All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 74 : [Wonwoo x Jun]- Two of Us (10)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Two of Us (10)

     ยามที่รถจอดสนิทในที่อันไม่ใช่คอนโดของพวกเขาสองคน มุนจุนฮวีหันไปเตรียมจะถามพี่หน้านิ่งข้างกาย แต่เมื่อยามหันไปก็ต้องชะงักกึกด้วยความตกใจ

     ....เชี่ยยยย!.....

     มุนจุนฮวีอดไม่ได้ที่จะอุทานคำหยาบในใจแบบไม่เป็นตัวเอง เมื่อพบว่ายามที่ตนเองหันไปหารุ่นพี่ที่อยู่นั่งอยู่ข้างกัน ใบหน้าของเขาทั้งสองห่างกันเพียงหนึ่งนิ้วมือ

     ดวงเนตรทั้งสองสบกันพอดีจนเหมือนกับโดนมนต์สะกด มีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดจนอดไม่ได้ที่จะมองใบหน้าของกันและกันแบบไม่วางตา

     ยังไม่ทันให้มีสติพอจะขยับออกห่าง ใบหน้าหล่อคมสันก็ขยับเข้าใกล้ใบหน้าหวานที่กำลังชะงักค้างด้วยความตกใจ

     "ขออณุญาตินะ"

     เสียงทุ้มพูดแผ่วเบาในขณะที่มือข้างหนึ่งก็จับแขนรุ่นน้องอย่างจุนฮวีไม่ให้ขยับหนี ค่อยๆทาบริมฝีปากประทับลงที่ปากบางเบาๆเหมือนขนนกแตะผิวน้ำ
 
     มุนจุนฮวีหลับตาลงเบาๆกับการประทับริมฝีปากของรุ่นพี่ มันนุ่มนวล อ่อนโยน แต่กลับทำใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ไม่มีการรุกล้ำไปมากกว่านั้น มีเพียงริมฝีปากหนาที่ประทับซ้ำๆไปมา

     "พี่....."

     เสียงหวานเอ่ยเบาพร้อมมืออีกข้างที่ยกขึ้นมาคั่นระหว่างตัวของเขาทั้งสองเอาไว้พร้อมออกแรงดันไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายน้อยๆ

     ....ตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำแบบนี้ไม่ได้....

     จุนฮวีนึกในใจแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยออกไป ในขณะเดียวกัน รุ่นพี่วอนอูก็เงยหน้าขึ้นมองมาในตาของจุนฮวีทั้งที่ใบหน้าใกล้กันจนจุนฮวีหน้าแดงเขิน ใจเต้นระรัวเหมือนมีกลองอยู่ในอก จบท้ายด้วยการที่ลิ้นร้อนแลบออกมาเลียริมฝีปากบางไปที่หนึ่งก่อนจะผละออกห่าง มันยิ่งทำให้จุนฮวีแดงเขินไปทั้งตัว

     "หน้าแดงจังนะครับ น้องแมว"

     รุ่นพี่วอนอูเอ่ยพร้อมยกมือขึ้นจับริมฝีปากของจุนฮวีเบาๆอีกครั้งหนึ่ง และชักมือกลับ มองหน้ารุ่นน้องน้อยๆก่อนที่จะหันไปสนใจกับมือถือของตนที่สั่นขึ้นมา

     "น้องแมว?"

     จุนฮวีทวนคำเรียกตัวเองของคนเป็นรุ่นพี่อย่างสงสัย ชี้นิ้วเข้าตัวด้วยสีหน้างงๆทั้งที่ใบหน้ายังคงแดงไม่หาย

     "ใช่...น้องแมว ทำไมอ่ะ พี่เรียกไม่ได้เหรอ?"

     รุ่นพี่วอนอูเงยหน้าจากมือถือแล้วเอ่ยถามน้อยๆ ก่อนที่จะหันไปสนใจมันต่อ เมื่อมันยังคงสั่นต่อไม่หยุด

     "ปะ....ป่าวครับ เรียกได้ครับ"

     จุนฮวีตอบตะกุกตะกักในยามที่รุ่นพี่วอนอูหยิบชีทเรียนของตนขึ้นมาถ่ายแล้วส่งมันผ่านมือถือของตน

     "น่ารักนะเราอ่ะ"

     รุ่นพี่วอนอูว่าพลางก็ยกมือขึ้นลูบหัว วางมือถือของตนลงไว้ที่ว่างข้างตัว

     "ขอโทษนะเรื่องเมื่อกี้ ตั้งใจแค่จะหยุดรถตอบข้อความพวกตัวป่วน แต่บรรยากาศมันพาไปสะก่อน"

     รุ่นพี่วอนอูเอ่ยบอกพร้อมสีหน้าเป็นกังวลน้อยๆ แต่มันทำเอาจุนฮวีใจหล่นไปถึงตาตุ่ม 

     ....ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น พูดแบบนั้น?....

     อดไม่ได้ที่จะคิดในแง่ลบ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป จุนฮวีส่ายหัวน้อยๆก่อนที่จะเอ่ยปาก

     "ไม่เป็นไรครับ พี่คงไม่ได้ตั้งใจ"

     ทั้งที่ปากพูดออกไปแบบนั้น แต่ในใจลึกๆกลับมีความน้อยใจเล็กๆที่ไม่กล้าแสดงออกมาหรือเอ่ยปากพูดออกไป 

    "เปล่าสักหน่อย พี่ตั้งใจ"

     จุนฮวีหันไปมองหน้าของรุ่นพี่ข้างตัวอย่างตกใจ พร้อมหัวใจเจ้ากรรมที่เริ่มเต้นระรัวอีกครั้งหลังจากคุมสติได้เพียงไม่นาน

     ...พี่วอนอู ยิ้ม?.....

     จุนฮวีแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มันคือรอยยิ้มที่อบอุ่นและน่ามองมากกว่าครั้งไหนๆ ทั้งมันยังเป็นรอยยิ้มที่จุนฮวีเชื่อได้เลยว่าคงไม่มีใครได้เคยมองมาก่อน

     ....อยากเห็นอีกจัง....

     "พี่หน้านิ่งครับ...."

     จุนฮวีเอ่ยเรียกเบาๆ รุ่นพี่วอนอูเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามพร้อมเสียงหือหาในลำคออย่างสงสัย

     "เมื่อกี้พี่ยิ้ม ยิ้มให้ผมดูอีกรอบได้ไหมครับ"     

     รุ่นพี่วอนอูหัวเราะเบาๆอย่างขบขันในตัวของรุ่นน้องจุนฮวี 

     "ได้สิ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ"

     "ข้อแลกเปลี่ยนอะไรเหรอครับ?"

     จุนฮวีถามอย่างใคร่รู้ เพราะต้องการที่อยากจะเห็นรอยยิ้มนั่นอีกสักครั้งจริงๆ

     "จูบ"

     ใบหน้าหวานขึ้นสีแปร๊ดอีกรอบ จุนฮวีหันหน้าหนีรุ่นพี่วอนอูทันทีในขณะที่คนเป็นพี่ก็หัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานที่ได้แกล้งคนน้อง

     "งั้นผมไม่อยากเห็นแล้วครับ พี่วอนอูขี้แกล้งอ่ะ"

     จุนฮวีพูดพลางพองลมเข้าปากอย่างงอนๆในขณะที่รุ่นพี่วอนอูก็หันมาจิ้มแก้มนั่นเบาๆอย่างชอบอกชอบใจ

     "กลับกันได้แล้วครับ อย่ามัวแต่ยิ้มสิ"

     รุ่นน้องจุนฮวีเอ่ยเตือนในขณะที่รุ่นพี่วอนอูก็พยักหน้ารัวๆรับคำ

     "เดี๋ยวแวะร้านซื้อของแปปนึงนะ อาหารแมวพี่หมด"

     "พี่เลี้ยงแมวด้วยเหรอครับ?"

     "อืม ไม่เข้ากับพี่ใช่ไหมล่ะ?"

     รุ่นพี่วอนอูพูดพลางก็เลี้ยวรถไปจอดหน้าร้านอาหารสัตว์ที่อยู่ไม่ไกลกับคอนโดเท่าไหร่นัก เรียกว่าเป็นร้านประจำของจุนเลยก็ว่าได้

     "ไม่หรอกครับ แค่ตกใจนิดหน่อย ว่าแต่แมวพี่ชื่ออะไรเหรอครับ?"

     "ฮุยฮุย"

     จุนเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เรียกสีหน้าสงสัยจากรุ่นพี่ข้างกายได้เป็นอย่างดี ทั้งสองลงจากรถเพื่อเดินเข้าไปเลือกซื้ออาหารไปพลางคุยกัน

     "เหมือนชื่อจีนผมเลย"

     "จริงเหรอ? แล้วชื่อจีนจุนชื่อไรอ่ะ"

     "เหวินจวิ้นฮุยครับ"

     เพราะก่อนหน้านี้ก็ได้พูดคุยกันมาก่อน ทั้งในแบบที่ชอบและไม่ชอบ แต่เพราะแบบนั้นมันเลยยิ่งทำให้จุนฮวีสามารถพูดคุยกับรุ่นพี่วอนอูได้อย่างสนิทใจมากยิ่งขึ้น...ถึงแม้จะมีบางครั้งที่กลัวๆบ้างก็ตามที

     "จุนล่ะ เลี้ยงไหม?"

     "เลี้ยงครับ แมวผมชื่อเหมยเหมย"

     และยิ่งเป็นสายรักแมวเหมือนกันเลยยิ่งคุยกันได้มากยิ่งขึ้น รุ่นพี่วอนอูพยักหน้ารับรู้แล้วก็ไม่ได้ชวนคุยอะไรต่อ

     ....ได้รู้จักพี่เขามากขึ้นแบบนี้ ดีจัง....

     จุนฮวีคิดในใจอย่างชอบใจ มองตามหลังคนที่กำลังเลือกซื้ออาหารให้น้องแมวอย่างพิถีพิถันในแบบที่แทบไม่มีใครเคยเห็นมุมแบบนี้ของพี่เขา...มันช่างน่ามอง และน่าดีใจ

     "จุนจะซื้ออะไรไหม"

     จุนฮวียืนนึกครู่หนึ่งก่อนที่จะลากรุ่นพี่วอนอูมาที่โซนของสด เพราะของในตู้เย้นอขงเขาหมดพอดี

     "โซนของสด? ทำอาหารเป็นเหรอ?"

     รุ่นพี่วอนอูเอ่ยถามอย่างสงสัย

     "ครับ ทำเป็นครับ"

     "งั้นเหรอ ทำให้กินบ้างดิ"

     เอ่ยออกไปแบบขอไปทีเพราะไม่คิดว่ารุ่นน้องอย่างจุนฮวีจะทำให้จริงๆ 

     "อยากกินอะไรครับ"

     แต่ผิดคาด รุ่นน้องอย่างจุนฮวีเอ่ยถามอย่างจริงใจ วอนอูหันไปหาก่อนที่จะเอ่ยปากบอกสิ่งที่อยากกิน

     "หมูผัดกิมจิ"

     "ได้ครับ"

     หลังจากเดินเลือกของสดที่จำเป็นเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินไปจ่ายเงินก่อนที่จะช่วยกันนำของไปที่รถ

     ยามที่รถออกตัว มีการพูดคุยกันแบบขอไปทีแบบทุกครั้ง แต่ที่แปลกไปคือความอึดอัดในการอยุ่ด้วยกันของจุนฮวีที่น้อยลง อาจจะเป็นเพราะว่ารับรู้ว่ารุ่นพี่วอนอูเป็นคนแบบไหนมากขึ้น

     "พี่เอาอาหารไปให้ฮุยฮุยก่อนเถอะครับ แล้วค่อยลงมากิน"

     รุ่นพี่วอนอูพยักหน้าเงียบๆตามแบบฉบับ บทจะคุยก็คุยบทจะเงียบก็เงียบจนแทบจำไม่ได้เลยว่าเป็นคนคนเดียวกัน

     "รอพี่แปป"

     รุ่นพี่วอนอูพูดยามที่เอาของมาวางไว้หน้าห้องของจุนฮวีเป็นที่เรียบร้อยก่อนที่จะเดินไปขึ้นลิฟท์เพื่อไปที่ห้องของตนเอง

     อืดดดด

     เสียงมือถือสั่นในยามที่จุนฮวีกำลังจะขนของเข้าห้อง มือบางหยิบมันขึ้นมาเปิดก่อนที่รอยยิ้มจะยกขึ้นมาประทับบนใบหน้า
     
     "อย่าเบี้ยวพี่ล่ะ"

  By Russian Jun(e)
#จุนสระอู 
By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #231 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:24

    กรี๊ดดดด พี่วอนนนน!!!

    #231
    1
    • #231-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 74)
      9 พฤษภาคม 2562 / 07:46
      พี่วอนรุกเก่งงงงง
      #231-1
  2. #230 yammy28 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:23
    ทำไมมันเขินงี้อ่าาาา

    เหมยเหมย ฮุยฮุย ><
    #230
    1
    • #230-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 74)
      9 พฤษภาคม 2562 / 07:46
      ลูกแมวกับพ่อแมวววว
      #230-1
  3. #229 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:09

    อร้ายยยยย​ วอนอูแกกกกทำไรรรรลูกกกกฉันนนนนน​ รับผิดชอบด้วยยย​น่าาาาา

    #229
    1
    • #229-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 74)
      8 พฤษภาคม 2562 / 22:11
      รับผิดชอบๆๆๆ
      #229-1