All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 23 : [Wonhui/Gyujun/Haojun] - Fall in love (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Fall in love (3)

        คุณเคยคิดไหมว่าเพียงเตียงนอนหลังหนึ่งกับใครบางคนบนเตียงจะสามารถดึงดูดเราได้มากเท่านี้ 

     ในห้องนอนโทนดำ ทุกอย่างที่เป็นสีดำ-กรมท่าไม่เว้นแม้เตียงนอนนั่นกลับทำให้มันน่ามองกว่าที่เคย น่าหลงไหลกว่าที่ผ่านกาล เพียงมีคนๆหนึ่งอยู่บนเตียงนั่นด้วยผิวขาวสวยที่เจ้าของห้องได้เชยชมไปเมื่อยามวิกาลวาน เพียงคนๆนั้นเพียงคนเดียว

     ทุกอย่างยังแจ่มชัดอยู่ในประสาทสัมผัส ภาพ กลิ่น สี หรือแม้กระทั่งเสียงหวานที่ร้องออกมาอย่างสุขสม รอยยิ้มที่ประทับบนใบหน้าหรือแม้กระทั่งทุกท่วงท่ายามคืนวานที่ผ่านมา มันชัดเจนจนไม่นึกเลยว่าจะได้รับอย่างที่ต้องการ แถมยังโดนขอให้ทำเสียด้วย

     "ตื่นได้แล้วครับ พี่จุน"

      เจ้าของห้องเรียกคนบนเตียงยิ้มๆ มองไปที่ใบหน้าขาวที่โผล่พ้นผ้าผืนสีมืดออกมา ผิวขาวนวลที่ยิ่งมองยิ่งน่าหลงไหล และยิ่งน่ามองมากกว่าเดิมเพาะรอยสีแดงช้ำที่อยู่บนตัวของอีกคน....ซึ่งมินกยุคนนี้เนี่ยแหละที่เป็นคนทำ

     "งื้อออ~~"

     อีกคนครางลำคอเมื่อมีคนมารบกวนการนอนที่แสนสบายของเขา ลืมตาขึ้นมาก็เจอคนน้องอยู่ใกล้ใบหน้าตนเพียงคืบ และยิ่งอีกคนมอบสัมผัสเบาๆให้ที่ริมฝีปากก็ยิ่งทำให้หน้าแดงฉ่ามากกว่าเดิม

     "ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนะครับ"

     มุนจุนเขินจนหน้าแดงไปต่อไม่ถูกและมันก็ยิ่งแดงมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อประโยคนั้นถูกเปล่งออกมา ยามนึกถึงเมื่อคืนทุกอย่างมันก็แจ่มชัดอยู่ในหัวไม่แตกต่างจากคนที่มาปลุกแม้เพียงน้อย

     "มินกยู พี่อยาก....."

     ยิ่งคิดยิ่งเขิน ทั้งที่เป็นประโยคของตัวเองแท้ๆ ทั้งๆที่เป็นประโยคเอ่ยขอที่พูดมันออกมาด้วยตัวเองแต่ยิ่งคิดใบหน้าก็ยิ่งร้อนฉ่า

     "วันนี้มีกิจกรรม ผมคงอยู่รับผิดชอบพี่ไม่ได้ ขอโทษนะครับ"

     ไม่พูดเปล่ามือหนาก็ค่อยๆเลื่อนจากไหล่ขาวลงไปที่แผ่นหลังบางและลงไปต่ำกว่าเดิมเรื่อยๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

     "พอเลย! อดอยากมาจากไหนเนี่ย"

     จุนพูดแล้วตีแขนของอีกคนไปทีหนึ่งด้วยความเขิน ก่อนที่จะขยับตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ก็กลายเป็นว่าเซจนทำให้อีกคนต้องรีบประคองตัวเอาไว้

     "ขอโทษครับ"

     มินกยูบอกพร้อมสีหน้าสำนึกผิดเสียเต็มที่ก่อนที่จะเอาผ้าขนหนูมาห่อตัวอีกคนเอาไว้ อย่างน้อยๆก็เพื่อป้องกันทั้งตัวเองและเพื่อให้คนพี่สบายใจด้วย แต่จุนก็เขย่งตัวไปหอมแก้มอีกคนเบาๆแล้วพูดกลับไปว่า

     "พี่เป็นคนขอ อย่าโทษตัวเองสิ"
     
     พูดจบก็พาตัวเองเข้าห้องน้ำไป ผ่านไปครู่หนึ่งก็เดินออกมา แต่ก็ปรากฏว่าเจ้าเด็กตัวสูงไม่อยู่ที่ห้องเสียแล้ว จุนมองไปรอบๆงงๆแต่ก็เห็นชุดที่อีกคนพับวางเอาไว้ให้ พร้อมโพสอิสแผ่นหนึ่ง

     'ผมลงไปทำอาหารนะครับ'
     
     จุนยิ้ม การอยู่กับมินกยูสบายกว่าที่คิด เป็นคนที่ดีมากเสียจนตัวเองเริ่มโอนอ่อนให้ถ้าไม่ติดเรื่องเมื่อคืนที่ค่อนข้างจะเอาแต่ใจพอสมควร

     "ผมขออีกรอบนะครับ"

     ประโยคนั้นแทบจะฝังเข้าหัว เพราะคนน้องไม่ได้พูดมันออกมาแค่ครั้งเดียว

     ....แล้วจะคิดถึงทำไมว่ะเนี่ย....

     มุนจุนคิดในใจอย่างหัวเสียก่อนที่จะรีบแต่งตัวลงไปหาคนน้องที่อยู่ด้านล่าง เสื้อที่น้องมินกยูเตรียมไว้ให้เป็นเพียงเสื้อยืดตัวใหญ่และกางเกงขายีนส์ขาสั้นเท่านั้น

     "นี่ครับพี่จุน ของพี่แล้วก็ของมยองโฮเลย"

     "ของหมิง? นี่เรานึกยังไงทำข้าวเช้าให้หมิงเนี่ย?"

     มุนจุนถึงกับถามด้วยความตกใจ  ถึงแม้ว่ามินกยูกับหมิงฮ่าวจะเรียนที่เดียวกัน เป็นนักเรียนห้องเดียวกัน สนิทกันมาก แต่ทั้งสองคนก็มักจะทะเลาะกันอยู่เสมอๆ ยิ่งในเวลาแบบนี้ที่ทั้งสองคน....แข่งกันจับมุนจุนอยู่ยิ่งแล้วใหญ่

     "แทนคำขอโทษที่แย่งพี่ชายมันมานอนด้วย แถมยัง....."

     มินกยูเว้นช่วง ยิ้มน้อยๆแล้วมองไปที่อีกคน ยังไม่ทันพูดจุนก็รู้ได้เลยว่ามินกยูคิดอะไรอยู่

     "กินพี่จุนไปสะหลายรอบ"

     "ย่าส์! มินอ่ะ จะทำพี่เขินตายแล้วเนี่ย"

     มินกยูหัวเราะเบาๆยิ้มๆ ยีหัวคนพี่ที่หน้าแดงฉ่าเล็กๆแล้วหยิบข้าวกล่องทั้งสองกล่องส่งให้คนตัวเล็กกว่าตน

     "ผม...ขอถามอะไรหน่อย ได้ไหมครับ....เรื่องส่วนตัว....ของพี่"

     มินกยุพูดตะกุกตะกักเหมือนไม่มั่นใจที่จะถาม แต่จุนก็พยักหน้ายินดี

     "ขนาดนี้แล้ว มินอยากถามอะไรก็ถามเถอะ"

     "ผมไม่ใช่คนแรกของพี่?"

     จุนชะงักนิ่งไปพักหนึ่ง มินกยูที่ถามด้วยสีหน้าจริงจังในตอนแรกก็หัวเราะออกมาเบาๆ มันไม่ใช่การหัวเราะแห้งๆแต่เป็นการหัวเราะที่ค่อนข้างจริงใจ

     "พี่ไม่ต้องกลัวผมโกรธหรอก ผมก็พอรู้ พี่หน้าตาดีขนาดนี้มันก็แน่อยู่แล้วหนิครับ"

     "เอาตามตรงก็ใช่ นายเป็นคนที่สาม"  

          มินกยูพยักหน้าเข้าใจ ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย ก่อนที่จะเอ่ยปากพูดกับจุนต่อไปว่า

     "งั้นผมเดาว่าคนแรกเป็นพี่วอน"

     "ทำไมล่ะ?"

     "ก็พี่วอนอูน่ะเขาแสดงตัวมากที่สุดเลยไงล่ะครับ"

     "อื้ม...นูเป็นคนแรกน่ะ"

     มินกยุทำหน้าเหมือนไม่เชื่อว่าตัวเองเดาถูก แถมยังสงสัยมากกว่าเดิมว่าจะเป็นไปได้ตอนไหน

     "นูมันเมาน่ะ ก็เลย......"

     "งั้นคนที่สองผมเดาว่าเป็นมยองโฮ ใช่ไหมครับ?"

     จุนยิ้มแล้วหัวเราะเบาๆกับความสามารถในการเดาของอีกคน

     "เก่งนะเราน่ะ"

     "คราวนี้แปดมันเมาเหรอครับ"

     "เปล่าพี่เนี่ยแหละ"

     มินกยุพยักหน้าอีกครั้งแล้วยิ้มร่าอย่างมีความสุข จนจุนอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเพราะอะไร ทำไมมินกยูถึงดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย แถมยังไม่โกรธไม่เกลียดหรืองอนเขาอีก ไม่พอยังยิ้มอย่างมีความสุขหลังจากที่เขาบอกไปว่าตัวมินกยุไม่ใช่คนแรกของเขาเนี่ยนะ

     "แปลกคนนะเรา ทำไมถึงยังยิ้มร่าขนาดนั้นอีกล่ะเนี่ย"

     "ไม่ยิ้มได้ไงล่ะครับ ก็ผมได้เป็นคนแรกที่พี่อ้อนให้ทำแบบมีสติเลยนะ"

     .....ไม่น่าสงสัยเลยกู เขินเว้ยยยยยย.....

     "ยังไงก็ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนะครับ เป็นความทรงจำที่ดีมากเลย"

     "อื้อ~พี่ก็คิดเหมือนกัน"

 By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #162 bell woon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 17:59
    โอ้ยยยพี่!!! เลือกได้จ้าาาาฮือออ เขินนน
    #162
    1
    • #162-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 23)
      11 มีนาคม 2562 / 19:14
      เลือกได้จริงเหรออ อิอิ
      #162-1
  2. #46 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 12:16
    กรี๊ดดดดดด ดีใจกับน้องมิง เขินกับพี่จุนน โอ้ยยยย ใจจะวายแล้วค่ะ ดีต่อใจมากเว่อ >////<💕
    #46
    1
    • #46-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 23)
      28 ตุลาคม 2561 / 12:48
      ขอกรี๊ดด้วยคนค่ะ กี๊ดดดดดดด >///<
      #46-1