All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 65 : [Wonwoo x Jun]- Two of Us (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Two of Us (1)

     ณ มหาวิทยาลัย SVT

     ในยามเช้าของวันที่แดดค่อนข้างไปทางร้อนจัด 'มุนจุนฮวี' นักศีกษาปีที่ 1 อันกำลังจะเดินทางไปทำกิจกรรมที่เกาะเชจู ในยามนี้กำลังเดินวนไปวนมา

     ....จะมาทันไหมเนี่ย?....

     มุนจุนฮวีคิดในใจด้วยความกังวล เมื่อเห็นว่าพี่ๆเริ่มจะมารอเพื่อเรียกรวมแล้ว แต่ว่ายังไม่เห็นหน้าของเพื่อนสนิทตนเองเลยแม้แต่เงาหัว จนมือขาวนั่นต้องยกมือถือของตนเองมาโทรตามเพื่อนของตน

     "ฮัลโหล แกอยู่ไหนแล้วเนี่ย? พี่เขาจะเรียกรวมแล้วนะ เมื่อไหร่จะมาถึงอ่ะจองฮัน?!"

     ทันทีที่เพื่อนของตนกดรับสาย ยังไม่ทันให้ได้พูดอะไรออกมา มุนจุนฮวีก็ชิงบ่นขึ้นมาก่อนเสียยาวเหยียดจนได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆออกมาจากปลายสาย

     "ใกล้ถึงแล้ว ฉันรีบสุดๆให้เลยนะเนี่ย แถมวันนี้เจ้าพี่ซึงซอลไม่ปลุกด้วยอ่ะ"

     ยุนจองฮัน เพื่อนสนิทของมุนจุนฮวีรีบตอบกลับมาในทันทีที่จุนฮวีบ่นจนจบ และยังไม่วายที่จะพาดพิงความผิดไปให้แฟนหนุ่มของตน

     "พี่ปลุกเราแล้วเถอะ แต่เราอ่ะบอกว่าขออีก 5 นาทีเอง เป็นไงล่ะ จะสายเลยเห็นไหม?"

     เสียงแก้ตัวของชเว ซึงซอล แฟนของจองฮันดังลอดลำโพงมาให้จุนฮวีได้ยิน ตามมาด้วยเสียงดีดหน้าผากดังเป๊ะที่ดูเจ็บน่าดู ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนโดน แต่ก็ทำให้มุนจุนฮวีอดที่จะยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากของตัวเองไม่ได้

     "ฉันใกล้ถึงแล้ว แค่นี้ก่อนนะจุน"

     พอพูดจบจองฮันก็วางสายไปในทันที มุนจุนฮวีส่ายหัวน้อยๆก่อนจะมองไปรอบๆตัว ก็เห็นว่าเพื่อนๆของเขาหลายๆคนเริ่มเดินไปรวมกันตรงหน้าพี่ๆแล้ว

     ...เอาไงดีว่ะ จะไปรวมก่อนหรือว่าจะรอจองฮันมาดี?.....

     จุนฮวีคิดในใจอีกครั้ง แม้ว่าจะลังเล แต่ขาเรียวก็ก้าวไปรวมกับพี่ๆก่อนด้วยคิดว่าเผื่อพี่เขาเร่งจะได้เร่งเพื่อนของตนเองต่อได้ถูก

     "เพื่อนมาครบหรือยัง?"

     รุ่นพี่คนหนึ่งถามเสียงเรียบนิ่ง แต่ว่าก็เป็นเสียงที่ดูน่ากลัวอยู่ไม่น้อยเลย ทุกคนพากันเงียบไม่กล้าที่จะตอบออกไป ด้วยส่วนหนึ่งคือไม่รู้ด้วยว่ามากันครบหรือยัง

     ....มาเร็วๆได้ไหมจองฮัน พวกฉันจะโดนพี่เขากินหัวอยู่แล้ว ToT.....

     นึกในใจอย่างอ้อนวอนต่อเพื่อนสนิท นึกอยากจะจุดธูปเชิญมาแค่วิญญาณก่อนได้ไหมจะได้ไม่ต้องทนโดนสายตาและน้ำเสียงน่ากลัวแบบนั้นของรุ่นพี่

     "ผมถามว่าเพื่อนมาครบกันหรือยังครับ?"

     ทุกคนมองหน้ากันไปมา พยักเพยิดหน้าใส่กันไปมา เกี่ยงกันไม่มีใครยอมพูดออกไปเช่นเดิม จุนฮวีหลับตาน้อยๆ สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ไปทีหนึ่งก่อนที่จะค่อยๆยกมือขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ

     "พี่ครับ"

     "มีอะไรครับ?"

     เสียงเย็นๆของรุ่นพี่คนเดิมเอ่ยถามออกมาพร้อมเลิกคิ้วน้อยๆ แม้ว่าจะลงท้ายประโยคอย่างสุภาพ แต่ด้วยเนื้อเสียงและท่าทางหลายๆอย่าง มันกลับทำเอาจุนฮวีปากแทบสั่น

     "คือว่า....เพื่อนผมคนนึงยังไม่มาครับ"

     เสียงที่เปล่งบอกออกไปนั้นตะกุกตะกักอย่างถึงที่สุด จุนฮวีหลับตาแน่นด้วยรู้ดีว่าคงจะโดนดุเป็นแน่

     "แล้วทำไมคุณไม่ตามเพื่อนครับ นี่มันเสียเวลามามากแล้ว ถ้าไปไม่ทันกำหนดการ กิจกรรมเข้าจังหวะของพวกคุณจะน้อยลง แล้วมาหาว่าพวกพี่ใจร้ายไม่ให้เล่นไม่ได้นะ"

     เป็นอย่างที่จุนฮวีคาดเอาไว้ เขาโดนดุจริงๆ และไม่ใช่ดุแบบธรรมดาเพราะมันยาวมากเสียด้วย

     "ตามแล้วครับพี่ เพื่อนผมบอกว่าใกล้ถึงแล้ว"

     จุนฮวีพูดไปก็หดคอไปด้วยความกลัว นึกในใจอยากให้เพื่อนของตนมาเร็วๆกว่านี้ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้

     "แล้วไหนล่ะครับเพื่อนคุ-----"

     "มาแล้วครับๆๆ"

     ไม่เคยมีครั้งไหนที่จุนฮวีจะดีใจยามที่ได้เจอหน้าเพื่อนของตนได้เท่าครั้งนี้จริงๆ มือบางรีบคว้าตัวเพื่อนของตนให้มายืนด้วยกันอย่างรวดเร็ว

     "ถ้ามาแล้วก็ไปกันได้แล้ว ไหนมีเพื่อนใครจะมาสายกว่านี้อีกไหม?"

     ทุกคนส่ายหน้าพร้อมกันให้เป็นคำตอบ รุ่นพี่คนนั้นพยักหน้าน้อยๆอย่างพอใจก่อนที่จะพาทุกคนขึ้นรถเพื่อไปที่สถานีรถไฟอินชอนแล้วเดินทางต่อไปเกาะเชจู

     ....จะว่าไปตั้งแต่มาเรียนที่เกาหลียังไม่เคยไปเลยนี่นา?.....

     จุนฮวีคิดไปในยามนั่งรถ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างอยากรู้อยากเห็น ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงสถานีรถไฟอินชอน พวกเราทยอยกันลงจากรถตามมาด้วยรุ่นพี่สันทนาการที่เริ่มแจกตั๋วรถไฟให้กับพวกเรา

     "เดี๋ยวตอนนั่งรถไฟ พี่สองคนนั้นเขาจะไปนั่งกับน้องสองคนด้วยนะ อ๋อ!แล้วก็พวกนั้นบอกว่าให้เลือกที่นั่งได้เลย"

     รุ่นพี่ที่แจกตั๋วให้กับน้องๆเอ่ยบอก เรียกสายตาสงสัยจากจุนฮวีและจองฮันได้เป็นอย่างดี และเหมือนว่ารุ่นพี่จะเดาออกเลยได้เอ่ยออกมาต่ออีกว่า

     "พี่คนที่น้องคุยด้วยตอนก่อนขึ้นรถคนนั้นเขาบอกมา พี่ก็แค่มาบอกต่อ อย่าถามมากเลยเนอะ"
     
     "คะ....ครับ"

     จุนฮวีตอบเสียงอ่อน ไม่กล้าที่จะหันไปตามนิ้วของรุ่นพี่สันทนาการที่ชี้ไปหาพี่คนนั้นด้วยซ้ำ ทั้งยังหลบหลังจองฮันเสียอีกเมื่อเห็นว่าพี่เขาหันมามอง

     "ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ไม่มีอะไรหรอก"

     จองฮันปลอบพลางตบที่ไหล่ของจุนฮวีเบาๆ พลางเดินขึ้นรถไฟไปหาที่นั่งด้วย

     "ไม่กลัวได้ยังไง แกไม่เห็นตอนพี่เขาถามว่าใครยังไม่มาหนิ ใจฉันอย่างกับหายไปจากตัว ปากสั่นแทบตายกว่าจะยกมือบอกได้ว่าแกยังไม่มา"

     "แต่แกก็คุยกับพี่เขาได้หนิ แสดงว่าเขาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น"

     จองฮันว่าพลางชี้ไปที่ที่นั่งอันยังว่างอยู่ พยักเพยิดหน้าให้จุนฮวีเข้าไปนั่งก่อนอย่างรู้ดีว่าเพื่อนของตนคงจะขอนั่งริมหน้าต่างเป็นแน่ ก่อนที่จะนั่งลงไปตามในที่นั่งฝั่งตรงหน้าอันหันหน้าเข้าหากัน

     "เจอพวกน้องแล้ว~"

     เสียงรุ่นพี่ตาขีดคนหนึ่งดังขึ้น ยามที่พวกผมสองคนหันไปมอง พี่เขาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนที่จะหันไปโบกไม้โบกมือเรียกเพื่อนของเขาที่เดินอยู่

     "เดินช้าว่ะนู เร็วๆดิ๊"

     จุนฮวีเผลอชะโงกหน้าไปมองอย่างอยากรู้ว่ารุ่นพี่ที่ชื่อโดนเรียกว่านูคือใคร แต่ก็แทบจะหลบเข้ามาไม่ทัน เมื่อเห็นว่าคือคนที่ดุตนตั้งแต่ก่อนขึ้นรถ

     "จองฮัน กลัวอ่ะ ฉันไปนั่งฝั่งแกนะ"

     จองฮันพยักหน้าให้เป็นคำตอบ แต่ยังไม่ทันที่จุนฮวีจะย้ายก้นไปนั่งข้างเพื่อนของตน พี่ตาขีดก็นั่งแหมะลงไปเสียก่อนแล้วหันมายิ้มให้อย่างมีเลศนัย 

     "น้องนี่เองที่ไอ้นูมันจับฉลากโดนมานั่งด้วย แล้วเราเป็นไรอ่ะหน้าซีดเชียว"

     "กลัวครับ"

     จุนฮวีตอบรุ่นพี่ตัวเล็กที่ดูอัธยาศัยดีไปแบบนั้น ยิ้มให้พี่เขาน้อยๆ ก่อนที่รอยยิ้มจะหายไปเมื่อโดนสะกิดจากมือของใครอีกคน

     "เขยิบหน่อยดิ พี่จะนั่งข้างหน้าต่าง"

     เสียงเรียบนิ่งคุ้นหูเอ่ยบอกพร้อมใบหน้านิ่งๆที่แสนคุ้นเคย จุนฮวีพยักหน้าให้รัวๆแล้วขยับตัวเองออกห่างจากหน้าต่างอย่างรวดเร็วเพื่อให้พี่หน้านิ่งเข้าไปนั่งได้

     "ไมต้องกลัวหรอกน่า พี่ชื่อโฮชินะ ส่วนไอ้คนที่หน้านิ่งๆข้างๆน้องชื่อวอนอู"

     จุนฮวีตอบรับน้อยๆพร้อมพยักหน้าให้ไปด้วยอย่างกล้าๆกลัวๆ

     "ผมจองฮันนะครับ เจ้านั่นชื่อจุน มันเป็นคนขี้กลัว ขอโทษพี่สองคนด้วยนะครับที่บางทีมันอาจจะไม่ตอบจนเสียมารยาทไป"

     "ไม่เป็นไรๆ พวกพี่ต้องขอโทษมากกว่าที่ทำให้น้องๆกลัว"

     จองฮันและพี่โฮชิคุยกันอย่างถูกคอ ในขณะที่จุนฮวีและรุ่นพี่นามวอนอูที่นั่งข้างกันเงียบนิ่งไม่แม้แต่จะมองกันด้วยซ้ำ

     ....ทำไมพี่เขาหน้านิ่งแล้วน่ากลัวขนาดนี้เนี่ยยยยย!.....

     จุนฮวีนึกในใจ อยากจะหันไปมองนอกหน้าต่างก็ไม่ได้ จะหันไปคุยกับจองฮัน จองฮันก็ดันคุยกับพี่โฮชิอยู่ จนจุนฮวีต้องก้มหน้ามองมือมองพื้นไปตลอดทาง

     ผ่านไปครู่หนึ่ง ในยามนี้ใกล้ถึงเกาะเชจูแล้วแต่จุนฮวีกลับรู้สึกง่วงมากแต่ก็ไม่อยากหลับ

     ...ขืนหลับไปแล้วเผลอซบไหล่พี่เขามีหวังตายแหง....

     จุนฮวีนึกในใจ แล้วเผลอมองไปที่ข้างๆตัวก็พบว่าเจ้าพี่วอนอูได้หลับคอพับคอเหวี่ยงไปเสียแล้ว เหลือแค่ตัวเขา จองฮันและพี่โฮชิที่ยังตื่นอยู่ 

     จองฮันและพี่โฮชิยังหาเรื่องมาคุยกันได้ไม่หยุดไม่หย่อน ดูไปแล้วจุนฮวีก็คิดได้ว่าพี่หน้านิ่งที่หลับอยู่ข้างๆตัวคงมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ไม่ดีเท่าไหร่ 

     เพราะตอนที่พี่วอนอูยังตื่นอยู่ เวลาที่โฮชิหรือจองฮันส่งเรื่องมาให้ร่วมบทสนทนา พี่หน้านิ่งก็ไม่พูดอะไรเลยนอกจากอืมและอื้มแค่นั้น ทั้งยังชิ่งหลับไปก่อนแบบนี้อีก

     ....เรื่องนั้นช่างมันก่อน ตอนนี้อยากนอนมากกกก.....

     คนตัวขาวตาสะลึมสะลือด้วยความง่วงงัน พ่นลมหายใจออกมาน้อยๆด้วยความเบื่อหน่าย

     "แกง่วงก็นอนดิ ถึงแล้วเดี๋ยวฉันปลุก"

     และเหมือนว่าจองฮันจะจับสังเกตุได้ถึงได้เอ่ยบอกออกมาแบบนั้น

     "บ้าาาา ไม่ได้ง่วงสะหน่อย"

     แม้ว่าปากจะบอกออกไปแบบนั้น แต่กลับยกมือปิดปากหาวหวอดๆอย่างห้ามไม่อยู่

     "เนี่ยนะไม่ง่วงของแก หลับๆไปเหอะหน้า เดี๋ยวฉันกับพี่โฮชิคอยปลุก"

     "เออๆ หลับก็ได้"

     จุนฮวีตอบไปแบบนั้นก่อนที่จะหลับตาลงปิดสนิทอย่างช้าๆ ส่งตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทราที่ไม่มีใครรบกวน ในขณะที่โฮชิและจองฮันยังคงคุยกันอย่างต่อเนื่องเหมือนสนิทกันมาแบบนานนม

     "น้องจอง ดูนั่นดิ"

     ในระหว่างที่คุยกันมาได้สักพักหนึ่ง โฮชิก็เอ่ยเรียกรุ่นน้องของตัวเองให้หันไปสนใจตามทางที่ปลายนิ้วชี้ไป

     "ไม่เบานะเนี่ยเพื่อนเรา"

     จองฮันพูดไปพลางยิ้มกริ่ม ยกมือถือของตนมาถ่ายเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเองที่หลับแล้วไปซบไหล่ของรุ่นพี่อย่างวอนอูเข้า เป็นภาพที่น่ารักน่าเอ็นดูอยู่พอสมควร....ก็เล่นหลับคู่เลย

     "จะว่าไปน้องจองก็ดูสนิทกับน้องจุนดีนะเนี่ย ทั้งๆที่ดูกลัวเจ้านูขนาดนั้นแต่น้องจุนยังพยายามยกมือขึ้นมาบอกว่าน้องจองมาสาย"

     "ครับ ผมเป็นเพื่อนคนแรกของจุนในเกาหลี"

     "คนแรกเลยเหรอ? แล้วมาสนิทกันได้ไงอ่ะ?"

     โฮชิถามแล้วทำหน้าตาตกใจปนสงสัยเสียใหญ่โต เลิกคิ้วอย่างสงสัยแล้วจ้องรอคำตอบอย่างอยากรู้

     "จุนโดนเด็กในโรงเรียนแกล้งบ่อยๆเพราะเป็นเด็กต่างชาตินะ​ครับ ผมเองก็อดเข้าไปช่วยไม่ได้ หลังจากนั้นก็คอยดูแลกันแล้วก็ช่วยสอนภาษาให้จุนมาตลอด เราก็เลยสนิทกัน"

     "อ๋อออออ~"

     และบทสนทนาก็ยังคงดำเนินต่อ และทุกครั้งที่หันไปมองทั้งสองคนที่หลับซบไหล่กันอยู่ก็จะคอยหัวเราะและยิ้มออกมาทุกครั้งไป

By Russian Jun(e)
#จุนสระอู 
By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #194 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 16:40

    555555​ น่ารักอ่าาาา

    #194
    1
    • #194-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 65)
      11 เมษายน 2562 / 17:14
      น่ารักปุ๊กปิ๊ก555
      #194-1
  2. #193 Kanittha__ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 13:14
    มาต่อพน.เลยได้มั้ย555
    แงงง เขินมากก
    #193
    4
    • #193-3 Sweet Flower(จากตอนที่ 65)
      11 เมษายน 2562 / 16:05
      นักอ่านขอมาขนาดนี้ ได้ค่ะๆ รออ่านเลยนะคะ><
      #193-3
    • #193-4 Kanittha__(จากตอนที่ 65)
      11 เมษายน 2562 / 16:25

      เย่เย่ๆ
      #193-4
  3. #192 dxzer_r (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 11:42
    จุนน่ารักกกก
    #192
    1
    • #192-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 65)
      11 เมษายน 2562 / 11:45
      น่าเอ็นดู เป็นตัวเล็กตัวน้อยยยย><
      #192-1