All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 80 : [Mingyu x Jun] - Dangerously (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    26 พ.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Dangerously (1)

     เปลือกตาบางขยับข่มตาเมื่อแสงแดดตัวดีกำลังส่องมาที่ใบหน้าของตนเอง แต่ยังไม่ทันให้ได้รำคาญมากนัก มือหนาที่ขาวซีดก็รูดผ้าม่านสีน้ำเงินเข้มให้ปิดช่องหน้าต่างอันแสนน่ารำคาญด้วยความเบามือ

      "ฮื้อ~"

      เสียงครางในลำคอของคนบนเตียงดังขึ้นท่ามกลางห้องเงียบ คงเพราะเสียงรูดม่านที่รบกวนเวลาการนอน

      มือขาวซีดไร้สีเลือดเย็นเยียบค่อยๆลูบลงบนกลุ่มเส้นผมนุ่มดังไหมสีดำสนิทอย่างเบามือ

      "ตื่นเร็วนะเนี่ย"

      เสียงทุ้มเอ่ยทักก่อนเมื่อเห็นว่าเปลือกตาบางค่อยๆขยับลืมจนปรากฏลูกแก้วสีสวยด้านในนั้น ต่างจากคนที่พึ่งตื่นอันกำลังลุกลี้ลุกลนขยับตัวลุกขึ้นนั่งและถอยหลังหนีอย่างทันควัน

     หากแต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นนั่งดีนัก คนที่ยืนอยู่ข้างเตียงเมื่อครู่ก็โถมตัวเข้าใส่อีกครา มือทั้งสองข้างของคนตัวเล็กกว่าโดนมือใหญ่จับแน่นและกดจมลงไปกับเตียงนุ่มพร้อมร่างทั้งร่างที่ขึ้นมาคร่อมคนตัวขาวเอาไว้

     ใบหน้าคมคายค่อยๆโน้มลงมาใกล้ จุนฮวีหลับตาแน่นไม่ยอมลืมด้วยความกลัว ตัวสั่นระริกเป็นลูกแมวตกน้ำ

     ทั้งที่ตัวของคนตัวสูงกว่าเย็นเฉียบและซีดขาวเหมือนศพ หากแต่ลมหายใจที่รดต้นคอของจุนฮวีอยู่กลับอุ่นร้อนเสียจนอดขนลุกไม่ได้

     แผลบ~

     ลิ้นร้อนแลบเลียที่คอขาวเนียนไปทีหนึ่ง มือบางกำแน่นเกร็งไปทั้งร่าง จนคนที่เป็นฝ่ายกระทำหัวเราะในลำคอออกมา

     "กลัวเหรอ? ขอโทษทีนะ"

     เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอก มือที่กำข้อมืออยู่เลื่อนขึ้นเป็นกุมมือของจุนฮวีเอาไว้ มืออีกข้างก็เลื่อนขึ้นไปลูบที่แก้มนิ่มเบาๆ

     "จุนฮวี ลืมตา"

     เพราะความกลัวหรือเพราะอะไรก็ตาม หากแต่จุนฮวีก็ลืมตาขึ้นมามองอย่างเสียไม่ได้ ลูกแก้วสีสวยในดวงเนตรไหวสั่นอย่างหวาดกลัว เพราะภาพที่เห็นเมื่อวานยังคงติดตา ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ทำอะไรตนก็ตาม

     "แขน ไม่เจ็บแล้วใช่ไหม?"

     เสียงทุ่มนั่นเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มที่ช่างดูเป็นมิตร จุนฮวีไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงหันหน้าเข้าหาแขนข้างที่บาดเจ็บของตัวเองก่อนที่จะเบิกตากว้าง.....บาดแผลเหวอะหวะที่ทำให้จุนฮวีเสียเลือดจนเกือบตายเมื่อวาน บัดนี้ไม่หลงเหลือแม้แต่ร่องรอย

     "เกิดอะไรขึ้น?"

     เสียงหวานเอ่ยถามอย่างใครรู้และตกใจในขณะเดียวกัน คนตัวสูงที่คร่อมตัวจุนฮวีอยู่ไม่ตอบ ยกมือข้างที่ลูบแก้มของจุนฮวีขึ้นมา พลันเล็บตัดสั้นก็ยาวขึ้นเหมือนครั้งที่จุนฮวีเคยได้เห็น และแววเนตรสีแดงที่เรืองวาบแวบหนึ่งจนจุนฮวีชะงักไป

     "ก็อยากรู้ไม่ใช่เหรอ?"

     ว่าจบปลายเล็บยาวก็จิ้มลงที่แก้มขาวเนียน จุนฮวีเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ครั้นจะยกมือขึ้นมาปัดออก เจ้ามืออีกข้างของอีกสิ่งมีชีวิตหนึ่งก็คว้ารวบเอาไว้

     "ผะ....ผมเจ็บ"

     ยามที่จุนฮวีร้องออกมา ปลายเล็บนั้นก็ถูกละออกไปจากใบหน้า แต่กลับถูกส่งเข้าสู่ปากของอีกคนแทน ก่อนที่มือข้างนั้นจะกลับสู่สภาวะปกติ

     ยังไม่ทันให้จุนฮวีเอ่ยถามหรือแสดงท่าทีตกใจอะไรให้มากขึ้น ใบหน้าคมก็โน้มเข้ามาหา ก่อนที่ปลายลิ้นร้อนจะแลบเลียรอยแผลที่ถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมือของตนเอง.....ก่อนที่รอยแผลนั่นมันจะหายไป

     "เลิกกลัว แล้วไปกินข้าวกัน"

     มือข้างที่กุมมือของจุนฮวีเอาไว้บังคับให้แขนของจุนฮวีขึ้นมาพาดคอของตนเองเช่นเดียวกับอีกข้าง และเมื่อจุนฮวีทำตาม มือนั่นก็ย้ายไปอยู่ใต้สะโพกกลมมนและค่อยๆยกคนตัวขาวขึ้นมา

     จุนฮวีไม่อาจขัดขืน ด้วยเพราะไม่รู้จะขัดขืนอย่างไร อีกฝ่ายเป็นใครก็ไม่รู้จัก ทั้งยังเป็นตัวประหลาดที่แทบจะคาดไม่ถึงอีกเสียด้วยซ้ำ

     คนตัวสูงค่อยๆวางจุนฮวีลงบนเก้าอี้อย่างเบามือ ไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มบนใบหน้าแล้วเดินไปหยิบจานอาหารสไตล์อาหารเช้าอิตาเลียนมาวางไว้ให้พร้อมนมอุ่นๆ

     "คุณมีชื่อไหม?"

     "มินกยู"

     เสียงทุ้มนั่นตอบทันควันพลางหยิบบางอย่างออกมาจากตู้เย็นที่เย็นเฉียบเสียจนมีควันลอยออกมา

     "ผมนึกว่าคุณจะฆ่าผมเสียอีก"

     มินกยูหัวเราะในลำคอพลางเทของเหลวสีแดงเข้มเหนียวหนืดลงบนแก้วทรงสูง ทำเอาจุนฮวีต้องหลบสายตาในการมองมันก่อนที่จะไม่อยากทานอะไรไปมากกว่านี้

     "ทำไมถึงช่วยผม?"

     เป็นคำถามที่ทำให้มืออันกำลังจะยกของเหลวนั่นขึ้นดื่มหยุดชะงักและวางมันลงที่เดิม มินกยูยกยิ้มก่อนที่จะขยับขาก้าวมาหจุนฮวีที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ขายาวๆค่อยๆย่อลง ข้างหนึ่งยันไปกับพื้น พลางมือนั่นก็เอื้อมคว้ามือข้างหนึ่งของจุนฮวีมาจุมพิตเบาๆ

     "คิดใหม่ เพราะหลังจากเลือดแก้วนั้นลงไปอยู่ในท้องของผม เลือดของจุนฮวีจะเป็นของว่าง"

     คนตัวขาวสะดุ้งสุดตัว เรียกรอยยิ้มใสซื่อที่แสนจอมปลอมจากสิ่งมีชีวิตชื่อมินกยูได้เป็นอย่างดี

     "กินเสร็จก็อยู่ในนี้อย่าออกไปไหน แผลคุณหายแล้วแต่เลือดบนเสื้อของคุณมันสัมผัสเลือดของพวกผม มันทำให้กลิ่นฟุ้งไปหมด เดี๋ยวผมออกไปซื้อเสื้อผ้ามาให้"

     จุนฮวีพยักหน้ารับอย่างไม่อาจขัดขืนก่อนที่มินกยูจะเดินออกไปด้านนอกประตูห้อง และยามที่จุนฮวีลองเปิดดูก็พบว่ามันถูกล็อคจากด้านนอก เลยจำใจต้องเดินกลับมานั่งกินอาหารที่โต๊ะต่อ ใช้เวลาเพียงน้อยก็กินไม่ลงอีกเพราะกลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาแตะจมูกตลอดเวลา

     "มินกยูเนี่ยนะ มีของดีไม่เคยบอกเพื่อนตลอดเลย"

     เสียงใครบางคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ก่อนที่สติของจุนฮวีจะดับวูบไป

By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #251 kundaneilllll (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 05:53
    อ้ากกกต่อจริงๆด้วยย มุนจุนลูกกหนูอยู่ท่ามกลางแวมไพร์อ่ะลูกก
    #251
    1
    • #251-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 80)
      27 พฤษภาคม 2562 / 05:55
      มุนจุนฮวีผู้น่ารัก มีแต่คนแย่งงงง
      #251-1
  2. #250 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:55

    ใครรรรร​ ใครอีกกกก​ ใครมันจะพาเอาตัวจุนไปอีกกกก

    #250
    1
    • #250-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 80)
      27 พฤษภาคม 2562 / 05:04
      ใครน้าาาาาาา
      #250-1
  3. #249 Kanittha__ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:13
    ตัดจบได้แบบ.. ค้างมากจ้าาา😭
    #249
    1
    • #249-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 80)
      26 พฤษภาคม 2562 / 21:22
      แหะ ค้างๆไว้จะได้อยากอ่านต่อไงคะ^^
      #249-1