All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 76 : [Wonwoo x Jun]- Two of Us (12)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    13 พ.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Two of Us (12)

     3 เดือนผ่านไป

     ตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมา มุนจุนฮวีและจอนวอนอูได้พูดคุยกันมากขึ้น ได้เจอกันมากขึ้นและได้รู้จักกันมากกว่าที่เคยเป็น เวลาที่ผ่านไปช่างเร็วเหลือเกิน ตอนนี้กลุ่มของจุนฮวีกับกลุ่มของรุ่นพี่วอนอูก็สนิทกันมากขึ้นเช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของจอนวอนอูและมุนจุนฮวีที่มีต่อกันมากขึ้นเช่นกัน

     "ปล่อยสะที~"

     เสียงของจีซูเอ่ยยานคางอย่างเบื่อหน่ายและดีใจที่ได้ออกจากห้องเรียนอันแสนน่าเบื่อเสียที

     ยามที่ก้าวขาออกมาจากห้องเรียนก็เจอกับพี่หน้านิ่งที่ยืนอยู่ทางด้านหน้าห้องเรียนของตน

     "เป็นไงเรียนเหนื่อยไหม?"

     เพราะเป็นอันรู้กันดีว่ารุ่นพี่วอนอูและรุ่นน้องมุนจุนฮวีอยู่ในสถานะคนคุยกันอยู่ เพื่อนๆของจุนฮวีเลยเลือกที่จะเดินออกไปก่อนอย่างไม่อยากเป็นก้างขวางคอ

     "ไม่เหนื่อยครับ แต่น่าเบื่อมากกว่า"

     มุนจุนฮวีพูดพร้อมยู่ปากน้อยๆดูน่ารักน่าชัง รุ่นพี่วอนอูยกมือขึ้นมาลูบหัวน้อยๆก่อนที่จะยิ้มให้และเอ่ยปากถามต่อ

     "หิวหรือยังอ่ะ กินไรไหม?"

     "หิวแล้วครับ อยากกินบุฟเฟต์"

     ระหว่างที่คุยกัน รุ่นพี่วอนอูก็หยิบของจากมือของรุ่นน้องมาถือไว้ให้อย่างใจดี ก่อนที่มีอีกข้างอันว่างอยู่จะเลื่อนมาจับมือของจุนฮวีไว้และเดินไปพร้อมๆกัน

     "ไปแค่แถวๆนี้ก็ได้ครับ ผมยังไม่อยากนั่งรถ"

     "ครับน้องมุน"

     ร้านบุฟเฟ่ต์

     ทันทีที่มาถึงร้าน มุนจุนฮวีรีบนั่งก่อนเป็นคนแรก และยังไม่ทันได้ทำอะไรมุนจุนฮวีก็ลงมือสั่งอาหารแบบไม่ได้มองหน้าวอนอูเลยแม้แต่น้อย 

     "พอก่อนไหมครับ กินหมดเหรอ?"
     
     รุ่นพี่วอนอูยั่งปากที่กำลังพูดๆสั่งอาหารอออกมา มุนจุนฮวีชะงักน้อยๆก่อนที่จะยิ้มแห้งๆ ปิดเมนูเบาๆแล้วส่งคืนให้บริกร

     "ก็มีพี่วอนอูช่วยกินไงครับ"

     รุ่นพี่วอนอูยิ้มพร้อมหัวเราะน้อยๆ ยกมือชี้ที่ตัวเองด้วยแววตางงๆและขำกับคำพูดของจุนฮวี

     "ตัวพี่แค่นี้เอง จะไปกินหมดได้ยังไงครับ"

     จุนฮวีทำหน้าเด๋อด๋าเล็กๆ เพราะมันก็เป็นแบบที่รุ่นพี่วอนอูว่า พี่หน้านิ่งตัวบางกว่าจุนมาก แต่เรื่องไหล่กว้างและขนาดตัวก็ถือว่าตัวใหญ่ไม่น้อย แย่หน่อยตรงบางนี่แหละ

     ....เดี๋ยวนะ แบบนี้ก็เท่ากับพี่วอนว่าเราอ้วนอ่ะดิToT......

     จุนฮวีคิดอย่างเสียใจ แต่ทันทีที่อาหารมาความรู้สึกว่าตัวเองอ้วนก็หายไป และจุนฮวีก็ลงมือกินในแบบที่จอนวอนอูช่างรู้สึกเอ็นดู

     ....กินเก่งจัง....

     ยามที่ยั่งมองรุ่นน้องกินก็อดที่จะคิดไม่ได้ เมื่อเทียบความเร็วในการกินของตัวเองกับรุ่นน้องดูท่าคงจะกินไม่ทันเด็กตรงหน้าเป็นแน่

     ผ่านไปสักครู่หนึ่ง

     ตอนนี้ทั้งสองคนกินเสร็จแล้ว พี่หน้านิ่งและมุนจุนฮวีก็เดินไปจ่ายตังค์ ยามที่ควักกระเป๋าออกมาจ่ายตังค์ มันเรียกสีหน้าไม่พอใจจากจุนฮวีได้เป็นอย่างดี

     "ทำไมทำหน้างอขนาดนั้นอ่ะครับ?"

     เพราะเห็นหน้าตาไม่พอใจของจุนฮวี จอนวอนอูก็เอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย คนเด็กกว่าถอนหายใจน้อยๆแล้วเอ่ยปาก

     "ก็พี่จ่ายคนเดียวอ่ะ จุนกินเยอะกว่าอีก ให้ช่วยออกก็ไม่ให้ช่วย"

     จุนฮวีว่าอย่างเกรงใจพลางเดินไปที่รถพร้อมกับอีกคน รุ่นพี่วอนอูหันมายิ้มให้เล็กๆ

     "ไว้รอบหน้าค่อยเลี้ยงพี่ไงครับ"

      มุนจุนฮวีพยักหน้าอย่างพอใจก่อนที่จะขึ้นรถเพื่อกลับที่พักของตนเอง ทั้งสองนั่งคุยกันมาตลอดทางด้วยเพราะความสนิทที่มากขึ้น ใช้เวลาเพียงไม่นานเพราะวันนี้การจราจรไม่ได้ติดขัดมากนักก็สามารถเดินทางมาจนถึงคอนโดของพวกเขา

     หลังจากลงมาจากรถทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรกันมาก เข้าไปในลิฟต์พร้อมกัน กดที่อยู่ชั้นของตัวเอง นั่นเพราะบางที พวกเขาอาจจะรู้จักกันมากจนเพียงพอที่ใช้เพียงสายตาก็มองได้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรและควรปรับตัวเข้าหากันแบบไหน

     "เดี๋ยวพี่มานะครับ พี่ไปอาบน้ำแล้วจะไปเอาฮุยฮุยมาเล่นด้วย"

     หลังจากที่พี่วอนอูเดินมาส่งมุนจุนฮวีที่หน้าห้องก็เอ่ยปากบอกเรื่องประจำที่มาที่ห้องจุนฮวีทีไรต้องทำแบบนั้นตลอดเวลา นั่นคือการเอาน้องแมวที่แสนน่ารักมาเล่นกับเหมยเหมย....ลูกของจุนฮวี

     "ครับๆ แล้วเจอกัน"

     มุนจุนฮวีพูดพลางก็กดรหัสเข้าไปในห้อง เทอาหารให้แก่น้องแมวที่แสนน่ารักของตนเอง อาบน้ำครู่หนึ่งก็เดินออกมานั่งจมปักอยู่หน้าคอมเพื่อทำงาน 

     ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจนมุนจุนฮวีละมือจากงานที่ทำ บิดตัวไปมาไล่ความขี้เกียจน้อยๆก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูห้องให้แก่รุ่นพี่ที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

     "ดื่มอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมไปหยิบให้"

     เมื่อรุ่นพี่วอนอูเดินเข้ามาในห้องและปล่อยน้องแมวในมือให้ไปเล่นกับเหมยเหมยแมวเจ้าของห้องเป็นที่เรียบร้อย มุนจุนฮวีก็เอ่ยถามอย่างเป็นคนรับแขกที่ดี

     "ไม่ต้องหรอก น้องแมวไปทำงานเถอะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบเองก็ได้"

     รุ่นพี่วอนอูพูดพร้อมกับมือที่เอื้อมมาจับไหล่ของจุนฮวีเอาไว้และจัดการดันไหล่เจ้าเด็กตัวขาวให้ไปนั่งที่หน้าจอคอมเช่นเดิม

     "รู้จักห้องผมดีนะเดี๋ยวนี้ อีกหน่อยไม่ขอรหัสห้องผมเลยล่ะ"

     จุนฮวีพูดแซวพลางยกแก้วน้ำของโต๊ะคอมขึ้นมาดื่ม เคาะแป้นคีบอร์ดน้อยๆให้จอที่มืดสนิทสว่างขึ้นอีกครั้ง

     "้บอกพี่ก็ได้นะ เวลาพี่มาหาจุนจะได้ไม่ต้องเดินมาเปิดไง แต่พี่ไม่รับประกันตอนกลางคืนนะ"

     "ทำไมครับ? จะละเมอกดลิฟต์จากชั้น 7 มาหาจุนเหรอ"

     "ได้นะครับ บอกรหัสห้องมาเลยก็ได้ คืนนี้จะได้รู้ว่าพี่ละเมอจริงไหม"

     รุ่นพี่วอนอูพูดอย่างเจ้าเล่ห์ จนมือขาวๆนั่นตีไปที่ท่อนแขนของอีกคนไปทีหนึ่งพร้อมใบหน้าเขินอายเล็กๆ

     "ผมประชดเถอะ ยิ่งรู้แบบนี้ยิ่งไม่อยากบอก"

     จุนฮวีพูดพร้อมแยกเขี้ยวส่งให้รุ่นพี่ตรงหน้าที่กำลังยืนขำกับพฤติกรรมเด็กๆของจุนฮวีตัวน้อย รุ่นพี่จอนวอนอูก้มลงไปหอมแก้มรุ่นน้องที่กำลังจะลงมือทำงานเหมือนเป็นสิ่งแทนกำลังใจว่าให้สู้ๆ

     "พี่ไปรอที่โซฟานะ ตั้งใจทำงานนะครับ"

     "ครับพี่วอน"

     จากนั้นเราทั้งสองก็แยกไปอยู่คนละส่วนของห้อง อดคิดไม่ได้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่รุ่นพี่วอนอูเริ่มเข้าหาจุนฮวีมากขึ้น เข้าห้องกันบ่อยขึ้น จนจุนฮวีก็เลิกกลัวรุ่นพี่วอนอูไปเสียแล้ว

     คงจะตั้งแต่ตอนนั้น....ที่รุ่นพี่วอนอูเขียนโน๊ตแปะว่าจีบอยู่

     จุนฮวีส่ายหัวไล่ความคิดน้อยๆก่อนที่จะลงมือตั้งใจทำงานอีกครั้งหนึ่ง ยิ้มเล็กๆกับความคิดดีๆที่เข้ามาในหัว ความรู้สึกดีๆที่มีคนมานั่งร่วมห้องด้วยอีกคน ความรู้สึกดีๆที่ีพี่หน้านิ่งอยู่กับเขาแบบนี้

     หลังจากนั่งทำงานไปได้สักระยะ มุนจุนฮวีก็พบว่าตัวเองทำเสร็จเป็นที่เรียบร้อย และยามที่ัหันกลับไปมองอีกคนที่นั่งอยู่ด้านหลังก็อดไม่ได้ที่จะประทับรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า

     "พี่หน้านิ่งหลับสะแล้ว แถมเจ้าเหมยเหมยยังไปนอนพุงอีก"

     มุนจุนฮวีพูดพลางยู่ปาก เมื่อเห็นน้องแมวเหมยเหมยของตัวเองที่ขึ้นไปนอนบนตัวของรุ่นพี่วอนอูที่นอนหงายอยู่บนโซฟา ซึ่งกับเขาเจ้าแมวแสบไม่เคยคิดจะมาเฉียดด้วยซ้ำ มีก็แต่ตอนหิว

     "ดูสิฮุยฮุย แกโดนแย่งพ่อส่วนจุนก็โดนแย่งน้องเฉยเลย"

     จุนฮวีคว้าน้องแมวของคนบนโซฟาขึ้นมาอุ้มไว้แล้วเดินไปหาอีกคน ก่อนจะพูดกับน้องแมวน้อยอย่างน้อยอกน้อยใจ

     "แต่ก็น่ารักดีเนอะ"

     จุนฮวียิ้มยามที่เอ่ยออกมา ชะโงกหน้าไปมองหน้ารุ่นพี่วอนอูใกล้ๆพร้อมรอยยิ้ม

     ....มองได้ไม่มีเบื่อจริงๆ.....

     อดไม่ได้ที่จะคิดแบบนั้น เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จุนฮวียืนมองหน้ารุ่นพี่วอนอูแบบนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นเจ้าคนแก่กว่าหลับ

     "คิดจะลักหลับกันเหรอ"

     อยู่ๆดวงเนตรคมที่ปิดสนิทนั่นก็เปิดขึ้น จุนฮวีสะดุ้งสุดตัวแล้วถอยหลังหนี ตกใจจนเผลอปล่อยน้องแมวหลุดมือ

     "จุน....นั่นแมวพี่ ปล่อยแบบนั้นได้ไง"

     รุ่นพี่วอนอูพูดเสียงเรียบเมื่อเห็นน้องแมวของตนโดนปล่อยหลุดมือจนงอนจุนฮวีแล้วเดินเชิดๆไปที่มุมห้อง

     "เพราะพี่ต่างหาก จุนตกใจหมดอ่ะ"

     จุนฮวีพูดพร้อมยกมือขึ้นทาบอก ปากรูปหัวใจยู่ลงเล็กๆยามพูด ดวงเนตรหวานหรี่เล้กคล้ายน้องแมวกำลังจะงอน

     "ไม่ต้องมาทำหน้างั้น ขอโทษพี่เลย"

     "ขอโทษครับ"

     จุนฮวีพูด เพราะยังไงสะก็เป็นความผิดของตัวเองจริงๆที่ปล่อยน้องแมวสุกรักสุดหวงของรุ่นพี่วอนอูแบบนั้น

     "มาใกล้ๆนี่ พี่หูตึง"

     รุ่นพี่วอนอูกวักนิ้วเรียกทั้งที่ยังนอนอยู่ และเจ้าแมวเหมยเหมยก็ไม่ได้ลุกจากตัวรุ่นพี่แต่อย่างใด

     จุนฮวีพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ นั่งลงข้างๆโซฟาที่รุ่นพี่นอนอยู่แล้วพูดเบาๆข้างๆตัว

     "ขอโทษครั------อื้อ~!"

     ยังไม่ทันได้พูดจบ มือหนาก็คว้าคอจุนฮวีให้โน้มลงมา ลงมือปิดปากเจ้าตัวขาวที่กำลังขอโทษด้วยปากของตัวเอง ขบกัดริมฝีปากบางน้อยๆเหมือนคำขอจนจุนฮวียอมที่จะอณุญาติ

     ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในปากนุ่ม กวาดต้อนลิ้นเล็กๆให้เข้ามาเกี่ยวพันด้วยกันอย่างเสียไม่ได้ กอบโกยความหวานเสียจนส่งเสียงดังไม่น้อยทั้งเสียงจูบและเสียงครางในลำคอของเขาทั้งสอง

     ปึก!

     เมื่อมันนานเกินไปจนรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก จุนฮวีก็ยกมือขึ้นทุบไหล่ของรุ่นพี่วอนอูเสียแรงจนคนเป็นรุ่นพี่ต้องผละออกห่าง

     "เมี๊ยววว~"

     เหมือนน้องแมวตัวน้อยเป็นพยาน ทั้งแมวฮุยฮุยและแมวเหมยเหมยมายืนอยู่ข้างกันมองเจ้าของทั้งสองจูบกันด้วยแววตาคล้ายกับเด็กที่ไม่เคยพบเห็น ทั้งยังร้องถามเหมือนกับจะพูดว่า 'ป๋ากับเฮียทำอะไรกันครับ/คะ'

     "ลูกๆตกใจหมดเลยดูดิ"

     รุ่นพี่วอนอูพูดพร้อมชี้ไปที่แมวตัวน้อยทั้งสอง ลุกขึ้นนั่งในขณะที่ก็หัวเราะในลำคอด้วยเนื้อเสียงเจ้าเล่ห์ต่างจากจุนฮวีหน้าแดงเขินไปหมด

     "วันนี้พี่นอนด้วยนะ"

     อยุ่ๆรุ่นพี่วอนอูก็เอ่ยขอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ใบหน้าแดงๆส่ายไปมาปฏิเสธอย่างทันควัน หากแต่คนโดนปฏิเสธก็ยักไหล่แบบไม่แยแส

     "เดี๋ยวพาไปนอนเลยเนี่ย"

     พูดจบก็ดึงมือลากจุนฮวีเข้าไปในห้องนอน ดันคนเป็นน้องให้นอนลงไปบนเตียงและตามด้วยตัวเองที่ลงไปนอนข้างๆ และกันเจ้าคนตัวแสบหนีด้วยการกอดเสียแน่น

     "ทำอะไรเนี่ย?!"

     "ตอนนี้ยังไม่ทำหรอกจุน"

     รุ่นพี่วอนอูพูดข้างหูแล้วกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม พยายามไม่ให้คนน้องที่ดิ้นๆอยู่ในอ้อมแขนหลุดออกไปได้
     
     "แค่อยากนอนด้วย อยู่นิ่งๆให้พี่กอดและสัญญาจะไม่ทำอะไร"

     สุดท้ายจุนฮวีก็นอนนิ่งให้จอนวอนอูกอดแต่โดยดี เพราะกลัวไอ้เจ้าคำพูดสองแง่สองง่ามของคนแก่กว่า

     "น่ารักมากครับ ว่าที่แฟนของพี่"

By Russian Jun(e)
#จุนสระอู 
By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #239 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 18:41

    โอ้ยยย พี่วอนเว้ยยย ฮืออออ เขินนนน

    #239
    1
    • #239-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 76)
      14 พฤษภาคม 2562 / 19:30
      เขินนนนนนน >\\\\<
      #239-1
  2. #238 yammy28 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:35
    หวานไปแล้วววว มดก๊าดดดดดดดด
    #238
    1
    • #238-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 76)
      14 พฤษภาคม 2562 / 05:41
      ตอนนี้ได้สปอนเซอร์เป็นไบก้อน555
      #238-1
  3. #237 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:28

    อร้ายยยยย​ เจ้าชั่งกล้าหาญ​มากที่ทำเช่นนี้กับลูกของข้า​

    //เขิลจะบ้าอะ​ อืมมมมม​ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png

    #237
    1
    • #237-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 76)
      13 พฤษภาคม 2562 / 21:33
      ใจเย็นกันนะคะ //ยื่นยาดม
      #237-1
  4. #236 tonkhao_0609 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:03
    มดขึ้นเต็มจอหมดเเล้ว น้อยๆหน่อยคุณวอน ทะนุถนอมน้องด้วยㅠㅠ
    #236
    1
    • #236-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 76)
      13 พฤษภาคม 2562 / 21:14
      สปอนเซอร์ไบก้อนต้องมาหาไรท์แล้วนะคะ555
      #236-1