All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 10 : [Minghao x Jun] - Buy/Sell (4.2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีเจตนาทำให้ศิลปินเสียหาย
มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Buy/Sell (4.2)

     (1)

     ณ ลานกว้างสวยสงบ ผมถูกเพื่อนแมวนัดมาที่แห่งนี้ เอาความจริงมันไม่ใช่การนัดมาหรอก มันคือการโทรเรียกมาต่างหากล่ะ

     "ถ้ามาแล้วไม่เจอน้องนะ น่าดูแน่ไอ้วอนอู"

     ได้แต่พูดกับตัวเองขณะเดินไปเท่านั้น เพียงไม่นานยามที่เดินไปถึงที่ ขณะที่มองไปหาเพื่อนตัวดีที่อุตสาโทรมาบอกกลับกลายเป็นว่าสายตาของเขาดันดีเสียจนเห็นใครคนนึงที่อยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน

     ....น้องมยองโฮ....

     "เหวินจวิ้น มาแล้วเหรอ?"

     คนหน้าแมวถามขึ้นมาทั้งที่ตามันก็ไม่ได้บอดหรือผมก็ไม่ได้ตัวเล็กขนาดที่ว่ามันจะมองไม่เห็นผมเสียหน่อย ผมยิ้มให้มันไปเล็กน้อยก่อนที่จะนั่งลงไปข้างๆมัน

     "วอนอู กวนตีนกูละมึงอ่ะ"

     "เอาเถอะ มึงแน่ใจนะว่าคนนี้จริงจังอ่ะ"

     "เออดิ กูเบื่อเป็นคนแบบนี้แล้วว่ะ นี่ถ้าไม่ติดว่ากูต้องทำเพื่อให้คนกลัวกูแล้วช่วยให้พี่สาวกูไม่โดนจีบนะ กูไม่ทำหรอก"

     "มึงนี่มันโง่นะ วิธีทำให้กลัวมีเยอะแยะไป"

     "มึงอย่าซ้ำกูสิว่ะ"
     
     พอผมพูดจบมันก็ยกมือปรามเหมือนไม่อยากทะเลาะกับผมต่อ และพอผมเงียบมันก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวผมเบา

     "สัสนี่! ลูบหัวกูทำไมว่ะ"

     ยังไม่ทันได้ปัดมือมันออกมันก็พยักเพยิดหน้าให้ผมหันไปหาน้องมยองโฮที่นั่งตรงข้ามผม  และผมก็ได้รู้เหตุผลว่าทำไมมันถึงได้ลูบหัวผมแบบนี้...น้องมยองโฮคนดีกำลังมองจ้องไปที่วอนอูด้วยสีหน้าไม่พอ

     ...น้องมยองโฮ ถ้าพี่คิดว่าน้องมองพี่จะเห็นแก่ตัวเกินไปไหม.....

     ทันทีที่ผมหันไปมองน้อง น้องเขาก็หันหน้าสะดุ้งสุดตัว ทั้งยังรีบก้มหน้าเวียจนแว่นหลุดออกจากจมูกโด่งรั้นนั่น

     "เดี๋ยวกูมา"

     ผมบอกวอนอูก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปหาน้องเขา  ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่น้องเขาก็ยิ่งก้มหน้ามากขึ้นเท่านั้น ผมรีบคว้าแว่นของน้องเขาเอาไว้ก่อนที่น้องจะได้หยิบมันไปสวมอีกครั้งด้วยเหตุผลที่ว่า

     ....อยากเห็นหน้าน้องตอนไม่ใส่แว่นจัง...

     "ถอดแว่นแล้วก็หล่อดีนะเราอ่ะ ว่าแต่เรียนเอกจีนใช่ไหม?"

     เพราะน้องมยองโฮไม่เข้าเชียร์ ไม่เอารุ่น เพราะแบบนั้นทำให้ผมไม่ค่อยมั่นใจถึงแม้ว่าน้องเขาจะเป็นคนที่ผมสนใจก็ตาม

     "ครับ...พี่เหวินจวิ้น...."

     น้องพูดตอบผมเสียงเบา เงยหน้าขึ้นมามองผมพร้อมดวงตาหรี่เล็กเพื่อจับจุดโฟกัสที่หน้าของผม

     ....น่ารักดีจัง แถมยังรู้จักเราด้วย?....

     "พี่ว่าพี่คืนแว่นให้เราดีกว่า"

     ไม่ใช่ว่าน้องถอดแว่นแล้วไม่หล่อหรือว่าอะไร แต่เห็นแล้วก็สงสารน้องที่ต้องมาหรี่ตาเพื่อมองหน้าคนตรงหน้าให้ชัด อีกอย่างผมอยากที่จะให้น้องเห็นหน้าผมชัดๆและหลงไหลผมในแบบนั้นมากกว่า และเพราะคิดได้แบบนั้นผมเลยยิ้มออกไปให้น้องเขา

     "นี่ช่องทางติดต่อพี่นะ เรามีเรื่องอะไรเราก็ทักมาปรึกษาพี่ได้นะ...น้องมยองโฮ"

     น้องเขาอ้าปากค้างทำไมผมก็ไม่เข้าใจ ซึ่งผมเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง และถ้าน้องเขาช่างสังเกตุมากพอเขาคงจะรู้ว่าเขาเป็นคนพิเศษสำหรับผมมากแค่ไหน พิเศษมากถึงขนาดที่ผมปล่อยตัวให้เขาขนาดนี้

     ....น้องเป็นคนพิเศษของพี่ สาธุขอให้น้องทักพี่มาเถอะนะ.....

     (2)

     เหมือนชีวิตเปลี่ยนผัน ตั้งแต่วันนั้นทุกช่วงเวลาในชีวิตก็กลายเป็นว่าแทบจะมีรุ่นน้องมยองโฮอยู่ในแทบทุกช่วงเวลาของเขา

     "พี่จวิ้นตื่นแล้วเหรอครับ"

     ทันทีที่ผมขยับตัวลุกจากเตียง รุ่นน้องแสนดีของผมก็เอ่ยทักขึ้นมาทันที แต่เพราะว่าพึ่งตื่นทำให้ผมหนี่ตามองอีกคนด้วยความง่วงงัน

     "อืม~แล้วก็จานอนต่อแล้วว~"

     ผมตอบคนน้องเสียงยานคางด้วยความง่วง พูดจบผมก็ตัดสิดใจมุดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีขาวผืนใหญ่ ปล่อยให้มันคลุมไปยันศีรษะด้วยไม่อยากให้แสงแยงตา

     "ตื่นเถอะครับพี่จวิ้น"

     คนน้องเดินมานั่งข้างๆเตียง ผมรับรู้ได้ด้วยสัมผัสของเตียงที่ยุบลงไป

     "นอนก่อนสิ"

     ไม่พูดเปล่า ผมยันตัวเองขึ้นเพื่อคว้าตัวน้องมยองโฮไปนอนด้วย ผมกอดน้องแน่นไม่ยอมปล่อยด้วยเพราะรู้สึกถึงความอบอุ่นจากตัวของน้อง ความอบอ่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้กันจนอดไม่ได้ที่จะหลับตาพริ้มด้วยความปรีดา

     อืดดดดดดด~

     เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น  น้องหยิบมันมาให้ผมแบบทุกครั้ง ผมรับมันด้วยความไม่อยากเท่าไร่ แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องรับเพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมยังเป็นที่รักขอทุกคนในตอนนี้

     "เย็นนี้พี่ว่างครับ เดี๋ยวไปหานะ"

     ผมต้องทนจำใจตอบไปแบบนั้นทั้งที่ความจริงไม่ได้อยากไปหาผู้หญิงในสายเลยแม้แต่น้อย  ผมยังอยากอยู่กับน้อง.....ยังอยากอยู่กับคนที่ผมรัก

     "ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะ พี่บอกแล้วไงว่าเธอไม่มีค่าสำหรับพี่น่ะ คนนี้เป็นคนสุดท้าย พี่เลิกกับทุกคนเพราะมยองโฮเลยนะ พี่แค่เอาเธอไว้บังหน้า ไว้พี่พร้อมพี่จะบอกทุกคนเองนะครับ"

     พอผมพูดจบผมก็หอมแก้มน้องเบาๆเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้แก่น้อง และหยิกแก้มน้องเบาๆเมื่อน้องยิ้มให้ผม

     "ครับ...มยองโฮเชื่อพี่นะ อย่าทำให้มยองโฮเสียใจนะ"

     น้องเอ่ยอ้อนผมหรือเปล่าผมก็ไม่แน่ใจ ผมรู้แค่ว่าตอนนี้หัวใจดวงน้อยๆของผมกำลังพองโตเหมือนต้นไม้ได้น้ำ แต่เปลี่ยนเป็นเหวินจวิ้นที่ได้รับควมรักจนแทบจะสุขจนล้นปรี่

     (3)

     "ทำไมพี่ทำแบบนี้"

     น้องเอ่ยถามผมเสียงสั่น ทั้งที่ผมว่าจะเตรียมเซอรไพร์ให้น้องและหวังว่าน้องจะยินดี แต่นี้มันไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้นเลย ผมไม่น่าเลยจริงๆ

     "มยองโฮ ฟังพี่ก่อนสิ"

     ผมรีบผลักนางผู้หญิงตัวดีออกจากตัวของผม รีบคว้าเสื้อมาใส่และวิ่งตามน้องมยองโฮด้วยหัวใจที่แทบจะแตกสลาย แต่มันคงเทียบไม่ได้กับน้องในตอนนี้

     "มยองโฮ พี่ขอร้องให้พี่ได้อธิบายนะ"

     น้ำตาที่กำลังไหลคลอหน่วยถูกเช็ดออกด้วยแขนเสื้ออย่างลวกๆ น้องมยองโฮผ่อนแรงเดินลงจนผมเดินตามทัน  ผมรีบกอดน้องเอาไว้  ผมกลัว กลัวว่าน้องจะหายไปจากผม ความเข้มแข็งที่เคยมีหายไปหมดเมื่อเจอน้องหันหลังให้ ไม่มีอีกแล้วตัวผมที่เคยเป็นคนคาสโนว่าที่แข็งแกร่ง ตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว

     "มยองโฮ ฟังพี่ก่อนนะ พี่ไม่เคยคิดจะทำ เธอเองต่างหากที่เสนอตัวให้พี่"

     "แต่พี่ก็ไม่ปฎิเสธเธอ"

     "พี่กำลัง-----"

      "พี่ไม่เคยเห็นใจผมเลย!! พี่รู้ไหมว่าผมต้องเจ็บปวดแค่ไหนเวลาที่พี่อยู่กับผมแล้วพี่อ้อนเธอ ทั้งที่มืทั้งที่มือคู่นี้ของผมมันกอดพี่อยู่!!"

     ไม่รอให้ผมพูดจบเขาก็พูดสิ่งที่อัดอั้นตันใจออกมาหมด ทั้งยังดันตัวผมออกห่างก่อนที่จะเดินหนีผมอีกครั้ง

     "มยองโฮ อย่าไปนะ มยองโฮเป็นสิ่งมีค่าเดียวของพี่....ได้โปรด"

     ผมวิ่งไปกอดเขาอีกครั้ง น้ำตาของผมไหลออกมาจากดวงเนตรจนเปียกหลังของเขาไปหมด

     "แต่พี่ไม่ได้เป็นสิ่งมีค่าของผมอีกแล้ว"

     .....ไม่จริง......

     หมดคราบประธานบริษัทอันโด่งดัง หมดคราบคาสโนว่าตัวแสบ มีเพียงเหวินจวิ้นฮุยที่ลบคราบเหล่านั้นด้วยคราบน้ำตาอันเจ็บปวดพร้อมหัวใจที่แตกสลาย

     "เพราะเหวินทำแบบนี้เพื่อพี่ ไม่ใช่ความผิดของเหวินทั้งหมดหรอกนะ"

     พี่สาวของผมเดินเข้ามากอด ร้องไห้ไม่ต่างกัน น้ำตาสีใสไหลออกจากดวงเนตรคู่สวยพร้อมเสียงสะอื้นไห้ที่น่าสงสารจับใจ

     ....ใส่หน้ากากต่อไปไม่ไหวแล้ว....

     นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมได้รับรู้ก่อนที่สติจะดับเลือนหายไปกับตา
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
     "เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละจุน เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เราหมดสติแล้วสมองก็สั่งการให้ลบความทรงจำแย่ๆออกไปเพื่อให้เธอกลับมามีความสุขอีกครั้ง พี่เองก็ผิดที่เอาแต่ปิดบังจนถึงขั้นเปลี่ยนชื่อเธอ"

     จองฮันบอกกับคนหน้าสวยที่นั่งฟังอยู่ไม่ห่าง น้ำตาไหลออกมาจากดวงเนตรด้วยความรู้สึกผิด ถึงแม้ว่าความทรงจำที่เหลือจะไม่กลับมาก็ตาม

     "แต่พี่จะปกป้องเราเอง พี่จะไม่ยอมให้มันมาทำอะไรเราอีกแล้ว"

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #13 jah_468 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 07:04

    แง๊~~ คนดีของน้องอย่าร้องไห้อีกนะ แง๊~~~ พี่ฮันปกป้องพี่จวิ้นด้วย

    #13
    1
    • #13-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 10)
      25 กันยายน 2561 / 07:57
      พี่ฮันนนน~
      #13-1
  2. #12 Inthewinter (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 21:49
    พี่จวิ้นน่าสงสารรรรร ไม่เป็นไรนะะั
    #12
    1
    • #12-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 10)
      25 กันยายน 2561 / 07:57
      ต้องไม่เปนไรน้าาา~
      #12-1