All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 94 : [Mingyu x Jun] - Rainbow of Love (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Rainbow of Love(5)

     "เจ้าเจ็บมากหรือไม่?"

     องค์ชายคิมมินกยูแห่งเมืองเหมันต์เอ่ยถามด้วยสีหน้าและเนื้อเสียงที่เป็นกังวลไม่น้อย มือหนาคว้าเอาผ้าเนื้อนิ่มชุบน้ำเย็นจากมือของสาวใช้คนสนิทข้างกายคนตัวขาวขึ้นมาแปะเอาไว้ที่ข้างแก้มนิ่มเบาๆ เช่นเดียวกับเธอที่แปะผ้าลงที่ข้อมือขึ้นรอยแดงจนน่าใจหาย

     "เจ็บไม่เท่ากับใจของข้าหรอกองค์ชาย"

     มุนจุนฮวีเอ่ยตอบพร้อมดวงหน้าสวยที่ก้มลง เสียงหวานเอ่ยแผ่วสั่นราวกับว่าจะร้องไห้ออกมาอีกคราจนมืออีกข้างของคนข้างตัวต้องค่อยๆยกขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างปลอบประโลม หากว่าแม่นางสาวใช้ไม่อยู่ตรงนี้เขาคงจะหอมแก้มคนตัวขาวไปทีอย่างปลอบใจไปแล้ว

     "องค์ชายของข้า เจ้าจงอย่าคิดมากไปเลย หากเจ้ายอมนางเช่นทุกครา เจ้าก็จักมิมีทางรอดพ้นจากการเอารัดเอาเปรียบของแม่นางได้"

     องค์ชายตัวสูงเอ่ยปลอบใจในขณะที่มือขาวบางก็เอื้อมมาจับมือใหญ่ที่กำลังใช้ผ้าประคบแก้มนิ่มที่ขึ้นรอยแดงของตนเองเอาไว้ มือขาวบางกำแน่นราวกับว่าอยากจะถ่ายทอดความเจ็บปวดให้คนตัวสูงได้รับรู้

     "แต่มันทำให้ข้าเสียแม่นางที่เป็นพี่สาวคนเดียวของข้าไป ข้าจักไม่เหลือใครอีกแล้วองค์ชายมินกยู"

     ในยามที่องค์ชายจุนฮวีกำลังเป็นกังวลจนน้ำตาแทบเอ่อคลอดวงเนตรหวาน องค์ชายมินกยูกลับยกยิ้ม และขยับมือขาวในมือมาใกล้ริมฝีปากก่อนที่จะจุมพิศที่หลังมือขาวแผ่วเบา

     "เจ้ายังเหลือข้า"

     สาวใช้คนสนิทราวกับรู้สิ่งที่ควรกระทำ เธอค้อมตัวลงทำคามเคารถองค์ชายทั้งสองก่อนที่จะขอตัวออกไปอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ลืมปิดประตูหอนอนขององค์ชายในความดูแลของเธอให้ดีเสียด้วย และมันยิ่งเรียกรอยยิ้มออกมาจากใบหน้าคมสันขององค์ชายตัวสูงได้เป็นอย่างดี

     องค์ชายมุนจุนฮวีขยับมือออกจากมือใหญ่ของอีกคนอย่างรวดเร็วพร้อมใบหน้าหวานที่ขึ้นสีด้วยความเขินอาย ดวงเนตรสวยหลบดวงเนตรคมดุของอีกคนในขณะที่คนตัวใหญ่กว่าก็ขยับกายเข้าไปใกล้แล้วคว้าศีรษะของอีกคนให้เอนมาแอบอกกว้างของตนเองพร้อมขยับลูบผมนิ่มเบาๆ

     "ท่านช่างอบอุ่น ไม่สมกับชื่อเมืองของท่านเลยมินกยู"

     เสียงหวานที่แผ่วเบาเมื่อครู่แจ่มใสขึ้นมาบ้าง องค์ชายมินกยูยกยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าคนตัวขาวของเขาสบายใจขึ้นมาบ้างแล้ว มือขาวสวยของอีกคนวางแปะไว้บนมือข้างที่ว่างของเขาราวกับเด็กน้อยที่กลัวว่าบิดามารดาของตนเองจะหนีหายหลังจากที่เข้าสู่ห้วงนิทรา

     "เหลือเพลาอีกเพียงวันพรุ่งท่านก็จักต้องจากข้ากลับเมืองของท่านแล้ว หากข้าขอให้ท่านอยู่ต่ออีกสักหน่อยจักได้หรือไม่?"

     มุนจุนฮวีเอ่ยถามพร้อมดวงหน้าหวานที่เงยมอง ดวงเนตรกลมสวยออดอ้อนราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังเกาะแข้งขาเจ้าของอยากดื่มนม หากแต่คนตัวสูงกว่ากลับจำเป็นต้องส่ายหน้า และมันทำเอาดวงเนตรที่น่าหลงใหลนั่นหมองลงอย่างไม่พึงใจเท่าไหร่นัก

     "ข้ายังมิอยากให้ท่านกลับเลยมินกยู"

     เสียงหวานเอ่ยเบาในลำคอด้วยความน้อยใจ มือบางที่วางแปะบนมือหนาเปลี่ยนเป็นจับแน่นขึ้นราวกับว่าองค์ชายตัวสูงที่เป็นพี่พักพิงให้ตนเองในยามนี้จะเดินทางกลับเมืองเสียคืนนี้

     "ข้าก็ยังมิอยาก หากแต่ก็ข้าก็มิอาจหลีกเลี่ยง"

     ริมฝีปากหนาได้รูปจุมพิศลงที่หน้าผากกลมมนของอีกคนเบาๆ เสียงหวานครางฮื้อในลำคอเหมือนกับเป็นคำพูดของลูกแมวตัวน้อยว่า 'จะทิ้งกันไปแล้วก็ไม่ต้องมาปลอบใจ' อย่างไรอย่างนั้น ซึ่งทุกอย่างที่กล่าวมานั่นช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนองค์ชายคิมมินกยูอยากนึกจะได้ของติดไม้ติดมือกลับเมืองเป็นคนในอ้อมอกนี่เสียเหลือเกิน

     "งั้นเอาเช่นนี้ไหม เจ้าอยากได้อันใดจากข้า ข้าจักให้คนจากทางการส่งมาให้เจ้าหลังข้ากลับไป ถือว่าเป็นคำขออภัยที่ข้ามิอาจให้ได้ตามที่เจ้าขอ"

     จุนฮวียู่ปากลงน้อยๆ ขยับหัวขึ้นมาจากแผ่นอกกว้างของอีกคนก่อนที่จะมองไปที่ดวงเนตรคมด้วยใบหน้าที่แดงเขินอันไม่รู้ว่าเขินเรื่องอันใดกันแน่ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับพูดเบาๆ

     "เช่นนั้นข้าอยากขอคำสัตย์จากท่าน"

     เสียงของมุนจุนฮวีเบาจนแทบจะต้องเงี่ยหูฟัง ดวงหน้าขาวสวยก้มหลบเนตรคมทันทีที่เอ่ยจบ คิมมินกยูเอียงคอพร้อมคิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นน้อยๆเพราะมิรู้ว่ากับแค่ขอคำสัตย์ทำไมคนตัวขาวถึงจักต้องหน้าแดงด้วยอาารเขินอายเสียขนาดนั้น แต่เพียงครู่ก็คลายออกพร้อมเสียงหัวเราะหึในลำคอ

     "เจ้าจักให้ข้าให้คำสัตย์กับเจ้าแบบไหนเล่าจุนฮวี แบบเมืองของข้าหรือเมืองของเจ้า"

     คนตัวขาวยิ่งหน้าแดงขึ้นราวกับจับไข้ เพียงเท่านั้นองค์ชายมินกยูก็รู้ได้ในทันทีว่าที่ตนเองเข้าใจนั้นถูกต้อง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกยกขึ้นประทับบนใบหน้าพร้อมมือหนาที่เชยคางของดวงหน้าสวยที่ก้มหลบอยู่ให้เงยขึ้นมองตน

     "ในเมื่อกล้าขอข้าแล้ว เหตุใดจึงไม่กล้าขอต่อเล่าว่าเจ้าอยากได้แบบใด"

     ริมฝีปากสวยกัดเม้มด้วยความกังวลใจน้อยๆ แต่ในสายตาขององค์ชายคิมมินกยูนั้นมันคือการยั่วยวนกันจนไม่อาจทำได้เพียงนั่งมอง

     "หากเจ้าไม่ตอบ คำสัตย์ของข้าอาจจะไปแปะอยู่บนปากเจ้าเอานะองค์จุนฮวี"

     การให้คำสัตย์ของเมืองเหมันต์ คือการเอ่ยคำสัตย์สัญญาด้วยความจริงใจ กล่าวได้ว่าคำสัตย์ของหนึ่งคนเอ่ยจักเป็นคำสัตย์ของคนที่เอ่ยขอด้วย เช่นนั้นปากที่พูดคำสัตย์อันถือว่าเป็นที่เก็บวาจาสิทธิ์เอาไว้นั้น เพื่อแสดงออกถึงความจริงใจ จึงจักต้องมอบคำสัตย์ที่เก็บเอาไว้ด้วยตัวเอง และแบ่งปันมันด้วยการจูบ

     "แค่แบบของเมืองข้าก็พอองค์ชาย"

     องค์ชายคิมมินกยูยกยิ้ม ปล่อยมือจากปลายคางของอีกคน แล้วยกมือของตัวเองขึ้นมาให้อยู่ในระดับสายตาของคนสองคน

     การให้คำสัตย์ของเมืองวสันต์ แตกต่างจากการให้คำสัตย์ของเมืองเหมันต์ตรงที่เก็บวาจาสิทธ์นั้นจักเป็นมือของผู้ให้คำสัตย์แทน และคนขอจักรับคำสัตย์จากการจุมพิศที่มือของผู้ให้ซึ่งนั่นก็ถือเป็นสิ่งน่าเขินอายมากเพียงพอแล้ว มิแปลกที่ทำไมคนตัวขาวถึงได้น่าแดงเพียงนั้น คงเพราะกลัวคิมมินกยูจะใช้วิธีของตนเองเป็นแน่

     "เจ้าอยากขอคำสัตย์อันใดจากข้า?" 

     "ได้โปรดอย่าทิ้งข้าหรือไปหลงใครมากกว่าข้าได้หรือไม่?"  คิมมินกยูยกยิ้มน้อยๆ

     "ข้า 'องค์ชายมินกยูแห่งเมืองเหมันต์' ขอให้คำสัตย์แก่เจ้า 'องค์ชายมุนจุนฮวีแห่งเมืองวสันต์' ว่าข้าจักรักจักหลงเจ้ามากกว่าผู้ใด มิทิ้งเจ้าไปไหนแม้ยามที่เจ้าไร้เมือง เราสองจักมีกันและกันในใจทุกชั่วเวลา"

     ว่าจบปากหนาก็ประทับลงที่ฝ่ามือของตัวเองโดยที่สายตาไม่ได้ละจากองค์ชายมุนจุนฮวีไปไหน ก่อนที่จะเลิกคิ้วและยื่นมือไปให้อีกคนพร้อมเอ่ยปากถาม

     "เจ้าจักรับคำสัตย์ของข้าหรือไม่จุนฮวี?"

     ริมฝีปากบางรูปหัวใจยกยิ้มกว้างพร้อมใบหน้าขึ้นสี มือขาวบางสองข้างค่อยๆเอื้อมไปจับมือหนาที่ยื่นมาให้และประคองมันเอาไว้ด้วยสองมือก่อนที่จะประทับริมฝีปากลงบนฝ่ามือของอีกคน

     "ข้าขอรับคำสัตย์ของท่าน หากท่านผิดคำ ข้าขอให้ท่านไร้บ้านไร้เมืองและหายไปจากใจข้าชั่วนิรันด์"

     คิมมินกยูยกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือหนาที่ขยับเข้าไปใกล้ปากของอีกคนเปลี่ยนเป็นเชยคางของคนตัวขาว มืออีกข้างคว้ามือทั้งสองข้างรวบเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว

     "ข้าขอให้คำสัตย์เยี่ยงที่ข้าเคยทำดีกว่า ข้าจักได้สบายใจ"

     ว่าจบริมฝีปากหนาก็ประกบริมฝีปากบางอย่างไม่อาจตั้งตัว ไหนๆอีกเพียงวันพรุ่งก็จักต้องกลับเมืองแล้ว ขอกอบโกยความหวานที่สวรรค์กำหนดและมอบให้ติดปากกลับเมืองไปบ้างก็คงไม่เป็นอันใด

     ...ปากของเจ้าจุนฮวีช่างหอมหวานยิ่งนัก...

     ...สัมผัสของมินกยูน่าหลงใหลจนไม่อาจลืมเลือน...

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><

ปล. อย่าลืมไปติดตามทวิตเรานะคะ
เราเริ่มจะไปลงนิยายที่อื่นบ้างแล้วนะ
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #302 kundaneilllll (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 11:00
    เอ่อะๆมดกัดด ฮืออเขินอ่ะบ้าจริง!
    #302
    1
    • #302-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 94)
      31 สิงหาคม 2562 / 12:32
      บ้าจริง ฉันหยุดยิ้มไม่ดั้ยยยยยย!
      #302-1
  2. #301 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 05:08

    หวานมากไหมมม ;///////; เขินนะแบบนี้ เขารักกันค่ะทุกคน!!

    #301
    1
    • #301-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 94)
      31 สิงหาคม 2562 / 12:31
      รักกันจนไบก้อนต้องเป็นสปอนให้ไรท์แล้ว ><
      #301-1
  3. #300 Jinutta Junlapun (Song) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 23:33
    ลูกชั้นนางอ้อนเค้าาาา แม่!!!
    #300
    1
    • #300-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 94)
      26 สิงหาคม 2562 / 05:34
      ลูกก็ใช่ย่อยน้าาาาาาาา
      #300-1
  4. #299 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:31

    แงงงงงงง​ มินกยู​ เจ้าจงดูแลลูกของข้าให้ดีกว่าที่เจ้าสัญญา​ไว้​ //โอ้ยยยย​ ฟินนนนน

    #299
    1
    • #299-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 94)
      26 สิงหาคม 2562 / 05:33
      เขาให้คำสัตย์กันแล้ววววววว
      #299-1