All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 69 : [Wonwoo x Jun]- Two of Us (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Two of Us (5)

     รุ่นพี่จอนวอนอูและรุ่นน้องมุนจุนฮวีกำลังเดินไปที่จอดรถของมหาวิทยาลัยท่ามกลางสายที่จับจ้องมายังพวกเขาทั้งคู่ ด้วยเหตุมากจากหน้าตาของทั้งสองคนเอง 

     แต่อีกเหตุหนึ่งนั่นก็เพราะมือเล็กของจุนฮวีอันกำลังจับชายเสื้อของรุ่นพี่จอนวอนอูทั้งยังเดินตามต้อยๆต่างหาก เพราะมันเรียกสายตาแค้นเคืองจากกลุ่มแฟนคลับของรุ่นพี่หนุ่มได้เป็นอย่างดี

     "นี่ ดึงชายเสื้อพี่จนจะขาดหมดแล้ว"

     จุนฮวีตกใจ รีบปล่อยมือจากชายเสื้อของคนเป็นรุ่นพี่ทันที ตลอดทางที่เดินมาจุนฮวีก็เอาแต่ดึงชายเสื้อของรุ่นพี่เอาไว้และก้มหน้ามาตลอด เพราะรู้ดีว่ากลุ่มแฟนคลับของรุ่นพี่วอนอูตรงหน้าคงจะไม่ชอบใจเท่าไหร่

     "ขะ....ขอโทษครับ"

     "อืม ไม่เป็นไร"

     วอนอูว่าจบก็กดรีโมทเพื่อเปิดท้ายรถของตนเอง ยัดกระเป๋าใส่รถไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะหันมาทางจุนฮวีก่อนที่จะแบมือมาทางคนน้องน้อยๆ

     "กระเป๋า"

     "คะ....ครับ?"

     จุนฮวีทำหน้าสงสัยพร้อมเอียงคอน้อยๆ สบตาอยู่เพียงครู่ก็ไม่ยอมสบตาอีกด้วยความกลัวหน้าตานิ่งๆของอีกคน

     "เอากระเป๋ามา จะใส่ไว้ท้ายรถ"

     "อ่อ....ครับ"

     จุนฮวีตอบเชื่องช้าด้วยความกลัวเช่นทุกครั้ง ยกกระเป๋าลากใบใหญ่ในมือให้แก่คนหน้านิ่งตรงหน้าก่อนที่รุ่นพี่วอนอูจะยกมันขึ้นท้ายรถและปิดลงอย่างเงียบเชียบ

     รุ่นพี่วอนอูพยักเพยิดหน้าไปทางที่นั่งข้างๆคนขับน้อยๆแล้วเดินอ้อมรถไปยังที่นั่งคนขับบอันเป็นตำแหน่งของพี่เขา แม้ตัวจุนฮวีจะทำหน้างงอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็เดินตามขึ้นรถไปในไม่ช้า

     ทันทีที่รถเริ่มออกตัวทุกสิ่งก็ตกอยู่ในความเงียบ ตั้งแต่ขึ้นรถมาก็ไม่ได้มีใครพูดอะไร แถมเจ้ารถยี่ห้อดังของรุ่นพี่วอนอูก็ดันมีประสิทธิภาพที่ดีเหลือเกิน เพราะแม้แต่เสียงสตาร์ดเครื่องก็ยังไม่ได้ยิน มันเงียบจนจุนฮวีอดคิดไม่ได้ว่าบางทีหูของเขาคงจะดับไปแล้ว

     ....มันเงียบเกินไปจนทำอะไรไม่ถูกเลย ถ้าขอเปิดเพลงพี่เขาจะว่าไหมเนี่ย? ติดรถเขามาแท้ๆเลยนะจุนฮวี ถ้าพี่เขาหาว่าเรื่องมากล่ะ?.....

     จุนฮวีตีกับตัวเองในใจ แม้ว่าอยากที่จะขอเปิดเพลงเพื่อทำลายความเงียบอันแสนน่าอึดอัดนี่สักแค่ไหน แต่อีกใจหนึ่งก็นึกกลัวว่าถ้าหากพี่เขาหาว่าเรื่องมากมันคงจะไม่ดีเท่าไหร่

     "เปิดเพลงไหม?"

     อยู่ๆเสียงนุ่มทุ้มจากชายข้างตัวก็เอ่ยถามออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จุนฮวีสะดุ้งเล็กๆแล้วหันไปมองอีกคนที่กำลังจดจ่อกับการจราจร

     "เปิดเพลงเถอะนายดูอึดอัด โทษทีนะ ปกติพี่ชวนคนพึ่งรู้จักคุยไม่เก่ง"

     จุนฮวีพยักหน้าก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดเพลง โดยรุ่นพี่วอนอูบอกว่าสามารถต่อเครื่องเสียงในรถของเขาเข้ากับมือถือของจุนฮวีได้เลยเพราะอยากให้จุนฮวีได้ฟังเพลงที่ตนเองเลือก 

     "ต่อของพี่เถอะครับ มันจะรกหน้าจอเปล่าๆ"

     จุนฮวีบอกด้วยความเกรงใจ เพราะเจ้าหน้าจอนั่นเวลาที่จะเปิดเพลงมันจะขึ้นมาโชว์หราตลอดว่ามันเคยต่อกับเครื่องไหนไปบ้าง และแน่นอนว่าในตอนนี้มีแต่ชื่อของรุ่นพี่ที่ยุ่งขับรถอยู่ข้างๆปรากฏอยู่บนจอ

     "ไม่รกหรอก ต่อไปเถอะ"

     "แต่ว่า....."

     "เดี๋ยวก็จะใช้เครื่องนายบ่อยกว่าเครื่องพี่แล้ว ต่อไปเถอะ"

     อยู่ๆรุ่นพี่วอนอูก็พูดประโยคคลุมเคลือออกมาทำเอาจุนฮวีไปต่อไม่ถูก และยิ่งนิ่งค้างหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงรุ่นพี่วอนอูหัวเราะออกมาน้อยๆพร้อมรอยยิ้มเล็กๆที่หาดูได้ยากยิ่งกว่าเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก

     จุนฮวีเอื้อมมือไปต่อด้วยมือสั่นๆ ไม่อาจที่จะมองหน้าของรุ่นพี่วอนอูได้อีก มันไม่ใช่อาการสั่นเพราะความกลัวแต่ก็ไม่อาจทราบว่ามันสั่นเพราะอะไร เพียงครู่เจ้าเครื่องเล่นเสียงยี่ห้อดีก็สามารถต่อกับมือถือของจุนฮวีได้สำเร็จ

     "ปกติไปมหาลัยยังไง? คอนโดเราห่างจากมหาลัยพอสมควรเลยนะ"

     รุ่นพี่วอนอูเอ่ยถามด้วยความสงสัย

     "ผมนั่งแท็กซี่ครับ"

     "อ่อ อืม"

     รุ่นพี่วอนอูไม่ได้พูดอะไรต่อจนเกิดความเงียบระหว่างทั้งสองคนอีกครั้ง หากไม่มีเสียงเพลงจุนฮวีคงจะรู้สึดอึดอัดมากกว่านี้

     ความจริงที่จุนฮวีเลือกคอนโดนี้ไม่ใช่เพราะว่าราคามันสูงมากเพียงพอที่จะอวดใครต่อใคร เพราะมันไม่ได้ดีเลยสำหรับเด็กต่างชาติที่ไม่ค่อยมีใครคบอยู่แล้ว และยิ่งไม่ดีเข้าไปอีกเนื่องจากจุนฮวีไม่มีรถและค่อนข้างอยู่ไกลจากมหาลัย 

     แต่เหตุผลที่เลือกพักที่นี่นั่นก็เพราะ เจ้าของคอนโดเป็นคนจีนที่คุณพ่อคุณแม่รู้จักก็เลยฝากให้เขาดูแลลูกชายอย่างจุนฮวีก็เท่านั้น ซึ่งมันก็ดีกว่าการที่จุนฮวีจะไปหาที่พักเอง
     
     "ง่วงเหรอ?"

     คงเพราะคิดอะไรเพลินไปหน่อยดวงเนตรถึงได้เผลอปิดลงจนรุ่นพี่วอนอูทักออกมาแบบนั้น

     "นอนเถอะ รถติดขนาดนี้น่าจะนอนเต็มอิ่มอยู่"

     จุนฮวีส่ายหัวให้เป็นการปฏิเสธแต่รุ่นพี่วอนอูก็ทำหน้าตาดุใส่แถมยังขยับมือไปปรับเบาะเอนด้วยระบบอัตโนมัติฝั่งคนขับ

     "เดี๋ยวถึงแล้วปลุก"

     ในเมื่อรุ่นพี่วอนอูพูดแบบนั้น จุนฮวีก็เอนตัวลงนอน ปิดเนตรสวยลงสนิทแล้วพาตัวเองเข้าสู้ห้วงนิทราอย่างช้าๆ

     ....น่ารักชะมัด!....

     วอนอูอดคิดไม่ได้ยามที่มองหน้ารุ่นน้องจุนฮวีที่นอนอยู่บนเบาะข้างคนขับในรถของตน รู้สึกโชคดีจริงๆที่วันนี้รถติดมากจนมีเวลาอยู่กับจุนฮวีมากขึ้น 

     แม้ว่าคอนโดจะห่างจากมหาลัยพอสมควรแต่ก็ใช้เวลาเพียง 10-15 นาทีเท่านั้น ซึ่งมันไม่พอเลยกับการได้มองจุนฮวีแบบนี้

     ....ขอบใจไอ้ชิแม่งจริงๆ ถ้ามันไม่ถามคงไม่รู้ว่าน้องอยู่คอนโดเดียวกัน....

     วอนอูคิดไปก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไป ก่อนที่จะใส่เบรกมือและหันหลังไปทางเบาะหลัง เอื้อมมือไปคว้าเสื้อกันหนาวของตัวเองที่เคยใส่ครั้งหนึ่งแล้วโยนทิ้งไว้แต่ไม่ได้เอาลงสักทีมาคลุมไว้ที่รุ่นน้องตัวบาง

     "ขนาดนอนยังน่ารัก"

     วอนอูพูดน้อยๆและอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจับแก้มน้องเบาๆอย่างกลัวคนเป็นรุ่นน้องตื่น ก่อนที่จะหันมาสนใจกับการขับรถของตนเองต่อและแน่นอนว่าทุกครั้งที่รถของตนเองติดไฟแดงหรือมีเวลาสักเล็กน้อย จอนวอนอูก็จะหันมามองคนที่นอนอยู่ข้างๆตัวทุกครั้ง

     ใช่เวลาสักครู่เพื่อผ่าออกมาจากสภาพการจราจรที่ค่อนข้างติดขัด เมื่อมาถึงคอนโดสิ่งที่แรกที่วอนอูทำคือปลดเข็มขัดนิรภัยของตนเองและรุ่นน้องออก ก่อนที่จะเขย่าตัวจุนฮวีเบาๆ

     "งื้อออ~ถึงแล้วเหรอครับ"

     ....เชี่ย! ทำไมน่ารักกกกก~!?.....

     วอนอูทำได้เพียงหวีดร้องในใจยามที่รุ่นน้องจุนฮวีค่อยๆขยับตัวขึ้นนั่งช้าๆ ขยี้ตาน้อยๆและส่ายหัวไปมาอย่างสะลึมสะลือ เสื้อกันหนาวของร่วงลงไปกองที่หน้าตักในขณะที่วอนอูก็กดปุ่มปรับเบาะให้กลับมาเป็นเช่นเดิม

     "ถึงแล้วเหรอครับพี่หน้านิ่ง?"

     จุนฮวีพูดออกมาอย่างสะลึมสะลือและลืมตัว ก่อนที่จะตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาของรุ่นพี่วอนอูที่มองตัวเองแปลกๆ

     "เรียกพี่ว่าอะไรนะ?"

     "ปะ...เปล่าครับ"

     จุนฮวีปฏิเสธทันควัน ส่ายหัวรัวไปมาอย่างมีพิรุธ

     "ตอบครับ"

     เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมามันเย็นเยียบขึ้นในทุกคำ จุนฮวีตกใจหลับตาปี๋ก่อนที่จะเอยออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ
     
     "พี่หน้านิ่ง"

     เสียงหวานเอ่ยแช่มช้าและเบาจนแทบเลือนหายไป โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าคนเป็นพี่ตรงหน้าที่กำลังทำหน้าเป็นซาตานอยู่ในตอนนี้ในใจกำลังสับสนอย่างถึงที่สุด

     .......ตอนตกใจก็ยังน่ารักเหมือนตอนที่ยิ้มเลย เดี๋ยวสิ! แบบนี้เราก็ชอบน้องมากกว่ารอยยิ้มแล้วหนิหว่า......

     จอนวอนอูตีกับตัวเองในใจจนเงียบไปโดยที่สีหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม จุนฮวีที่ลืมตาขึ้นมาเห็นแบบนั้นก็คิดทึกทักเอาเองว่าคนพี่คงโกรธหรือไม่ชอบที่โดนเรียกแบบนั้นเป็นแน่เลยเลือกที่จะขอโทษอย่างรวดเร็ว

     "ขอโทษนะครับพี่วอนอู พี่คงไม่ชอ-----"

     "ชอบสิ"

     ยังไม่ทันให้จุนฮวีพูดจบรุ่นพี่วอนอูก็เอ่ยออกมาขัดบทก่อนจนจุนฮวีนิ่งไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ

     "อยากเรียกก็เรียกเถอะ"

     "แต่....."

     "ได้เรียกพี่แบบนี้เป็นคนแรกเลยนะ ไม่อยากเรียกจริงๆเหรอ?"

     จุนฮวีนิ่งค้างไปเป็นอีกครั้งของวัน รู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจดวงน้อยๆของตัวเองมันเต้นแรงเสียจนกลัวว่ารุ่นพี่วอนอูจะได้ยินเสียงมันและบ่นออกมาได้

     ใบหน้าหวานแดงเขินอย่างห้ามไม่ได้ จุนฮวีรีบก้มหน้าแล้วเปิดประตูรถออกไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่รุ่นพี่วอนอูอันอยู่ในรถกำลังยิ้มออกมากว้างกว่าที่ใครเคยได้เห็น

     "รุกเร็วไปสินะ"

     วอนอูไม่เชิงถามไม่เชิงบอกกับตัวเอง ยิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วยักไหล่เล้กน้อย เดินลงจากรถเช่นเดียวกัน

     มือหนาค่อยๆกดเปิดท้ายรถออกเพื่อให้ระบบอัตโนมัติของมันทำงาน ให้เวลาเพียงนิดวอนอูก็ยกของออกมาให้จุนฮวีเรียบร้อย

     "เดี๋ยวรอขึ้นไปพร้อมพี่นะ"

     รุ่นพี่วอนอูเอ่ยบอกร่างบางที่กำลังยกของของตัวเองออกมาบ้าง ในขณะที่จุนฮวีก็เอ่ยปากปฎิเสธ

     "ทำไมล่ะ?"

     วอนอูถามด้วยสีหน้าสงสัยเล็กๆ จุนฮวีเลิกลั่กน้อยๆ คิดอะไรไม่ออกแต่ก็โพล่งปากออกไปก่อน

     "ผมปวดเข้าห้องน้ำ ไปแล้ว!"

     ว่าจบจุนฮวีก็รีบเดินดุ่มๆเข้าคอนโดไปในทันที ขาเรียวรีบพาตัวเองขึ้นไปห้องอย่างรวดเร็วและปิดประตูด้วยกลัวรุ่นพี่ที่เดินหนีมาเมื่อครู่ตามมา

     จุนฮวีทิ้งตัวลงนอนบนเตียงน้อย คว้าผ้าห่มมาคลุมหน้าตัวเองแล้วกรี๊ดอัดมันไปทีหนึ่งด้วยใบหน้าแดงเขินและใจที่เต้นตึกตักไปหมด

     ...พี่หน้านิ่งแบบนี้นิสัยดีชะมัด.....

     ยิ่งคิดหน้ายิ่งแดงฉ่ามากขึ้นไปอีก

     ตึง!

     เสียงเจ้าแอพพลิเคชั่นแชทสีเขียวดังเตือนเมื่อมือถือของเขาต่ออินเทอร์เน็ตเรียบร้อย จุนฮวีหงายหน้าจอมือถือในมือขึ้นมาดูก็พบว่ายุนจองฮันเพื่อนของตนทักมาหาทิ้งไว้เมื่อนานมาแล้ว

     "ถึงแล้วบอกด้วยนะ อย่าโดนฉุดล่ะ ฝันดี"

     จุนฮวียิ้มน้อยๆ เปลี่ยนอารมณ์เขินของตัวเองให้ปกติและพิมบอกไปว่าถึงแล้ว วิ่งดุกๆไปวางของไว้กับพื้นกองไว้ก่อนแล้วเดินไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว

     หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จจุนฮวีก็เดินมาทิ้งตัวลงนอนแผ่ไปที่เตียงอย่างเมื่อยล้า ปิดไฟบนหัวนอนเพราะอาการง่วงที่เริ่มถาโถม และในยามที่ตากำลังจะปิดลงนั้น......

     ตึง!

     เจ้าเสียงแอพพลิเคชั่นแชทสีเขียวนั่นดังเตือนขึ้นมาอีกครา จุนฮวีลืมตาที่กำลังสะลึมสะลือขึ้นมาเปิดดูช้าๆด้วยคิดว่าเป็นเพื่อนจองฮันของตนที่ทักมา แต่กลับกลายเป็นว่าตกใจจนตาเบิกโพล่ง

     "พร้อมจะทำความรู้จักพี่ใหม่หรือยังครับ? น้องจุนฮวี"

     เพราะมันเป็นข้อความจากเจ้าพี่จอนวอนอู

By Russian Jun(e)
#จุนสระอู 
By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #211 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 15:11

    ยิ้มอีกแล้วค่ะ น่ารักกกกกก >//////<

    #211
    1
    • #211-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 69)
      24 เมษายน 2562 / 15:46
      ดอกไม้หวานกับพี่จูนก็ยิ้มแล้วยิ้มอีกเหมือนกัน^^
      #211-1
  2. #210 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:34

    5555555​ เอ้าแล้วไงงงง​ จุนนนน​ แล้วจะทำไงต่อเนี้ยยยย​ อิอิhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png

    #210
    1
    • #210-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 69)
      23 เมษายน 2562 / 05:50
      ทำไงน้าาาาาาา????
      #210-1
  3. #209 yammy28 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 23:31
    เขินนนน
    #209
    1
    • #209-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 69)
      23 เมษายน 2562 / 05:50
      >\\\\\\\<
      #209-1
  4. #208 Kanittha__ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 21:07
    เขิลพี่หน้านิ่งจังเลยค่ะ 😳
    #208
    1
    • #208-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 69)
      22 เมษายน 2562 / 21:15
      เขิลด้วยคนค่ะ>\\\\\<
      #208-1