All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 28 : [Wonhui/Gyujun/Haojun] - Fall in love (Special)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Fall in love (Special)

        "ป๋าปี้~หม่ามี๊~"

     เด็กชายและเด็กสาวตัวน้อยรีบวิ่งไปหาคุณพ่อและคุณแม่ของพวกเขา ชายตัวสูงคนหนึ่งอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาไว้บนแขนของตนเอง ในขณธที่อีกคนก็ลงไปนั่งกอดเด็กสาวตัวน้อยเอาไว้

     "มี๊มุน~อุ้มจิ้นเหมือนที่ป๋าอุ้มพี่เจ้าบ้างสิคะ"

     เด็กสาวตัวน้อยอ้อน ส่วนคนเป็นหม่ามี๊ก็พยักหน้าแล้วค่อยๆอุ้มเด็กสาวตัวน้อยขึ้นมาบ้าง ก่อนที่เด็กสาวจะหอมแก้มคนหน้าหวานทันที

     "จิ้นรักหม่าม๊านะคะ~"

     พูดเสร็จก็กอดแขนคนเป็นหม่ามี๊เอาไว้แน่นพลางหันหน้าไปยักคิ้วให้กับพี่ชายและป๋าปี๊ของตนจนทั้งสองอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

     "พึ่งจะ 7 ขวบก็เหมือนแม่ขนาดนี้เลยเหรอครับ ขึ้อวดไม่มีใครเกินนะเรา"

     มือข้างหนึ่งถูกยกขึ้นลูบหัวเด็กหญิงไปมา ในขณะที่มุนจุนก็ถอยหลังไม่ยอมให้คนรักของตนจับตัวเด็กน้อยพร้อมทำสีหน้าล้อเลียนยักไหล่เช่นเดียวกับที่เด็กสาวทำเมื่อครู่

     "จะว่าไปชื่อหนูจิ้นเนี่ยก็เข้ากับคุณแม่ดีหนินา"

     มินกยุพูดพลางหัวเราะไปพลาง เด็กสองคนที่เขาทั้งสองอุ้มอยู่พวกเขาไปรับมาเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะจนตอนนี้ก็เหมือนจะเป็นครอบครัวจริงๆแล้ว มุนจุนและเด็กน้อยทำหน้าสงสัยพร้อมกันจนน่าเอ็นดูไปหมด...ครอบครัวของเขาช่างเพอร์เฟ็ค

     "จุ้นจิ้น....เข้ากันจริงด้วยครับป๋า"

     เด็กชายตัวน้อยที่อยู่บนแขนของมินกยุพูดทำให้คนตัวสูงและน้องเจ้าหัวเราะร่าออกมาพร้อมกัน  ส่วนแม่ลูกก็ทำหน้างอยู่ปากอบย่างงอนๆ มินกยูยิ้มก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือของคนรักด้วยสีหน้าร่าเริง

     "กลับบ้านกันเถอะครับ"

     ก่อนที่จะลากมุนจุนฮวีไปขึ้นรโดยให้เด็กน้อยทั้งสองนั่งด้านหลังแล้วขับรถพาครอบครัวของเขากลับบ้าน  ตลอดเวลา 7 ปีที่ผ่านมามันยิ่งทำให้เขารักกันมากขึ้น  

     แม้ว่าในช่วงแรกที่คบกันจะเกิดปัญหาเพราะความลังเลและฝังใจของมุนจุน ทั้งที่อยู่ด้วยกันแต่ก็ถามหาถึง 2 คนนั้นตลอดเวลา แต่พอผ่านไปปรับความเข้าใจกันแล้วทุกอย่างก็ดีขึ้นจนทุกวันนี้ก็ักกันดีและบางทีก็หวานราวกับน้ำผึ้งเดือนห้ากันก็มี

     จุ๊บ~

     ปากนุ่มๆของเด็กสาวตัวน้อยประทับบนแก้มของมินกยูเป็นเวลาพอดีกับที่รถถูกจอดเอาไว้หน้าบ้านของพวกเขาพอดี

     "จิ้นก็รักป๋าไม่แพ้มี๊มุนนะคะ"

     พูดเสร็จ เจ้าพี่ชายของเด็กสาวก็พาน้องของตนลงจากรถส่วนมุนจุนก็ช่วยหยิบของของเด็กๆ มินกยูยิ้ม อยู่ๆก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก....ตื่นเต้นแทนคนพี่(?)

     "ยิ้มอะไรน่ะเรา?"

     จุนหันมาถามส่วนมินกยูก็ยื่นกุญแจให้น้องเจ้าไปเปิดประตู ส่วนตนเองนั้นก็เอื้อมมือไปกอดอีกคนไว้แน่น โน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มอีกคนเบาๆ

     "เซอร์ไพรท์ครับ"

     "ป๋าวอน! ป๋าฮ่าว!"

     ทันทีที่มินกยูพูดจบ เสียงตกอกตกใจของเด็กๆก็ร้องลั่นด้วยเนื้อเสียงยินดี เด็กๆวิ่งไปโผล่กอดคนสองคนที่คุ้นตา มุนจุนฮวีหันกลับไปมองตามพลันน้ำตาก็ไหลรื้นขึ้นคลอหน่วยตา.....คนสองคนที่อยู่ก็หายไปไม่บอกไม่กล่าวเขา ปล่อยให้เขาคิดถึงเป็นบ้าเป็นหลัง ติดต่อกลับมาหามินกยู คุยกับน้องจิ้นน้องเจ้าแต่ไม่ยอมคุยกับเขาเลย ไม่แม้แต่จะให้ได้ยินเสียง

     "หมิงฮ่าว...วอนอู"

     มินกยุปล่อยให้คนในอ้อมกอดวิ่งไปหาเพื่อนอีกสองคนของเขาที่ยืนเล่นอยู่กับเด็กๆที่เข้าไปหาก่อนที่ตนจะค่อยๆเดินเข้าไปตาม

     "คิดถึงจังเลยครับเก่อ"

     "ขี้แยเหมือนเดิมเลยนะมึง"

     หมิงฮ่าวกอดเก่อของตนเองไว้แนบอก ส่วนวอนอูก็ลูบหัวอีกคนในอ้อมกอดของน้องมยองโฮไปมาช้าๆเบาๆอย่างอ่อนโยน จุนฮวีสะอึกสะอื้นร้องไห้จนหมิงฮ่าวรับรู้ได้ถึงความเปียดที่เสื้อ

     "กลับมาแล้วเหรอ?....ฮึก....หายไปไม่เคยบอกอ่ะ....รู้งี้บอกน้องจิ้นน้องเจ้า....ไม่ให้เรียกป๋าปี๋แล้ว...ฮึก"

     มุนจุนเลยหน้าเช็ดน้ำตาของตนเองช้าไ ยู่ปากอย่างอนๆแต่ก็ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้าเช่นคนมีความสุขอารมณ์ดี

     "ขอโทษนะที่ไม่ได้ติดต่อกลับมาเลยตลอดเจ็ดปี แถมยังหายไปไม่เคยบอกอีก"

     "ขอโทษนะเก่อที่เลี่ยงการคุยกับเก่อตลอด ว่าแต่หายโกรธพวกเราเรื่องตอนนู้นหรือยังครับ?"

     มุนจุนฮวีพยักหน้า มือข้างหนึ่งโดนเด็กน้อยทั้งสองจับเอาไว้แน่นเมื่อเห็นมี๊ของตนร้องไห้ วอนอูลูบหัวอีกคนอีกครั้งหนึ่งจนจุวนฮวียิ้มออกมาได้ มินกยุเรียกน้องเจ้าให้มาหาก่อนที่จะอุ้มขึ้นมาไว้แนบอกเช่นเดีวกับที่หมิงฮ่าวอุ้มน้องจิ้นพร้อมรอยยิ้มที่ประทับบนใบหน้าทุกคน
     
     "นึกว่าจะไม่ได้เจอกันพร้อมหน้าแล้วสะอีก"

     มุนจุนพูดจบก็อ้าแขนหว้างกอดทุกคนเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างโหยกาและคิดถึง แม้ว่าเวลาจะผ่านไปถึง 7 ปี แถมตอนก่อนจากกันจะมีปัญหากัน แต่ต่อให้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหนแต่พวกเขาก็ลืมกันไม่ลง อย่างน้อยช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตพวกเขาก็เคยมีความรุ้สึกดีๆต่อกัน

     "ยินดีกับทั้งสองคนด้วยนะ"

     "ว่าแต่พวกเราขอตำแหน่งป๋าของน้องจิ้นน้องเจ้าด้วยสิ ได้ป่ะ?"

     หมิงฮ่าวถาม มุนจุนทำสีหน้าลังเลหันไปมองมินยู จับมือน้องตัวสูงเอาไว้แน่น   ตลอดเวลา 7 ปีที่ผ่านมาเขาข้างๆปัดเป่าทุกความรู้สึกแย่ๆ ทั้งความเศร้ารวมถึงความกังวลใจให้หายไปจนหมด เพราะงั้นในตอนนี้น้องจิ้นกับน้องเจ้าก็เป็นเหมือนลูกแท้ๆของพวกเขาทั้งสองคน รวมถึงตัวมุนจุนเองก็เคารพการตัดสินใจของมินกยูเองในระดับมาก มุนจุนคงจะไม่กล้าตัดสินใจเองเพียงคนเดียวแบบแต่ก่อนอีกแล้ว

     "ได้สิ น้องจิ้นกับน้องเจ้าผมอนุญาติให้ช่วยดูแลได้ แต่หม่ามี๊ของลูกๆน่ะ...."

     พูดพลางหันไปมองมุนจุนฮวี ยิ้มยิงเขี้ยวอย่างน่ารักแต่กลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆอย่างเจ้าเล่ห์

     "หม่ามี๊คนนี้ผมไม่ให้พี่วอนกับแปดดูแลหรอกนะ"

     พูดจบก็จุ๊บไปที่ริมฝีปากสีสดสวยเบาๆจนวอนอูกับหมิงฮ่าวแทบปิดตาจิ้นกับเจ้าไม่ทัน เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างร่าเริง ใบหน้าสวยขึ้นสีก่อนที่จะหัวเราะออกมาตามอย่างเขินอาย

     "ทำได้ดีนี่มินกยู"

     วอนอูพูดเบาๆ มองหมิงฮ่าวอย่างคนกัวอกเดียวกัน แม้ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนแต่พวกเขาก็ไม่เคยลืมมุนจุนลงเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เมื่อได้กลับมาเห็นความสุขของทั้งคู่แล้วยังไงก็คงต้องพยายามตัดใจ

     แล้วรอยยิ้มก็ประทับบนใบหน้าของพวกเขาอีกครั้ง ;)

 By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #167 bell woon (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 18:46
    อย่างน้อยก็แฮปปี้เอนดิ้ง มีความสุขแบบทีีมันควรจะเป็นจริงๆ
    #167
    1
    • #167-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 28)
      11 มีนาคม 2562 / 19:16
      สุขทุกคนไหมนะ ;)
      #167-1
  2. #60 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 12:24
    น้องจิ้นน้องเจ้าา น่าร้ากกกก 😆😆
    #60
    1
    • #60-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 28)
      25 พฤศจิกายน 2561 / 12:38
      น้องจิ้นน้องเจ้าลูกพ่อมิงกับแม่มุนเอง ><
      #60-1