All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 11 : [Minghao x Jun] - Buy/Sell (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีเจตนาทำให้ศิลปินเสียหาย
มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Buy/Sell (5)

     "มีอะไรหรือครั-----"

     ปึก!

     "พี่!!"

     ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค กระเป๋าสีดำหนักๆก็ถูกข้างใส่ตัวด้วยแรงของพี่สาวนามว่าจองฮัน แววเนตรของเธอดูโกรธเคืองและผิดหวังไปในเวลาเดียวกัน

     "อะไรของพี่อีกล่ะครับ?"

     โชคดีที่หมิงห่าวรับมันได้ทัน มือหนาจับมันเอาไว้และพยามทำหัวให้เย็นลงด้วยการนับเลขในใจ

     "หมิง เจ็บไหม?"

     จุนกำลังจะเดินเข้าไปหาแต่กลายเป็นว่าโดนดึงเอาไว้ด้วยมือของพี่สาวตัวเอง จองฮันมองหน้าน้องดุๆ จุนกำลังจะอ้าปากค้านแต่ก็กลายเป็นว่าโดนแรงบีบที่มือทำให้รู้ว่าตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรพี่ของเขาก็คงไม่ฟัง

     "ใจเย็นๆสิครับพี่จองฮัน แขนพี่จุนแดงหมดแล้วนะ"

     หมิงห่าวพูดพร้อมทำหน้าเหมือนเป็นห่วงอย่างจับใจ มองไปที่ข้อมือบางของอีกคนที่กำลังแดงขึ้นเรื่อยๆ

     "ไม่ต้องมาแสแสร้งเลยนะมยองโฮ!!"

     จองฮันตวาดแต่ก็ยอมปล่อยมือน้อง ในขณะที่ด้านของหมิงห่าวก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นตีหน้าซื่อใส่

     "ใครเหรอครับ? ผมจำไม่ได้เลยนะว่าเคยรู้จักเขา?"

     ทั้งที่พูดออกไปแบบนั้นแต่กลับหัวเราะแห้งๆ หันไปมองคนพี่ที่เอาแต่ดึงมือพี่สาวของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ปรี่มาหาเรื่องตน

     "อย่ามาทำแบบนี้เพื่อแก้แค้นน้องฉันนะ! นายมันเลวที่สุด! จะวกกลับมาในชีวิตน้องฉันอีกทำไม! แค่ครั้งนั้นที่ทำให้น้องฉันจำอะไรไม่ได้เลยยังไม่พออีกหรือไง!!!"

     จองฮันตวาดเสียงดังลั่นจนกลายเป็นที่สนใจของคนในบริษัทหมิงห่าวภายในเวลาเพียงสั้น แต่ตอนนี้มันไม่ใช่สิ่งที่หมิงห่าวสนใจเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่หมิงห่าวสนใจคือเรื่องที่จองฮันพูดมาต่างหาก 

     "พอเถอะครับพี่.....นะครับ"

     จุนพยายามอธิบายให้พี่สาวของตนใจเย็นลงแต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย จองฮันไม่ได้ฟังอะไรทั้งสิ้น เธอสะบัดมือน้องชายที่รั้งตัวเองเอาไว้ออกก่อนที่จะควักกระเป๋าใบเล็กๆอีกใบหนึ่งขึ้นมา

     "ในเมื่อนายคิดว่าจุนเป็นแค่คนไร้ค่า เปรียบจุนเป็นเหมือนยัยผู้หญิงโสโครกที่นายไปเอาด้วย ถ้านายคิดแบบนั้น...ฉันก็จะขอซื้อจุนกลับคืนมา ด้วยเงินนี่และในกระเป๋าใบใหญ่นั่นด้วย"

     พูดจบกระเป๋าใบนั้นก็ถูกวางบนมือของหมิงฮ่าว จองฮันรีบเดินกลับไปหาจุนก่อนที่จะลากคนน้องเตรียมออกไปจากห้องที่น่าอึดอัดนี่

     "หมายความว่ายังไง?"

     หมิงฮ่าวเอ่ยถามออกไปแบบนั้น และก็ได้คำตอบมาด้วยใบบางอย่างที่จองฮันยื่นมาให้...ใบหย่า!!

     "ไม่! ผมไม่เซ็น!"

     หมิงฮ่าวปฎิเสธทันควัน  ทั้งๆที่มันเป็นแค่เศษกระดาษและเผลอๆหมิงฮ่าวอาจจะรอมันมาโดยตลอด  แต่ไม่รู้ทำไมในตอนนี้ พอได้เจอมันจริงๆแล้วกลับกลัว กลัวมันด้วยเหตุผลบางอย่างที่เขาพยายามกดมันเอาไว้ไม่ให้แสดงออก...กลัวว่าพี่มุนจุนฮวีจะหายไปแบบพี่เหวินจวิ้นฮุย

     "นายต้องการอะไรกันแน่ เลิกเข้ามายุ่งในชีวิตน้องฉันได้แล้ว!"

     จองฮันตวาดอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล จองฮันถอนหายใจเฮือกใหญ่ทั้งยังขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกันก่อนที่จะถอดแหวนและนาฬิกาของตัวเองออกแล้วยัดใส่มือหมิงห่าว

     "รับไปสิ!"

     แน่นอนว่าหมิงห่าวไม่ได้รับมันเอาไว้ เขาคืนมันไปแก่จองฮัน หากเป็นความคิดตอนแต่ก่อนเขาคงรับมันแล้วเซ็นหย่าด้วยความยินดี แต่เพราะประโยคนั้นต่างหากล่ะ

     "สุดท้ายก็ยอมรับแล้วนี่ว่าเป็นแบบที่ผมพูด เผลอๆก็โสโครกกันทั้งพี่ทั้งน้อ----"

     พลั่ก!!

     ผิดคาด คนที่ปรี่เข้ามาหาเรื่องไม่ใช่จองฮัน แต่เป็นหมัดหลุนๆของมุนจุนฮวีต่างหาก หมัดของมือเล็กๆประทับไปที่ใบหน้าของสวี่หมิงห่าว พร้อมน้ำตาที่ไหลออกจากดวงเนตรที่เขาเคยลงไหล

     "แค่พี่ยังพอรับได้ แต่อย่ามาลามปามคนในครอบครัวของพี่เด็ดขาด!"

     จุนพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลออกจากดวงเนตร ยิ่งมองหมิงฮ่าวก็ยิ่งรู้สึกถึงหัวใจที่คล้ายกับถูกบีบเสียจนหายใจไม่ออก มืออยากจะโอบกอดแล้วปลอบประโลมให้หยุดร้องไห้ แต่ก็ไม่กล้าในเมื่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันเกิดขึ้นเพราะตัวเขาเอง

     "หมิงอยากให้พี่เป็นคนแบบนั้นขนาดนั้นเลยเหรอ ฮึก...."

     เสีงหวานเอ่ยแผ่วเบา น้ำตาสีใสยังไหลร่วงไม่หยุด จองฮันเดินมาเตรียมจะลากน้องออกไปจากสถานการณ์แย่ๆทั้งยังออกจากสายตาของผู้คนที่มองกันเข้ามาเสียมากมายอีก

     "เอาสิหมิงฮ่าว เหวินจวิ้นฮุยจะสนองทุกอย่างตามปากพูดให้ ฮึก...."

     จุนเอ่ยออกมาพร้อมน้ำตาสีใสที่ยังไหลออกมาไม่หยุด มันยิ่งบีบคั้นหัวใจของหมิงห่าวเสียจนแทบบ้า จุนสูดหายใจเข้าลึกๆครั้งหนึ่งก่อนที่จะหันหลังกลับออกไป

     "นายคงรู้นะว่าคนอย่างเหวินจวิ้นทำได้ทุกอย่าง แต่มุนจุนฮวีกลับบอบบางสะจนแค่บีบก็แตกสลายน่ะ"

     จองฮันพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนจะรีบวิ่งตามน้องชายของตัวเองไป

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #149 bell woon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:56
    พี่จุนของน้องงง
    #149
    1
    • #149-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 11)
      28 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:06
      ของหมิงฮ่าวต่างหาก5555
      #149-1
  2. #15 jah_468 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 18:37

    แง๊ ปวดใจอะ พี่จุนไม่ร้องนะ ไม่อยากให้พี่จุนร้องเลยอะ แง๊


    #15
    1
    • #15-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 11)
      25 กันยายน 2561 / 20:02
      แต่งเองก็ปวดใจเหมือนกัลลลล ToT
      #15-1
  3. #14 Inthewinter (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 06:26
    ทำไมเศร้าง่ะะ พี่จุนไม่ร้องงงง
    #14
    1
    • #14-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 11)
      25 กันยายน 2561 / 07:57
      โอ๋ๆพี่จุนหน่อยเร็ว
      #14-1