อุบัติรัก กักหัวใจ

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 มิ.ย. 56

ทักทายกันก่อนอ่านนะคะ
เรามาเริ่มต้นฉากแรกของอุบัติรักฯ (รีไรต์) ในวันสีชมพูกัน ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะคะว่าบทนำของเราจะหวานเหมือนสีของวันนี้รึเปล่า

ริตาพร


บทนำ

            

            ลำแสงประกายวาบกรีดกรายขีดเป็นเส้นสายราวกับกำลังบอกใบ้ปริศนาพาดผ่านเหนือผืนฟ้าอยู่ภายนอกกรอบหน้าต่างไม้สีขาวจนทำให้มองเห็นเพียงแสงรำไรที่สะท้อนเข้ามาในห้องๆ หนึ่ง แสงนั้นกระทบเข้ากับเตียงนอนขนาดกะทัดรัดสีชมพูหวาน หากยามนี้บนพื้นเตียงกลับไร้วี่แววของผู้เป็นเจ้าของดังเช่นเคยจนสัมผัสได้ถึงความอ้างว้างโดดเดี่ยวที่โอบพัดมาพร้อมกับไอเย็นนยะเยือกปลายฤดูหนาว

            แสงสว่างจากโคมไฟที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงสะท้อนภาพหญิงสาวร่างแบบบางนั่งชันเข่าอยู่บนพื้นกระเบื้องบริเวณปลายเตียง เจ้าตัวก้มศรีษะลงซบใบหน้ากับช่วงเข่า สวมชุดนอนสายเดี่ยวสีขาว ผมยาวดำขลับปล่อยยาวเหยียดมาถึงกลางหลัง ร่างแบบบางสะอื้นจนตัวโยนคงไม่ต้องคาดเดาว่าเจ้าตัวอยู่ในอารมณ์ใด นานพอควรที่หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสำรวจความเปลี่ยนแปลงรอบตัว จึงเห็นว่าดวงหน้าสวยหมดจดนั้นเศร้าเพียงใด ดวงตาแดงก่ำคลอด้วยหยาดน้ำใสไหลรินอาบแก้มขาวซีด ริมฝีปากบางสั่นระริกราวกับกำลังข่มอารมณ์บางอย่างไว้อย่างสะกดกลั้น

            หญิงสาวปาดน้ำตาทิ้งอย่างตัดใจ พยุงตัวลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินไปทรุดนั่งที่หัวเตียง เบือนสายตามองผ่านกรอบหน้าต่าง ยามนี้แสงสีเหลืองนวลของดวงจันทร์ถูกบดด้วยสีดำทมึนของผืนฟ้าไว้จนหมดสิ้น เหมือนกับหัวใจของเธอที่มืดบอดยามถูกกดทับด้วยความปวดร้าวเกาะกินอยู่ข้างในแทบสิ้น ก่อนหลุบสายตามองรูปถ่ายที่อยู่ในกรอบไม้สีชาวางไว้ติดกันบนโต๊ะแล้วหยิบขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา  รูปถ่ายนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังโอบกอดสองร่างไว้อย่างแสนรักและหวงแหน ร่างหนึ่งเป็นเด็กชายวัยสิบขวบอยู่ฝั่งซ้ายกุมมือเกี่ยวก้อยกับเด็กหญิงในชุดชมพูหวานวัยห้าขวบที่อยู่ฝั่งขวา นั่นคือภาพความทรงจำทรุดท้ายที่เธอได้สัมผัสความเป็นครอบครัวก่อนที่มัจจุราชจะคร่าชีวิตผู้หญิงแสนดีที่โอบกอดเธอไว้กับพี่ชายไปตลอดกาล น้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินหยาดลงอีกครั้ง ก่อนตัดใจวางกรอบรูปแห่งความทรงจำไว้ที่เดิม

            ใกล้กันนั้นมีล็อกเกตอันหนึ่ง ตัวเรือนทำด้วยเงินแท้สลักเสลาลายไม้เลื้อยแบบสมัยใหม่วางอยู่ หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดดู ข้างในนั้นมีรูปชายคนหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำแววปวดร้าวระคนรักใคร่จ้องลึกไปที่เสี้ยวหน้าคมที่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้แก่คนดู หยาดน้ำตาหยดลงที่รูปนั้นโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจจึงปิดไว้ดังเดิมแล้วกำไว้ในอุ้งมือประคองขึ้นไว้แนบอก เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อข่มแรงสะอื้นไว้ เมื่อคิดว่านับจากนี้ไปจะไม่มีโอกาสได้พบคนในกรอบรูปและคนในล็อกเกตอีกแล้ว

            มือบางอีกข้างยื่นไปเปิดลิ้นชักอย่างขลาดเขลา หากปฏิญาณแรงกล้าที่ได้ตัดสินใจแล้วจึงเปิดลิ้นชักออกได้สำเร็จ ประกายไหววูบในแววตามองวัตถุสีดำมันปลาบยามต้องแสงไฟนิ่งนาน มือบางสั่นนิดๆ เมื่อเลื่อนไปหยิบสิ่งนั้นขึ้นมา แล้วยืดตัวขึ้นก้าวขึ้นเตียงอย่างช้าๆ ค่อยๆ นอนราบกับที่นอน กำล็อกเกตไว้แน่นแนบอก เบือนหน้ามองกรอบภาพแห่งความทรงจำอีกครั้งแล้วยิ้มเศร้าไปทางเด็กชายวัยสิบขวบ เมื่อไม่อาจต้านทานแผลลึกในใจที่กำลังกลัดหนองจนเกินเยียวยา สำนึกสุดท้ายสั่งการให้หญิงสาวขอโทษคนในรูปถ่าย ก่อนหลับตาลงเลื่อนมือที่มีวัตถุสีดำมันปลาบไว้ที่ขมับ เม็ดเหงื่อเกาะพราวตามไรผม หญิงสาวหายใจหอบสะท้าน เม้มริมฝีปากแน่นหากสั่นระริก

            น้องขอโทษนะคะพี่ชาย... น้องขอไปรอพี่ชายบนฟ้ากับคุณแม่นะคะ

            ปัง!

......................................

20 ความคิดเห็น

  1. #9 conanjang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 10:48
    แค่เปิดฉากก้อตื่นเต้นแล้วอ่ะ รีบลงตอนต่อไปไวๆน้าาา รอติดตามยุจ้าาาา
    #9
    0
  2. #1 สายธารสีขาว (@winther) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 09:32
    เข้ามาทักทาย และให้กำลังใจนะคะ สู้ๆ อัพไวๆ
    #1
    0