All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 63 : [Mingyu x Jun] - Brother (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Brother (6)

     ในบ้านของมุนจุนฮวีและคิมมินกยู ในยามนี้เจ้าของบ้านทั้งสองได้กลับมาถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

     "มินกยู หนักนะเราอ่ะ อ้วนขึ้นป่ะเนี่ย?"

     จุนฮวีบ่น เมื่อรุ่นน้องตัวสูงอย่างมินกยูโถมน้ำหนักตัวเข้าใส่เสียเต็มที่ มือบางตบที่หลังของคนน้องไปแรงๆทีสองทีจนคิมมินกยูผงกหัวขึ้นมามองหน้าก่อนจะยิ้มให้

     "พี่มุน~"

     มินกยูเรียกเสียงยานคาง กอดหมับโถมน้ำหนักตัวเข้าหา ส่งให้ร่างของทั้งสองคนร่วงไปนอนแหมะกับพื้น หนักกว่านั้นคือคนที่ลงไปแปะกับพื้นแข็งๆคือมุนจุนฮวี

     "มิง ลุกก่อนครับ พี่หนัก"

     มุนจุนฮวีพูดบอกอย่างอ่อนโยน แต่เจ้าเด็กตัวใหญ่กลับส่ายหน้ารัวๆ กอดหมับเข้าที่ตัวของจุนฮวี กักขังคนตัวเล็กกว่าเอาไว้ในอ้อมแขน

     "พี่มุน~พี่น่ารักจังครับ~"

     เสียงทุ้มต่พเอ่ยชมพร้อมใบหน้าหล่อคมคายที่มองคนในอ้อมแขน ก้มลงหอมแก้มมุนจุนฮวีฟอดใหญ่ในขณะที่คนพี่เองก็ไม่ได้ขัดขืน

     "พี่มุนเห็นไหม มิงโตแล้วววว~"

     คิมมินกยูพูดพลางชี้ตัวเองไปด้วย ใบหน้าแดงด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เจ้าของโครงหน้าหล่อยิ้มกว้างโชว์ฟันเขี้ยวของตัวเองอย่างน่าเอ็นดู

     "มิงรักพี่มุนนะครับ"

     เสียงทุ้มนั่นยังเอ่ยบอกอีกคราในยามที่จุนฮวีพยายามขยับตัวและผลักคนน้องให้ลุกขึ้นจากการนอนทับตัวเอง แต่เจ้าเด็กตัวสูงก็ไม่ยอมลุกออกไปอย่างที่จุนฮวีหวังไว้

     "พี่มุนไม่คิดจะบอกรักมิงบ้างเหรอครับ~?"

     คิมมินกยูถามด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยจนจุนฮวีที่กำลังดันตัวมินกยูอยู่หยุดการกระทำ มองหน้าคนน้องน้อยๆก่อนที่จะยิ้วออกมาอ่อนๆ

     "หายเมาเมื่อไหร่ค่อยมาถามพี่นะครับคนเก่ง"

     คนตัวขาวบอกยิ้มๆ แต่คิมมินกยูกลับส่ายหัวอย่างดื้อดึง ปากหนายู่ลงอย่างไม่พอใจคล้ายเด็กน้อยเอาแต่ใจที่อยากได้คำตอบในตอนนี้แต่คนพี่ไม่ยอมให้

     "พี่ยังยืนยันคำเดิมว่าพี่จะไม่ตอบจนกว่ามิงจะมีสติกว่านี้ ลุกขึ้นแล้วไปนอนก่อนนะค่อยมาถามพี่ใหม่"

     คนตัวขาวเลือกวิธีที่น่าจะดีที่สุดในการบอกเจ้าเด็กดื้อที่ยิ่งดื้อกว่าเดิมเวลาเมา แต่จุนฮวีคงประเมินความเอาแต่ใจเวลาเมาของมินกยูน้อยเกินไป เจ้าเด็กตัวสูงที่คร่อมตัวคนตัวขาวอยู่ส่ายหัวรัวยิ่งกว่าเดิม

     "มิงรอพี่มุนมานานแล้ว ไม่เอาแล้ว!"

     มินกยูพูดจบก็ดันตัวเองขึ้น ลุกขึ้นยืนและใช้มือของตัวเองเกาะผนัง ก่อนที่ขายาวๆจะก้าวแบบไม่มั่นคงไปที่ประตูบ้าน

     "มิงจะไปไหน?"

     คนเมาหรือจะเร็วสู้คนมีสติเต็มร้อยได้ มุนจุนฮวีเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็สามารถเดินมาดักหน้ามินกยูได้ทัน เรียกสีหน้าไม่พอใจของคนเด็กกว่าได้เป็นอย่างดี

     "มิงจะให้แปดมารับ มิงจะไปเที่ยว มิงจะไปทำตามใจตัวเอง แล้วมิงก็จะหาคนมาแทนพี่มุนด้วย!"

     คิมมินกยูพูดอย่างดื้อดึง เตรียมจะเดินเบี่ยงออกไปอีกครั้งจนมุนจุนฮวีส่ายหัวกับนิสัยของมินกยูที่ดื้อขึ้นและเอาแต่ใจขึ้นกว่าเดิม....แต่เขาก็รู้ดีว่าต้องทำอย่างไร เจ้าเด็กดื้อนี่ถึงจะสงบลงบ้าง

     ....ก็แค่ต้องตามใจเจ้าเด็กดื้อ.....

     จุนฮวียกมือคว้าคนน้องเอาไว้ เรียกให้เจ้าเด็กตัวสูงหันกลับมามองอย่างไม่เข้าใจ คนตัวขาวหลับตาลงครู่หนึ่ง ถอนหายใจน้อยๆแล้วตัดสินใจทำในสิ่งที่จะทำให้มินกยูใจเย็นลงกว่านี้

     "ทำให้แล้วก็อย่าดื้อแบบนี้อีกนะครับ"

     ว่าจบริมฝีปากสีแดงอ่อนก็ประกบติดกับริมฝีปากของรุ่นน้องตัวสูงที่กำลังอารมณ์ร้อนและดื้อดึงด้วยหวังว่าการจุ๊บน้อยๆแล้วผละออกนี่จะทำให้มินกยูอารมณ์เย็นลงได้บ้าง

     แต่นั่นเป็นความคิดผิดของจุนฮวี เพราะนี่ไม่ใช่คิมมินกยูที่ไม่รู้ประสีประสาคนนั้น ทันทีที่ปากของทั้งสองประกบติดกันเจ้าคิมมินกยูตัวแสบก็ยกมือขึ้นประคองหลังคอของจุนฮวีไว้ไม่ให้หันหนี

     มือทั้งสองข้างของจุนฮวีก็โดนมือของเด็กตัวสูงที่ยังเหลืออีกมือหนึ่งรวบเอาไว้ ทั้งยังโดนจับให้หันหลังไปทางกำแพงก่อนที่ขายาวๆนั่นเดินดันคนตัวเล็กกว่าให้ถอยหลังไปจนติด.....คิมมินกยูเป็นผู้คุมเกมในครั้งนี้

     "มิง...พอแล้---อื้ออ!"

     เสียงหวานครางในลำคอ เมื่อผละตัวขัดขืนออกมาได้เพียงครู่ ยังไม่ทันได้พูดจนจบประโยคเสียด้วยซ้ำ เจ้าเด็กคิมมินกยูก็ประกบจูบอีกครั้ง และในครั้งนี้ลิ้นร้อนก็ยังไล่กวาดความหวานไปทั่วโพรงปากนุ่ม โดยที่จุนฮวีทำอะไรไม่ได้เลย

     "อื้อ!"

     ผ่านไปครู่หนึ่งจนเสียงหวานดังขึ้นมาอีกครั้ง คิมมินกยูถึงได้ผละออกห่าง จุนฮวีไม่กล้าแม้แต่มองหน้าคนน้องในตอนนี้ด้วยซ้ำ ใบหน้าหวานแดงเขินราวกับลูกมะเขือเทศ

     ....เมาแล้วดื้อชะมัด ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ....

     จุนฮวีนึกในใจอย่างหัวเสียน้อยๆ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มองหน้าคนน้องแต่ก็พอรู้ว่ามินกยูกำลังยกยิ้มอย่างพอใจ เพียงครู่ใบหน้าหล่อที่แดงจากฤทธิ์เหล้าก็โน้มลงมาอีกครั้ง แต่เป็นการโน้มมาหาโดยที่ใบหน้านั่นไปฝังจมูกไว้ที่คอขาว

     "ตอนเช้ามิงคงจำอะไรไม่ได้ อย่าลบที่มิงอัดเสียงไว้นะครับ"

     เสียงทุ้มเอ่ยแหบพร่าข้างหู และไหนจะที่บอกว่าอัดเสียงเอาไว้อีก มันยิ่งทำเอามุนจุนฮวีหน้าแดงก่ำมากกว่าเดิม ทั้งสองยืนอยู่แบบนั้นนานเท่าไหร่ก็ไม่ทราบ แต่พวกเขาก็แค่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยไม่อยู่ห่างกันเลยแม้แต่วินาทีเดียว

     จนน้ำหนักตัวที่โถมเข้ามาหามากขึ้นของคนน้องก็เรียกสติของจุนฮวีให้กลับมาเต็มร้อย ดูท่าแล้วมินกยูคงจะหลับทั้งยืนแบบนี้เป็นแน่ 

     มือขาวๆยกขึ้นลูบหัวคนน้องเบาๆ แกะมือของตัวเองออกมาจากมือใหญ่ที่รวบข้อมือเอาไว้แล้วล้วงไปที่กระเป๋าแจ็กแก็ตหนังของเด็กตัวสูง

     ....เก็บมือถือไว้ในนี้จริงด้วย....

     จุนฮวีนึกอย่างพอใจเมื่อสามารถเดาที่เก็บมือถือของคนน้องออก และเมื่อพลิกฝั่งหน้าจอขึ้นมาดูก็พบว่าเจ้าเด็กมินกยูอัดเสียงเอาไว้จริงๆ ทั้งยังมีข้อความเตือนจากเจ้าเด็กแปด

     'ตื่นมาเมื่อไหร่อย่าลืมเปิดฟังนะเพื่อน ของขวัญชั้นยอดเชียว'

     จุนฮวียิ้มน้อยๆแล้วค่อยๆพยุงมินกยูให้ไปนั่งที่โซฟา มองข้อความที่ส่งมาจากเพื่อนของคนน้องแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

     .....ร่วมมือกันเก่งนะเจ้าสองคนนี้....

     จุนฮวีคิดพลางก็ยกมือขึ้นปัดผมที่ปรกหน้าคนน้องออกอย่างเบามือ ค่อยๆเอนตัวคนน้องให้เอนตัวลงนอนหนุนตักของตัวเองอย่างช้าๆก่อนที่จะนึกอยากทำอะไรบางอย่าง

     มือเล็กๆขยับมือถือของคนน้องที่ยังเปิดแอพพลิเคชั่นอัดเสียงเอาไว้มาใกล้ปากของตนเอง

     "รักนะครับน้องมิง"

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #190 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:25

    อืมมม​ สรุป​ เจ้าเล่ห์​ทั้งหมดนี้แหละ​

    #190
    1
    • #190-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 63)
      5 เมษายน 2562 / 19:01
      เอาให้ครบเลยค่ะ คริคริ
      #190-1