All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 93 : [Mingyu x Jun] - Rainbow of Love (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    12 ส.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Rainbow of Love(4)

     เพี๊ยะ!

     เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นเมื่อมือสวยของหญิงสาวรัชทายาทแห่งเมืองวสันต์สะบัดเข้าใส่ที่ใบหน้าขาวชองชายผู้เป็นน้องอย่างแรง ดวงหน้าสวยหันไปตามแรงพร้อมมือบางที่ยกขึ้นจับแก้มของตัวเองอันเจ็บชาไปหมด

     มุนจุนฮวีค่อยๆหันหน้ามามองคนเป็นพี่ด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจและสั่นไหวไปด้วยความหวาดกลัว น้ำตาสีใสรื้นขึ้นคลอหน่วยตาก่อนที่ปากบางจะขยับพูดอย่างยากลำบาก

     "ท่านพี่ตบข้าด้วยเหตุอันใด?"

     คนเป็นน้องเอ่ยถามในขณะที่ใบหน้าหวานก็ค่อยๆก้มลงน้อยๆด้วยเพราะไม่กล้าสบสายตาดุๆของคนเป็นพี่สาวต่อ หากแต่มือเรียวก็เอื้อมมาจับคางของคนเป็นน้องอย่างแรง ออกแรงบังคับให้ดวงเนตรคลอน้ำตาเงยขึ้นมามองหน้าตน

     "อย่าคิดว่าข้ามิรู้ว่าเจ้ากับคนต่างเมืองนั่นมีใจให้กัน!"

     มุนจุนฮวีเบิกตากว้างด้วยความตกใจอยู่ครู่หนึ่ง หากแต่เมื่อตั้งสติได้ใบหน้าหวานก็ส่ายไปมาอย่างร้อนรนพร้อมคำเอ่ยโกหกว่ามิเป็นเรื่องจริง จุนฮวีรู้ดีว่าหากท่านพี่ของตนโกรธหรือไม่พอใจสิ่งใดแล้วตัวเขาจักโดนทำโทษอย่างไร

     "ข้าล่ะสงสารท่านแม่ยิ่งนักที่มีบุตรชายเป็นคนเช่นเจ้า ทำอันใดก็มิเป็นสักอย่าง ทำศึกออกรบก็มิได้ ใช้อำนาจก็มิเป็น ซ้ำร้ายเจ้ายังกำลังมีใจให้คนต่างเมืองที่หวังจะยึดเมืองเราเช่นนี้อีก!"

     แม่นางมุนผลักร่างของน้องชายอย่างแรง ซ้ำแขนขาวกลับกระแทกพอดีกับผนังหอนอนของคนเป็นพี่ เลือดสีแดงไหลซึมออกมาพร้อมเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

     "ข้าสอนสั่งเจ้าไปเท่าใดก็มิรู้จักจำ ช่วยบ้านช่วยเมืองก็มิได้ยังกล้าบังอาจเนรคุณต่อบ้านต่อเมืองของตน นอกจากคำว่าเขลาแล้ว เจ้ายังเป็นบุตรชายที่ไร้ค่าซ้ำยังเป็นเสนียดเมืองอีก จำใส่หัวกลวงๆของเจ้าเอาไว้!"

     เธอผลักหัวคนเป็นน้องชายที่ยืนอยู่ด้วยแววตาโกรธเคืองไม่น้อย จุนฮวีน้ำตาไหลนองหน้า ไม่ใช่ว่าเขาอ่อนแอจนทำได้เพียงปล่อยให้อีกคนกระทำ หากแต่เป็นเพราะคำว่าพี่สาวต่างหากที่ทำให้เขาไม่กล้าขัดขืน ไม่ว่าอย่างใดแม่นางตรงหน้าก็คือพี่สาวแท้ๆของตน

     "ท่านพี่จักทำอันใด? ปล่อยข้านะ"
     
     ท่ามกลางน้ำตาหยดใสจนทำให้ภาพพร่าเบลอไปหมด องครักษ์ของพี่สาวก็คว้าตัวของจุนฮวีเอาไว้พร้อมมือขาวทั้งสองข้างที่โดนจับไขว้หลัง สัมผัสของเชือกเส้นใหญ่ปรากฏขึ้นที่ข้อมือบาง แม้จุนฮวีพยายามขัดขืนหากแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอันใด

     "ข้าจักขังเจ้าจนกว่าเจ้าจักทำตัวดีขึ้นเช่นกาลก่อนอย่างไรเล่า!"

     "ไม่เอา ท่านพี่ปล่อยข้าเถิด ข้าขอร้อง ปล่อยข้า"

     แค่คิดถึงสภาพห้องขังใต้ดินมืดๆที่เข้าไปอยู่มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน หัวใจก็บีบรัดตัวเองจนแทบขาดใจ ความกลัวเข้าถาโถมใส่จนจุนฮวีแทบจะทรุดลงกับพื้น หากแต่คนตัวขาวก็ยังพยายามขัดขืนเชือกที่กำลังพันธนาการข้อมือตนเองแน่นขึ้นและแน่นขึ้น

     ทุกครั้งยามที่ทำผิดจารีตหรือประเพณี ซ้อมดาบซ้อมธนูหรือกระบี่ไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็น ในทุกครานั่นเขาจักต้องโดนจับยัดเอาไว้ในห้องขังใต้ดินที่มืดสนิท อดข้าวอดน้ำอยู่แบบนั้น ฝึกฝนคิดกลศึกชดใช้ช่วงเวลาแห่งความไร้ค่าที่เสียไป โดนทำร้ายร่างกายซ้ำๆจากคนในนั้น เพื่อฝึกฝีมือการต่อสู้การเอาตัวรอดให้สมกับเป็นบุตรชายแห่งกษัตริย์ แค่เพียงคิดก็ไม่อากกลับไปเจออีกแล้ว

     "ท่านพี่ ฮึก...ข้าขอร้อง ข้ามิอยากเข้าไป ข้ากลัว"

     แขนขาวทั้งสองข้างใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระชากแขนที่โดนจับไขว้หลังให้หลุดออกมาแล้วพนมมันไว้ที่หว่างอก ภาพของน้องชายแท้ๆกำลังไหว้สาขอร้องพี่สาวพร้อมน้ำตาช่างน่าสลดใจ ไหนจะเสียงหวานที่เอ่ยสั่นแสดงอาการหวาดกลัวนั่นอีก แม้แต่เหล่าองครักษ์ยังรู้สึกเจ็บปวดยามที่ได้เห็น

     "คราก่อนข้าขังเจ้านานจนเจ้าหัดคิดกลศึกได้เก่งกาจ ครานี้มิแน่เจ้าออกมาเจ้าอาจจักออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ท่านพอแลข้าได้เลยนะจุนฮวี"

     นิ้วเรียวสวยเกลี่ยน้ำตาใสออกจากใบหน้าคนเป็นน้องเบาๆ ส่งสายตาบอกราชองครักษ์ให้ดึงมือทั้งสองของคนเป็นน้องกลับไปไขว้ไว้ที่ด้านหลังเช่นเดิม มุนจุนฮวีก้มหน้าสะอื้นไห้ ทั้งที่ตัวเขาก็รู้ดีว่ามีเพียงเขาที่มองอีกฝ่ายเป็นพี่สาวเท่านั้น

     เธอไม่เคยมองชายตัวขาวเป็นน้องชายเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของเธอและทุกคนในวัง....จุนฮวีก็แค่บุตรชายที่เกิดมาจากความผิดพลาด เพราะเขาคือบุตรชายที่มิถนัดอันใดสักอย่างซ้ำยังเอาแต่สร้างความอับอายให้แก่ราชวงศ์ เป็นเพียงคนเขลาที่ทำมิได้แม้แต่ปกป้องตัวเอง ไร้ค่าเสียจนมิมีใครอยากเสวนาด้วย

     "ขอท่านพี่โปรดอภัย ฮึก....ข้าจักตั้งใจทำตัวให้ดีขึ้นจนกว่าจักได้ออกมา"

     จุนฮวีเอ่ยเสียงสั่นปนสะอื้นไห้พร้อมดวงเนตรหวานที่สั่นไหวไปหมด หัวใจดวงน้อยปวดแทบจะขาดใจ มือบางทั้งสองข้างจับกันไว้แน่นจนสั่นไปหมด คนตัวขาวในตอนนี้ยิ่งมองยิ่งน่าสงสาร

     ตึก ตึก ตึก!

     เสียงฝีเท้าวิ่งมาอย่างร้อนรนดังขึ้น เรียกสายตาของทุกคนในหอนอนแห่งบุตรสาวรัชทายาทให้หันไปมองอย่างสงสัย ภาพของสาวใช้ข้างกายแม่นางมุนปรากฏขึ้นพร้อมอาการเหนื่อยหอบ

     "เจ้าจักรีบวิ่งมาหาอันใด?!"

     แม่นางมุนเอ่ยเอ็ดสาวใช้คนสนิทของตนที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจนแทบจะชนราชองครักษ์ของตน ฝ่ายสาวใช้สูดอากาศเข้าปอดน้อยๆ นั่งลงพับเพียบกับพื้นเช่นที่ควรทำ มือทั้งสองข้างกำไว้แล้ววางมันลงกับพื้นพร้อมค้อมตัวลงตามมารยาทของสาวใช้ต่อองค์ธิดา

     "ข้าขอประทานอภัยสำหรับมารยาทที่เสียไปด้วยเพคะ หากแต่ยามนี้ท่านองค์ชายมินกยูแห่งเมืองเหมันต์กำลังเสด็จมาที่หอนอนขององค์พระธิดาเพคะ!"

     เธอกล่าวเรียนอย่างรวดเร็ว หากแต่ก็คงช้าไปสำหรับฝีเท้าของนักรบ เพราะทันทีที่เธอกล่าวจบ ร่างทั้งร่างขององค์ชายที่พึ่งจักเอ่ยนามก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าพระธิดาแห่งเมืองวสันต์เสียแล้ว

     ".......องค์ชาย"

     คนตัวขาวเอ่ยเรียกเสียงสั่นเบาพร้อมน้ำตาที่คลอเนตรหวานในขณะที่ราชองครักษ์ก็ปล่อยมือจากข้อมือบางแล้วนั่งลงถวายคำนับแทน เช่นเดียวกับฝ่ายของแม่นางมุนที่ฉีกยิ้มหวานขึ้นมาประทับใบหน้าได้ราวกับก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีสีหน้าโกรธเคืองผู้ใด

     "ข้าขอถวายคำนับองค์รัชทายาทลำดับที่ 1 แห่งเมืองเหมันต์ มิทราบว่าองค์ชายมีอันใดจึงเสด็จมาหาข้าถึงหอนอนเพคะ?"

     "แม่นางจักทำอันใดจุนฮวี?"

     เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมขายาวที่ก้าวเข้าไปหาองค์ชายตัวขาวที่มีน้ำตาไหลเปรอะไปทั่วใบหน้าสวย ดวงเนตรคมวาวขึ้นด้วยความไม่พอใจทันตา แค่เพียงจ้องมองราชองครักษ์ที่ถวายคำนับอยู่ที่พื้น พวกเขาก็มือสั่นแก้มัดให้องค์ชายตัวขาวแทบไม่ทัน

     "เช่นนั้นข้าจักพาจุนฮวีไปสอบถามแลจักทูลท่านองค์จักรพรรดิแห่งวสันต์ว่าเจ้าทำอันใดลงไปด้วยตัวของข้าเอง" ว่าพลางมือหนาก็เตรียมคว้าร่างของมุนจุนฮวีให้ออกไปด้วยกัน

     หมับ!

     มือเรียวสวยของหญิงสาวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของอีกคนก่อนที่มือขององค์ชายมินกยูจะได้แตะตัวน้องของตน เธอยกยิ้มหวานบนใบหน้าหากแต่สายตากลับหยิ่งทะนง
     
     "ท่านมิมีสิทธิมายุ่งกับเรื่องของข้าแลน้อง ท่านเป็นเพียงแขกเมืองเท่านั้น" เธอเอ่ยบอกหากแต่องค์ชายตัวสูงกลับยกยิ้ม

     "ข้ามิใช่น้องของแม่นางเช่นจุนฮวี มิมีความจำเป็นอันใดที่จักต้องฟัง"

     ว่าจบมือหนาก็สะบัดมือบางๆขององค์ธิดาแห่งวสันต์ออก ดวงเนตรคมดุที่มองมาที่เธอทำเอาใจของแม่นางมุนกระตุกวูบ เมื่อครู่ในแววตานั่นราวกับว่าเธอจักโดนฆ่าอย่างไรอย่างนั้น หากแต่คนอย่างเธอมิมีทางยอมให้ใครมาหักหน้าเช่นนี้ง่ายๆแน่ แม้อีกฝ่ายจะเป็นชายก็ตาม คิดได้ดังนั้นเรียวขาสวยก็เดินก้าวไปหาน้องชายก่อนที่จะกระชากข้อมือบางที่ขึ้นรอยเชือกนั่นมาหาตัว

     "จุนฮวี! เจ้ามิได้สอนแขกเมืองเสียบ้างหรือว่ามารยาทนั้นเป็นเยี่ยงไร มาอาศัยอยู่บ้านอยู่เมืองเขายังมีหน้ากล้าหือกล้าอือกับธิดาเจ้าของเมืองเช่นนี้!"

     ยังไม่ทันให้คนตัวขาวได้ตอบอะไร มือหนาก็จับหมับเข้าที่ข้อมือบางของฝ่ายหญิงแล้วดึงมันออกอย่างแรงจนเธอไม่อาจจับเอาไว้ที่ข้อมือของจุนฮวีได้อีกต่อไป เขาจับตัวมุนจุนฮวีแผ่วเบาแล้วดันร่างไปไว้ที่ด้านหลังตน

     ดวงหน้าคมสันน่ากลัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาของคิมมินกยูวาววาบกระทบแสงจันทร์จนน่าขนลุกไปหมดซ้ำอีกฝ่ายยังแสยะยิ้มกว้าง

     "ข้ามิได้กล้าหือแค่กับพระธิดาหรอกนะ เพราะข้ากล้าขนาดที่ว่าจักส่งม้าเร็วไปบอกไพร่พลให้จัดทัพมายึดเมืองเจ้าในยามนี้ก็ย่อมได้!"

     มือหนาที่จับข้อมือของหญิงสาวอยู่บีบแน่นจนเธอต้องพยายามแกะมือใหญ่ๆนั่นออก มุนจุนฮวีเอื้อมมือบางมาจับที่ชายเสื้อขององค์ชายตัวสูงเอาไว้ก่อนที่จักเอ่ยปาก

     "อย่า"

     คนตัวสูงกว่าหลับตาลงครู่หนึ่ง ฟันคมกัดกรอดยามที่เห็นรอยแดงที่ข้อมือขาวและใบหน้าเนียนไหนจะน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้านั่นอีก คิมมินกยูคนนี้ไม่พอใจแทบตายยามที่เห็นสาวใช้แตะต้องคนตัวขาว แล้วแม่นางนี่กลับสร้างความเจ็บปวดให้อีกคนเช่นนี้

     "เมืองของพระสวามีแม่นางคือเมืองทางตอนใต้ใช่หรือไม่?" แม่นางมุนเบิดตากว้างอย่างตกใจ

     "ยามใดที่ข้าเห็นรอยบนตัวจุนฮวีอีก เมืองพระสวามีของท่านจักเป็นของข้าในยามนั้น"

     ว่าจบคิมมินกยูก็ปล่อยมือของเธอออกโดยไม่ลืมออกแรงผลักไสออกไปด้วยน้อยๆ หันหลังมาหาอีกคนที่ยืนอยู่พร้อมมือหนาที่ค่อยๆเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้า

     "ข้า....ข้าจักกราบทูลท่านพ่อเรื่องที่เจ้าทั้งสองชอบพอกัน! เจ้าจักต้องโดนลงโทษจุนฮวี!"

     ฝ่ายแม่นางมุนยังคงไม่ยอม ริมฝีปากสีสดด้วยเครื่องแป้งอ้าปากพูดต่ออย่างไม่ยอมลดละในขณะที่มุนจุนฮวีก็เอ่ยปากตอบกลับไปบ้างแม้ใจจะปวดหนึบก็ตาม

     "ข้าก็จักทูลท่านพ่อเรื่องที่ท่านพี่เอาแต่ขังข้าในคุกใต้ดินตั้งแต่ยามเยาว์เช่นกัน"

     มือขาวสวยกำแน่น ขาเรียวเตรียมเดินเข้าไปยกมือสะบัดใส่หน้าคนเป็นน้องอีกสักที หากแต่ยังไม่ทันถึงใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา ดวงหน้าคมก็หันมามองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ซ้ำปากยังขยับเป็นคำพูดแบบไร้เสียงว่า 'เมือง' และมันก็ทำให้แม่นางมุนทำได้เพียงกำมือแน่นอย่างไม่สบอารมณ์เท่านั้น

     "ในเมื่อท่านไม่เคยเห็นข้าเป็นน้องชาย ข้าก็มิจำเป็นจักต้องเห็นท่านเป็นพี่อีก ข้าก็ใคร่รู้เหมือนกันว่าระหว่างบุตรชายสืบบัลลังค์กับบุตรสาวอย่างท่าน ท่านพ่อจักเลือกปกป้องใคร"

     "นี่เจ้า!"

     "ขอบพระทัยสำหรับการฝึกที่ผ่านมาของท่านพี่มาก"

     แม้สิ่งที่แสดงออกจะเป็นความกล้าและการใช้อำนาจที่มืออยู่ในมือ หากแต่น้ำตาที่ไหลและแววตาที่เศร้าหมองนั่นกำลังบอกว่ามุนจุนฮวีในยามนี้ หัวใจของเขากำลังปวดหนึบจนแทบขาดใจ จนถึงตอนนี้ แม้แต่คำว่าพี่เขาก็จักไม่มีคนให้ใช้เรียกอีกแล้ว

     มุนจุนฮวีพึ่งจะตัดพี่ตัดน้องกับคนข้างกายคนสุดท้าย ถึงแม้ว่าแม่นางมุนพี่สาวของเขาจะไม่เคยมองเขาเป็นน้องเลยก็ตาม ว่าแล้วน้ำตาหยดใสก็ไหลอาบไปทั่วใบหน้าหวานที่หันหลังเดินออกไปจากหอนอนของคนที่เคยเรียกว่า 'พี่'

     "ราตรีนี้ท่านช่วยกล่อมข้าจนหลับเช่นเมื่อกลางวันได้หรือไม่?"

     ในยามที่ไม่มีใครข้างกายเลยสักคน อย่างน้อยๆก็ยังมีคนพึ่งพบหน้าที่กำลังจับมือขาวบางของเขาเอาไว้แน่นอย่างอบอุ่น
     
     "ยินดีทุกราตรีหากเจ้าต้องการ"

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><

ปล. อย่าลืมไปติดตามทวิตเรานะคะ
เราเริ่มจะไปลงนิยายที่อื่นบ้างแล้วนะ
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #298 Jinutta Junlapun (Song) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 17:04
    ดีมากลูกอย่าไปยอม!!!!
    #298
    1
    • #298-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 93)
      14 สิงหาคม 2562 / 21:05
      ต้องให้สู้ซะบ้าง ลูกแม่ต้องร้ายๆ!!
      #298-1
  2. #295 kundaneilllll (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 06:44
    ยึดเมืองผ.ยัยป้านี่เลยมินกยู! บังอาจทำร้ายน้อง!
    #295
    1
    • #295-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 93)
      13 สิงหาคม 2562 / 09:46
      ใจเย็นนะคะ นั่นพี่น้องจุนน้าาาาาา ;-;
      #295-1
  3. #294 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 21:22

    ใจร้ายยยย​ พี่สาวจุนใจร้ายยย​

    #294
    1
    • #294-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 93)
      12 สิงหาคม 2562 / 21:55
      น้องจุนร้องไห้แล้วแงงงงงงง
      #294-1
  4. #293 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 20:51

    สงสารน้องงง ;;;_;;; พี่สาวใจร้ายจังงงง มินกยูหล่อมาก!!! พ่อพระเอกของจุนฮวี~

    #293
    1
    • #293-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 93)
      12 สิงหาคม 2562 / 21:02
      พี่สาวก็คือใจร้ายสุด มินกยูก็คือพ่อสุด สุดๆๆๆไปให้หมดทุกทางเลยค่ะ555
      #293-1