All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 29 : [Wonwoo x Jun] - CAT? (0)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



CAT? (0)

        "ป๋า! ม๋า!"

     เสียงของเด็กน้อยตัวเล็กๆคนหนึ่งร้องเรียกพ่อแม่ของตนเสียเสียงดังไปทั่วป่า รอบตัวของเด็กน้อยไม่มีผู้คนแถมบรรยากาศยังเริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆอีกต่างหาก น้ำตาเม็ดใหญ่ๆเริ่มไหลอาบแก้มเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าด้วยความกังวล เด็กน้อยเดินไปทางที่ไม่รู้ว่าถูกหรือไม่ด้วยขาที่สั่นเทา สะอึกสะอื้นร้องไห้เสียจนตาแดงจมูกเองไปหมด

     "ฮึก!"

     พลันสายตาของเด็กน้อยก็มองเห็นเจ้าเสือตัวใหญ่ตัวหนึ่งที่มองมาทางตน เด็กน้อยเอามือปิดปากยืนนิ่งๆอยู่พักหนึ่งยามเห็นแววตาของเสือตัวโตนั่น ทันทีที่ขาแกร่งคู่นั่นขยับมาทางเด็กน้อย เด็กชายก็ตัดสินใจวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

     "ป๋า!....ม๋า!.....ฮึก!..."

     เด็กน้อยยังคงร้องไห้พลางเรียกหา วิ่งไปได้พักหนึ่งก็สะดุดล้มไปกองกับพื้น เด็กน้อยขยับตัวไปพิงต้นไม้ด้วยเหตุจากแผลถลอกที่ขา ร้องไห้พลางซุกหน้าลงไปกับแขนของตนเอง  ตัวสั้นงันงกด้วยความกลัว  แววตาของเสือตัวนั้นยังดูน่ากลัวและติดตาเด็กน้อยมาอยู่เลย


     "เด็กที่ไหนมาวิ่งเล่นในป่าเนี่ย?"

     อยู่ๆก็มีเสียงคนๆหนึ่งดังขึ้นมา เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบกับคนๆหนึ่งที่ไม่รู้มาอยู่ในป่าได้อย่างไรแล้วมาเจอตนได้อย่างไรเช่นกัน ด้วยความไม่ไว้ใจเด็กน้อยก็รีบกระเถิบตนเองไปติดต้นไม้มากกว่าเดิม ถอยหนีด้วยความกังวลใจ

     ....กลางป่าแบบนี้พี่ชายมาได้ยังไง?....

     เด็กน้อยคิดยามที่ผู้ชายคนนั้นย่อตัวลงนั่งตรงข้ามกันตรงหน้า เขาเอามือพาดเข่าตัวเองพลางเอาหัวซบที่แขนของตน เอียงคอมองเด็กชายด้วยรอยยิ้มหวานที่ดูเจ้าเล่ห์ไปในขณะเดียวกัน

     "หลงมาจากแคมป์ที่มาตั้งใช่ไหมล่ะเรา?"

     ....ทำไมพี่ชายรู้?.....

     เด็กชายยิ่งรู้สึกกลัวคนตรงหน้าเข้าไปใหญ่ ในขณะที่พี่ชายคนเดิมค่อยๆขยับหน้าเข้ามาใกล้เด็กตัวน้อยมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วทำจมูกฟุดฟิดอยู่ที่แถวๆคอและใบหน้าของเด็กตัวน้อยครู่หนึ่ง

     "กลิ่นแบบนี้นี่เอง ถึงว่าพวกสัตว์ถึงได้มาแถวนี้เต็มไปหมด"

     อยู่ๆชายหนุ่มตรงหน้าก็พ่นคำพูดที่เด็กน้อยไม่เข้าใจออกมา แต่ยังไม่ทันได้สงสัยอะไรมาก คนตรงหน้าก็ลุกพรวดขึ้นพร้อมจับแขนของเด็กน้อยแล้วพยายามดึงให้ลุกขึ้น

     "หยุดร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวพี่พาไปส่งที่แคมป์"

     เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกเด็กน้อย พลางมือหนาก็เอื้อมลงไปเกลี่ยน้ำตาหยดใสๆให้ออกไปจากใบหน้า แต่เด็กน้อยก็ยังมองอย่างหวาดหวั่น ไม่กล้ที่จะลุกไปตามแรงดึงรั้ง แม้ว่าชายตรงหน้าจะบอกว่าจะอาสาพาไปส่งที่แคมป์ที่อาจจะมีป๋ากับม๋าของตนอยู่ก็ตาม

     "จวิ้นยังไม่รู้จักพี่ชาย จวิ้นไม่ไป ฮึก!"

     เด็กชายดึงแขนกลับมากอดตนเองเอาไว้ ในขณะที่พี่ชายที่มาจากไหนก็ไม่ทราบก็ยองตัวนั่งตรงหน้าอีกครั้ง จับมือของเด็กน้อยมากุมอย่างเบามือ ทั้งยังลูบมือเล็กๆนั่นไปมาราวกับปลอบโยนให้เชื่อใจกัน

     "พี่ชื่อวอนอูนะ ไม่ต้องกลัวพี่หรอก พี่ชายมาช่วยเราจริงๆ"

     เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองแต่ก็ไม่พูดอะไรในขณะที่วอนอูก็มองยิ้มๆแล้วลูบหัวเด็กน้อยไปมาเพื่อสร้างความเชื่อใจให้แก่เด็กน้อย

     "เดี๋ยวพี่พาไปที่แคมป์นะครับ นี่ก็จะมืดแล้ว ถ้าเราไม่ไว้ใจพี่เราก็ต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะมีคนมาหาเจอเลยนะ ลองคิดสะว่าพี่เป็นสัตว์ป่าที่มานำทางให้เรา เหมือนในเทพนิยายไง"

     "จวิ้นไม่อาจเทพนิยาย....ไร้สาระ....ฮึก!"

     แม้ว่ายังสะอื้นไห้และอยุ่กับความกลัว แต่เด็กชายยังปากกล้าเสียจนวอนอูอดหัวเราะออกมาเล็กๆไม่ได้ เด็กคนนี้น่าสนใจตั้งแต่ตอนที่เขามองตอนนั้นแล้ว(?)

     "เดินไหวไหม?"

     เด็กชายพยักหน้าพลางขยับตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ จับมือของชายแปลกหน้านามวอนอูแน่น อย่างน้อยๆก็ไม่ตายด้วยน้ำมือของสัตว์ป่าแม้ว่าจะไม่รู้ว่าคนที่เป็นผู้ใหญ่ตรงหน้าจะไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหนก็ตาม 

     ระหว่างทางเดินนั้นไม่มีเสียงจากเด็กน้อยแม้เพียงนิดเดียว มีก็แต่เสียงสะอื้นไห้ที่เริ่มเบาลงเรื่อยๆ ในขณะที่ชายนามวอนอูนั้นก็ไม่ปริปากเช่นเดียวกัน  จนเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง

     "พี่ชาย ผมเห็นเสือตัวหนึ่งด้วย"

     เด็กชายเริ่มพูดเมื่อเวลาผ่านไปจนพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ด้วยบรรยากาศที่เริ่มมือครึ้ม หากยิ่งเงียบใส่กันก็ยิ่งทวีความกลัวของเด็กน้อยให้มากขึ้นไปอีก และอาจจะเป็นเพราะเดินมาด้วยกันอยู่พักใหญ่ๆแล้วเด็กน้อยจวิ้นจึงกล้าที่จะเอ่ยออกมา

     "กลัวเหรอ?"

     ชายหนุ่มถาม เมื่อเห็นว่ามือของเด็กนอยที่จับมือตนมันบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ ยามมองที่เด็กน้อยก็พยักหน้ารับงันงกไปหมด ใครๆดูก็คงรู้ว่าเด็กคนนี้ขี้กลัวมากๆเลยทีเดียว แต่เพราะอะไรบางอย่างทำให้เด็กน้อยทำเป็นไม่กลัว ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆแล้วค่อยๆอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา แล้วพาเดินไปอย่างช้าๆไม่พูดอะไรจนผ่านไปสักพักหนึ่ง

     "ดูนั่นสิ"

     ชายหนุ่มชี้ไปทางหนึ่ง แสงไฟที่ถูกจุดไว้พร้อมบรรดาผู้คนที่กำลังวุ่นวาย เรียกหาชื่อเด็กตัวน้อยดังระงมไปทั่วป่า

     "แคมป์นี่!"

     ชายหนุ่มพยักหน้าแล้ววางเด็กน้ยลงที่พื้นอย่างเบามือ ลูบหัวเด็กตัวน้อยอีกครั้งหนึ่ง

     "วิ่งไปทางนั้นก็จะเจอแคมป์ พี่มาส่งแค่นี้ก็พอ"

     "แล้วพี่ชายไม่ไปที่แคมป์เหรอครับ?"

     เด็กน้อยถามในขณะที่ชายหนุ่มก้ส่ายหน้ายิ้มๆ เขามองไปรอบๆเหมือนว่าจะสงสัยอะไรสักอย่างก่อนที่จะล้วงกระเป๋ากางเกงเอาของบางอย่างที่เหมือนเขี้ยวสัตว์มาใส่มือเด็กน้อย

     "จนกว่าจะออกจากป่าหรือทุกครั้งที่เข้ามา เอามันติดตัวไว้ อย่าให้หายเชียว"

     เด็กน้อยทำหน้าไม่เข้าใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมกำมันเอาไว้แน่น

     "แต่จวิ้นยังไม่ได้ตอบแทนเลย แค่ขอบคุณมันคงไม่พอ พี่ชายอยากได้อะไรไหมเดี๋ยวจวิ้นไปเอาที่แคมป์มาให้ก็ได้"

     แต่ในคราวนี้วอนอูพยักหน้าพลันทันที เขาทำหน้าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่ดูน่ากลัวแล้วไหนจะแววตาที่ดูดุร้ายขึ้นมาจนเด็กน้อยไม่ทันตั้งตัว

     "พี่อยากได้จวิ้น ให้พี่ได้ไหมล่ะ"

     เด็กน้อยเผลอถอยหลังด้วยสัญชาติญาณ อยู่ๆภาพของเสือตัวใหญ่ที่เด็กน้อยเจอในตอนแรกก็ซ้อนทับกับใบหน้าของพี่วอนอูจนเด็กน้อยกลัวขาแข็งไปหมด แต่พลันที่รอยยิ้มประทับบนใบหน้าเสือตัวนั้นก็หายไป เหลือเพียงภาพของพี่วอนอูคนเดิมที่ยิ้มให้ตรงหน้า

     "ทำไมไม่ตอบล่ะครับ? ตอบพี่สิ"

     "คะ....ครับ"

     เด็กน้อยตอบเสียงสั่น วอนอูยิ้มร่าก่อนที่จะโน้มใบหน้าไปหาเด็กน้อย แล้วยึดครองริมฝีปากเล็กเพียงครู่ก่อนจะผละออก

     "ตั้งแต่ตอนนี้เจ้าต้องเป็นของข้า ทั้งเลือดเนื้อ ผิวกาย จิตวิญญาณ ทุกสิ่งทุกอย่าง......แม้แต่หัวใจก็คือของข้า"

     "โอ๊ย!"

     อยู่ๆเด็กน้อยก็รู้สึกแสบร้อนที่รอบๆคอของตน แต่ก็เพียงครู่เดียวความรู้สึกนั่นก็หายไปอย่างรวดเร็ว

     "จวิ้น! นั่นลูกใช่ไหม!"

     เสียงอันคุ้นเคยเรียกเด็กน้อย ด้วยความดีใจเด็กน้อยรีบหันไปหาพร้อมพ่อแม่ของตนที่โผเข้ากอดด้วยความดีใจเช่นกัน แต่เมื่อหันกลับไปมองก็หาชายนามวอนอูไม่เจอเสียแล้ว

     "เมื่อจวิ้นโต พี่จะไปทวงตัวของจวิ้นคืน"

     นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่เด็กน้อยได้ยินก่อนที่จะรู้สึกเหนื่อยเสียจนหมดสติไป

 By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #338 pongnniel (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 08:29
    อู้วๆๆๆๆๆๆๆ หลอกเด็กนะคะเราเนี่ย
    #338
    1
    • #338-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 29)
      6 ธันวาคม 2562 / 21:54
      พี่วอนคนหลอกเด็ก
      #338-1
  2. #218 Jinutta Junlapun (Song) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:13
    แงงงงแนวนี้ก็ชอบ
    #218
    1
    • #218-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 29)
      29 เมษายน 2562 / 21:08
      ดีใจจังงงงง
      #218-1
  3. #93 xxxingyuezhang' (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 09:26
    เนี่ย เจ้าคนร้ายกาจ จองตัวน้องไว้ตั้งแต่เด็กๆเลยหรอ แผนสูงนักนะ 5555
    #93
    1
    • #93-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 29)
      10 มกราคม 2562 / 11:41
      ต้องขอจับจองไว้ก่อน555
      #93-1
  4. #63 NKjune? (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 13:51

    ย้าาาาาา​ วอนอูวร้ายยยกาจจจจจ​ จวิ้นยังเด็กอยู่น่ะ​ แต่อยากอ่านต่อแล้วอ่าาาาา​ ????????????????????

    #63
    1
    • #63-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 29)
      2 ธันวาคม 2561 / 13:53
      อยากอ่านต่อแล้วเหรอออออ ไม่อยากรออาทิตย์หน้าแล้วใช่ม้าาาาา อิอิ
      #63-1
  5. #62 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 13:28

    วอนอู นายมันร้ายยยย มีความหลอกล่อเด็ก55555

    #62
    1
    • #62-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 29)
      2 ธันวาคม 2561 / 13:37
      วอนอูนิสัยไม่ดีเลยเนอะๆ5555
      #62-1
  6. #61 yammy28 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 12:07
    น้องจวิ้นนนน ><
    #61
    1
    • #61-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 29)
      2 ธันวาคม 2561 / 12:44
      จวิ้นน้อยๆ
      #61-1