All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 72 : [Wonwoo x Jun]- Two of Us (8)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Two of Us (8)

     หลังจากเกิดเรื่อง พวกเขาทั้งสี่คนก็เดินไปที่ลิฟท์เพื่อขึ้นไปที่ห้องสมุดแทนที่จะนั่งทนร้อนอยู่ทางด้านล่างแบบที่เคยทำ

     "แกเจ็บมากป่ะ? ไปห้องพยาบาลกันก่อนไหม?"

     ยามที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัว เพื่อนสนิทอย่างจองฮันก็เอ่ยถามออกมาเช่นเดียวกับจีซูที่เริ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเช่นเดียวกัน

     "ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง"
     
     จุนฮวีตอบกลับไปพลางเงยหน้ามองเพื่อนที่ตัวสูงกว่าอย่างมินกยูที่เอาแต่ปิดปากเงียบตั้งแต่เกิดเรื่อง ทั้งยังไม่แม้จะมองหน้าจุนฮวีต่างจากที่เคยเป็น

     "แต่ฉันว่าไปให้พยาบาลเขาดูหน่อยก็ดีนะ หน้าแกเป็นรอยมือขนาดนั้น เกิดช้ำขึ้นมาทำไง?"

     จีซูเอ่ยบอกเช่นเดียวกับที่จองฮันพยักหน้าเห็นด้วย จุนฮวียิ้มน้อยๆก่อนที่จะพยักหน้าให้เป็นคำตอบ

     "งั้นไปเอาหนังสือกันก่อนค่อยไปละกันนะ"

     แต่มีหรือว่าเจ้าเพื่อนสองคนจะฟัง จองฮันและจีซูส่ายหัวรัวๆอย่างไม่ชอบใจ ก่อนที่จะเอ่ยปากพูดออกมาต่อว่า

     "เดี๋ยวพวกเราสองคนไปเอาหนังสือให้  มินกยู พาจุนไปห้องพยาบาลหน่อยสิ ถ้ากลับมาไม่ทันเดี๋ยวบอกจารย์ให้"

     จองฮันเอ่ยออกมา เรียกสายตาค้อนเคืองจากมินกยูได้เป็นอย่างดี ซึ่งมันทำเอาจุนฮวีที่มองหน้าของมินกยูอยู่ก่อนหน้าเมื่อครู่หน้าเจื่อนลงไปทันที

     .....โกรธเราเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องทำหน้าไม่พอใจขนาดนั้นด้วย?.....

     "ให้มินไปเอาหนังสือกับพวกแกแล้วก็ขึ้นคลาสรอเลยก็ได้ เดียวเราไปห้องพยาบาลเสร็จจะตามไป"

     จุนฮวีว่าพลางยิ้มออกมาน้อยๆทั้งที่ยิ้มแทบไม่ออกเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของคนที่เรียกว่าเพื่อน

     "เดี๋ยวเราไปเป็นเพื่อน เผื่อโดนดักตบอีก"

     คิมมินกยูรีบเอ่ยทันทีที่จุนฮวีกล่าวจบ เรียกรอยยิ้มหวานและอาการโล่งใจของคนตัวขาวได้ไม่น้อย

     "ขอบใจนะ"

     "อืม"

     สุดท้ายก็จบที่เดินไปส่งจีซูและจองฮันที่ลิฟท์แล้วแยกตัวออกมาเพื่อไปห้องพยาบาล ทั้งสองคนเดินไปห้องพยาบาลแบบเงียบเฉียบ เงียบมากจนน่าอึดอัดอย่างน่าประหลาดใจ อาจจะเป็นเพราะที่ได้เห็นสีหน้าไม่พอใจของมินกยูเมื่อครู่ มันเลยยิ่งทำให้จุนฮวียิ่งเกร็งเข้าไปกันใหญ่

     .....หรือมินกยูจะเริ่มไม่อยากอยู่กับเราเพราะเราสร้างปัญหาเหรอ?.....

     จุนฮวีคิดอย่างงงวย เพื่อนบางคนที่ไม่คบเขาก็เพราะว่าเขาเป็นพวกที่เจอปัญหาบ่อย ทั้งโดนแกล้ง โดนหมั่นไส้ จนเพื่อนๆที่เข้ามาคบเขาก็โดนหางเลขไปด้วย ไม่แน่ว่าบางที...ที่มินกยูทำสีหน้าไม่พอใจตอนที่จองฮันกับจีซูให้มาส่งเขาไปห้องพยาบาล อาจจะเป็นเพราะกลัวมีปัญหาไปด้วยอีกคน

     .....อะไรกัน อุตสามีเพื่อนเพิ่มแล้วแท้ๆ ไม่เอาแบบนี้นะ....

     แค่คิดก็อยากจะร้องไห้ ตลอดชีวิตก็แทบจะคบกับจองฮันแค่สองคนอยู่แล้ว พอมีเพื่อนเพิ่มก็ดันเจอปัญหาจนเพื่อนไม่อยากคบเสียแล้ว จุนฮวีนึกในใจ

     "เดินคอตกตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ เป็นอะไร?"

     มินกยูเอ่ยถามอย่างสงสัย ในขณะที่จุนฮวีก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าเพื่อนตัวสูงที่เดินนำอยู่ด้านหน้า

     "ก็มินโกรธเรา"

     จุนฮวีพูดไปอย่างที่คิด ทำให้คนที่เดินอยู่หยุดชะงักและหันมามองอย่างรวดเร็วพร้อมการถอนหายใจหนักๆไปที

     "อืม เราโกรธจริงๆนั่นแหละ"

     เสียงทุ้มของเพื่อนที่เอ่ยบอกทำเอาจุนฮวีคอตกไม่เป็นท่า แต่มินกยูก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากการเอามือมาจับข้อมือของจุนฮวีเอาไว้และพาเดินตามไปเช่นเดียวกับที่รุ่นพี่วอนอูเคยทำ

     เดินเพียงอีกไม่ไกล ทั้งสองก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพยาบาล มีคนไม่น้อยเข้ามาที่นี่จนยุ่งวุ่นวายไปหมด มินกยูเลยให้จุนฮวีนั่งรออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก แล้วเลือกที่จะเดินเข้าไปคนเดียว

     ก่อนที่จะเดินกลับออกมาพร้อมแก้วใส่ยาและหลอดยาหนึ่งหลอด มือทั้งสองข้างยื่นมันให้กับจุนฮวีแล้วเดินไปซื้อน้ำมาให้อีกคน

     "กินซะ เดี๋ยวเราทายาให้"
     
     ว่าพลางก็บีบยาลงที่ปลายนิ้ว ค่อยๆแตะที่แก้มนิ่มอย่างเบามือในขณะที่จุนฮวีก็ค่อยๆกลืนยาลงคอ

     ....มือเบาจัง.....

     จุนฮวีเผลอคิดไปยามที่มือใหญ่นั่นทายาและนวดวนที่แก้มของตนเอง ยามที่ได้มองใกล้ๆ จุนฮวีได้สังเกตุใบหน้าของอีกคนมากขึ้น

     .....หล่อเหมือนกันนะเนี่ย ถ้าลงเดือนนี่ชนะแหงๆ.....

     อดไม่ได้ที่จะนึกชมเพื่อนของตัวเอง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกออกมาอีกว่า

     ....แต่พี่วอนอูน่าจะหล่อกว่าหรือเปล่านะ?....

     "มองหน้าเราทำไมเหรอ มีอะไรติดหรือเปล่าอ่ะ"

     เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสงสัย ในขณะที่จุนฮวีก็ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ มินกยูพยักหน้ารับรู้แล้วลุกจากพื้นมานั่งข้างๆตัว

     อืดดดดด~

     เสียงมือถือของมินกยูสั่นขึ้น มือหนาหยิบมันมารับสายทันที ก่อนที่จะเดินแยกตัวออกห่างจากจุนฮวีมาคุยไกลๆ

     'มินนี่ อยู่ไหนอ่ะ?'

     เสียงปลายสายของจีซูเอ่ยถามขึ้นมา

     ''หน้าห้องพยาบาลกับจุน แกมีอะไรหรือเปล่า"

     'ตอนแรกก็ไม่ แต่ตอนนี้มีแล้ว'

     เรียกเสียงหือหาอย่างไม่เข้าใจในลำคอของมินกยูได้เป็นอย่างดีเมื่อได้ยินประโยคนั้นของคนเป็นเพื่อน

     'ตัดใจเถอะ'

     คิมมินกยูเงียบไปเหมือนกับหุ่นยนต์ที่แบตเตอรี่หมดไปอย่างทันควัน หรือสายอะไรในตัวมันช็อตเสียจนเจ็บแปลบแปลกๆที่กลางอก

     'เผื่อแกไม่รู้นะ แต่จุนฮวีชอบพี่วอนอู'

     "รู้ได้ไง"

     มินกยูถามกลับไปทันควัน

     'แกเองก็รู้ดี'

     มินกยูไม่อาจปฎิเสธเพราะตัวเขาเองก็ไม่ใช่มองไม่ออกว่าจุนฮวีดูชอบพี่วอนอูอะไรนั่นมากขนาดไหน

     "รู้ จะตัดใจตั้งแต่ทะเลแล้ว"

     'งั้นก็รีบๆหน่อย เดี๋ยวมองหน้ากันไม่ติด"

     "อืม จะพยายาม"

     ว่าจบก็วางสายไป หัวเราะน้อยๆแล้วก็เดินไปนั่งเงียบๆตามเดิม ท่ามกลางลมเย็นที่พัดอ่อนๆ กับคนข้างกายที่ไม่อาจขยับความสัมพันธ์

     "ว่าแต่ มินโกรธเราเรื่องอะไรเหรอ?"

     อยู่ๆจุนฮวีก็เอ่ยถามออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย เรียกให้มินกยูหันหน้ามามองจุนฮวีทันทีก่อนจะเอ่ยปาก

     "ช่างมันเถอะ ไปเรียนกัน"

     ....ต้องตัดใจ ต้องตัดใจ ต้องตัดใจ.....

     ในขณะเดียวกัน

     "ไหงเพื่อนเราหน้าเครียดขนาดนี้ล่ะเนี่ย ไม่น่าขึ้นมาห้องก่อนเลย"

     เสียงของโฮชิเอ่ยเปิดประเด็นเบาๆในขณะที่กำลังเรียนอยู่ในคลาส เรียกให้ปลายเท้ายาวของคนโดนพาดพิงเตะเข้าให้

     "ไม่รู้สักเรื่องก็ไม่ตายหรอก"

     ว่าพลางก็จดเล็กเชอร์ไปด้วยอย่างมือโปร สรุปใจความสำคัญที่อาจารย์พูดปากเปล่าอย่างชำนวญ ไม่เสียชื่อเจ้าแว่นวอนอูคนเทพประจำรุ่น
 
     "เล่าหน่อยดิเพื่อน"

     ดิเอทเริ่มผสมโรง ยื่นหน้าเข้ามาถามอย่างใคร่รู้จนอาจารย์หน้าห้องส่งเสียงกระแอมเบาๆ

     "นายอนตบน้องจุนกู พอใจยัง"

     "เชี่ย!"

     ทันทีที่เอ่ยปากเล่า เพื่อนๆของเขาก็อุทานอย่างตกใจ เรียกให้อาจารย์หน้าคลาสหันมามองด้วยสายตาดุเดือด

     "ถ้าเสียงดังหรือพูดคำหยาบอีก โดนไล่ออกไปจากคลาสนี้แน่"

     "ขอโทษครับ"

     ว่าแล้วก็หดคออย่างกลัวๆ แต่ก็ไม่วายแอบกระซิบเบาๆเผื่อถามอยู่ดี

     "แล้วมึงจะทำยังไงต่อ นายอนไม่หยุดแค่นี้แน่มึงก็รู้"

     จีฮุนเอ่ยถามเพื่อนที่ตั้งใจเรียนได้อย่างแนบเนีน จนบางทีก็อยากรู้ว่าไปฝึกการแยกโสตประสาทมาจากไหน มือก็จด ปากก็ตอบพวกเขา

     "ถ้ายังไม่หยุด กูก็ไม่ยอมแล้วเหมือนกัน"

     วอนอูเอ่ยตอบเสียงเบา ขยับแว่นที่ไหลลงมาที่ปลายจมูกให้ขึ้นไปอยู่ที่เดิมพลางเรียนต่ออย่างตั้งใจ

     "คนนี้จริงจังอ่อว่ะ?"

     เสียงซอกมินเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง และแน่นอนว่าวอนอูพยักหน้ารับ เรียกให้ทั้งสี่คนมองหน้าอย่างตกใจและเอามือปิดปากเหมือนตกใจเกินจริง

     "ขอให้ประสบความสำเร็จ เจริญๆนะเพื่อน"

     "สำเร็จอยู่แล้ว ระดับพี่วอนคนนี้"

By Russian Jun(e)
#จุนสระอู 
By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #226 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:55

    หมั่นไส้พี่วอน55555

    #226
    1
    • #226-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 72)
      3 พฤษภาคม 2562 / 07:09
      หมั่นด้วยยยย
      #226-1
  2. #225 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 21:39

    น่าสงสารมิง​ วอนอูสู้ๆ​ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #225
    1
    • #225-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 72)
      2 พฤษภาคม 2562 / 21:53
      ไฟติ้งงงงงง
      #225-1
  3. #224 Kanittha__ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:22
    แงง ไม่เป็นไรนะมินกยูยังมีเราาา😶
    #224
    1
    • #224-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 72)
      2 พฤษภาคม 2562 / 19:45
      น้องมิงอกหักกก ;-;
      #224-1