All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 12 : [Minghao x Jun] - Buy/Sell (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Buy/Sell (6)

     ตั้งแต่วันนั้นที่มีเรื่องกัน มุนจุนฮวีก็หายไปจากห้อง แม้ว่าข้าวของต่างๆจะยังอยู่ที่เดิมแต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือเจ้าของมันได้หายไปแล้ว

     "แค่ครั้งนั้นที่ทำให้น้องฉันจำอะไรไม่ได้เลยยังไม่พออีกหรือไง!!!"

     เสียงตวาดด้วยความโกรธพร้อมคำพูดที่คลุมเคลือนั่นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของสวี่หมิงห่าวให้ได้คิด แต่ที่เป็นประเด็นสำคัญคือเสียงสะอื้นไห้ของคนพี่ที่ยังตรึงอยู่ในหัวของเขามันทำให้เขารู้สึกผิดจนแทบไม่เป้นตัวของตัวเอง

     "ประธานคะ อันนี้เป็นโปรเจคที่เราทำร่วมกับบริษัทของคุณมุน ตอนนี้โปรเจคนี้ได้รับความสนใจมาก แถมยังมีคนจำนวนหนึ่งที่ขอจับจองส่วนหนึ่งของโปรเจคนี้แล้ว ถ้าประธานไม่ว่าอะไรทางฝั่งนู้นก็จะเปิดการขายเลยค่ะ"

     เลขาส่วนตัวเอ่ยบอกหลังจากที่นั่งคุยงานกันมาพักใหญ่ๆ ซึ่งมันเป็นการคุยงานที่ไม่ค่อยจะทำให้สวี่หมิงห่าวคนนี้เข้าใจเสียเท่าไหร่ ซึ่งความผิดมันก็มาจากตัวเขาเองที่เหม่อลอยนั่นแหละ

     "อ่า....ตอบกลับไปว่าฉันยินยอม"

     เลขาพยักหน้าก่อนที่จะบันทึกคำพูดนั้นของคนที่เป็นประธานบริษัทเอาไว้ เขียนมันเอาไว้เพื่อเรียมจะตอบอีเมลกลับไป

     "จะว่าไป ดิฉันยังสงสัยอยู่เลยนะคะว่าทำไมคุณกับคุณมุนถึงไม่คุยกันเอง ทำไมต้องส่งเมลให้กันแบบนี้ แถมยังเป็นเมลดิฉันอีกนะคะ? ในเมื่อก็เป็นเจ้าของบริษัททั้งคู่ แถมยังอยู่ด้วยกันอีกไม่ใช่เหรอคะ?"

     คำถามของเธอค่อนข้างจี้ใจดำ แต่หมิงฮ่าวไม่ได้โมโหร้อนออกไป  ในตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาใจเย็นลงหรือเพราะเขามีเรื่องอื่นให้คิดถึง เขาถึงได้ตอบกลับไปด้วยเนื้อเสียงเหนื่อยๆแบบนี้

     "เขาไม่ได้อยู่กับฉันแล้ว"

     เลขาเงียบเมื่อได้คำตอบแบบนั้น เธอหัวเราะแห้งๆออกมาก่อนจะเอ่ยแซว

     "โกหกอีกแล้วนะคะประธาน เมื่อวันก่อนที่เราเปิดงานของโปรเจคใหม่ยังหวานชื่นแถมคุณมุนยังจัดผมจัดไทค์ให้คุณอยู่เลย"

     แต่เสียงหัวเราะของเธอกลับเงียบลงเมื่อประธานไม่ได้มีทีท่าโต้ตอบเธอ ซึ่งนั่นเป็นคำตอบแล้วว่าทั้งหมดที่พูดมาเป็นเรื่องจริง

     "เป็นเลขาประสาอะไร ก็เห็นอยู่ว่าตั้งแต่วันที่ไปเปิดงานฉันก็กินนอนที่บริษัท ยังมีหน้ามาถามอีกนะ"

     "ขอโทษค่ะ"

     เสียงของเธออ่อยลงเล็กน้อยเมื่อโดนดุ ก่อนที่เธอจะขอตัวออกไปเพราะไม่อยากรบกวนเวลาของประธานให้มากกว่านี้

     "ล็อคห้องให้ฉันด้วย แล้วอย่าให้ใครเข้ามา มีงานอะไรก็เมลมาเข้าใจไหม?"

     เธอพยักหน้าตอบและกำลังจะทำตามที่สั่งแต่เธอก็ชะงักเหมือนพึ่งนึกอะไรได้

     "คุณหิวหรือยังคะ หลายวันมานี้คุณกินแค่กาแฟกับขนมปังนิดๆหน่อยๆ ดิฉันว่า-----"

     "ฉันไม่หิว"

     ยังไม่ทันพูดจบก็โดนสวนมาแบบนั้นเธอเลยทำได้เสียงกลืนความห่วงใยลงคอไปก่อนจะเตรียมเดินออกจากห้อง

     "มยองโฮ!"

     เสียงเรียกจากหน้าประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูจะปิดลงเพียงนิด ประตูที่กำลังจะปิดหยุดชะงักพร้อมคนๆหนึ่งที่รียวิ่งเข้ามาหา

     "กว่าจะหาห้องนายเจอเนี่ยแทบตายเลยแฮะ"

     บุคคลที่เรียกชื่อเก่าของเขาเดินเข้ามาในห้องพร้อมคุณเลขาที่ออกไปด้านนอก ชายที่หมิงฮ่าวคุ้นหน้าคุ้นตาดีเดินเข้ามาพร้อมห่อผ้าใบไม่เล็กมากที่ถูกนำมาวางเอาไว้บนโต๊ะของเจ้าของบริษัท

     "พี่วอนอู สวัสดีครับ"

     หมิงฮ่าวยกมือขึ้นไหว้พลางมองไปที่ห่อผ้าที่อยู่ตรงหน้าตนด้วยใบหน้าสงสัย ชายนามวอนอูยักไหล่แล้วพยักเพยิดหน้าให้เปิดห่อผ้าออกดู

     "ข้าวกล่อง? พี่เอามาให้ผมทำไม?"

     หมิงฮ่าวถามขึ้นมาเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า วอนอูหัวเราะน้อยๆก่อนจะตอบกลับมาแบบกวนๆตามสไตลืของเจ้าตัว

     "เอามาให้กินน่ะสิ แต่พี่ไม่ได้ทำเองนะ มีคนฝากมา"

     วอนอูเฉลยแก้ไขข้อสงสัยให้พร้อมรอยยิ้มเล็กๆที่ประทับบนใบหน้า วอนอูนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าก่อนจะพูดว่า

     "ว่าแต่จวิ้นเขาจำได้รึยังว่านายคือมยองโฮน่ะ รู้ไหมว่าพี่ล่ะเกือบหลุดเรียกว่าจวิ้นตั้งหลายครั้งแหน่ะ ถ้าพี่จองฮันเขาไม่ขอเอาไว้ว่าห้ามเรียกจนกว่าจวิ้นจะจำได้นะ พี่คงหลุดปากเรียกไปแล้วแน่ๆเลย"

     วอนอูเล่าพร้อมเสียงหัวเราะเล็กๆในขณะที่หมิงห่าวหรือมยองโฮกลับทำหน้างง

     "หมายความว่าไงครับ?"

     เมื่อเห็นว่าหมิงฮ่าวไม่เข้าใจก็กลายเป็นว่าคนที่งงคนต่อมาคือวอนอู  ทั้งที่ตั้งใจจะมาคุยกับน้องแล้วเอาข้าวที่มีคนฝากมาเอามาให้เฉยๆ แต่พอโดนถามแบบนี้เลยทำให้วอนอูคิดว่าคงต้องอยู่ยาวเสียแล้ว

     "นี่ไม่รู้เหรอ?"

     หมิงฮ่าวส่ายหัวในขณะที่วอนอูก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจเรื่องบางเรื่องขึ้นมาเสียอย่างงั้น

     "งั้นแสดงว่าที่ผิดใจกันจนจวิ้นต้องมาร้องไห้กับพี่ แถมยังขอให้พี่สอนว่าแต่ก่อนเขาทำตัวยังไงเนี่ย เพราะมยองโฮไม่รู้ใช่ไหม?"

     หมิงห่าวพยักหน้าด้วยความสัจจริง พร้อมความรู้สึกในใจที่นอกจะมีความรู้สึกผิดแล้วยังมีความรู้สึกกังวลเพิ่มเข้ามาอีกด้วย

     "พี่บอกสิ่งที่ผมไม่รู้เกี่ยวกับพี่จวิ้นได้ไหมครับ?"

     แน่นอนว่าวอนอูพยักน้าก่อนที่จะเอ่ยปากเล่าออกมา

     "แต่ก่อนที่จวิ้นทำตัวเจ้าชู้น่ะเพราะจวิ้นต้องการให้คนกลัวตัวเองเพื่อไม่ให้ยุ่งกับพี่จองฮัน แต่พอมาเจอนายเขาก็เปลี่ยนตัวเองนะ พี่ไม่รู้อะไรมากนักหรอกพี่รู้แค่ว่านายกับจวิ้นทะเลาะกันแล้ววันนั้นจวิ้นมันก็ร้องไห้หนัก หนักจนหมดสติไปเลย พอพาไปโรงพยาบาลตื่นมาจวิ้นก็จำอะไรที่เกี่ยวกับนายไม่ได้เลย จะเรียกว่าจำไม่ได้ตั้งแต่ปี2ก็ได้นะ หมอบอกว่าจวิ้นเสียใจมากสะจนสมองสั่งให้ลบความทรงจำออกไปเพื่อไม่ให้ความรู้สึกไปทำร้ายร่างกายส่วนอื่นน่ะ"

     ทันทีที่วอนอูเล่าหมิงฮ่าวก็ถึงกับชะงัก เรื่องแบบนี้...เรื่องที่เขาไม่ได้รู้เรื่อง และเขาก็กำลังเข้าใจพี่เหวินจวิ้นมาโดยตลอด

     "ไปขอโทษมันสะ พี่รู้นะว่าเราทำอะไรจวิ้นไว้บ้าง"

     หมิงฮ่าวพยักหน้าก่อนที่จะส่งสายตาอ้อนวอนไปให้วอนอูพร้อมพูดว่า

     "ขอบคุณนะครับพี่วอนอู พี่ช่วยบอกผมได้ไหมครับว่าตอนนี้พี่จุนอยู่ที่ไหน"

     "ผับxxx"

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><

ปล.การสูญเสียความทรงจำ "ส่วนใหญ่"มักมาจากการกระทบเทือนสมองอย่างแรง แต่ก็มีเหมือนกันที่ได้รับความกระทกระเทือนทางจิตใจอย่างหนักซ้ำๆบ่อยๆจนช็อคถ้าถึงขีดสุดที่คนๆนั้นจะรับไหวแล้ว
(แต่ไม่ทำให้สูญเสียความทรงจำถาวร...สามารถรักษาให้กลับมาเหมือนเดิมได้) 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #17 jah_468 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 21:02

    เกลียดอาฮ่าวตอนนี้ทันไหม ข้อหาทำให้พี่จวิ้นเสียใจ

    #17
    1
    • #17-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 12)
      27 กันยายน 2561 / 06:53
      หมิงห่าว : อย่าเกลียดผมนะผมสำนึกแล้ววว ToT
      #17-1
  2. #16 Inthewinter (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 18:25
    มยองโฮไปง้อพี่เดี๋ยวนี้เลยยยยยย จวิ้นเสียใจมากเลยรู้มั้ยฮะะะะะ
    #16
    1
    • #16-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 12)
      26 กันยายน 2561 / 18:56
      มยองโฮ : คับๆ แต่อย่าพึ่งเกลียดผมกันนะ ผมสำนึกผิดแล้ววว ToT
      #16-1