All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 22 : [Wonhui/Gyujun/Haojun] - Fall in love (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Fall in love (2)

     พอเหตุการณ์วุ่นวายจากวอนอูหายไปก็ทำจุนชะงักค้างไปนานพอสมควร พอได้สติจุนก็รีบทานข้าวที่มินกยูทำไว้ให้ก่อนที่จะเดินออกไปหาเด็กข้างบ้าน

    "เดี๋ยวพี่มานะฮ่าว!"

     จุนตะโกนบอกน้องที่อยู่ข้างบน ไม่รอให้คนน้องตอบก็เดิน ออกไปก่อน มุนจุนเดินไปเคาะประตูของเด็กชายข้างบ้ายหากแต่ก็ยังไม่ทีเสียงตอบรับ

     "มินกยูครับ เปิดประตูให้พี่หน่อยครับ"

     ทั้งเคาะทั้งเรียกแต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านใน จุนจึงถือวิสาสะบิดประตูดูและปรากฏว่าอีกคนไม่ได้ล็อคเอาไว้

     .....รีบจนไม่ล็อคบ้านหรือเจ้าเล่ห์รู้ว่าเราจะมาง้อกันนะ.....

     "พี่ขอเข้าบ้านนะ!!"

     ตะโกนบอกคนในบ้านแล้วผลักประตูเข้าไปอย่างถิอวิสาสะ ภายในบ้านของคนน้องมืดสนิท มินกยูไม่ได้เปิดไฟเอาไว้ จุนคลำหาสวิสไฟแถวๆกำแพงแต่แทนที่จะคลำเจอสวิสไฟ กลับคลำเจอมือของอีกคนแทน

     "มิง"

      จุนเรียกอีกคนเมื่อไฟสว่างขึ้นจนเห็นใบหน้าอีกคนชัดเจน มือของมินกยูจับมือของคนพี่ไว้แน่นและก็พึ่งรู้ด้วยว่าน้องมินกยูเอาหน้าเข้ามาใกล้ตนขนาดนี้

     "กลัวเหรอครับ? ทั้งที่เปิดประตูเข้าบ้านผมเนี่ยนะ"

     เมื่อรับรู้ถึงอาการสั่นจากคนพี่มินกยูก็ถามขึ้นเสียงเย็น แล้วปล่อยมือเล็กนั่นออก มองอีกคนด้วยใบหน้าเรียบนิ่งต่างจากน้องมินกยูที่ขี้อ้อนและน่ารักเหมือนน้องหมาคนเดิม

     "ก็พี่ไม่เคยเห็น....มินกยูเป็นแบบนี่หนิ"

      มินกยูเมินคนพี่ก่อนเดินขึ้นไปด้านบน

     "เดี๋ยวสิมินกยู!"

     จุนรีบวิ่งตามคนน้องขึ้นไปด้านบน แทรกตัวกันไว้ได้ก่อนที่ประตูจะปิดลง มินกยูมองนิ่งแล้วปล่อยมือออกจากบานประตูก่อนจะเดินไปนั่งลงหน้าจอคอม สวมหูฟังแล้วจดจ่อกับหน้าจอคอมไม่สนใจอีกคนที่อยู่ใกล้กันเลยแม้แต่น้อย

     "กลัวผมทำไมครับ"

     เพราะความเงียบหรือเพราะอะไรก็แล้วแต่แต่มินกยูก็เป็นฝ่ายถามไปก่อนเสียอย่างงั้น จุนยิ้มร่าอย่างดีใจแล้วเอื้อมมือถือวิสาสะไปเลื่อนหูฟังไปคล้องไว้ที่คอของอีกคนแทน

     "ก็มินปกติจะน่ารักแต่เมื่อกี้....หน้านิ่งจนน่ากลัว"

     "...."

     "งอนพี่เหรอ"

     จุนถามคนน้องเมื่ออีกคนหลบตาเขาและนิ่งไปเล็กน้อย จุนหัวล่อเบาๆแล้วหยิกแก้มของอีกคน

     "ทำเป็นเข้มนะเรา สุดท้ายก็เด็กน้อยขี้งอนอยู่ดี"

     จุนยิ้มเบาๆจนมินกยูอดไม่ได้ที่จะหันมามอง ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับอะไรบางอย่างที่บริเวณไหล่เนียนขาว

     "ใครทำครับ?!"

      มินกยูถามหน้านิ่งเหมือนโกรธแต่ปากได้รูปยู่ลงเล็กน้อยเหมือนปกติที่งอนเขา ในขณะที่มุนเหวอไปพักหนึ่งแล้วหัวเราะแห้งๆออกมา

     "อะไรเนี่ยเรา จะแกล้งพี่อีกแล้วเหรอ?"

      ถึงแม้จะรู้ว่าอีกคนหมายความว่ายังไง แต่ถ้าบอกออกไปตามตรงตัวของจุนเองก็กลัวคนน้องงอนเขามากกว่านี้ ถึงแม้จะพึ่งพูดไปเต็มปากว่ารักวอนอูแต่ในใจมันก็ยังเลือกไม่ได้อยู่ดี

     "ผมถามพี่ ว่าไอ้รอยนี่ใครทำครับ!?"

     มือหนาแหวกขอเสื้อให้กว้างขึ้นจนเห็นรอยแดงช้ำปนรอยฟันที่ไหล่ลาดขาว มินกยูมองแล้วทำสายตาไม่เข้าใจ และผิดหวัง

    "นู...นูเป็นคนทำ"

    เพราะกลัวคนน้องโกรธมากกว่าเดิม จุนเลยตอบออกไปตามความจริง มินกยูปล่อยมือออกแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างเอื่อยช้าคล้ายกับหมดแรง แค่เพียงมองมุนจุนก็รู้แล้วว่าน้องมิงคนดีของเขากำลังน้อยใจ

    "พี่วอนอู หมิงฮ่าว ทุกคนมีสิทธิในตัวพี่มากกว่าผมทุกคนเลย"

    มินกยูพูดเบาๆ แถมยังก้มหน้าไม่ยอมมองเขาแม้แต่น้อย และเพราะแบบนั้นจุนเลยนั่งลงข้างตัวอีกคน เอื้อมมือไปคว้าอีกคนมากอดไว้แนบอก

    "ไม่มีใครมีสิทธิในตัวพี่มากกว่าใครทั้งนั้นแหละ น้องมิงก็สำคัญไม่แพ้ใครเลยสักคนนะ"

    ทันทีที่มุนพูดจบใบหน้าคมก็เงยขึ้นมามองเขา ประกายในตาวิบวับคล้ายเด็ก ส่งสายตาเหมือนแคลบเคืองสงสัยในคราเดียว จนมุนจุนต้องพยักหน้าเป็นคำตอบว่าที่เขาพูดไปเป็นเรื่องจริงทั้งหมด

     "งั้นผม.....ขอจูบพี่ได้ไหม"

     มุนจุนหน้าแดงฉ่า เห่อร้อนขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้พยักหน้าตอบรับไป อณุญาติอีกคนเสียอย่างงั้น

    "อื้อออ~"

     เสียงหวานครางเบาในลำคอของตน เมื่อริมฝีปากของอีกคนประกบติดอยู่ที่ปากของเขา วันนี้เป็นรอบที่สองของวันแล้วที่จุนโดนจูบ 

    มือของมินกยูเริ่มอยู่ไม่สุข พาดผ่านไปทั่วร่างขอีกคนด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกกรุ่น เพียงครู่เสื้อตัวบางก็หลุดออกจากตัว เผยผิวขาวสวยที่มีแต่คนอิจฉาตาร้อนไปหมด

    "มิน..."

     เอื้อนเอ่ยคล้ายจะเรียกหาแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป ในใจนึกห้ามในความคิดหากแต่ปากกลับหนักไม่ยอมพูด ปล่อยให้คนน้องก้มลงกินตัวเองอย่างไม่โต้แย้ง 

    ไม่ได้สมยอมแต่ไม่รู้จะพูดอย่างไร กับวอนอูคนนั้นยังกล้าที่จะเอ่ยห้ามแลด่ากลับหากแต่กับน้องคนนี้เขากลับไม่แม้แต่เอ่ยปากร้องบอก

     .....ก็เพราะน้องมิงไม่ได้กินเขาบ่อยเท่าวอนอูกับหมิงฮ่าวต่างหากล่ะ.....

    คิดเข้าข้างใจตัวเอง มือขาวจิกลงที่ลาดไหล่กว้างเมื่อฟันขาวกดกัดลงที่เนื้อของตนจนรู้สึกถึงความเจ็บ

    "อ๊ะ...."

    เหมือนได้สติ มินกยูรีบผละออกจากคนพี่ที่เริ่มหอบหนัก น้ำตาซึมที่ดวงตากลมสวย คนน้องรีบเอามือเกลี่ยและเอ่ยขอโทษซ้ำๆไปๆมาๆ
  
     "ไม่ต้องขอโทษหรอก นะ...."

     และในคราวนี้ไม่ใช่เพราะคารมณ์ของมินกยูอีกแล้ว เพราะมือขาวนั่นกำลังดึงอีกคนเขามาจูบด้วยตัวเอง

     .....ขอโทษนะ วอนอู หมิงฮ่าว น้องมินกยูก็จำเป็นต้องได้ในสิ่งที่พวกนายเคยได้เหมือนกัน.....


 By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #161 bell woon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 17:54
    โอ้ยยยยยย ร้ายยย พี่จุนโคตรร้ายเลยยย อยากเก็บเธอไว้ทั้งสามคนแบบนี้
    #161
    1
    • #161-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 22)
      11 มีนาคม 2562 / 19:14
      อยากเก็บไว้ทุกคนนนนน
      #161-1
  2. #45 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 20:27
    จริงจังไหมมมม พี่จุนนนนนนเว้ยยยย >///////////<
    #45
    1
    • #45-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 22)
      28 ตุลาคม 2561 / 09:53
      เรื่องไหนคะ เรื่องที่จุนให้มินอ่ะเหรอออออ >////<
      #45-1