All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 49 : [S.coups x Jun] - Forever (SF)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Forever  

     กี่วันมาแล้วนะที่ต้องเอาแต่อยู่ในบ้านพักตากอากาศอันห่างใกล้ผู้คน ห่างไกลบ้านเกิด ห่างไกลถิ่นที่อยู่  
    
     กี่วันมาแล้วนะที่ออกไปไหนไม่ได้ยกเว้นตอนกลางคืน.....กี่วันมาแล้วนะที่คนอันเป็นที่รักต้องร้องไห้เพราะคำก่นด่าตัวเองจากหลายๆช่องทาง ไม่ว่าจะเป็นโลกอินเทอร์เน็ตหรือโลกแห่งความเป็นจริง

     "คืนนี้คุณ....ไปลงน้ำทะเลกันไหม"

     "แต่คุณอย่าทิ้งมุนไปไหนนะ มุนไม่เหลือใครแล้ว"

     "ซอลไม่ทิ้งคุณไปไหนหรอกครับ สัญญา"
.
.
.
.
.
ก่อนหน้านั้น
.
.
.
.
.
     "เหม่ออะไรอยู่ครับคุณช่างภาพคนเก่ง"

     เสียงหวานอันคุ้นหูเอ่ยถาม ดึงสติของคนที่กำลังนั่งเช็ดเลนส์กล้องได้อย่างดี มือบางคว้าหมับที่กล้องอันแย่งความสนใจจากตนไป ยกมันขึ้นชูเหนือหัวและเดินไปนั่งแหมะบนตักของอีกคน มืออีกข้างคล้องคอคนที่นั่งอยู่เอาไว้กันตัวเองตก

    "ไหนเป็นอะไรบอกมุนหน่อยสิคุณ"

    พูดพลางหอมแก้มอีกคนเบาๆ ยกยิ้มสดใสประทับบนใบหน้ายามที่ดวงเนตรคมหันมามองหน้าภายในห้องที่ต้องปิดม่านทั้งหมดเพื่อความเป็นส่วนตัว

   "ก็แค่น้อยใจนิดหน่อย ยิ่งตอนนี้คุณยิ่งดังซอลก็ยิ่งเข้าถึงคุณยากขึ้น"

    เสียงทุ้มพูดยามเงยมองหน้าคนที่นั่งอยู่บนตักพลางเอนหัวลงซบที่อกของอีกคน และเมื่อเป็นดังนั้นมือบางก็ลูบที่กลุ่มผมนิ่มเบาๆ

   "ดูสิ ภาพพวกนี้ที่ซอลไปเก็บให้คุณในหนึ่งวันมันมากกว่าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันต่อปีเสียอีก ซอลแทบหาเวลาที่จะมองคุณด้วยตาคู่นี้ไม่ได้เลยนะ....มีแต่มองผ่านเลนส์กล้อง"

   เสียงทุ้มเอ่ยเบาแสดงอารมณ์น้อยใจออกมาอย่างชัดเจนพลางยกมือขึ้นโอบร่างของคนตรงหน้ามากอดแน่น กระชับวงแขนให้แคบลงเพราะอยากใกล้ชิดกับคนตรงหน้าให้มากที่สุด

   "มุนขอโทษนะ แต่คุณก็รู้ว่าถ้าเราเปิดเผยออกไปมันจะเป็นแบบไหน"

   ทั้งคู่รู้ถึงสิ่งที่จะเป็นไปดีหากว่าเปิดเผยออกไปว่าเป็นแฟนกัน แต่ก็จริงอย่างที่ซึงซอลว่า พวกเขาหาเวลามาเจอกันยากขึ้นเพราะนักข่าวที่แทบจะตามติดคนตัวขาวทุกเวลา

   ปึง! ปึง! ปึง!

   เสียงทุบประตูดังขึ้น ทั้งสองสะดุ้งสุดตัวอย่างตกใจ จุนฮวีรีบลงจากตักของซึงซอลแล้วรีบเดินไปเปิดประตูออกก็เจอผู้จัดการส่วนตัวของตนที่ท่าทางดูรีบๆและกังวลเป็นอย่างมาก

   "จุนฮวี! รีบไปก่อนที่นักข่าวจะเข้ามาเถอะ! ตอนนี้ทั้งนักข่าวทั้งแฟนคลับนายมารอเต็มเลย!!"

   "รอ?"

   "พวกเขารู้เรื่องของนายกับซึงซอลหมดแล้ว!!"

    ซึงซอลเปิดม่านดูก็เป็นจริงอย่างที่ผู้จัดการส่วนตัวของจุนฮวีว่า มีแฟนคลับของคนตัวขาวมากมายที่ยืนอยู่ด้านล่าง สายตาทุกคู่จ้องมาที่ห้องของพวกเขาพร้อมกับป้ายในมือที่ทำขึ้นมาอย่างลวกๆ

    'เสียแรงที่ติดตามคุณ'

    'ไม่นึกเลยว่าคนอย่างจุนฮวีจะวิปริต!!'

    'ไอ้พวกผิดเพศ!'

    และอีกหลายป้ายที่มีการด่าเสียดสี หรือแม้กระทั่งไล่ให้ไปตาย ทุกคำมาจากคนที่บอกว่ารักและติดตามมุนจุนฮวีคนนี้หนักหนา แต่ในยามนี้พวกเขาเหล่านั้นกำลังประชาทัณฑ์และรุมทึ้งคนที่พวกเขาเคยบอกว่ารัก

   "คุณอย่าดูเลย ไปเถอะ ไปหาที่เงียบๆอยู่กัน"

   และยามที่รถถูกเคลื่อนออกจากตัวอาคาร จุนฮวีก็ได้เห็นว่าผู้คนทั้งหลายที่เคยซัพพอร์ตเขาหนักหนา กำลังตะโกนก่นด่าและคว้างปาสิ่งของใส่ตัวรถและทุกสิ่งที่เขาเคยสัมผัส.....พลันน้ำตาก็ไหลลงจากเนตรสวย
.
.
.
.
.
.
.
ปัจจุบัน
.
.
.
.
.
.
     "ฮึก....คุณ...คุณเห็นข่าวไหม ฮึก....แฟนคลับมุนเขา....มาประท้วงให้ไล่มุนออก ฮึก...ทำไม...?"

    กลางทะเลมืดสนิท มีเพียงแสงของดวงจันทร์ที่สาดส่องเท่านั้น หลายวันที่ผ่านมาข่าวของจุนฮวีไม่ได้ซาลงเลย ยามที่เปิดทีวีหรือเปิดมือถือ คำก่นด่ามากมาย ทั้งเชิงแย่และเสียดสีชีวิตของคนตัวขาวก็ผ่านเข้ามาให้จุนฮวีได้เห็น

    "แต่คนที่ให้กำลังใจคุณก็มีเยอะนะครับ อย่าร้องไห้อีกเลยนะครับคนเก่งของซอล"

    "ฮึก..."

    แม้จะเอ่ยปลอบแต่น้ำตาเจ้ากรรมกลับไม่ยอมหยุดไหล มือบางโอบกอดอีกคนไว้แน่น ซุกหน้ากับไหล่ของชายอันเป็นที่รัก ปล่อยน้ำตาให้ไหลท่ามกลางเสียงคลื่น

   "มุน....ไม่อยากอยู่แล้ว....มุนเหนื่อย...."

   เสียงหวานเอ่ยบอกเบาพร้อมเสียงสะอื้น ซึงซอลลูบหลังคนตัวเล็กเบาๆ มืออีกข้างเชยคางของคนตัวเล็กขึ้นมาก่อนจะประทับจูบแผ่วเบา

   "เหนื่อยอะไรครับ"

    เสียงทุ้มถามพลางหอมไปที่แก้มนิ่มเบาๆ ปล่อยให้คลื่นทะเลซัดตัวเองไปเรื่อยๆ มือของเขาเลื่อนลงไปจับที่มือของคนตัวขาวแทน

   "เหนื่อย...ที่ต้องซ่อน....เวลาอยู่กับคุณ....มุนอยากอยู่กับคุณ.....แบบไม่ต้องซ่อนอีกแล้ว...ฮึก...!"

     ซึงซอลพยักหน้ารับรู้แล้วพาคนตัวขาวค่อยๆก้าวเดินไปเรื่อยๆ ในพื้นที่ที่เริ่มลึกขึ้นทุกย่างก้าว

    "ถ้าคุณไม่อยากอยู่แล้ว....ซอลก็จะไปกับคุณด้วยนะครับ"

     ริมฝีปากของคนทั้งสองประกบติดกันพร้อมความรู้สึกยินดีและรอยยิ้มที่ประทับบนใบหน้า 

     ก่อนที่ร่างทั้งสองร่างจะหายวับไปกับท้องทะเล เหลือเพียงเสียงคลื่นลมที่พัดกระทบฝั่ง และแสดงจันทร์สีนวลบนท้องฟ้าอันมืดสนิทอันเป็นพยานว่า.....พวกเขากำลังอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

    ....ขออย่าให้ใครโดนทำร้ายแบบเราอีกเลย ไม่ว่าจะเป็นคู่แบบไหน ในสถานะทางสังคมแบบไหนก็ตาม พวกเราก็เหมือนพวกคุณนั่นแหละ.......

   และนั่นคือคำขอสุดท้ายก่อนที่ดวงจิตของทั้งสองจะแตกสลาย ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันไหม แต่ในยามนี้ ใต้ท้องทะเลอันมืดมิด พวกเขากำลังกอด ยิ้มและจับมืออยู่ด้วยกันโดยไม่มีใครอาจรบกวน....ตลอดกาล

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #133 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:07
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.pngแงงงง​ เค้าสองคนรักกันอ่ะ​ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยยย​
    #133
    1
    • #133-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 49)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:23
      แต่งไปก็เศร้าไปเช่นกันค่ะToT
      #133-1
  2. #132 Kanittha__ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:10

    อือหื้อ ลูกกกกกกก
    #132
    1
    • #132-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 49)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:35
      สะเทือนใจ ฮรึกกกToT
      #132-1
  3. #131 bell woon (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:46
    แงงงงง เศร้ามากๆเลย😭😭
    #131
    1
    • #131-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 49)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:51
      ไม่ร้องนะคะ โอ๋ๆ~
      #131-1