All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 40 : [Mingyu x Jun] - versus (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



versus (6)

     "รู้ตัวไหมว่าที่ทำอยู่ตอนนนี้เขาเรียกว่าดื้อ!"

     เสียงบ่นแง้วๆของจุนฮวีดังขึ้นอีกครา หลังจากที่ออกไปซื้อข้าวให้เจ้าคนป่วยที่เอาแต่แปะไปแปะมาระหว่างตัวเขากับเตียง คนก็อุตสาเป็นห่วงบอกให้นอนรอเดี๋ยวกลับมาถึงแล้วจะปลุก สุดท้ายก็ดื้อนั่งรอคนเป็นน้องตาแป๋วเสียอย่างงั้น

     "อย่าบ่นดิจุนฮวี ไม่ชอบ"

     เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกประโยคที่จี้ใจดำมุนจุนเข้าไปเต็มๆยามที่กำลังเดินมานั่งโซฟาเพื่อรอคนน้องแกะข้าวต้มให้ตนเอง

     "ทำไม? พี่จะไล่ผมอีกไหมล่ะ?!"

     จุนฮวีถามขึ้นอย่างหัวเสีย ทิ้งตัวลงแหมะข้างๆคนพี่แต่เว้นระยะห่างเล็กน้อย วางถ้วยข้าวต้มไว้ตรงหน้าอีกคนอย่างหนักมือ 

     ในขณะที่คนพี่เลือกที่จะส่ายหน้าแล้วเอนตัวไปพิงคนน้องอย่างสบายอารมณ์จนมุนจุนอดแสดงอาการตกใจเล็กๆกับพฤติกรรมที่แปลกไปของรุ่นพี่ไม่ได้

     "ป่วยแล้วขี้อ้อน ดูท่าจะจริงสินะ"

     ว่าไปเมื่อเห็นคนพี่ไม่พูดอะไรต่อ หลับตาพริ้มพิงตนเองจนดูเหมือนน้องหมาตัวใหญ่ๆที่ไม่ยอมโต....บทจะดุก็ดุ บทจะอ้อนก็เป็นน้องหมาที่น่ารักได้เหมือนกัน

     "ก็เปล่าอ้อน แค่ทำตามที่พี่จองฮันบอกให้เปิดรับนายดู"

     จุนฮวีหัวเราะออกมาน้อยๆยามที่ยินประโยคบ้าๆบอๆจากคนพี่ พลางมือขาวก็เกลี่ยผมที่ปรกหน้าของคนพี่ออกให้

     "อีกอย่างตอนนี้ นายก็ไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญเผลอๆดูแลฉันดีกว่าพี่จองฮันอีก ก็แค่เปิดรับนายดู ไม่ได้อ้อนอ่ะเข้าใจป่ะ?!"

     "ครับๆ"

     จุนฮวียิ้มน้อยๆ ดันหัวคนพี่ขึ้นจนมินกยูมองหน้าเด็กตัวขาวอย่างไม่พอใจ กำลังจะอ้าปากบ่นคนเป็นน้องก็พูดดักเสียก่อน

     "อย่าพึ่งบ่น พี่ควรเอาเวลาไปกินข้าวแทนการนอนพิงผมแบบนี้นะ"

     มินกยูหุบปากลง มองไปที่ถ้วยข้าวของตนเองตรงหน้า แต่กลับไม่หยิบขึ้นมาทานตามที่จุนฮวีอยากให้ทำ

     "ไม่อยากกินเหรอ? ผมไปซื้ออย่างอื่นให้เอาป่ะ"

     จุนฮวีถามด้วยความเป็นห่วง แต่มินกยูกลับส่ายหน้าและยิ้มออกมาเบาๆ รอยยิ้มใสซื่อที่แม่งกำลังแกล้งเขาแบบที่เขาเคยแกล้งคนพี่

     "เปล่า แต่กำลังคิดว่าจะให้นายป้อน"

     พูดจบประโยคก็ยิ้มแบบซื่อๆแบบเดียวกับที่จุนฮวีเคยยิ้มใส่ตอนเจอกันครั้งแรก

     ....ไม่น่าเป็นห่วงเลย.....

     จุนฮวีทำได้เพียงคิดในใจ ยกถ้วยข้าวขึ้นมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก ตักข้าวต้มขึ้นมาช้อนหนึ่ง

     "เป่าด้วย"

     เสียงสั่งจากคนเป็นพี่ยังคงพูดต่ออย่างต่อเนื่อง จุนฮวีถอนหายใจอย่างเอือมระอาและจนมุมไปในขณะเดียวกัน

     "เป็นไข้หรือเป็นง่อยกันแน่"

     ได้แต่บ่นงุบงิบอยู่คนเดียว ป้อนข้าวคนพี่เงียบๆจนหมด

     "พี่นี่ก็แปลกดีเนอะ วันนั้นพึ่งจะไล่ผม แล้ววันนี้มาอ้อน ไบโพล่าอ่ะไปเช็คบ้างนะ"

     จุนฮวีพูดติดตลกในขณะที่มินกยูกลับไม่ตอบ กินยาของตัวเองเงียบๆแล้วเลือกที่จะเอนตัวลงนอน....บนตักของคนเป็นน้อง

     "ไปนอนในห้องไหม? หัวหนักอ่ะ"

     "ไม่ จะนอนตรงนี้"

     ก็คงทำได้เพียงยอมรับเท่านั้น จุนฮวีมองหน้าคนที่นอนบนตักแล้วไม่พูดอะไรต่อ เอื้อมมือไปหยิบกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้า ถือวิสาสะยืมใช้สักแผ่นคนพี่ก็คงไม่ว่าอะไร

     "ทำอะไร ยุกยิกจัง"

     เสียงทุ้มเอ่ยทั้งที่เนตรยังปิดอยู่ จุนฮวีวางมือจากการเขียนกระดาษตรงหน้าแล้วเอ่ยต่อว่า

     "ก็บอกให้ไปนอนในห้องตั้งแต่แรกไง ผมต้องทำงาน"

     "เพลง?"

     "ครับ"

     "ไม่ต้องทำ เดี๋ยวหายละจะช่วย"

     พูดเสร็จมือคู่นั้นก็เอื้อมมาหยิบกระดาษเพลงของเด็กตัวขาวไปวาง มือทั้งสองข้างจับมือขาวแน่นไม่ยอมปล่อย

     "จุนฮวี....."

     เสียงทุ้มเอ่ยเรียก แต่ยามที่มุนจุนขานรับกลับไม่พูดอะไรต่อหากแต่ดวงเนตรนั่นลืมขึ้นมา นอนมองไปที่จุนฮวีเสียอย่างงั้น

     ....ทำไมต้องมองมุมนี้ด้วย นอนตักแล้วมองแบบนี้มันเขินนะเว้ย!.....

     ได้แต่บ่นกับตัวเองอยู่ในใจยามที่มองหน้าคนพี่แล้วรู้สึกเหมือนใบหน้าขาวจะเห่อร้อนขึ้นมาเสียอย่างงั้น

     "นายเป็นคนขอประธานให้ปล่อยบั้มใหม่ให้ฉัน?"

     จุนฮวีพยักหน้ารับ ในขณะที่มินกยูก็หลบตาไม่ยอมมองหน้าของจุนฮวีต่อแต่มือนั่นก็ยังไม่ยอมปล่อย

     "ทำไมพี่เปิดรับผมล่ะ?"

     อยู่ๆจุนฮวีก็เอ่ยถามต่อ มินกยูไม่ตอบเงียบไปพักหนึ่งจนจุนฮวีต้องเค้นคำตอบอีกครั้งคนเป็นพี่ถึงได้เอ่ยปาก

     "ไม่รู้สิ แค่รู้ว่าที่ฉันทำงาน ฉันเอาแต่เหม่อคิดเรื่องที่ทำให้นายหายไป อยู่ๆก็คิดถึงเรื่องที่พี่จองฮันบอกให้เปิดใจมองนายดีๆ....."

     มินกยูหยุดพูดไปพักหนึ่งเพื่อดูปฎิกิริยาของคนน้องที่กำลังสนใจก่อนจะพูดต่อว่า

     "แล้วพอรู้ว่านายทำเพื่อฉันขนาดนี้ ทั้งๆที่โกรธแต่ก็ยังมาดูแล พอพิงไหล่นายแล้วมันกลับสบายใจอย่างบอกไม่ถูก....คงเพราะป่วยด้วยมั้ง"

     จุนฮวีพยักหน้าเชิงรับรู้ใบหน้าขาวเริ่มแดงด้วยความเขิน รอให้คนพี่พูดต่ออย่างสนอกสนใจ

     "ก็แค่ลองทำตามที่พี่จองฮันบอก อย่าเข้าใจผิดล่ะ"

     "ลองแล้วได้ผลสรุปว่าไงล่ะ"

     คนน้องยิ้มพร้อมใบหน้าที่เริ่มแดง ที่แท้ไอ้อาการอ้อนไปอ้อนมาของคนพี่ที่ทำอยู่ก็เพราะอยากเริ่มเปิดใจให้แล้วแต่ไม่ยอมพูดตรงๆนี้เอง

     "ก็ดี....จะลองดู"

     "พร้อมเริ่มจริงเมื่อไหร่ก็บอกนะ รออยู่"

 By. Sweet Flower
Feat.Russian Jun(e)
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #109 dxzer_r (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 15:33
    มินกยูนายมันร้ายขึ้นทุกวันน!!!!~~~
    #109
    1
    • #109-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 40)
      16 มกราคม 2562 / 15:42
      ร้ายจิงค่ะ และคงจะร้ายขึ้นไปอีกเรื่อยๆด้วย5555
      #109-1
  2. #108 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:35

    ปากแข็งเก่งนะคะมินกยู~

    #108
    1
    • #108-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 40)
      15 มกราคม 2562 / 22:42
      เก่งมากถึงมากที่สุดเลยค่ะ5555
      #108-1
  3. #107 Kanittha__ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:29
    รออยู่ ตายแล้วววว!! กริ้ดๆ
    #107
    1
    • #107-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 40)
      15 มกราคม 2562 / 22:41
      อย่าพึ่งตายค่ะ เขายังไม่สมหวังกันเลยยยย><
      #107-1
  4. #106 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:07

    อร้ายยยย​ มินกยูแกกกกก​ ทำร้ายลูกฉันมาเยอะ​ จะมาอ้อนแค่นี้ได้ยังไงงงง​ จุนอย่าไปยอนนะ​ ฮื้ม

    #106
    1
    • #106-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 40)
      15 มกราคม 2562 / 22:15
      จุน : ยอมไปละครับก็ผมชอบเขานี่
      #106-1