All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 66 : [Wonwoo x Jun]- Two of Us (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Two of Us (2)

      เปลือกตาบางขยับน้อยๆเมื่อเสียงโหวกเหวกโวยวายหลากหลายรูปแบบเริ่มแว่วเข้ามาในหู

     มุนจุนฮวีตื่นขึ้นมาแบบสะลึมสะลือ ดวงเนตรหวานค่อยๆลืมๆขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะต้องตกใจเมื่อเห็นองศาของภาพที่เอียงน้อยๆ และยังมีอะไรมารองหัวอีกต่างหาก

     .....อย่าบอกนะว่านอนซบไหล่พี่หน้านิ่งอยู่อ่ะ......

     จุนฮวีคิดในใจไปก็ใจหายไป เหมือนหัวใจหยุดเต้นและหายไปจากตัวเสียอย่างงั้น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับหัวเลยด้วยซ้ำเพราะกลัวว่ารุ่นพี่จะรู้ว่าตนตื่นแล้วและอาจจะดุเอาได้

     "นี่ ตื่นแล้วก็เอาหัวออกไปได้แล้ว มันหนัก"

     เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเรียบๆทำเอาจุนฮวีรีบขยับหัวของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

     "ขะ....ขอโทษครับรุ่นพี่"

     เสียงหวานเอ่ยออกไปแบบกล้าๆกลัวๆทั้งยังตะกุกตะกักเสียจนรู้ได้เลยว่าจุนฮวีกลัวหน้าตานิ่งๆของรุ่นพี่คนนี้ขนาดไหน

     "อืม"

     ....ตอบสั้นเหมือนโกรธกันมาตั้งแต่ปางก่อนเลย เจ้าพี่หน้านิ่ง!.....

     จุนฮวีนึกในใจอย่างหัวเสีย ปากได้รูปยู่ลงเล็กน้อยก่อนที่จะกลับเป็นปกติ หันซ้ายหันขวามองหาเพื่อนของตนก็พบแต่ความวุ่นวายของเพื่อนๆพี่ๆที่กำลังทยอยลงจากรถไฟ เมื่อไม่พบ จุนฮวีก็เลยหันมาเตรียมจะถามรุ่นพี่ข้างๆที่กำลังเก็บของแทน   

     "ถ้ามองหาเพื่อนนาย พี่บอกให้ลงไปแล้ว" 

     ยังไม่ทันให้จุนฮวีอ้าปากถาม รุ่นพี่วอนอูก็หันมาบอก ก่อนที่จะหันไปสนใจกับการเก็บโทรศัพท์หรือหูฟังเข้ากระเป๋าแทน

      ....รู้ได้ไงว่าจะถาม....

     จุนฮวีคิดในใจพลางทำหน้าสงสัยน้อยๆ ในระหว่างที่ก็นำมือถือที่ถืออยู่ในมือใส่กระเป๋ากางเกง

     "ไม่ต้องทำหน้าสงสัย หน้านายมันบอกทุกอย่างแหละว่าคิดอะไร"

     เสียงทุ้มนั่นเอ่ยบอกอีกคราทั้งที่ไม่หันมามองหน้าจุนฮวีเลย 

     "อ่า.....ครับ"
     
     จุนฮวีตอบน้อยๆในยามกำลังมองรุ่นพี่ที่กำลังเช็คของตัวเองอีกครั้งว่าเก็บครบหรือยัง

     "ยืนรอเตี่ยเหรอ ลงไปได้แล้ว"

     ....ทำไมต้องดุด้วย คนอุตส่ารอแท้ๆ.....

     จุนฮวีคิดในใจแล้วพ่นลมหายใจออกมาน้อยๆ ก่อนที่จะหันหลังให้รุ่นพี่วอนอูแล้วเดินลงจากรถไฟไป ค่อยๆไหลไปตามฝูงชนที่แออัดและหยิบกระเป๋าของตัวเอง มองซ้ายมองขวาหาเพื่อนตัวแสบที่ทิ้งตนเองไว้

     "จุนนนนนน~เราอยู่ทางนี้~"

     เสียงของเพื่อนสนิทเอ่ยเรียก คนตัวขาวหันไปทางต้นเสียงก็เห็นจองฮันยืนบอกมือให้ด้วยรอยยิ้ม แต่จุนฮวีกลับเดินไปหาด้วยใบหน้ายู่ย่นด้วยความไม่พอใจ

     เพี๊ยะ!

     "เจ็บๆๆ! จุนตีเราทำไมเนี่ยยย~?"

     จองฮันถามพลางหลบมือของจุนฮวีที่กำลังจะตีลงที่แขนอีกรอบ ดูสีหน้าแล้วไม่ค่อยจะเจ็บเท่าไหร่ด้วยซ้ำ

     "จองฮันนิสัยไม่ดี ทำไมไม่ปลุกเรา ให้เรานอนซบไหล่รุ่นพี่เขาอยู่แบบนั้นได้ไงอ่ะ"

     "ก็เราเห็นจุนนอนยิ้มสบายใจขนาดนั้นเลยไม่ได้ปลุกอ่ะ แต่ตอนที่รถไฟหยุดเราจะปลุกแล้วนะ แต่รุ่นพี่วอนอูบอกว่าจะปลุกเองแล้วก็ไล่เราลงมารอข้างล่างเนี่ย"

     "บอกจะปลุกอะไรล่ะ เราตื่นเอง แถมตื่นมายังโดนดุอีกเนี่ย"

     "รู้แล้วๆ แต่ตอนนี้ไปกันก่อนเถอะ เพื่อนๆคนอื่นจะหนีจุนกับเราไปที่พักแล้วเนี่ย"

     จองฮันบอกพลางลากตัวของเพื่อนสนิทอย่างจุนให้ไปรวมกับเพื่อนๆเพื่อให้พี่ๆเช็คจำนวนคนว่าไม่มีใครติดไปกับรถไฟ ก่อนที่พี่ๆจะแบ่งสมาชิกให้เท่าๆกันในการขึ้นรถบัสไปยังที่พักต่อ

     "เดี๋ยวรุ่นพี่จะนั่งที่ห้องวีไอพีข้างล่างกันนะครับ ส่วนน้องๆจะอยู่ชั้นบน มีอะไรก็ลงมาถามมาเรียกรุ่นพี่ประจำบัสตัวเองได้เลยเนอะ"

     รุ่นพี่สันทนาการเอ่ยบอกก่อนที่จะบอกให้น้องๆแต่ละคนแยกย้ายกันขึ้นรถไป พวกเราค่อยๆทยอยเอาของใส่รถและเดินขึ้นรถตามบัสที่พี่ๆแบ่งให้

     หมับ!

     ในขณะที่ขากำลังจะก้าวขึ้นไปบนบันได พาเจ้าของร่างขึ้นไปนั่งด้านบน ข้อมือก็ถูกจับเอาไว้ด้วยมือของใครก็ไม่รู้จนจุนฮวีสะดุ้งสุดตัว

     "จองฮันนนน มีผีมาจับแขนเราอ่ะ ช่วยด้วยยยย"

     จุนฮวีตัวแข็งทื่อหลับตาแน่นทั้งยังตัวสั่นงันงก เอ่ยเรียกเพื่อนนิทที่เดินอยู่ด้านหน้าอย่างหวาดกลัว

     "ใจเย็นจุน นั่นมือพี่โฮชิ"

     จุนฮวีลืมตาทันควันก่อนจะหันกลับไปมองก็เห็นรุ่นพี่ตาขีดที่กำลังยิ้มแป้น และตามมาด้วยเสียงหัวเราะน้อยๆของเพื่อนๆชั้นบนที่กำลังหัวเราะจุนฮวีหลังจากได้เห็นเหตุการณ์

     ".....ปัญญาอ่อน"

     เสียงของวอนอูพูดออกมาน้อยๆพร้อมแววตานิ่งๆที่มองมาที่จุนฮวี ก่อนที่จะหันไปมองทางอื่นตามแบบฉบับของตัวเองเช่นเดิม

     "อย่าไปสนใจนูมันเลยน้อง มาๆๆมานั่งด้วยกัน"

     โฮชิพูดจบก็ดึงจุนฮวีเข้าไปในห้องวีไอพีที่ชั้นล่างของบัส ในขณะที่จุนฮวีก็คว้ามือของจองฮันมาด้วยเช่นกัน

     "เอาล่ะน้องจองน้องจุนพี่จะแนะนำให้รู้จักนะ พี่ที่ยิ้มกว้างๆคนนี้ชื่อซอกมิน หน้าตี๋ๆคนนี้ดิเอท ส่วนตัวเล็กคนนี้ จีฮุนแฟนพี่เองงงง~"

     รุ่นพี่ตาขีดโฮชิเอ่ยแนะนำเพื่อนๆของเขา ในขณะที่รถโคลงเล็กน้อยยามออกตัวทำเอาจุนฮวีแทบเซด้วยไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่จองฮันจับเอาไว้ทัน ส่วนโฮชิก็ร่วงแปะไปก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้น เรียกให้รุ่นพี่ตัวเล็กอย่างจีฮุนหัวเราะและแลบลิ้นใส่อย่างเยาะเย้ย

     "ระวังๆ ยังไงก็หวัดดีนะ"

     รุ่นพี่ซอกมินเอ่ยบอกในขณะที่รุ่นพี่คนที่เหลือก็ยกมือขึ้นมาโบกทักทาย จุนฮวีกับจองฮันยกมือขึ้นมาไหว้น้อยๆตามมารยาท

     "สวัสดีครับรุ่นพี่"

     ทั้งสองพูดพร้อมกันในขณะที่รุ่นพี่ทุกคนก็พยักหน้าให้เป็นเชิงว่ารับไหว้เป็นที่เรียบร้อย

     "มาๆนั่งก่อน เดี๋ยวล้มไปแบบเจ้าชิจะแย่เอา"

     รุ่นพี่ดิเอทเอ่ยบอกยิ้มๆ จุนกับจองฮันพยักหน้าน้อยๆพลางมองที่ว่างที่เหลือที่ดูแล้วมันก็น่าจะกระชับความสัมพันธ์ของพี่น้องได้ดี แต่มันก็ดูอันตรายมากๆที่หนึ่งเหมือนกัน

     เพราะเจ้าที่ว่างสองที่ที่เหลือนั้น ที่หนึ่งคือข้างๆรุ่นพี่วอนอูที่ดูค่อนข้างอันตราย ส่วนอีกที่คือตรงกลางระหว่างรุ่นพี่ซอกมินและรุ่นพี่ดิเอทที่ดูน่าจะดีกับการตีสนิทรุ่นพี่

     "จองฮัน เราไม่นั่งข้างพี่หน้านิ่งแล้วนะ เขาดุเราอ่ะ"

     จุนฮวีกระซิบน้อยๆในขณะที่จองฮันพยักหน้า กำลังจะเดินไปนั่งข้างรุ่นพี่วอนอูแทนเพื่อนข้อมือก็ถูกคว้าไว้ด้วยมือของดิเอทแล้วดึงลงมานั่งข้างๆตัวแทน ทั้งยังยิ้มแบบมีเลศนัยแบบเดียวกับที่รุ่นพี่โฮชิเคยยิ้มอีก

     "น้องชื่อจุนใช่ไหม รีบไปนั่งข้างเจ้าวอนมันเถอะ เดี๋ยวรถโคลงอีกแล้วล้มขึ้นมาจะเจ็บเอานะ"

     รุ่นพี่ซอกมินบอกพร้อมรอยยิ้มกว้างในขณะที่จุนฮวีก็พยักหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ ค่อยๆเดินไปนั่งข้างๆแบบตัวลีบๆไม่ให้โดนตัวรุ่นพี่วอนอูเลยแม้แต่นิดเดียวจนรุ่นพี่ที่เหลือขำออกมาน้อยๆ

     "จริงสิ พวกผมยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลย ผมชื่อจองฮันนะครับ ส่วนนั่นชื่อจุน"

     จองฮันเป็นคนเปิดบทสนทนาก่อนเช่นทุกครั้งด้วยความอัธยาศัยดี ต่างจากจุนที่พอจองฮันแนะนำชื่อให้ก็ทำเพียงแค่ยิ้มออกมาน้อยๆอย่างเขินอายเท่านั้น

     "จะว่าไปเราสองคนหน้าตาดีอยู่นะเนี่ย เป็นเดือนไหมเดี๋ยวพี่เสนอชื่อให้"

     พี่ตัวเล็กจีฮุนพูดบอกพร้อมมองไปที่จุนฮวีและจองฮันอย่างพินิจพิจารณา

     "พวกเราหน้าตาธรรมดาออกครับ แต่ว่าถ้าจะให้เป็นก็ได้นะครับ"

     "แล้วน้องจุนล่ะ?"

     รุ่นพี่จีฮุนหันไปถามจุนฮวีที่ยังคงนั่งตัวลีบเล็กก้มหน้ามองพื้นอยู่แบบเดิม จุนฮวีเงยหน้าขึ้นมาน้อยๆแล้วส่ายหัวปฎิเสธ

     "จุนขี้อายแล้วก็ขี้กลัวด้วย คงยากล่ะครับ"

     รุ่นพี่จีฮุนพยักหน้า จากอาการที่จุนฮวีแสดงออกมาก็พอเชื่อได้ว่าคงจะเป็นแบบที่จองฮันบอกจริงๆ

     "แต่ว่าอยู่กับพวกพี่ไม่ต้องกลัวไม่ต้องอายนะ พวกพี่อ่ะสนุกๆ"

     รุ่นพี่ซอกมินเอ่ยบอกแล้วยิ้มกว้าง ยักคิ้วน้อยๆให้รุ่นน้อง

     "คะ....ครับ"

     จุนฮวียังคงตอบสั้นๆทั้งยังตะกุกตะกันเช่นเดิม ไม่ว่ายังไงก็ยังไม่ชินกับการอยุ่ใกล้รุ่นพี่เยอะๆขนาดนี้อยู่ดี

     "พอเลยมึงอ่ะ ยิ้มแบบนั้นน้องกลัวหมด ว่าแต่น้องจุนไม่ใช่คนเกาหลีใช่ไหมครับ"
     
     รุ่นพี่ดิเอทเอ่ยว่าเพื่อนของตนก่อนที่จะหันมาถามและให้ความสนใจกับจุนฮวีต่อ

     "ครับ ผมเป็นคนจีน ทำไมเหรอครับ?"

     "เปล่าหรอก พี่แค่ถามเฉยๆน่ะ พี่ก็เป็นคนจีนเหมือนกัน"
     
     ยามที่ดิเอทพูดว่าเป็นคนจีนแบบเดียวกับจุนฮวี ดวงเนตรสวยนั้นก็วาววับ จ้องไปที่ดิเอทตาไม่กระพริบ

     "ดีใจอะไรขนาดนั้น แค่ดิเอทเป็นคนจีนเหมือนกันเอง ทำเหมือนเราไม่มีเพื่อนเป็นชาวต่างชาติอ่ะ"

     รุ่นพี่ตาขีดเอ่ยถามติดตลกแต่มันกลับทำเอาดวงเนตรที่วาววับเมื่อครู่หมองลงเล็กน้อย

     "ครับ จุนมีผมเป็นเพื่อนอยู่คนเดียวเนี่ยแหละ ก็อย่างที่พี่เห็น มันทั้งเป็นคนต่างชาติทั้งเด๋อด๋าขนาดนั้น คนก็มองมันเป็นตัวตลกไปหมด"

     จองฮันเอ่ยแทรกบทสนทนาขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งและจริงจัง ทำเอาบรรยากาศตึงเครียดไปหมด

     "พี่ไม่รู้อ่ะ ขอโทษนะ"

     รุ่นพี่โฮชิเอ่ยขอโทษในขณะที่รุ่นพี่จีฮุนก็ยกมือขึ้นตบหัวเพื่อนตาขีดที่นั่งอยู่ข้างตนเบาๆจนรุ่นพี่โฮชิยกมือขึ้นมาลูบหัวปอยๆ

     "ทำไมแฟนทำรุนแรงกับแฟนแบบนี้อ่ะ เจ็บนะ"

     โฮชิเอ่ยอ้อนและตามมาด้วยพี่จีฮุนที่ยกมือขึ้นตบอีกที เรียกเสียงหัวเราะน้อยๆของจุนฮวีให้ออกมา

     "ครับๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ"

     หลังจากบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายขึ้น จุนฮวีก็กล้าคุยกับรุ่นพี่มากขึ้น พวกเขาคุยกันมาตลอดทาง โดยที่ไร้เสียงจากรุ่นพี่วอนอูแม้แต่เอะเดียว ซึ่งเพื่อนๆของรุ่นพี่วอนอูก็ทำเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติ จุนฮวีเลยไม่ได้สะกิดหรือชวนคุยแต่อย่างใด ซ้ำยังไม่ได้หันไปมองอีกด้วยตั้งแต่นั่งมา

     "เอาล่ะ ถึงสักที"

     รุ่นพี่ซอกมินบิดขี้เกียจน้อยๆ ทุกคนขยับตัวลุกขึ้นบิดไปบิดมายืดเส้นยืดสายเมื่อถึงที่พัก จุนฮวียิ้มน้อยๆกับบรรยากาศที่ได้อยู่กันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่จะลุกขึ้นตามบ้างแต่ก็เหมือนมีคนมาจับข้อมือตัวเองอีกครั้ง

     "จองฮันนน"

     จุนฮวีเรียกเสียงยาน ไม่หลับตาแบบครั้งแรกที่โดนมือรุ่นพี่โฮชิเพราะในครั้งนี้มีรุ่นพี่อยู่เยอะ และคนที่อยู่ด้านหลังตนก็เป็นรุ่นพี่วอนอูซึ่งบางทีก็น่ากลัวกว่าผีเสียอีก

     "ไม่ใช่มือพี่เขาใช่ไหม?"

     "ใช่ เต็มมือเลย"

     จุนฮวีหลับตาแน่นเมื่อสิ่งที่ตนคิดเป็นจริง ค่อยๆหันไปมองก็พบว่าข้อมือของตนเองโดนมือของรุ่นพี่วอนอูจับเอาไว้อยู่ แล้วประเด็นคือที่นั่งเงียบมาตลอดทางก็คือหลับ ถึงว่าไม่เห็นมีใครส่งมุกหรือบทนทนาให้รุ่นพี่วอนอูเลย

     "เดี๋ยวดิจองฮัน มาช่วยแกะมือพี่เขาก่อนนนนน"

     จุนฮวีเรียกแต่จองฮันกลับส่ายหัว โบกมือบ้ายบายอย่างกวนประสาทก่อนที่จะเดินลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว

     "จุน!! นายช่วยปลุกไอ้นูด้วยนะ ปลุกเสร็จก็ตามมาล่ะ เดี๋ยวน้องจองเอากระเป๋าไปให้!"

     เสียงของรุ่นพี่ซอกมินตะโกนเข้ามาทำเอาจุนฮวีแทบร้องไห้เมื่อคิดว่าต้องปลุกรุ่นพี่วอนอูที่พึ่งดุตัวเองไปเมื่อไม่นานมานี้

     .....ทำไมรุ่นพี่ต้องทำกับจุนฮวีตัวน้อยแบบนี้ ใครก็ได้ช่วยจุนด้วยยยยToT.....

     จุนฮวีคิดในใจอย่างหวาดกลัว หันไปมองก็ยังเห็นว่ารุ่นพี่วอนอูยังคงหลับสนิท แต่มือที่จับข้อมือบางเอาไว้กลับแน่นเสียเหมือนไม่ได้หลับ

     "เอ่อ...รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่ ถึงแล้วครับ"

     หลังจากใช้เวลารวบรวมความกล้าครู่หนึ่ง จุนฮวีก็ค่อยๆเอื้อมมือไปจับไหล่รุ่นพี่วอนอูอย่างเบามือ เขย่าตัวคนหลับน้อยๆเบาๆ

     "....."

     รุ่นพี่วอนอูค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ อ้าปากหาวน้อยๆก่อนที่จะหันไปหันมากวาดสายตาไปรอบๆ มือข้างที่เหลืออยู่หยิบกระเป๋าสะพายของตัวขึ้นมาสะพายไหล่ข้างหนึ่งก่อนที่จะมองหน้าจุนฮวีเงียบๆ

     ฝ่ายรุ่นน้องอย่างจุนฮวีไม่ตอบอะไรในขณะที่รุ่นพี่วอนอูก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน คนหน้านิ่งลุกจากที่นั่ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นสูงเพื่อยืดเส้นยืดสายพร้อมอ้าปากหาวอีกครั้ง ในขณะที่มือข้างหนึ่งอันจับข้อมือขาวเอาไว้ก็ยังไม่ยอมปล่อย

     ....มือพี่เขา อุ่นจัง....

     จุนฮวีคิดในใจพลางมองไปที่มือใหญ่ที่จับรอบข้อมือของตัวเองอยู่ ก่อนที่จะสะดุ้งน้อยๆแล้วส่ายหัวรัวๆไปมา

     ....คิดบ้าอะไรเนี่ยจุนฮวี!....

     ในระหว่างที่คิดอยู่นั้น แรงดึงที่ข้อมือก็ปรากฏ รุ่นพี่วอนอูกำลังดึงตัวจุนฮวีให้เดินตามเขาออกมาจากรถ และยังเดินต่อไปอีกด้วย....ประเด็นคือยังไม่ปล่อยมือออกเลยแบบนี้มันคงไม่ดีเท่าไหร่

     "รุ่นพี่ครับ คือว่า....."

     รุ่นพี่ที่เดินนำอยู่หยุดชะงัก หันมามองด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่ก็แสดงความสงสัยเอาไว้ในสีหน้าด้วยน้อยๆ

     "อะไร?"

     คำถามที่เอ่ยออกมามันเรียบและสั้นมาก บวกกับสีหน้านิ่งๆที่ดูหน้ากลัวอยู่แล้วเป็นทุนเดิม มันยิ่งส่งให้คนตรงหน้าน่ากลัวมากยิ่งขึ้น

     "ไม่ตอบ?"

     เสียงทุ้มนั่นเอ่ยออกมาอีกคราและทำสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง เตรียมจะหันหลังให้แล้วก้าวเดินต่อแต่จุนฮวีก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

     "คือว่า....พี่ยังไม่ปล่อยมือผมเลย"

     รุ่นพี่วอนอูยิ้มมุมปากเมื่อจุนฮวีพูดจบประโยค ขยับขาก้าวเดินมาใกล้เล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยปากต่อไปว่า

     "ไม่ปล่อย เลิกพูดมากแล้วเดินตามมาได้แล้ว คนอื่นเขารออยู่"

     "คะ...ครับ"

     เมื่อได้รับคำตอบแบบนั้น วอนอูก็เดินนำจุนฮวีอีกครั้งโดยที่มือนั่นก็ยังไม่ปล่อยข้อมือของจุนฮวีอีกเช่นเคย

     ....ไหล่กว้างจัง....

     ในระหว่างที่เดินไปจุนฮวีก็คิดในใจไป มองแผ่นหลังของรุ่นพี่ที่เดินนำอยู่ตรงหน้าไปด้วย เดินไปได้สักครู่เดียวก็มาถึงที่พวกรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนของพี่วอนอูเรียกรวมตัวกัน

     "แหมๆ~ ทำไมพี่วอน ถึงได้จับมือน้องเขาแถมยังมาด้วยกันแค่สองต่อสองล่ะครับเพื่อนรักกกกกกกก"

     "ฮริ้วววววว~"

     และยามที่มาถึงเสียงแซวของพี่โฮชิก็เป็นเสียงแรกที่ได้ยิน ตามมาด้วยเสียงโห่แซวจากเพื่อนร่วมรุ่น เรียกใบหน้าขาวให้ขึ้นสีด้วยความเขินอาย

     "ไม่เสือกครับเพื่อน แล้วนี่จะแซวกันทำไม กูแค่กลัวน้องหลงทางเว้ย!"

     "หรอครับบบ แค่นั้นจริงเหรอครับบบ"

     "ฮริ้วววววว~"

     รุ่นพี่วอนอูหัวร้อนใส่ แต่ดูเหมือนว่าพี่โฮชิและเพื่อนๆของเขาจะไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย ยังคงแซวต่อไป ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นของจุนก็ทำหน้าที่ดียิ่งกว่าคนแห่ขันหมาก

     "ไม่ต้องมาหัวร้อนกลบเกลื่อนเลย พี่วอนคนดุเสียคาแรคเตอร์จนกลายเป็นพี่วอนคนซึนไปแล้วครับน้องๆ ฮ่าๆๆ"

     รุ่นพี่ซอกมินยังคงแซวต่อจนรุ่นพี่วอนอูพ่นลมหายใจออกมาแรงๆทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก

     "เลิกแซวกันได้ละ แล้วนายก็เดินไปรวมกับเพื่อนได้แล้ว"

     เมื่อเห็นว่าบ่นเพื่อนของตนเองไม่ได้ก็เลยหันมาบ่นจุนฮวีแทน มือที่จับข้อมืออยู่ปล่อยออกให้คนน้องเป็นอิสระ จุนฮวีพยักหน้ารับคำก่อนที่จะเดินเข้าไปรวมกับเพื่อนๆ

     ....เหมือนมีคนมองอยู่เลย....

     จุนฮวีสัมผัสได้แบบนั้นก็เลยลองหันไปทางที่รู้สึก และก็เป็นอย่างที่เขาคิด พวกผู้หญิงหลายคนกำลังมองมาที่ตัวเขาแบบเคืองๆอยู่ ยามที่มือสวยๆนั่นยกมือถือขึ้นมาก็รู้ได้เลยว่าสาวๆกลุ่มใหญ่ตรงนั้นเป้นแฟนคลับพี่วอนอู.....เล่นใช้เคสมือถือและพวงกุญแจเป็นรูปพี่วอนขนาดนั้น

     ....พี่หน้านิ่งน่ากลัวขนาดนี้ยังอุตสามีแฟนคลับอีก....

     จุนฮวีรีบกลับไปมองพวกรุ่นพี่ที่ด้านหน้าต่ออย่างรวดเร็ว ด้วยกลัวว่าหากมองพวกเธอเหล่านั้นนานกว่านี้อาจจะเกิดอันตรายกับตัวเองได้

     "เอาล่ะ เดี๋ยวให้จับกลุ่มสี่คนทำกิจกรรมด้วยกันนะครับ"

     พอรุ่นพี่จีฮุนบอกแบบนั้นก็แน่นอนว่าจองฮันกับจุนฮวีอยู่ด้วยกันแน่ๆ เหลือก็แต่อีกสองคน

     "นายสองคนมีกลุ่มหรือยังอ่ะ"

     คนอัธยาศัยดีอย่างจองฮันเป็นคนแรกที่เอ่ยถามเพื่อนข้างๆที่กำลังทำหน้ามึนงงอยู่ไม่น้อย ทั้งสองคนหันมาหาก่อนที่จะส่ายหัว

     "ดีเลยๆ งั้นอยู่ด้วยกันนะ เราจองฮัน นี่จุน"

     "เราชื่อจีซู ตัวสูงๆนี่ชื่อมินกยู"

     "โอเค ทีนี้เราก็ครบแล้ว งั้นเราไปหารุ่นพี่กันเถอะ"

     หลังจากที่ได้คนครบแล้ว พวกเราก็เดินไปหารุ่นพี่เพื่อเอาชื่อสมาชิกไปบอกแลกกับกุญแจห้องพักเพื่อเตรียมตัวเอาของไปเก็บ

     "วันนี้วันแรก พี่จะให้พวกเราพักผ่อนตามสบายนะ กิจกรรมจะเริ่มพรุ่งนี้"

     รุ่นพี่ดิเอทเอ่ยบอกเสียงดังให้น้องๆได้ยินกันทั่ว ทุกคนพยักหน้ารับคำก่อนที่จะแยกย้ายกันไปเก็บของ

     ....แล้วที่ขู่พวกเราตั้งแต่ที่มหาลัยก็คือโกหกงั้นดิ?....

     จุนฮวีคิดในใจในยามที่กำลังเก็บของอย่างเชื่องช้า รู้สึกเหมือนโดนแกล้งยังไงก็ไม่รู้

     "นอนเอาแรงกัน เดี๋ยวพอเย็นๆจะได้ไปกินอาหารแบบไม่ง่วง"

     "นอนคุยกันดีกว่า ใครหลับก็หลับได้เลยนะ"

     พวกเรานอนกันอยู่ในห้องอย่างสบายใจ กระชับความสัมพันธ์ก่อนที่กิจกรรมจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้ พูดคุยกันอย่างสนุกสนานท่ามกลางรอยยิ้มของกันและกัน

By Russian Jun(e)
#จุนสระอู 
By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #199 Kanittha__ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:16
    ไรท์ เราคิดถึงไรท์ๆ
    #199
    3
    • #199-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 66)
      15 เมษายน 2562 / 14:42
      แงงงงง คิดถึงเหรอคะToT เราขอโทษที่อัพช้านะคะ
      #199-1
    • #199-2 Sweet Flower(จากตอนที่ 66)
      15 เมษายน 2562 / 14:44
      ถ้าเห็นแล้วเดมมาหาเราในทวิตทีได้ไหมคะ เราอยากรู้จักนักอ่านน้าาาา ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะคะ><
      #199-2
  2. #198 자이🍑 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 19:14
    วอนอูคนซึน
    #198
    1
    • #198-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 66)
      12 เมษายน 2562 / 20:37
      ซึนนิดซึนหน่อยให้มีคนแซววววว^^
      #198-1
  3. #197 Kanittha__ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 15:20

    ดี! มันดีววว
    กิ้ดๆ
    #197
    1
    • #197-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 66)
      12 เมษายน 2562 / 15:42
      ใจเย็นๆนะคะ555
      #197-1
  4. #196 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 13:49

    คนซึมค่าาาาา​ อย่าซึมอย่าซึม​ 5555555

    #196
    1
    • #196-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 66)
      12 เมษายน 2562 / 13:54
      อะไรซึมๆนะ???
      #196-1