All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 68 : [Wonwoo x Jun]- Two of Us (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    3 พ.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Two of Us (4)

     สองวันต่อมา เวลา 6:00 น.

     ยามเช้าที่แสงแดดกำลังอ่อนนวลตา เด็กๆนักศึกษาค่อยๆทยอยกันเดินออกจากที่พักพร้อมกระเป๋าเดินทางที่ลากกันมารวมอย่างเอื่อยช้าด้วยเหตุจากการง่วง

     วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำกิจกรรมแล้ว สองวันที่ผ่านมาที่ได้ทำกิจกรรมอันแสนสนุกสนานก็สร้างความเหนื่อยอ่อนแก่เด็กๆไม่น้อย 

     ทั้งกิจกรรมเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะสันทนาการจากพี่ๆสันฯ ทั้งกิจกรรมสุดโหดเน้นสามัคคีหรือพลังกายและพลังใจจากพวกกลุ่มรุ่นพี่วอนอูที่เป็นกลุ่มพี่ว้ากมาก่อนตอนรับน้อง แต่เรียกรวมๆแล้วก็ถือว่าเป็นกิจกรรมแห่งความทรงจำที่ดีกิจกรรมหนึ่ง

     "เอาล่ะทุกคน มีใครทิ้งอะไรไว้ที่ห้องพักอีกไหมมมมม~?"

     เสียงของรุ่นพี่สันฯหญิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม เด็กทุกคนก้มมองเช็คของของตัวเองน้อยๆและเงยหน้ามาตอบว่าไม่ได้ลืมอะไรทิ้งไว้

     "งั้นเดี๋ยวขากลับเราจะนั่งเหมือนตอนขามานะคะน้องๆ เพื่อลดปัญหาความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นเนอะ เดี๋ยวแยกย้ายกันเลยนะจะได้ไปถึงที่มหาลัยไม่เย็นมาก"

     ว่าจบพวกพี่ๆก็แยกย้ายกันขึ้นรถเช่นเดียวกับน้องๆที่แยกย้ายกันไปตั้งแถวรอตามบัสของตัวเอง และแน่นอนว่าแม้แต่ที่นั่งก็ยังเป็นที่นั่งเดิมด้วย

     "จองฮัน เราไม่อยากนั่งกับพวกพี่เค้าเลยอ่ะ"

     เสียงหวานเอ่ยบอกเพื่อนของตนเองในขณะที่กำลังลากกระเป๋าไปยังที่รอรถบัส ยุนจองฮันหัวเราะออกมาน้อยๆก่อนจะตอบกลับ

     "ทำไมอ่ะ? งอนที่พวกพี่เขาเอาแต่แกล้งแกเหรอ?"

     จองฮันพูดอย่างรู้ทัน เพราะตลอดระยะเวลาทำกิจกรรมที่ผ่านมากลุ่มของรุ่นพี่วอนอูจะเอาแต่แกล้งกลุ่มของจองฮันและจุนตลอดเวลา โดยเฉพาะจุนที่เล่นกิจกรรมอะไรก็แพ้ตลอด รุ่นพี่รู้ก็เลยจัดบทลงโทษแปลกๆให้แทบทุกครั้ง และแน่นอนว่าจุนพยักหน้าด้วยแววตาจริงจัง

     "ใช่! นิสัยไม่ดีเนอะ!"

     "พวกพี่เขาก็แค่แกล้งเล่นน่า อย่าคิดมากๆ"

     จองฮันหัวเราะออกมาอีกครั้งก่อนที่จะเตรียมตัวเดินขึ้นรสบัสไปแบบที่ควรจะเป็น ในระหว่างที่กำลังไหลไปตามฝูงชน จองฮันก็เอ่ยออกมา

     "ยังไม่อยากกลับเลยอ่า~อยากอยู่เที่ยวต่อออออ"

     "แกก็ให้พี่ซึงซอลพามาใหม่ดิ"

     เรียกสายตาสวยของเพื่อนให้หันมามองตาเขียวตาฟ้าไปหมด จนจุนฮวีจินตนาการไปเองว่าถ้าทำได้เพื่อนจองฮันของเขาก็คงจะยิงเลเซอร์ออกมาจากตา

     "เรื่องอะไรล่ะ ถ้าให้พามาฉันก็อดอ่อยผู้ดิ"

     จองฮันพูดพลางเชิดหน้าน้อยๆ ยิ้มออกมามุมปากจนจุนฮวีเหมือนได้ยินความคิดของเพื่อนตรงหน้าว่า 'ฉันสวย'

     "กลับไปฉันจะฟ้องพี่ซึงซอลลลล~"

     จุนฮวีว่าพลางแลบลิ้นกวนประสาทเพื่อนสนิทของตนเองไปด้วย พวกเขาทั้งสองคนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ

     "จุน"

     มีใครบางคนเรียกคนตัวขาว จุนฮวีหันหลังไปมองก็พบว่าคนที่เรียกคือเพื่อนร่วมกลุ่มนามมินกยูที่กำลังลากกระเป๋าและวิ่งดุกดิกมาทางตน

     "มีอะไรเหรอ?"

     จุนฮวีเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย คิมมินกยูวิ่งมาหยุดตรงหน้า ใช้เวลาหายใจสักนิดสักน้อยก่อนที่จะเอ่ยบอก

     "คือ...เราจะถามเธอว่า ถ้าถึงม.แล้วเธอกลับยังไงอ่ะ? กลับกับเราไหม? เราไปส่ง"

     มินกยูพูดพร้อมหายใจไปด้วยอย่างเหนื่อยอ่อน ในขณะที่จุนฮวีก็ค่อยๆส่ายหน้าเพื่อปฏิเสธน้อยๆอย่างเกรงใจ

     "ไม่เป็นไรมิง เรากลับเองดีกว่า กวนมิงเปล่าๆ"

     "ไม่เป็นไรๆ เราไปส่งได้ ถ้าไปทางเดียวกันคราวหลังตอนมาเรียนเราจะได้รับเธอมาด้วยกันไง"

     มินกยูพูดพร้อมแววตาวาววับเหมือนอยากให้ตอบตกลงเสียเต็มที่

     "แต่เราเกรงใจอ่ะมิง เราไม่อยากรบกวนเธออ่ะ"

     พอจุนฮวีบอกไปแบบนั้นก็เหมือนเห็นเพื่อนน้องหมาหางตกหูลู่ลงไปแต่ว่าก็ไม่ได้ตื้ออะไรต่อ เพียงครู่ก็เปลี่ยนเรื่องคุยและกลับมาปกติในเวลาเพียงไม่นาน 

     จากวงสนทนาที่มีสองเพิ่มเป็นสาม และในตอนนี้ก็เพิ่มเป็นสี่เป็นที่เรียบร้อย เพราะจีซูก็เดินเข้ามาคุยด้วยเพื่อเพิ่มความสนิทสนม

     "น้องครับ รถมาแล้วครับ เดินกันเร็วๆหน่อย"

     พวกเราสี่คนรีบวิ่งไปหาบัสของตัวเองอย่างรวดเร็ว แยกย้ายกันเก็บกระเป๋าแบบเดียวกันกับที่คนอื่นๆทำก่อนที่จะเดินขึ้นรถบัสไป

     "เข้ามาเร็ว เดี๋ยวถ้ารถออกแล้วมันโคลงจนล้มอีกพี่ไม่รับผิดชอบนะ"

     ยังไม่ทันได้ก้าวขาขึ้นรถ พี่ซอกมินก็เปิดประตูห้องวีไอพีชั้นล่างและเอ่ยเรียกอย่างรวดเร็ว จุนและจองฮันพยักหน้าตอบรับและเดินเข้าไปแบบที่ควรจะเป็น

     "งั้นนั่งเหมือนเดิมนะจุน อย่างอแงล่ะ"

     ยามที่เข้าไปด้านในจองฮันก็เอ่ยบอกเพื่อนคนสนิทของตน จุนฮวีพยักหน้าน้อยๆอย่งปลงตก แยกตัวออกห่างจากเพื่อนของตัวเองที่ไปนั่งกับพวกพี่ๆโฮชิแทน ส่วนมุนจุนฮวีน่ะเหรอ.....ไม่มีที่นั่ง

     "ขอโทษครับพี่วอน คือกระเป๋าพี่มันวางอยู่ ผมนั่งไม่ได้"

     จุนฮวีเอ่ยบอกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะได้มีเวลาทำความรู้จักกันเป็นการส่วนตัวบ้างแล้ว แต่รุ่นพี่วอนอูก็คีพลุคเสมอ ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะไม่รู้สึกกลัวเวลาอยู่กับพี่เขา

     "ยกกระเป๋าพี่ขึ้น แล้วก็นั่งลง"

     รุ่นพี่วอนอูเงยหน้าขึึ้นมาจากหนังสือเพื่อมองหน้าคนน้องอย่างเย็นชา จนจุนฮวีอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งตัวน้อยๆด้วยกลัวสายตานิ่งๆของพี่เขา

     "คะ...ครับ"

     จุนฮวีตอบตะกุกตะกักในลำคอ ในใจนึกกลัวอย่างถึงที่สุด ขอบตาร้อนเหมือนจะร้องไห้เอาเสียให้ได้

     ....ทีวันนั้นที่หาดดูอบอุ่นชะมัด ถึงตลอดหลายวันจะแกล้ง แต่นี่มันคนละคนกับที่หาดเลยไม่ใช่เหรอ? นึกว่าจะเลิกแกล้งเราแล้วสะอีก.....

     จุนฮวีคิดในใจ มือสั่นๆเอื้อมไปหยิบกระเป๋าที่วางข้างตัวพี่เขาขึ้นมาถือไว้ ไม่กล้าที่จะมองใบหน้าที่ก้มมองหนังสือของรุ่นพี่วอนอูด้วยซ้ำ ขาสั่นๆค่อยๆพาร่างไปใกล้ๆและหย่อนตัวลงนั่งเบาๆเพราะกลัวพี่วอนที่นั่งข้างๆจะรำคาน

     "กระเป๋า....."

     จุนฮวีพูดเบาๆเหมือนอยากให้รุ่นพี่วอนอูรับกระเป๋าตัวเองออกไปจากมือตน เนตรคมหันมามองน้อยๆก่อนที่จะกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ

     "ถือไว้สิ นายมาแย่งที่นั่งกระเป๋าพี่นะ"

     "เอ่อ...ครับ"

     จุนฮวีนั่งเงียบๆท่ามกลางเสียงพูดคุยของคนที่เหลือ ก้มหน้าก้มตามองมือมองพื้นมองเท้าด้านล่างของตัวเอง ไม่กล้าเปิดบทสนทนากับคนข้างๆและก็ไม่ได้กล้าพอที่จะเอ่ยปากแทรกบทสนทนาของทุกคนที่เหลือด้วยเช่นกัน จึงได้แต่นั่งเงียบแบบที่จุนฮวีคิดมาแล้วว่าดีที่สุด

     "ลงไปต่อรถไฟกัน"

     พี่ดิเอทเอ่ยบอกแล้วเดินลงไปเป็นคนแรกหลังจากรถหยุด จุนฮวีเตรียมลุกขึ้นจากที่นั่งเช่นเดียวกับจองฮัน ในใจของจุนฮวีตอนนี้รู้สึกหมองหม่นไปหมดที่โดนสายตาน่ากลัวของรุ่นพี่วอนอูมองแบบนั้น

     หมับ!

     จุนฮวีสะดุ้งสุดตัว ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง เพราะสัมผัสอุ่นที่เคยแตะตัวตนมาแล้วถึงสองครัังสองครามันก็มากเพียงพอให้จุนฮวีรู้ว่าใคร

     "น้องจอง หยิบกระเป๋าเด็กนี่ไปด้วยนะ พี่จะพาขึ้นรถไฟเลย"

     "ได้ครับบบบ~"

     ยุนจองฮันพูดบอกแล้วโบกมือบ้ายบายเพื่อนอีกครั้งก่อนที่จะเดินลงไปด่านล่างพร้อมกับพี่ๆคนอื่น ในขณะที่วอนอูก็เอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าในมือที่คนน้องถือเอาไว้มาสะพายไหล่ของตัวเองก่อนที่จะเดินจับมือจุนฮวีลงมาจากรถ

     "พี่วอนอูครับ....."

     จุนฮวีเรียกเสียงเบาในขณะที่ก็วอนอูก็ไม่ได้หันไปมอง แต่ก็ส่งเสียงหือหาในลำคอน้อยๆเพื่อให้พูดต่อ

     "คือว่า...ผมยังไม่ได้ตั๋วรถไฟ...."

     จุนฮวีบอกยามที่กำลังเดินตามรุ่นพี่อย่างวอนอูไป คนโดนถามพยักหน้าน้อยๆแต่รุ่นพี่จอนวอนอูก็ไม่ตอบ เดินลากเขาขึ้นรถไฟไปเงียบๆ

     "ชอบนั่งริมหน้าต่างใช่ไหม?"

     เสียงเรียบเอ่ยถามยามที่เดินมาถึงที่นั่งว่างที่หนึ่ง จุนฮวีพยักหน้าตอบกลับช้าๆก่อนที่วอนอูจะส่งเสียงอืมในลำคอเบาๆ

     "งั้นนั่งเถอะ รอบนี้ไม่แย่ง"

     ว่าจบก็ดันตัวคนเป็นรุ่นน้องให้เข้าไปนั่งก่อน จุนฮวีเดินเข้าไปนั่งก่อนอย่างเชื่องช้า ตามด้วยรุ่นพี่วอนอูที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

     "อึดอัดไหม?"

     รุ่นพี่วอนอูเอ่ยถามยามที่กำลังหยิบตั๋วรถไฟสองอันขึ้นมาให้พนักงานตามด้วยหยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอเล่น จุนฮวีที่หันไปทางหน้าต่างเมื่อครู่หันกลับมามองหน้าอย่างแปลกใจ

     "ก็.....นิดหน่อยครับ"

     จุนฮวีตอบไปตามความจริงในขณะที่รุ่นพี่วอนอูที่เอ่ยถามเมื่อครู่ก็พยักหน้าน้อยๆโดยไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอไปไหน

     "ขอโทษ เข้ากับคนอื่นไม่เก่ง"

     เสียงทุ้มนั่นเอ่ยบอกน้อยๆพร้อมแววเนตรคมกริบที่เงยขึ้นมามอง แม้ใบหน้านั่นจะนิ่งแบบทุกครั้งที่เป็นมาตลอดเวลา แต่ยามที่จุนฮวีมองไปในดวงตาก็พอจะรู้ว่าคำขอโทษนั่นเป็นความคิดที่รุ่นพี่อยากจะพูดออกมาจริงๆ

     "อย่าโกรธพี่นะ ไว้จะทำความรู้จักใหม่ให้ดีกว่านี้"

     .....งั้นถือว่าสายตาดุเมื่อตอนนั้นไม่เคยได้มองละกันนะ.....

     "คะ...ครับ ไม่เป็นไร"

     จุนฮวีพูดเสียงแผ่วเบาด้วยความรู้สึกแปลกๆ ดีใจและยินดีแปลกๆที่ได้รับคำขอโทษ พร้อมกับเพื่อนจองฮันและพี่โฮชิที่เดินเข้ามานั่งด้วยและชวนคุยด้วยความสนิทสนมตลอดทาง ในครั้งนี้จุนฮวีสังเกตุได้ว่ารุ่นพี่วอนอูพูดมากขึ้นกว่าที่เคยเป็น

     ตลอดระยะเวลาการเดินทาง ไม่รู้ว่าทำไม แต่ในยามที่รุ่นพี่วอนอูพูดในทุกครั้ง จุนฮวีกลับรู้สึกว่ารอบตัวมันเงียบไปหมดจนได้ยินแต่เสียงของพี่เขา

     .....เสียงพี่เขา นุ่มดีชะมัด.....

     เผลอคิดไปพลางเมื่อได้ยินเสียงของรุ่นพี่วอนอูนานขึ้นจากการที่พี่เขาเป่ายิงฉุบแพ้พี่โฮชิแล้วโดนท้าให้เล่าเรื่องความประทับใจในกิจกรรมที่ผ่านมาให้ฟัง

     ผ่านมาเพียงไม่นาน รถไฟที่เคลื่อนที่อยู่ก็หยุดลงและต้องแยกจาก ทั้งสี่ยิ้มให้กันก่อนที่จะเดินลงจากรถไฟไปต่อรถเพื่อกลับที่มหาลัยอย่างเสียดาย

     ....จะได้ฟังเสียงพี่เขาอีกไหมนะ?.....

     จุนฮซีคิดในใจไปตลอดทาง นึกอยากฟังเสียงนุ่มทุ้มนั่นอีก เสียงที่ไม่ได้เอ่ยออกมาเรียบๆเหมือนทุกครั้ง ไม่ใช่เสียงที่น่าขนลุกอันมาพร้อมสายตา ไม่ใช่เสียงว้ากเวลาที่ดุน้องๆ แต่เป็นเสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยคุยกับทุกคนอย่างสนิทสนม

     มหาวิทยาลัย SVT

     ยามที่รถหยุดลง ทุกคนก็ต้องแยกย้ายกัน จุนฮวีและจองฮันเดินไหลไปตามฝูงชน หยิบกระเป๋าลงจากรถและใช้เวลาไม่นานในการเดินก้าวเพื่อให้หลุดพ้นจากความวุ่นวายและความแออัด

     "เราจะกลับแล้วนะ แกให้เราไปส่งไหม?"

     "ไม่เป็นไรๆๆ ทางกลับคอนโดแกกับเรามันคนละทาง เดี๋ยวที่ซึงซอลจะลำบากเอา"

     จุนฮวีปฎิเสธไปด้วยความเกรงใจจนจองฮันหน้ายู่ แต่ก็เพราะความสนิทมาตั้งนานนมจองฮันเลยยอมปล่อยไป

     "ระวังโดนใครฉุดนะยัยฮวีน้อยยยย~~"

     จองฮันว่าพลางหัวเราะก่อนที่จะก้าวขาขึ้นรถไป ยิ้มให้เพื่อนน้อยๆ รถคนสีขาวของพี่ซึงซอลอันมีจองฮันนั่งไปด้วยค่อยๆหายไปจนลับตาในขณะที่จุนฮวีก็คิดในใจ

     ....กลับหอยังไงดี เงินจะพอค่าแท็กซี่ไหมเนี่ย?.....

     จุนฮวีคิดพลางกำลังจะหยิบกระเป๋าเงินที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของตัวเองมาดู แต่ยังไม่ทันได้ล้วงเสียงคุ้นหูของรุ่นพี่โฮชิก็ดังขึ้นก่อน

     "น้องมุนกลับไงครับ?"

     "คง.....นั่งแท็กซี่ไปครับพี่โฮชิ"

     โฮชิพยักหน้าก่อนที่จะยิ้มออกมาแล้วเอ่ยถามต่อ

     "อยู่คอนโดไหน?"

     "เอ่อ.....ผมพักที่ PDE ครับ"

     จุนฮวีตอบไปช้าๆพร้อมรอยยิ้มอย่างขัดเขินน้อยๆ เพราะคอนโดที่ตนอยู่ราคาค่อนข้างสูง และมันไม่ควรพูดต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้

     "งั้นกลับกับพี่ละกัน"

     เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูเอ่ยขึ้นข้างหลังจนจุนฮวีตกใจสะดุ้งโหยงพร้อมหันไปมองอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ คนที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวถอยไปก้าวหนึ่งก่อนที่จะยิ้มออกมา

     "พะ....พี่วอนอู?"

     "ใช่ พี่เอง"

     จุนฮวีรีบส่ายหัวปฎิเสธทันควัน เตรียมจะเอ่ยปากบอกว่าเกรงใจเพื่อหลีกหนีพี่เขาแต่ว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากก็โดนเสียงทุ้มนั่นพูดดักเสียก่อน

     "ไม่มีแต่จุนฮวี"

     "คะ....ครับ"

     ได้แต่ตอบตกลงอย่างเสียไม่ได้ ท่ามกลางรอยยิ้มของรุ่นพี่วอนอูและสีหน้ายิ้มแย้มอย่างกวนประสาทบวกกับการยักคิ้วกวนๆของรุ่นพี่โฮชิที่ส่งให้คนเป็นเพื่อน

     "โชคดีนะเพื่อน"

By Russian Jun(e)
#จุนสระอู 
By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #207 yammy28 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 09:28
    ดุจังค่ะ พี่วอนอู
    #207
    1
    • #207-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 68)
      20 เมษายน 2562 / 10:33
      พี่ดุนะน้องไหวเหรอ 5555
      #207-1
  2. #206 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 22:07

    เรายิ้มอะไรรรร โอ้ยยย เขินนนนน >////////<

    #206
    1
    • #206-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 68)
      19 เมษายน 2562 / 22:09
      ไหนๆยิ้มอะไรเหรออออออ><
      #206-1
  3. #205 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:23
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.pngชอบบบบบ​ รักกันเลยยยยเถอะ​ ขอ​ 5555555
    #205
    1
    • #205-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 68)
      19 เมษายน 2562 / 21:57
      มีใาขงมาขอด้วยเหรอออออ อิอิ
      #205-1
  4. #204 Kanittha__ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:38

    😳😶😳😶
    #204
    1
    • #204-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 68)
      19 เมษายน 2562 / 21:09
      ใจเย็นนะคะ5555
      #204-1