All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 87 : [Mingyu x Jun] - Dangerously (Special)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    4 ก.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Dangerously (Special)

     ในห้องนอนยามวิกาล นานเพียงใดแล้วนะที่ไม่ได้พบใบหน้าของแวมไพร์ตัวสูงแม้เพียงปลายจมูก ไม่ได้พบแม้เพียงเงา และนานเพียงใดแล้วนะที่รู้สึกคิดถึงและอยากเจออีกฝ่ายมากถึงเพียงนี้
   
     มุนจุนฮวีถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างไม่อาจเข้าใจ ดวงเนตรสวยมองเพดานห้องมืดสนิทที่มีเพียงเเสงจันทร์สีอ่อนสาดส่องเข้ามาเช่นวันนั้นที่เคยได้อยู่กับพ่อแวมไพร์ตัวสูง ทั้งที่อีกฝ่ายเกือบสังหารตนท้้งยังทำให้ตนเจ็บปวด.....แต่หัวใจดวงน้อยกลับคิดถึงใบหน้าและอ้อมกอดเย็นเยียบนั่น

     "คิดอะไรเนี่ยจุนฮวี"

      คนตัวขาวส่ายหัว ยกผ้าห่มที่กองอยู่บนปลายขาขึ้นมาห่มก่อนที่จะหลับตาลง นี่มันก็แค่อีกวันแห่งความคิดถึงเท่านั้น และเมื่อตื่นมา จุนฮวีก็จะผ่านความคิดถึงนี่ไปได้อีกครั้ง

      ท่ามกลางความมืดสนิท เสียงลมแผ่วๆพัดเข้ามาในห้องจนหูได้ยินเสียง เสียงผ้าม่านผืนสวยปลิวไสวดังเข้ามาในโสตประสาทที่กำลังจะปิดสนิท พร้อมเสียงกระซิบที่ข้างหู

      "คิดถึงเหรอ"

      ท่ามกลางความเงียบจนได้ยินเสียงหายใจ จุนฮวีลืมตาพลันเมื่อได้ยินเสียงนั่นข้างหู เสียงนุ่มทุ้มเย็นเยียบปนความขี้เล่นในเนื้อเสียง.....เสียงของพ่อแวมไพร์มินกยู

      "ชู่ววว~ไม่พูดเสียงดังนะ ดึกปานนี้แล้ว หูผมมันได้ยินเสียงดีมากกว่าปกติ"

     ในยามที่กำลังจะอ้าปากพูดด้วยความดีใจ นิ้วเรียวนั่นก็ยกขึ้นมาแตะที่ปากเอาไว้ก่อนพร้อมคำพูดเอ่ยบอกให้ระวัง คนตัวขาวพยักหน้ารับคำก่อนที่จะดันตัวขึ้นมาจากเตียงนุ่ม

     "แปลกดีนะจุนฮวีเนี่ย คนที่ไหนเขาคิดถึงแวมไพร์กัน"

     ดวงเนตรสีน้ำตาลเข้มอบอุ่นจ้องมองพร้อมเสียงหัวเราะเล็กๆในลำคอ  มุมปากกำลังยกยิ้มอย่างมนุษย์ แม้แต่ในแววตานั่นก็กำลังยิ้มจนน่ามองไปหมด

     "จุนไม่ได้คิดถึงแวมไพร์ แต่จุนคิดถึงคุณมินกยูต่างหาก"  มินกยูทำหน้าประหลาดใจ

     "ไม่กลัวโดนทำร้ายอีกหรือไง"

     เอ่ยถามพลางก็ยกมือจับไปใบหน้าและผิวสวยเนียนละเอียดอย่างเบามือและหวงแหน

     "คุณไม่ทำร้ายจุนหรอก"

    จุนฮวีพูดพลางมือเล็กนั่นก็จับไปที่มือใหญ่ของอีกคน และบังคับมันเลื่อนมาที่ลำคอขาวของตนเองในขณะที่มืออีกข้างก็เอื้อมไปจับที่ใบหน้าของอีกคน

     "เพราะถ้าคุณทำลง ยามนี่จุนคงกลายเป็นเพียงซากศพแห้งๆที่ไม่มีเลือดในร่างกาย"

     มินกยูยกยิ้มร่า มือข้างที่ว่างอยู่จับมือคนตัวขาวออกจากใบหน้า มืออีกข้างที่อยู่ที่ลำคอก็ขยับต้านแรงกระจิดจ๋อยให้เลื่อนไปที่ไหล่เล็กก่อนที่จะจับให้คนที่นั่งอยู่โน้มตัวเข้ามาใกล้เช่นเดียวกับตัวเองที่โน้มตัวเข้าไปหา

     มนุษย์ตัวน้อยตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อพ่อแวมไพร์ตัวสูงประกบริมฝีปากแนบชิดอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาในโพรงปากเล็กโดยที่จุนฮวีไม่มีโอกาสได้ปิดปากด้วยซ้ำ มันคือจูบที่รุนแรงหากแต่มันกลับน่าหลงไหล

     ฟันคมของอีกคนกัดลงที่ริมฝีปากเล็กยามผละออกก่อนที่จะประกบจูบอีกครั้ง ในครานี้มันเป็นจูบหอมหวานที่ปนด้วยคาวเลือด มือใหญ่เริ่มอยู่ไม่สุขในครานี้ เริ่มจะละลาบละล้วงเข้าไปใต้สาบเสื้อเช่นเดียวกับมือขาวบางทีก็พยายามจะปัดอย่างสะเปะสะปะ

     "จุนพูดถูก ผมทำร้ายคุณไม่ลงจริงๆ"

    แวมไพร์ตัวสูงพูดพลางยกยิ้ม แลบเลียคราบเลือดที่ติดอยู่มุมปากของอีกคนเบาๆจนเจ้าคนตัวน้อยที่หลับตาแน่นและตัวสั่นอย่างน่ารักน่าชัง

     "แต่ทำให้เจ็บที่อื่นก็ไม่แน่นะครับ"

      .

      .
 
      .

      .

      ในบางที ความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิตสองสิ่งก็ไม่จำเป็นต้องนิยามมันเป็นคำพูด เพราะในบางครั้งพวกเขาทั้งสองก็แค่มีความสุขเวลาอยู่ด้วยกัน

      "เบาเสียงหน่อยสิจุน เสียงดังเกิดไปแล้วนะ"

      "ก็เจ็บ----อื้อ~!"

      "ไม่ชอบเหรอ"

      ".....ชอบ"

 By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #274 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 17:14

    แง้ น่ารักกกก เขินตอนท้ายแรงมากกก >//////<

    #274
    1
    • #274-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 87)
      4 กรกฎาคม 2562 / 22:11
      มุมิ๊ปนเถื่อนนิดๆ555
      #274-1
  2. #273 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 08:56

    คิม​ มินกยู​ แกทำไรลูกฉานนนนน​ 55555555

    #273
    1
    • #273-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 87)
      4 กรกฎาคม 2562 / 09:00
      ก็ของเขา555
      #273-1