอ่ะไรท์ ไปแบบเนิบๆแบบนี้แหละ ถึงเรื่องจะเดินช้า แต่คนอ่านก็ได้เห็นการแกล้งกันไปกันมาของสองคนนี้^^
    #177
    0
  13. #176 jariya srirod (@chalalanla) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 17:10
    อ่านแล้วไม่ได้อะไรเลยอะ555 สนุกก้สนุกนะ แต่เหมือนมันมีเเต่เดิมๆอะ เรื่องไม่เดินสักทีแบบมันเดินช้ามากอะ
    #176
    0
  14. #175 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 14:25
    กวนteenและหัวเราะท้องแข็งกับมุกใต้สะดือมาทั้งตอนและจบด้วยดราม่าตอนท้าย สงสารน้องล่ะสิป๋า คนเรามันมีเหตุผลที่ร้ายกันทั้งนั้นแหละน้องไม่ใช่เด็กไม่ดีเสียหน่อย...
    #175
    0
  15. #174 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 14:10
    ทำไมป๋าเปลี๊ยนไป 555
    #174
    0
  16. #173 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:59
    ง่อววว กัดกัน เอ๊ยยยย หยอดกันไปมา ก็เริ่มจะดีขึ้นเรื่อยๆ ป๋าเลี้ยงน้องนุ่มดีๆนะ
    #173
    0
  17. #172 Hani~☆ (@Luk_Believe) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:50
    รอต่อน้าาาาาาา
    #172
    0
  18. #171 ATPX_S (@stamp159) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:30
    ป๋าขาาาาาา ทำไมป๋าละมุนอย่างงี้หละ อีหนูใจสั่นเลยสิ หื้มมม
    #171
    0
  19. #170 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 20:31
    รอต่อนะคะ
    #170
    0
  20. #168 Pink primrose (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 17:38
    แหมๆๆ ป๋าสิงนี่อ่อนโยนจังนะหยอดตลอด. มาลงอีกนะชอบๆ
    #168
    0
  21. #167 สุวรรณา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 17:07
    แง้ๆๆๆ มานิดเดียวเอง ฮือๆๆๆ เก๊ารอตะเองอนู่น้าาาา นู๋นุ่มของป๋าาาา
    #167
    1
    • #167-1 สุวรรณา (จากตอนที่ 10)
      4 มกราคม 2561 / 01:08
      เราก้อมีหน้าที่รอวนไปสิ
      #167-1
  22. วันที่ 2 มกราคม 2561 / 20:29
    ทำไมต้องดุน้องงงงงงง
    #166
    0
  23. วันที่ 2 มกราคม 2561 / 17:27
    รอค่าา><
    #165
    0
  24. #164 kristkatt (@kristkatt) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:53
    น่ารัก
    #164
    0
  25. #163 suprem-leader (@suprem-leader) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 22:15
    หึงก็พูดมาดีๆเถอะป๋าาาาาา
    #163
    0