All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 91 : [Mingyu x Jun] - Rainbow of Love (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Rainbow of Love(2)

     "เจ้าออกไปเถอะ เดี๋ยวที่เหลือข้าจัดการต่อเอง"

     องค์ชายมินกยูเอ่ยบอกหลังจากยืนมองสาวใช้คนสนิทของคนตัวขาวทำแผลที่ต้นแขนเล็กให้เจ้าตัวมาสักพักใหญ่ๆ เสียงขององค์ชายตัวสูงไม่ค่อยสบอารมณ์นัก นั่นเพราะในใจของเขายามนี้กำลังรู้สึกไม่พึงใจที่มีใครมาแตะต้องคนของตน

     "แต่องค์ชายเพคะ....."

     สาวใช้เอ่ยหวังจะค้าน แม้องค์ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ทางด้านหลังเธอจะพึ่งช่วยองค์ชายในความดูแลของเธอมาอยู่หมาดๆ หากแต่ก็ใช่ว่าเธอจะไว้ใจเขาได้ทั้งใจ เพราะไม่ว่ายามใดทั้งสองเมืองก็ยังต้องเป็นศัตรูกันในภายหน้า ซ้ำองค์ชายตัวสูงก็พึ่งเข้ามาเป็นแขกเมืองของเมืองวสันต์ได้เพียงข้ามคืน เช่นนี้แล้วจักให้เธอไว้ใจได้อย่างไร

     "ออกไปตามที่องค์ชายมินกยูบอกเถอะ เขามิทำอันใดข้าหรอก"

     แต่ในครานี้กลับเป็นองค์ชายจุนฮวีแทนที่เอ่ยบอกเธอ องค์ชายตัวขาวเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า มองไปที่สาวใช้ที่นั่งอยู่ต่ำกว่าตนและองค์ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอสลับกันไปมาก่อนที่จะเอ่ยปากต่อ

     "ท่านจะทำอันใดข้าหรือไม่องค์ชายมินกยู?"

     คนตัวขาวถามพร้อมเอ่ยยิ้มหวานที่ทำเอาใจของอีกคนเต้นเอาเสียง่ายๆทั้งที่ไม่เคยเป็น คนตัวสูงส่ายหัวเบาๆเป็นคำตอบให้กับใบหน้าและคำถามซื่อๆของอีกคน

     "เห็นหรือไม่? เจ้าออกไปเถอะ เขาไม่ทำอันใดข้าหรอก"

     สาวใช้ลังเลเล็กน้อย หากแต่ก็พยักหน้าและโค้งคำนับทั้งสองก่อนที่จะเดินออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ฝ่ายองค์ชายมินกยูที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นว่าสาวใช้เดินออกไปไกลพอสมควรแล้วก็ขยับตัวเข้าใกล้อีกคนที่นั่งอยู่บนแท่นบรรทม แววเนตรคมแสดงความเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

     "ท่านจักพันแผลให้ข้าแทนนางมิใช่หรือ? ยืนมองอยู่เช่นนั้นนอกจากท่านจักไม่ได้พันแผลให้ข้าแล้ว ท่านจักเมื่อยเอานะมินกยู"

      จุนฮวีเอ่ยพร้อมมือบางที่ยกขึ้นมาปิดปากด้วยหวังให้เสียงหัวเราะคิกคักอย่างน่าเอ็นดูในลำคอเบาลงไปบ้าง เสียงหัวเราะของอีกคนช่างน่ารักไม่แตกต่างจากลักษณะท่าทางและใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าเลยแม้แต่น้อย

     "แขนเจ้าคงจักเป็นรอยหมด"

     ว่าพลางมือหนาก็จับลงที่แขนขาวด้วยแววตาเป็นกังวล ค่อยๆนั่งลงที่ข้างกายของอีกคนพร้อมมืออีกข้างที่หยิบผ้าเนื้อนิ่มสีขาวขึ้นมา

     "เมืองของข้ามีว่านดี แค่เพียงรักษารอยแผลให้หายสนิทแค่นี้มิเห็นต้องเป็นกังวล"

     แม้คนตัวขาวจะเอ่ยปากบอกไปเช่นนั้นแต่ใบหน้าคมก็ยังคงแสดงออกถึงความกังวลไม่เลือนหาย มือหนาที่พันแผลให้คนตัวขาวเบาจนแทบไม่รู้สึกเจ็บ จนจุนฮวีอดไม่ได้ที่จะมององค์ชายอีกคนด้วยแววตาเหลือเชื่อและพึงพอใจยิ่ง

     "ท่านพันแผลให้ข้าเบาจนแทบไม่รู้สึกเจ็บ มิน่าเชื่อเลยว่าจักเป็นมือของท่านแม่ทัพใหญ่ที่ทุกเพลาเอาแต่จับดาบจับบังเหียน"

     ว่าพลางมือขาวก็ยกขึ้นจับไปที่มุมปากของอีกคนและพยายามทำให้คนตัวสูงยกยิ้มขึ้นมาอีกสักหน่อย ด้วยเพราะนิสัยของตัวเองที่ไม่ชอบบรรยากาศทะมึนเช่นนี้เสียเท่าไหร่

     "ข้ากลัวเจ้าเจ็บอย่างใดเล่า บอบบางเช่นนี้ใครจะกล้าทำรุนแรงกับเจ้ากัน"

     คิ้วได้ทรงยังคงขมวดมุ่นยามที่พันแผลให้แก่องค์ชายตัวขาว ใบหน้าสวยยู่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกคนยังคงไม่ยิ้มเช่นเดิม หากแต่ในความไม่พอใจนั่นก็ปะปนความสุขใจ เพราะการที่อีกคนไม่ยิ้มหรือทำสีหน้าทะมึนและกังวลอยู่เช่นนี้ ทุกสิ่งที่แสดงออกมาก็คือความห่วงใยที่มีต่อคนตัวขาวทั้งสิ้น คิดแล้วก็ช่างน่าพอใจยิ่งนัก

      "ขอบพระทัยท่านมาก"

     ยามที่มือหนาละออกจากต้นแขนขาว จุนฮวีก็เอ่ยปากบอก ขยับศีรษะลงน้อยๆด้วยแสดงถึงความขอบคุณ ในขณะเดียวกันนั้นมือหนาก็ยกขึ้นมาลูบที่แก้มเนียนเบาๆ

     องค์ชายมุนจุนฮวีเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ มือใหญ่ที่ลูบแก้มขาวของตนเองอยู่นั้นเลื่อนเลยมาที่ริมฝีปากสีลูกพีช ซ้ำใบหน้าคมสันนั่นยังโน้มเข้ามาใกล้ และมันทำเอาใจของคนตัวขาวสั่นระรัว

     ใบหน้าคมได้รูปที่ค่อยๆขยับเข้าใกล้ใบหน้าทำเอาจุนฮวีแทบหยุดหายใจ ความลงตัวของทุกองค์ประกอบราวกับถูกคัดสรรมาอย่างดีที่สุดกำลังปรากฏให้ได้เห็นใกล้ขึ้นและใกล้ขึ้น ดวงเนตรหวานหลับลงหากแต่มือก็ยังยกขึ้นมาดันอกอีกคนออกไปด้วยแรงอันน้อยนิด

     "ปากเจ้า เนตรเจ้า ทุกสิ่งช่างน่าพึงใจ"

      กล่าวจบปากหนาก็สัมผัสลงที่นิมฝีปากบางแผ่วเบาราวขนนกแตะผิวน้ำ แต่มันก็มากเพียงพอให้ดวงหน้าหวานเห่อร้อนราวจับไข้

     "เจ้าพักผ่อนเถิด ข้าจักไปบอกท่านจักรพรรดิให้ว่าเจ้าบาดเจ็บ อีกอย่างข้าเข้ามาที่หอนอนของเจ้านานเกินไปเช่นนี้คงมิดีเท่าใด"

     ว่าพลางก็ค่อยๆจับตัวจุนฮวีให้เอนนอนลงบนแท่นบรรทมของเจ้าตัว แต่ยังไม่ทันให้องค์ชายตัวสูงก้าวห่างออกจากคนตัวขาว มือบางๆก็คว้าหมับเอาไว้ก่อน

     "หากท่านจักไปที่อื่น เช่นนั้นท่านอยู่รอข้าหลับก่อนได้หรือไม่?"

     รอยยิ้มถูกยกขึ้นประทับบนใบหน้าคม มือหนาข้างที่ไม่ได้โดนจับเอาไว้ยกขึ้นมาแตะปากของตัวเองและแปะมือนั่นลงไปที่หน้าผากมนเบาๆ

     "เดี๋ยวข้ากลับมาอยู่กับเจ้า ข้าไปเพียงครู่เท่านั้น"

     องค์ชายตัวขาวยกยิ้มให้กับคำตอบพร้อมมือบางที่ยกขึ้นมาประทับริมฝีปากของตนเองบ้าง ก่อนที่มือนั่นจะเลื่อนไปแปะไว้ที่มือหนา

     "ข้าจักรอท่านมากล่อมข้านอน" พร้อมรอยยิ้มใสซื่อที่ประทับบนใบหน้าหวานสวยจนอยากจะหยิกแก้มนิ่มนั่นไปเสียสักที


 By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><

ปล. อย่าลืมไปติดตามทวิตเรานะคะ
เราเริ่มจะไปลงนิยายที่อื่นบ้างแล้วนะ
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #296 Jinutta Junlapun (Song) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:55
    อ่านแล้วเขินมากกกก //แงงงงมาเม้นแล้วน้าาาขอโทษที่มาอ่านช้าช่วงนี้เพิ่งเปิดเทอม วุ่นวายไปหมดด
    #296
    1
    • #296-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 91)
      14 สิงหาคม 2562 / 21:03
      งุงิๆ /ขอบคุณนะคะที่มาอ่านแถมคอมเม้นด้วย น่ารักกกกกก
      #296-1
  2. #290 kundaneilllll (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 14:40
    ต่างคนต่างลุ่มหลงกัน เอ้อเอาเข้าไปปป เหม็นความรักก!
    #290
    1
    • #290-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 91)
      10 สิงหาคม 2562 / 14:41
      กลิ่นความรักลอยแตะจมูกเชียว!!!
      #290-1
  3. #289 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 13:10

    ฮือออออ ละมุนมากเลยค่ะ เราละลายแล้ววว >///////<

    #289
    1
    • #289-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 91)
      9 สิงหาคม 2562 / 13:17
      น่ารักกันบ้างงงง
      #289-1