All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 56 : [Minghao x Jun] - Florist (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventee


Florist (END)

     บนโซฟาตัวใหญ่ ชายในชุดสูทสีดำสนิททิ้งตัวลงนั่งบนมันอย่างสบายอารมณ์ ขายาวถูกยกขึ้นมาไขว่ห้าง โทรทัศน์จอใหญ่กำลังฉายภาพข่าวที่เรียกรอยยิ้มของเขาได้เป็นอย่างดี

     "เผาศพนอกเมรุ! ผู้ร้ายใจชั่ววางเพลิงเผาศาลาตั้งศพนักธุรกิจหนุ่มจอนวอนอูจนวอด! พร้อมทิ้งจดหมายความว่า

"มาส่งแล้วนะ"
"ขอบคุณที่ตายเร็ว"
"ขอโทษที่ส่งอีกคนไปพร้อมแกไม่ได้"
  
     จากการตรวจสอบไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ศาลาตั้งศพทั้งหลังเสียหายยับ และศพที่ตั้งอยู่ด้วยกันหายปริศนา ปัจจุบันยังไม่มีเบาะแสของคนร้าย-----"

     ยามที่รอยยิ้มกำลังประทับบนใบหน้า ภาพและเสียงที่ฉายอยู่บนจอก็ดับลงพร้อมมืออีกคู่ที่เอื้อมมาจับไหล่ของเขาจากด้านหลัง ใบหน้าคมเงยขึ้นไปมองอย่างช้าๆ

    "ถูกใจล่ะสิ ผู้ร้ายคนนั้นแก้แค้นแทนมึงพอดีเลยหนิ เสียอย่างเดียวแม่งขโมยศพคุณจุนไป"

    "ใช่......แม่งขโมยไป...."

    "แต่แปลกนะที่มึงทำใจได้เร็วขนาดนี้ ตอนแรกนึกว่าจะเศร้าเป็นบ้าเป็นหลัง ผ่านไปสองวันก็ปกติสะงั้น"

    ควอนโฮชิพูดพร้อมรอบยิ้มที่ประทับบนใบหน้า ตาเรียวเหลือเพียงขีดเดียว ขยับตัวเดินมานั่งข้างๆเพื่อนของตนบนโซฟา

    "แต่ก็ดีที่เห็นมึงยิ้มได้แบบตอนนั้นที่เล่าเรื่องของดอกไม้มุนจุนให้ฟัง"

    "ในตอนนี้กูก็อยู่กับ 'ดอกไม้' นะ"

    ควอนโฮชิทำหน้างงในขณะที่มยองโฮก็หยิบดอกไม้สีขาวจากแจกันขึ้นมาถือไว้กับมือ แล้วลูบกลีบดอกไม้เบาๆ

    "อ่า.....พึ่งสังเกต ว่าดอกไม้เต็มบ้านมึงเลยนี่หว่า?"

    มยองโฮยักไหล่น้อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อยืดเส้นยืดสาย แบมือไปทางควอนโฮชิเหมือนจะบอกให้จับมือตนแล้วยันตัวลุกขึ้นมา

    "ออกไปจากบ้านกูได้ละมึงอ่ะ ทำมาเป็นห่วงกู มาหากูแต่เช้า สุดท้ายหาที่นั่งหลบแฟน"

     "เออๆ หวังว่ามึงจะมีความสุขจริงๆ ไม่ใช่ยิ้มหลอกกูนะ"

     "อย่าห่วงเลย กูมีความสุขดี กลับบ้านไปได้แล้วมึง"

    โฮชิลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงไม่พอใจในลำคอน้อยๆ แต่ก็ยอมเดินไปที่ประตูบ้านของเพื่อนตน ฝ่ายเจ้าของบ้านก็เดินไปส่งตามมารยาท

    "ถ้าไม่ติดว่ากูต้องไปทำงานต่อ กูจะถือว่ามึงไล่กู"

     มยองโฮหัวเราะพร้อมยิ้มน้อยๆ โบกมือลาเพื่อนของตนที่ขับรถออกไป มยองโฮถอนหายใจออกมาเบาๆ 

     หันหลังเดินเข้าบ้านไป ขายาวตรงดีไปที่ห้องสะสมของตนที่ตอนนี้ประดับประดาไปด้วยดอกไม้และแจกันดอกไม้ไปทั่ว

     กึก!
     
     มือหนาหยิบแจกันดอกไม้แจกันหนึ่งขึ้นมา ใต้แจกันดอกไม้นั่นมีแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์อยู่ 

     มยองโฮวางมือลงไปที่แผงวงจรนั่นเบาๆ เพียงครู่ตู้สะสมของเขาก็แยกออกห่างกันเป็นสองส่วน

     "กูไม่ได้หลอกมึงนะโฮชิ กูมีความสุขอยู่กับดอกไม้จริงๆ"

     มยองโฮเอ่ยถึงเพื่อนของตนที่แยกห่างกันเมื่อครู่ รอยยิ้มประทับขึ้นบนใบหน้าอย่างถูกอกถูกใจ 
     
     ขายาวๆก้าวเข้าไปในห้องที่มีดอกไม้ประดับอยู่ทั่วตั่งแต่เพดานยันผนังห้อง หากแต่สายตาของมยองโฮไม่ได้สนใจความสวยงามของดอกไม้สีขาวสะอาดรอบตัวเขาเลยแม้แต่น้อย

     "ดอกไม้ของผม"

     เสียงทุ้มเอ่ย ยามที่ประตูห้องปิดลง ดวงเนตรไม่ได้ละสายตาจากสิ่งสวยงามตรงหน้าเลย สิ่งที่สวยงามยิ่งกว่าดอกไม้ที่ประดับประดา

     มยองโฮเดินเข้าไปใกล้เพื่อจ้องมองให้ได้มากยิ่งขึ้น ระยะห่างของเขาและดอกไม้ที่ว่าห่างกันเพียงกระจกกั้น ในน้ำสีใส ดอกไม้ของเขากำลังอยู่ในนั้น

     "ต่อไปนี้จะไม่มีใครทำร้ายดอกไม้อย่างคุณได้อีกแล้ว"

     มยองโฮเอยท่ามกลางความเงียบ นิ้วเรียวกดปุ่มให้น้ำในตู่นั่นระบายออก ร่างของ'คน'ที่อยู่ในนั้นเมื่อไม่มีแรงลอยตัวแล้วก็อ่อนยวบกองกับพื้นตู้

     มยองโฮกดปุ่มอีกครั้งเพื่อให้กระจกเปิดออก มือหนาจับไปที่ต้นแขนเรียวขาวซีดเผือดที่ไม่มีอุณหภูมิร่างกายเลยสักนิด

     "คุณจุน....คุณวอนอูอะไรนั่นมันไปแล้วนะ คุณไม่ต้องเจ็บปวดเพราะมันอีกแล้ว"

     มยองโฮเอ่ยกับร่างไร้วิญญาณ เนตรสวยปิดสนิท วงแขนอบอุ่นของคนที่ยังมีชีวิตโอบกอดร่างของจุนฮวีเอาไว้แนบอก

     "คุณคือความสุขของผม...แม้ในตอนนี้ก็เช่นเดียวกัน"

     พร้อมน้ำตาหยดใสที่ไหลออกจากใบหน้า ถึงจะร้องไห้แต่รอยยิ้มไม่ได้จางไป บางทีมยองโฮอาจจะแค่มาช้าไปก็เท่านั้น แต่ไม่เป็นไรเพราะในตอนนี้.....ไม่มีใครเอาดอกไม้จุนฮวีของเขาไปได้อีกแล้ว

     "เพราะผมรักดอกไม้ที่ตายแล้ว ผมถึงต้องเลี้ยงดอกไม้ไว้ด้วยฟอมารีน ไม่เป็นไรหรอกครับคุณวอนอู ผมเลี้ยงเขาได้ แต่คุณที่ยังไม่ตายในตอนนี้.....ไว้เดี๋ยวจะทำให้ตายแล้วจะไปเผาศพนะครับ"

    ใช่....คนแรกที่ไปสถานที่เกิดเหตุคือมยองโฮ

     ใช่....จอนวอนอูไม่ได้ตายตั้งแต่ต้นเหมือนมุนจุนฮวี

     ใช่....เขาเป็นคนฆ่ามันเอง

     และใช่....คนที่เผาศาลา คนที่ขโมยศพ คือซอมยองโฮ

     ทุกอย่างก็เพื่อแก้แค้นให้ดอกไม้ของเขา

ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อคุณ
ผมรักคุณนะจุนฮวี
ซอมยองโฮ ;)

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #170 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:06

    โหหหหห มยองโฮ ยอมแล้ววว

    #170
    1
    • #170-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 56)
      12 มีนาคม 2562 / 22:03
      ต้องยอมเขาจริงๆค่ะ^^
      #170-1
  2. #169 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 17:21

    อะ​ มยอนโฮแกจะน่ากลัวเกินไปไหมมมมมม​ ฮื้มมมม​ จุนน​วอนอูลูกกกกก

    #169
    1
    • #169-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 56)
      12 มีนาคม 2562 / 17:22
      เขาทำด้วยความรักกกกก
      #169-1
  3. #168 Sweet Flower (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 16:43

    ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจจากนักอ่านทุกคนนะคะ^^

    #168
    0