All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 9 : [Minghao x Jun] - Buy/Sell (4.1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีเจตนาทำให้ศิลปินเสียหาย
มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Buy/Sell (4.1)

     (1)

     ณ ลานกว้างสวยสงบ บนโต๊ะม้าหินอ่อนสีขาวเบาตาโต๊ะหนึ่ง กลับกลายเป็นที่จับจ้องของคนๆหนึ่งในเวลาเพียงสั้น ด้วยคนที่เป็นรุ่นพี่ตัวขาวอันเดินมาหาเพื่อนของเขาที่โต๊ะนั่น...คนที่เขาแอบมองในแทบทุกช่วงเวลาที่อยู่วิทลัย'

     "เหวินจวิ้น มาแล้วเหรอ?"

     เสียงของหนึ่งในคนร่วมโต๊ะเอ่ยถามแบบขอไปทีเท่านั้น พี่ที่มีนามเหวินจวิ้นอันเป็นที่รู้จักในนามของเจ้าชายแห่งวิทบัย'นี้ยิ้มให้เพื่อนของเขาเบาๆก่อนที่จะนั่งลงไปที่โต๊ะนั่น

     "วอนอู กวนตีนกูละมึงอ่ะ"

     ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่ก็รู้อยู่ว่าพี่วอนอูกับพี่ที่ชื่อว่าเหวินจวิ้นเป็นเพื่อนกัน แต่ยามที่พี่วอนอูคนนั้นลูบหัวของพี่จวิ้นเขากลับมองจ้องไปที่อีกคนแล้วกำปากกาเสียจนแน่นไปหมด ประเด็นคือตัวเขากับพี่เหวินก็ไม่รู้จักกันด้วยสิ

     "อ๊ะ!"

     อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเผลอมองพี่จวิ้นมากเกินไปคนที่ชื่อว่าวอนอูที่อยู่ข้างๆถึงได้สะกิดพี่จวิ้นให้หันมามองเขา

     .....ชิบหายละ....

     ได้เพียงคิดในใจก้มหน้าหลุบต่ำลงด้วยเพราะพี่จวิ้นกำลังเดินมาหาเขา แถมยังนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอีก

     ....แว่นมาหลุดอะไรตอนนี้ว่ะ...

     ซวยซ้ำซวยซ้อนเมื่อแว่นที่อยู่ติดตาล่วงลงไปที่โต๊ะ แถมยังไม่ทันหยิบขึ้นมาใส่ รุ่นพี่เหวินจวิ้นก็คว้ามันเอาไว้ก่อนเสียอีกต่างหาก

     "ถอดแว่นแล้วก็หล่อดีนะเราอ่ะ ว่าแต่เรียนเอกจีนใช่ไหม"

     เพราะไม่เห็นว่าผมจะมีทีท่าเงยหน้าขึ้นไปชวนคุย พี่จวิ้นคนอัธยาศัยดีคนเดิมก็เอ่ยทักขึ้นมาเสียก่อน

     "ครับ.....พี่เหวินจวิ้น...."

     ผมพูดเสียงเบา เงยหน้าขึ้นไปอยากมองเขาแต่ก็กลายเป็นว่าต้องหรี่ตาลงเพื่อจับจุดโฟกัสหน้า แค่คิดสภาพตัวเองก็น่าสมเพชแล้ว

     "พี่ว่าพี่คืนแว่นให้เราดีกว่า" 

     ไม่พูดเปล่า พี่จวิ้นยังสวมแว่นให้กับเขาอีกต่างหาก มือเล็กๆนั่นปล่อยสัมผัสที่ขมับของผมเบาๆก่อนจะยิ้มให้ผมที่มองชัดขึ้นทันตา

     ....ไม่เคยคิดเลยว่าจะยิ้มแล้วน่ารักขนาดนี้....

     ได้เพียงหวีดร้องในใจทั้งยังอ้าปากค้างด้วยความตกใจกับความน่ารักของอีกคน

     "นี่ช่องทางติดต่อพี่ เรามีเรื่องอะไรเราก็ทักมาปรึกษาพี่ได้นะ....น้องมยองโฮ"

     วันแรกที่เราคุยกัน ทุกอย่างดูเพอร์เฟ็ค  ไม่พอรุ่นพี่เหวินจวิ้นฮุยคนนั้นยังเป็นฝ่ายปล่อยตัวให้เขาเข้าหาง่ายๆอีก

     ....ดีใจจัง....

     (2)

     เหมือนชีวิตเปลี่ยนผัน ตั้งแต่วันนั้นทุกช่วงเวลาในชีวิตก็กลายเป็นว่าแทบจะมีรุ่นพี่เหวินจวิ้นฮุยอยู่ในแทบทุกช่วงเวลาของเขา

     "พี่จวิ้นตื่นแล้วเหรอครับ"

      ผมเอ่ยถามพี่จวิ้นออกไปเมื่อเห็นว่าพี่จวิ้นขยับตัวลุกจากเตียง ผมสีน้ำตาลอ่อนของเขายุ่งเหยิงไปหมด เขาหรี่ตามองผมด้วยความง่วงงัน

     "อืม~แล้วก็จานอนต่อแล้ว~"

     พี่เขาตอบผมเสียงยานคางก่อนที่จะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ผ้าห่มสีขาวถูกดึงขึ้นคลุมพี่เขาไปยันหัว

     "ตื่นเถอะครับพี่จวิ้น"

      ผมเดินไปหาอีกคนที่มุดตัวอยู่ภายใต้ผ้า นั่งลงข้างๆเตียงนอนนุ่ม ใจนึงก็อยากจะดึงตัวพี่เขาออกมาจากผ้า ถ้าไม่ติดว่าทั้งเนื้อทั้งตัวพี่แกจะมีแค่กางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียว

     "นอนก่อนสิ"

     ไม่พูดเปล่าพี่จวิ้นยังดึงตัวผมลงไปนอนด้วย  กอดผมแน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งยังหลับตาพริ้มจนผมอดไม่ได้ที่จะมือขึ้นสัมผัสใบหน้าเนียนนั่นเบาๆ

     อืดดดดดด~

     โทรศัพท์ของพี่จวิ้นสั่นขึ้น ผมเอื้อมมือไปหยิบมันแล้วส่งให้เขา ชื่อที่ปรากฏอยู่หน้าจอมันทำให้ผมอารมณ์เสียเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

     "เย็นนี้พี่ว่างครับ เดี๋ยวไปหานะ"

     คนพี่พูดตอบผู้หญิงในสาย ผมทำได้เพียงนั่งฟังคำพูดแบบนี้ไปเท่านั้น เขาไม่เคยจะเกรงใจผมเลย ไม่ว่าเขาจะอยู่กับผมในสถานการณ์ไหน จะอยู่เฉยๆหรือแม้แต่มีอะไรกัน...ทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนี้โทรมาเขาก็จะเสียงหวานออดอ้อน แม้จะอยู่ต่อหน้าผมก็ตาม

     "ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะ พี่บอกแล้วไงว่าเธอไม่มีค่าสำหรับพี่น่ะ คนนี้เป็นคนสุดท้าย พี่เลิกกับทุกคนเพราะมยองโฮเลยนะ พี่แค่เอาเธอไว้บังหน้า ไว้พี่พร้อมพี่จะบอกทุกคนเองนะครับ"

     พี่จวิ้นพูดจบก็หอมแก้มผมเบาๆ ยิ้มให้ผมก่อนจะหยิกแก้มผมด้วยใบหน้าน่ารักๆนั่น

    "ครับ....มยองโฮเชื่อพี่นะ อย่าทำให้มยองโฮเสียใจนะ"

     ....อย่าทำให้ผมเสียใจด้วยสถานะที่ไม่ชัดเจนของเราเลย....

     (3)

     "ทำไมพี่ทำแบบนี้"

     ผมเอ่ยถามเสียงสั่น ผมมาหาพี่จวิ้นที่บริษัท ในวันนี้ในวันนี้ที่เป็นวันเกิดของผม วันที่พี่จวิ้นบอกว่าจะมีเรื่องมาเซอร์ไพรส์ผม แต่สิ่งที่ผมได้มัน.....

     "มยองโฮ ฟังพี่ก่อนสิ"

     พี่จวิ้นลุกจากเก้าอี้เดินตามผมพลางใส่เสื้อพลาง  รีบตามผมที่เอาแต่เดินจ้ำเอาจ้ำเอา ผมไม่รู้ว่าผมจะต้องรอฟังเขาทำไมในเมื่อสิ่งที่ผมเห็นมันก็เพียงพออยู่แล้ว เพียงพออยู่เพียงพออยู่แล้วว่าเขากำลังาะทำกันแบบไม่แคร์ฟ้าดิน แต่เพราะพี่จวิ้นเอ่ยขอร้องผมมันเลยทำให้ผมผ่อนแรงเดินลง

     ....ผมนี่มันโง่จริงๆ.....

     "มยองโฮ ฟังพี่ก่อนนะ พี่ไม่เคยคิดจะทำ เธอเองต่างหากที่เสนอตัวให้พี่"

     "แต่พี่ก็ไม่ปฏิเสธเธอ"

     "พี่กำลัง----"

     "พี่ไม่เคยเห็นใจผมเลย!! พี่รู้ไหมว่าผมต้องเจ็บปวดแค่ไหนเวลาที่พี่อยู่กับผมแล้วพี่อ้อนเธอ ทั้งที่มืทั้งที่มือคู่นี้ของผมมันกอดพี่อยู่!!"

     ไม่รอให้เขาพูดจบผมก็พูดสิ่งที่อัดอั้นตันใจออกไปหมด ดันตัวพี่จวิ้นออกห่างก่อนที่จะเดินหนีเขาอีกครั้ง

     "มยองโฮ อย่าไปนะ มยองโฮเป็นสิ่งมีค่าเดียวของพี่....ได้โปรด"

     พี่จวิ้นรีบวิ่งมากอดผมเอาไว้ น้ำตาของเขาไหลออกมาจากดวงเนตรหวานจนเปียกหลังของผมไปหมด

     "แต่พี่ไม่ได้เป็นสิ่งมีค่าของผมอีกแล้ว"

     .....ผมจะไม่รักใครอีกแล้ว......
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
   "ประธานคะ!"

     เลขาส่วนตัวของผมเอ่ยเสียงดังลั่นเมื่อผมเอาแต่เหม่อลอย สติของผมกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์หลังจากที่เผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

     "ว่าอะไร"

     ผมเอ่ยถามออกไป แต่เมื่อเอ่ยออกไปแล้วจึงเห็นว่าภายในห้องที่อยู่นั้นมันเป็นห้องประชุมเสนอโปรเจคงานใหม่ และมันกำลังเงียบกริบ

     "โปรเจคงานนี้ผ่านไหมครับ"

     โชคยังดีที่ได้รับโปรเจคมาพอจารณาก่อนหน้านี้เลยพอถูๆไถๆอนุญาติไปได้ หมิงฮ่าวพยักหน้ารับรู้เชิงอนุญาติก่อนจะบอกให้เลิกประชุม

     "ประธานคะ คุณจองฮันพี่ของภรรยาคุณมารอที่ห้องสักพักแล้วนะคะ เห็นว่ามีเรื่องจะคุยด้วย"

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น