All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 8 : [Minghao x Jun] - Buy/Sell (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีเจตนาทำให้ศิลปินเสียหาย
มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Buy/Sell (3)

     ยามที่ประตูห้องเปิด ไอเย็นจากในห้องด้วยเครื่องปรับอากาศอุณหภูมิกำลังพอเหมาะก็พัดแผ่มาปะทะใบหน้า....แต่มันไม่ได้ช่วยให้คนที่เข้ามาใจเย็นลงได้เลยแม้เพียงนิด

     "นี่มันอะไรกัน----?!"


     เสียงห้าวเอ่ยเย็นเยียบยามเห็นบุคคลที่อยู่ในห้องทั้งสองคน! สองคนโดยที่คนของเขานอนตักอีกคนอยู่ แถมเสื้อสีขาวบางๆนั่นยังถกขึ้นเล็กน้อยอีก แล้วไหนจะกางเกงสีดำตัวเล็กที่สั้นเสียจนปิดไม่ได้แม้เพียงขาเนียนๆนั่นอีก!!


     "มึงมาทำไรที่นี้!"

  

        ไม่พูดเปล่า มือข้างหนึ่งกระชากคอเสื้อของคนได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนให้ออกมาห่างจากอีกคนที่กำลังขยี้ตางัวเงียคล้ายพึ่งตื่นนอนทั้งยังสะบัดหัวเล็กๆเพื่อไล่อาการปวดหัวก่อนหน้าให้ออกไป


    "เสียงดังอะไรกันอ่า~?"


     อีกคนที่พึ่งลืมตาขึ้นมาได้เอ่ยถามด้วยความไม่รู้แต่เพียงแค่ครู่เดียวก็ได้รับคำตอบที่ทำให้ตื่นเสียเต็มตา


     พลั่ก!!


     หมัดหนักๆของชายนามสวี่หมิงห่าวถูกเหวี่ยงออกไปประทับหน้าของอีกคนเสียจนเลือดซึมออกมาที่มุมปาก


     “กูบอกว่าไม่ให้มึงมาไม่ใช่เหรอสัสมิน!”


     พูดพร้อมสีหน้าโกรธจัดเย็นยะเยือกด้วยความโมโหและไม่พอใจ คนถูกหาเรื่องไม่ได้โต้ตอบทำเพียงเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วยกยิ้มออกมาเท่านั้น


     “กูก็ไม่ได้บอกว่ากูจะไม่มานี่ หมิงฮ่าว”


     พูดจากวนประสาทและจ้องหน้าเพื่อนอารมณ์ร้อนตรงหน้า กวนประสาทอีกฝ่ายจน หมิงฮ่าวทำท่าจะต่อยอีกครั้ง


     “หยุดนะน้องหมิง”


     จุนลุกจากเตียงเดินเข้าไปขวางระหว่างชายทั้งสองคน ดันตัวหมิงฮ่าวให้ออกห่างแล้วหันไปดูน้องชายอีกคน


     “มินกยู...เจ็บไหม?”


     จุนเอื้อมมือไปแตะมุมปากที่มีเลือดซึมออกมา ถามด้วยสีหน้ากังวลในขณะที่อีกคนส่ายหน้าแถมยังยื่นมือมาอังหน้าผากของคนตัวเล็กเบาๆ


     “เท่าไหร่ล่ะ?”


     หมิงฮ่าวถามทั้งสองคนที่มายืนเป็นห่วงเป็นใยกันกันต่อหน้าเขาด้วยเนื้อเสียงไม่พอใจอย่างที่สุด


     “อะไรคือเท่าไหร่เหรอ?”


      จุนหันกลับมาหาหมิงฮ่าว มองหน้าอีกคนด้วยความไม่เข้าใจ


     “หึ แกล้งโง่หรือไง ทั้งแต่งตัวแบบนี้แล้วไหนจะท่าทางแบบนี้อีก ผมจ่ายไปขนาดนั้นพี่ยังไม่เคยทำให้ผมเห็นเลย"


     นอกจากจะพูดจาร้ายๆใส่แววตานั่นยังเหยียดเสียจนคนโดนว่าจุกไปหมด จนน้ำตาใสๆรื้นขึ้นมาที่หางตา


     "สัสหมิง มึงว่าพี่เขาเกินไปแล้วนะ!"


     มินกยูกำลังจะเดินเข้าไปใกล้อย่างหาเรื่องแต่คนัวเล็กตรงหน้ากลับจับมือของอีกคนไว้ก่อนที่จะได้ก้าวเข้าไปใกล้


     "พอเถอะ มินกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่คุยกับน้องหมิงเอง" 


     คนตัวเล็กพูดเสียงเบาคล้ายกับว่าเอ่ยอยู่ในลำคอ แต่แววตาและแรงบีบที่มือนั่นทำให้รู้ว่าอีกคนต้องการให้เรื่องนี้จบเร็วที่สุด


     "ครับ พี่ก็อย่าลืมกินยาล่ะ"


     ทั้งที่พูดกับคนตรงหน้าแต่แววตากลับจ้องไปที่หมิงฮ่าวที่กำลังทำหน้างง เมื่อคนพี่พยักหน้ารับแล้วมินกยูก็ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป


     "น้องหมิง เราจะคุยกันดีๆสักวันไหม?"


     ช้อนตาขึ้นมองอีกคนทั้งที่น้ำตายังคลอหน่วย ก่อนที่จะโถมตัวเข้ากอดอีกคนแล้วซุกหน้าลงไปที่อกกว้าง


     "ฟังพี่อธิบายก่อนได้ไหม?"


     จุนเอ่ยเสียงอู้อี้แถมยังกอดอีกคนแน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งที่หมิงฮ่าวจะพยายามแกะมือนั่นออกเสียด้วยซ้ำ


     "ทำไมตัวร้อน?"


     หมิงฮ่าวถามอีกคนที่อยู่ในอ้อมกอด ความร้อนจากตัวอีกคนทำให้เขารับรู้ได้ขนาดนี้คงอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่น้อย


     "ผมถาม ก็ตอบ"


     ทำเสียงเย็นใส่ด้วยความเคยชิน ขู่อีกคนเล็กๆเสียจนรู้ได้เลยว่าคนในอ้อมกอดสะดุ้งด้วยความตกใจ


     "พี่ป่วย"


     ตอบมาสั้นๆเสียงสั่นระริกด้วยความกลัว จนทำให้หมิงฮ่าวต้องค่อยๆดันอีกคนออกห่างตัว


     "แล้วทำไมไม่บอกผม โทรไปหามิงมันทำไม"


     "ก็หมิงไม่รับสายพี่"


     จุนมองหน้าอีกก่อนที่จะหอมแก้มน้องตรงหน้าตนเบาๆ ทั้งยังมอบจูบแผ่วเบาให้อีกคน


     "อยากเหรอ? หรือว่าสำนึกขึ้นมาว่าทำหน้าที่ไม่คุ้มกับค่าผมจ่ายไปน่ะ"


     อีกคนหน้าเจื่อนลงทันทีที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นจากอีกคนแต่ก็ทำได้เพียงกลืนความรู้สึกขมขื่นลงคอเท่านั้น


     "ทำไม?"


     เอ่ยเสียงแผ่ว ก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองหน้าอีกคน ทั้งที่เขาต้องการแสดงออกถึงความรัก แต่ทำไม.....


     "ซอ มยองโฮ ยังจำได้ไหม"


     จุนเงยหน้าขึ้นมาหาหมิงห่าวที่พูดชื่อคนคนนึงที่เขารู้จักขึ้นมา


     "ผมไง"


     จุนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่อีกคนยกยิ้มสมเพช


     "อธิบายมาสิ อยากอธิบายนักไม่ใช่เหรอ"


     "คือ...ตอนนั้นพี่...."


     ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงอีกแล้ว เหมือนร่างกายไม่สามารถขยับได้ เหมือนถูกตรึงเอาไว้ด้วยความผิดที่ตัวเองก่อ


     "มันคือความผิดพลาด....พี่ไม่ได้ตั้งใจ"


     แค่เพียงพูดจบหมิงฮ่าวก็ผลักอีกคนลงไปบนเตียง ก่อนจะขยับตัวขึ้นไปคร่อมอีกฝ่าย


     "หมิงฮ่าว ปล่อยพี่นะ"


     อีกคนพยายามดิ้นแต่หมิงห่าวไม่ได้ฟัง มือของอีกคนจับข้อมือของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น


     "พี่ป่วยอยู่นะหมิง ฮึก"


     หนึ่งคนสะอื้นไห้ ส่วนอีกคนกลับยิ้มด้วยความพอใจ หมิงฮ่าวหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนที่จะพูดประโยคที่ทำให้อีกคนแทบอยากหายไปจากที่นี่


     "คิดสะว่าเหตุการณ์ต่อไปนี้ เป็นความผิดพลาดและไม่ได้ตั้งใจของผมละกันนะ"


By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #11 jah_468 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 14:06

    มินช่วยพี่จวิ้นด้วย ขอให้ทันด้วยเถอะ

    #11
    1
    • #11-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 8)
      14 กันยายน 2561 / 17:23
      ถ้าเป็นนี่จะเอาคืนหมิงค่ะ //ยิ้มร้ายย
      #11-1
  2. #10 Inthewinter (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 16:26
    หมิงจะทำอะไร!! อย่าาา พี่จุนหนีไป๊! มินกยูช่วยพี่จุนด้วยยยยย
    #10
    1
    • #10-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 8)
      13 กันยายน 2561 / 17:10
      ขอให้ช่วยทันทีเถ๊อะ!
      #10-1