ตอนที่ 1 : เมื่อผู้อ่านคาถาปรากฏตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 มี.ค. 60


 

Real Rareness

เจ้าชายแรร์เน็สนั่งผิงไฟอยู่อย่างเงียบ ภายในถ้ำแห่งหนึ่งของป่าหนาทึบด้านตะวันออก  บรรยากาศรอบตัวเย็นและชื้น  เสียงลมภายนอกพัดกระหน่ำอื้ออึงอย่างรุนแรง  เสียงฝนตกหนักราวกับบ้าคลั่ง  ฟ้าส่งเสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวเป็นระยะ  

 

ฝนตกหนักมาเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว”  เจ้าชายเอ่ยขึ้นเบา ราวกับรำพึงกับตัวเอง  แววตาสีสนิมเหล็กจ้องมองเปลวไฟตรงหน้าอย่างครุ่นคิด

 

ก่อนผู้อ่านคาถาจะปรากฏตัวที่ป่าหนาทึบสีทองด้านทิศตะวันออก  จะเกิดฝนตกหนักเจ็ดวันเจ็ดคืน   และเกิดรุ้งกินน้ำสองวงฉายชัดบนท้องฟ้า  ในกลางเดือนหก”  เขาคิดถึงคำทำนายที่เคยได้ยินมา

 

เหตุการณ์เกิดขึ้นหนึ่งอย่างแล้ว   พรุ่งนี้ต้องรอดูต่อไป   ถ้าพรุ่งนี้ผู้อ่านคาถาปรากฏตัวจริง   ขอให้ข้าได้เจอก่อนใครเจ้าชายรู้สึกกังวลใจเพราะไม่มีผู้ทำนายคนไหนล่วงรู้ได้เลยว่าผู้อ่านคาถาจะเป็นหญิงหรือชาย   เพียงแต่มีคนทำนายคนหนึ่งบอกไว้ว่า  จะมีสัญลักษณ์ปานสีแดงรูปดาวที่ต้นแขนด้านซ้ายเท่านั้น

 

ผู้เก่งการอ่านคาถาภาษาโบราณน่าจะเป็นชายมากกว่าเป็นหญิงนะสีหน้าเย็นชาของเจ้าชายมีความเครียดซ่อนอยู่

 

=========== 

 

เช้าวันใหม่มาถึง  ฝนหยุดตกแล้ว  เสียงใสแจ๋วของนกร้องคุยกันกระจุ๊กกระจิ๊กอยู่ตามยอดไม้  ท้องฟ้าปลอดโปร่งมองเห็นฟ้าสีคราม  ไร้เมฆหมอกหนาทึบอย่างทุกวันที่ผ่านมา  หยาดน้ำค้างสะท้อนแสงกับพระอาทิตย์เป็นประกายวับวาว  บุรุษในชุดขาวหม่นเนื้อหยาบมองดูบรรยากาศรอบข้างที่เต็มไปด้วยความสดชื่น  ทันทีที่รัศมีของพระอาทิตย์โผล่พ้นยอดเขาขึ้นมาเต็มดวง  ทำให้ป่าหนาทึบทั้งป่ากลายเป็นสีทองจริง   ฉับพลันนั้นเอง  เกิดสายรุ้งเจ็ดสีข้ามผ่านขอบฟ้าราวกับสะพานไปสู่สรวงสวรรค์ ถึงสองวงด้วยกัน

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นครบตามคำทำนายไว้แล้ว” 

 

ร่างสูงของเจ้าชายกระโดดขึ้นไปนั่งรออยู่บนต้นไม้สูงใหญ่อย่างว่องไว  ดวงตาสีสนิมเหล็กมองนิ่งลงมาเบื้องล่างรอการมาเยือนของผู้อ่านคาถา

 

ไม่นานนัก  ปรากฏร่างเล็กกระทัดรัดสวมชุดเทารัดกุม  กำลังเดินมาอย่างรวดเร็ว  ท่าทางระแวดระวังภัยอยู่ในที

 

เจ้าเป็นใคร  เจ้าจะใช่ผู้อ่านคาถาหรือไม่”  เจ้าชายมองคนชุดเทาจากที่สูงอย่างไม่มั่นใจ  กระชับดาบในมือแน่นขึ้นอย่างเตรียมพร้อมจู่โจมได้ทันที

 

ผู้อ่านคาถา  จะเป็นเด็กหนุ่มตัวนิดเดียวอย่างเจ้าหรือ?”  เจ้าชายไม่อยากจะเชื่อว่า  หนุ่มน้อยผู้นี้จะเป็นผู้ไขปริศนาภาษาโบราณบนดาบทองสีรุ้ง  ซึ่งเป็นกุญแจดอกสำคัญที่จะเผยความลับของความวิเศษและมหัศจรรย์  ที่มีแต่ผู้เล่าขานกันมานานถึงพลังอำนาจมหาศาลของดาบทองสีรุ้ง 

 

หากเจ้าเป็นผู้อ่านคาถาจริง  ข้าต้องฆ่าเจ้า  ก่อนที่ใครจะแย่งชิงตัวเจ้าไปอ่านคาถาโบราณบนดาบทองสีรุ้งได้สำเร็จ  ก่อนที่ความหายนะจะเกิดขึ้นบนโลกนี้

 

บุรุษชุดเทาหยุดเดินแล้วก้มลงค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ในพุ่มไม้  สีหน้าแฝงความกังวล  ขณะที่เสียงเล็กแหลมแผดร้องดังขึ้นอยู่ใกล้บริเวณนั้นอยู่ก่อนแล้วยิ่งดังขึ้น   ครู่หนึ่งบรรจงประคองลูกนกตัวน้อยที่พลัดตกลงมาจากรังด้านบนของต้นไม้สูงใหญ่  แล้วพยายามปีนขึ้นต้นไม้เพื่อเอาลูกนกตัวน้อยกลับคืนสู่รัง

 

เจ้าจะได้ไม่ต้องกำพร้าเหมือนข้าตอนนี้”  หนุ่มชุดเทาพึมพำเบา   กับตัวเอง

 

เจ้าชายเฝ้ามองการปีนป่ายขึ้นต้นไม้อย่างยากลำบากของบุรุษชุดเทา  ดูท่าทางแล้วอาจจะตกลงมาตายทั้งคนทั้งนกหรือเปล่า?

 

 แม้ต้นไม้ใหญ่จะลื่นเนื่องจากฝนเพิ่งหยุดตก  แถมยังเปียกและชื้น  ปีนได้อย่างยากลำบากยิ่งนัก   แต่คนชุดเทาไม่ละความพยายาม ในที่สุดก็ส่งลูกนกน้อยกลับคืนสู่รังได้สำเร็จ 

 

อยู่ดีๆ นะเจ้าหนู  แล้วอย่าตกลงไปอีกล่ะ

 

คนชุดเทาเอื้อมมือเปลี่ยนกิ่งไม้ที่ยึดไว้เตรียมปีนลงจากต้นไม้   แต่ทว่า!!  กิ่งไม้นั้นภายนอกดูดีมั่นคงแข็งแรง  แต่ด้านในผุกร่อน  ไม่อาจต้านทานน้ำหนักตัวของเขาได้  หักโค่นลงพร้อมกับร่างของคนชุดเทาที่ลอยละลิ่วลงจากต้นไม้สูงทันที

 

เสียงร้องด้วยความตกใจของคนชุดเทาดังลั่น

 

ด้านล่างมีตะขาบยักษ์สีแดงเป็นมันเลื่อมเงาวาววับ  ตัวใหญ่มหึมาราวกับเสกมาจากเวทมนตร์เลื้อยมาจากที่ใดไม่อาจทราบได้

 

ตายล่ะ!”  เจ้าชายตกใจกระโดดลงจากต้นไม้ใหญ่ทันที

 

หนุ่มชุดเทาหล่นลงมากระแทกกับเจ้าตะขาบยักษ์แล้วกลิ้งไถลไปตามพื้นดิน  ตะขาบยักษ์นัยน์ตาสีแดงจัด  โกรธราวกับถูกจุดไฟไว้ในดวงตาคู่นั้น  รีบขยับขานับร้อยคลานส่ายไปมาอย่างรวดเร็ว  มายังคนร่างเล็กหวังจะจมเขี้ยวพิษมรณะ

 

เด็กหนุ่มรีบพลิกตัวหลบก่อนที่เขี้ยวพิษของตะขาบยักษ์จะฝังลงบนร่าง  แต่ทว่าเขี้ยวคมถากถูกต้นแขนเป็นทางยาวเกิดแผลลึก  หนุ่มชุดเทาถอยหลังเบียดตัวเองกับต้นไม้ใหญ่อย่างสุดทางหนี  เงาของเจ้าตะขาบยักษ์เคลื่อนเข้ามาใกล้จนบดบังแสงอาทิตย์  มองร่างตะขาบยักษ์ตรงหน้าตัวใหญ่มหึมาสูงท่วมหัว  ทันใดนั้นเจ้าตะขาบยักษ์ก็พุ่งตัวเข้ามาหา

 

บีวาร์!!” หนุ่มชุดเทากรีดร้องเสียงหลงดังลั่นป่า  ยกแขนป้องใบหน้าอย่างกลัวสุดขีด

 

ใจหายวาบนึกว่าต้องสิ้นชีวิตลง วินาทีนั้นแล้ว  รู้สึกตัวอีกที  อยู่ในอ้อมแขนของบุรุษหนุ่มผมสีเทาเข้มบนต้นไม้สูง  หัวใจยังเต้นโครมครามอย่างไม่เป็นจังหวะ

 

เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า”  เจ้าชายแรร์เน็สเอ่ยถามเสียงเรียบ   พลางงงตัวเองว่าทำไมต้องช่วยเด็กคนนี้ด้วยนะ

 

คนฟังไม่เข้าใจภาษาที่ได้ยิน  แต่จับจากน้ำเสียงที่แฝงความห่วงใยนั้นได้  พลางส่ายหัว

 

เจ้าชายพากระโดดลงสู่เบื้องล่าง  เผชิญหน้ากับตะขาบยักษ์  ดาบสีเงินชี้ตรงไปยังตะขาบยักษ์ขนานกับพื้นดิน  ปลายดาบสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายวาววับ  หมายปลิดชีวิตของปิศาจร้าย

 

อย่า….!!”  เด็กหนุ่มรีบเข้าไปดึงมือเจ้าชายไว้  สีหน้านั้นวิงวอนขอร้อง 

 

เจ้าชายหันมาขมวดคิ้วย่นยู่ยี่

 

มันทำร้ายเจ้านะ

 

หนุ่มชุดเทาไม่อาจรู้ความหมายของถ้อยคำที่ได้ยิน  แต่เดาว่าเขาจะต้องบอกเหตุผลของการฆ่าตะขาบตัวนั้น

 

เขาตกใจที่ข้าหล่นลงไปกระแทกโดนเขาเท่านั้นเอง  ไม่ตั้งใจจะทำร้ายข้าหรอก ได้โปรดไว้ชีวิตเขาเถอะนะ

 

เจ้าชายฟังภาษาคำพูดนั้นไม่รู้เรื่องเช่นกัน

 

หยุดฆ่าฟันกันเสียทีเถอะ  จะทำร้ายกันไปถึงไหน  ข้าไม่ต้องการให้เกิดความสูญเสียขึ้นอีกแล้ว   ขอหยุดความแค้นทั้งปวงไว้ที่ตัวข้าเองได้หรือเปล่า

 

 คนชุดเทารั้งมือเจ้าชายเอาไว้  เขาสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งความเมตตาอย่างประหลาด  ถึงแม้จะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น  แต่ก็เข้าใจว่าหมายถึงอะไร  ไม่กี่นาทีต่อมามือนั้นกลับเย็นลงอย่างรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง  บุรุษผมเทารีบพาเด็กหนุ่มหนีไปจากตรงนั้นทันที

 

ร่างเล็กถูกวางลงบนพื้นหญ้าริมลำธาร  บุรุษหนุ่มผมสีเทามองบาดแผลที่ต้นแขนของเด็กหนุ่มที่เป็นรอยไหม้ยาว  เลือดยังไม่หยุดไหล  ยกมือแตะแผลนั้นแผ่วเบา  มีความร้อนแผ่รังสีออกมาตลอดเวลา

 

เด็กหนุ่มชักแขนหลบ

 

เจ็บมากรึเปล่า… เจ้าโดนพิษตะขาบเข้าให้แล้ว  ต้องถอนพิษเจ้าชายหันซ้ายหันขวา  มองหญ้าที่ขึ้นริมลำธาร  แล้วเด็ดหญ้าเหล่านั้นมาชิมดู  มีรสขมฝาดและเฝื่อน

 

ใช้ได้เลย”  รีบเด็ดหญ้าที่ขึ้นริมลำธารมากำใหญ่ ๆ  แล้วส่งให้เด็กหนุ่ม

 

กินเข้าไป”  เจ้าชายบอกเด็กหนุ่มพร้อมทำท่าทางประกอบให้เอาเข้าปาก

 

คนถูกสั่งมองหน้าคนสั่งอย่างงุนงง แม้จะไม่เข้าใจภาษานั้น  แต่ก็พอเดาออก กินหญ้าเนี่ยนะ  ข้าไม่ใช่วัวใช่ควายนะ

 

อย่าบ่น!”  แม้จะฟังไม่รู้ความแต่ก็เข้าใจว่าต้องการปฏิเสธ 

กินเข้าไปเร็ว ”  เจ้าชายไม่พูดเปล่ารีบฉีกหญ้าแล้วยัดเข้าปากเด็กหนุ่มอย่างไม่ปรานีปราศัย

 

เด็กหนุ่มจำใจฝืนกินหญ้า ทั้งขมทั้งฝาดและเฝื่อนสุด หลังจากโดนยัดเยียดเข้าปากอย่างไม่มีทางเลือก   และเริ่มรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่แผลมากขึ้นเรื่อย  

 

ข้าจะดูดพิษออกให้เจ้า”  เจ้าชายขยับตัวเข้าไปใกล้ 

 

เด็กหนุ่มอยากจะขยับตัวถอยออกห่าง  แต่หมดกำลังที่จะเคลื่อนไหวใด   ความรู้สึกที่เหลือน้อยนิดกำลังจะดับวูบ

 

เจ้าชายฉีกแขนเสื้อบริเวณที่เป็นแผลฉกรรจ์นั้นออก  ก่อนก้มลงดูดพิษจากบาดแผลนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า  คนที่อยู่ในอ้อมแขนความรู้สึกเริ่มเลือนรางลงไปเรื่อย ก่อนหมดสติลง

 

ความร้อนแผ่ซ่านเข้าในไปในร่างของเจ้าชาย   ประกอบกับความอ่อนเพลียและความเหน็ดเหนื่อย  ทั้งยังชะล่าใจ  ไม่กินหญ้าถอนพิษกันเอาไว้ก่อน   การดูดพิษนั้น  ทำให้พิษบางส่วนเล็ดรอดเข้าไปในร่างกายอย่างง่ายดาย  แม้จะมีพละกำลังร่างกายที่แข็งแรง  รวมทั้งยังมีพลังเย็นแฝงอยู่ในร่างกายก็ไม่อาจต้านทานพิษร้อนนี้ได้  เจ้าชายค่อย ล้มลงหมดสติเช่นกัน

 

=============  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #173 GTWP (@saiyanit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 08:20

    คามมาแล้วครับ

    ฉาก แรก การคิด ไม่ต้องใช้เครื่องหมายคำพูดก็ได้ครับ

    ใช้ ' ' น่าจะ โอเค กว่าเด้อ^^

    #173
    1
    • #173-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      22 กรกฎาคม 2561 / 20:33
      ขอบคุณค่า เดี๋ยวหลานริจะลองไปคิดดูนะคะ ^^
      #173-1
  2. #168 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 21:49
    มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #168
    1
    • #168-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      21 พฤษภาคม 2561 / 19:59
      ขอบคุณมากจ้า ^_________^
      #168-1
  3. #161 ItsFreakingCool,man! (@Ariana_za555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:32
    เธอ อันนี้คือชายxชายหรอ จิ้นอ่ะ
    การเขียนโอเคนะ แต่เนิบไปหน่อย 
    #161
    1
    • #161-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      28 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:17
      เนิบไปหน่อย คือยังไงคะ ดำเนินเรื่องช้าไปเหรอคะ ^^
      #161-1
  4. #158 CreedReader (@CreedReader) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 08:57
    #วิจารณ์ ผมว่าควรเน้นความรู้สึกของตัวละครมากกว่านี้
    #158
    1
    • #158-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      1 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:04
      ขอบคุณมากจ้า ^_^
      #158-1
  5. #142 JEE ( G ) (@money_jee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 19:38
    ถูกใจ ภาษาสวยมากค่ะ น่าติดตามมากค่ะ

    แอบถูกใจเรื่องนี่เลย (รูปที่เห็นด้วย)

    เดี๋ยววันหยุดจะแวะเข้ามาอ่านนะคะ
    อ่านตอนนี้ติดเดี๋ยวไม่ได้ทำงานค่ะ
    #142
    1
    • #142-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      14 กรกฎาคม 2560 / 20:06
      ขอบคุณมากจ้า...^____^

      ช่วยแนะนำด้วยน้า.........................

      โอเคค่ะ แวะมาอู้นิดนึง เดี๋ยวต้องรีบทำงานต่อเหมือนกันเลย ฮา...^^
      #142-1
  6. #131 กันมี่ (@gunmee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 20:08
    เป็นเรื่องที่คนอ่านตามเยอะทีเดียวเลยค่ะ

    ชวนฉงนตรง ตกจากต้นไม้ แต่กลับใช้คำว่า "ลอยละริ่ว"

    ลอยให้ความรู้สึกขึ้นจากที่ต่ำไปสูงค่ะ (หรือเราเข้าใจผิดเองหรือเปล่าไม่รู้ หุหุ) หรืออยู่นิ่งๆ กับที่ เหมือนว่าวลอยอยู่ เรือลอยอยู่บนน้ำ

    ตก น่าจะใช่คำว่า "ร่วง" "ดิ่ง" อะไรทำนองนี้ค่ะ 

    แฟนตาซีสายตะวันตกเราไม่ถนัดเท่าไหร่ แต่อารมณ์เจ้าหญิงแสนดี เจ้าชายเย็นชา บรรยากาศส่อแววฟินค่ะ ^^

    อีกเรื่อง เจ้าชายนี้ชอบพูดคนเดียวเนาะ 555


    #131
    1
    • #131-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      2 กรกฎาคม 2559 / 21:26
      ขอบคุณมากจ้า สำหรับคำแนะนำ เดี๋ยวจะนำไปปรับปรุงอีกทีนะจ๊ะ คนตามอ่านเยอะเหรอ คนที่อ่านถึงตอนสุดท้ายยังไม่ถึงยอดแฟนคลับเลย ><

      เรียกว่าเยอะได้เหรอ?
      #131-1
  7. #123 WhoamI (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 18:24
    สวัสดีค่ะ มาจากกระทู้วิจารณ์นิยายนะคะ



    หลังจากที่อ่านนิยายดูแล้วก็พบว่าการบรรยายดีค่่ะ เห็นภาพชัดเจนแต่ใช้สำนวนบางคำแปลกไปหน่อยเช่น 'ฉับพลันนั้นเอง'



    ส่วนคำผิดเจออยู่ ขออนุญาตแก้คำผิดให้นะคะ

    นัยตา=นัยน์ตา



    ไรท์ยังคงต้องปรับปรุงเวลาพูดควรจะบอกเป็นบางครั้งว่าใครพูด เพราะคนอ่านเริ่มงงค่ะว่าหลังๆมีตัวละครกี่ตัวกันแน่ เช่น "ข้าจะดูดพิษออกให้เจ้า" เจ้าชายขยับตัวเข้าไปใกล้ น่าจะลองเปลี่ยนเป็น "ข้าจะดูดพิษออกให้เจ้า"เจ้าชายบอกก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้



    และเด็กหนุ่มกับบุรุษผมเทาใช่คนเดียวกันรึป่าวค่ะ ถ้าไม่ใช่ก็ขอโทษด้วยนะคะเรามึนๆนิดหน่อย



    สุดท้ายนี้เราเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ^^
    #123
    1
    • #123-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      3 เมษายน 2559 / 19:17
      ขอบคุณมากเลยจ้า สุดยอดเลยที่หาคำผิดเจอได้นะจ๊ะ จะรีบไปแก้ทันทีเลย

      โอเคจ้ะ จะนำคำแนะนำกลับไปปรับปรุงแก้ไขนะจ๊ะ จะระบุให้ชัดเจนขึ้นจ้า..^^
      #123-1
  8. #122 Butterflylazy (@Nana19494) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 19:07
    ไม่รู้จะเม้นท์อะไร งั้น...ให้กำลังใจแทนแล้วกันนะคะพี่ริ ^^
    #122
    1
    • #122-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      29 มีนาคม 2559 / 19:30
      อุ้ย! โผล่มาแล้วเหรอจ๊ะ 555
      #122-1
  9. #103 Lyaly (@lyaly-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 22:59
    เพิ่มเติมอีกนิด เวลาคิดในใจอยากให้เปลี่ยนเครื่องหมายให้แตกต่างจากที่ใช้สำหรับบทสนทนาธรรมดานะคะ จะได้ม่ายสับสน ><
    ปล. หนูจิ้นไปแล้วนะคะ โฮะๆ
    #103
    0
  10. #102 Lyaly (@lyaly-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 22:57
    สัวสดีค่ะ พี่ริ ^^ ลยาจากบอร์ดวิจารณ์นิยายแบบมีเงื่อนไขฮะ
    ในที่สุดก็มาถึงคิวของพี่ซ้ากที 55555
    อันดับแรก ขอบอกเลยนะคะว่าลยาคงไม่ได้วิจารณ์อะไรละเอียดแล้วล่ะค่ะ เพราะมีนักอ่านหลายท่านได้เขียนไว้เสียยาวแล้ว >< และลยาก็เห็นด้วยกับหลายๆ จุดที่นักอ่านเหล่านั้นได้ชี้นำอีกด้วย 55555 เหมือนที่เข้ามานี่ไร้ประโยชน์เลยค่ะ ><
    เอาเป็นว่าขอกล่าวถึงจุดเด่นๆ ที่อยากจะพูดถึงละกันเนอะ
    เปิดเรื่องมาน่าสนใจค่ะ พล็อตดูแน่นจัง 5555
    พี่ริมีสำนวนการบรรยายที่ห้วนค่ะ 55555 เปิดเรื่องมาก็ห้วนละ ซึ่งลยาชอบนะคะ มีนักอ่านบางท่านแนะนำให้เขียนให้ดูสละสลวย คล้ายๆ ว่าให้เน้นพรรณาโวหารมากขึ้น
    แต่เอาจริงๆ ลยาไม่อยากให้เปลี่ยนเลยค่ะ 55555 ^^ โดยส่วนตัวชอบ เพราะมันแหวกแนวดี แต่ระวังอย่าให้ห้วนจนเกินไปค่ะ เพราะมันทำให้การอ่านสะดุดลงได้
    บางจุดถ้าเราใส่รายละเอียดลงไปอีกสักนิด ไม่มีอะไรเสียหายแน่นอนค่ะ

    ขอยกตัวอย่างสักประโยคนะคะ เป็นตอนที่เจ้าชายช่วยเด็กคนนั้น
    -เจ้าชายแรร์เน็สเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางงงตัวเองว่าทำไมต้องช่วยเด็กคนนี้ด้วยนะ-
    ลองเปลี่ยนเป็น
    -เจ้าชายแรร์เน็สเอ่ยถามเสียงเรียบ หากแต่ในใจกลับงุนงงในปฏิกิริยาอย่างฉับพลันของตัวเอง ทำไมเขาถึงต้องช่วยเด็กคนนี้ไว้-
    เรารู้สึกเข้าลึกถึงความรู้สึกของเจ้าชายได้มากขึ้นเลย (รึเปล่าน้า ฮา)
    ตอนแรกๆ ที่เจ้าชายคิดอะไรไปมาในสมองตอนเห็นเด็กคนนั้น แนะนำให้รวบเป็นประโยคเดียวไปเลยดีกว่าค่ะ ไม่ยืดเยื้อไป
    อาจจะติเรื่องการบรรยายที่ใช้คำซ้อนกัน คำแปลกๆ บ้างในบางประโยค แต่นอกจากนี้ก็ไม่รู้จะพูดถึงอะไรแล้ว
    ให้อภัยลยาด้วยนะคะ ที่ช่วยอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ง่อววว ><
    #102
    1
    • #102-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      11 มีนาคม 2559 / 00:12
      ขอบคุณมากจ้า...น้องลยา เปลี่ยนอยู่นะ แต่บางทีลืม 55555
      #102-1
  11. #96 FVKJ (@vichayasrisopa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:50
    สวัสดีค่ะ คาเมะเองนะคะพี่ริ อ่านจบตอนแล้วสนุกมากเลย แอบตื่นเต้นในช่วงแรกว่านักอ่านคาถานี่เป็นใครนะคะ แต่มีมาแนะนำนิดหน่อยค่ะ ขออนุญาตติชมเนอะ
     
    ในการบรรยายฉากแรกคาเมะรู้สึกเข้าถึงฉากมากเลยค่ะ ให้บรรยากาศอึมครึม พี่ริบรรยายได้อารมณ์มากจริงๆ เพียงแต่ว่ามันดูห้วนๆ ในบางคำเท่านั้นค่ะ หรืออาจจะเป็นเพราะคาเมะชินกับการอ่านนิยายที่ภาษาลื่นไหลเป็นปกติอยู่แล้วก็ได้เลยรู้สึกว่าค่อนข้างห้วนค่ะ แนะนำให้พี่ริลองอ่านซ้ำดูนะคะ หรือพี่อาจจะเพิ่มคำวิถตกริยามาช่วยในการบรรยายจะยิ่งดีมากเลยค่ะ
     
    'ฝนตกหนักมาเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว' คำพูดนี้เจ้าชายเอ่ยขึ้นมาลอยๆ กับตนเอง แต่สำหรับคาเมะมันให้ความรู้สึกเหมือนจู่ๆ ก็โพลงขึ้นมาค่ะ คาเมะว่าน่าจะเพิ่มสัญลักษณ์ (...) มาต่อท้ายหน่อยจะดีนะคะ มันให้ความรู้สึกไม่ค่อยโพลงๆ เหมือนจู่ๆ ก็พูดขึ้นมาค่ะ เป็น 'ฝนตกหนักมาเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว..' มันจะดูดีขึ้นนะสำหรับคาเมะ มันเหมือนกำลังรำพึงอยู่จริงๆ (อันนี้เป็นความคิดเห็นของคาเมะนะ พี่ริจะไม่เปลี่ยนก็ได้ค่ะ)
     
    'เช้าวันใหม่มาถึง ฝนหยุดตกแล้ว เสียงใสแจ๋วของนกร้องคุยกันกระจุ๊กกระจิ๊กอยู่ตามยอดไม้.....' ย่อหน้านี้เพราะมากค่ะ ให้บรรยากาศเหมือนอยู่ในสถานการณ์นั้นจริงๆ เลยค่ะ แต่ในบางประโยคมันดูห้วนค่ะ ซึ่งมีวิธีแก้หลายวิธีนะคะ อย่างวิธีแรกที่เสนอไปเมื่อกี้คือเพิ่มคำวิถตกริยามาช่วย แต่ในย่อหน้านี่มีอยู่แล้ว คาเมะเลยคิดว่าถ้าเปลี่ยนเป็นพี่ริรวมคำให้กระชับขึ้นและเปลี่ยนคำให้เพราะขึ้น ประโยคจะสละสลวยค่ะ เช่น 'เช้าวันใหม่มาถึง ฝนหยุดตกแล้ว' ลองมารมกันและปรับให้กระชับขึ้นจะเป็น 'เช้าวันใหม่มาถึงหลังฝนพร่ำ' แต่ในที่นี้พี่ริต้องการสื่อถึงว่าฝนที่ตกหนักเพึ่งหยุดไป  ก็สามารถเปลี่ยนเป็น 'เช้าวันใหม่มาเยือนหลังพายุฝนเคลื่อนผ่าน' ได้ค่ะ ^^
     
    ในบางประโยคคาเมะก็งงนะคะว่าใครเป็นคนพูด อย่างประโยคที่ไม่มีการบรรยายค่ะ แต่ยังพอเดาได้นะว่าใครพูด แต่คาเมะแนะนำว่าบางอันพี่ริน่าจะบรรยายบอกไว้ด้วยนะคะ
     
    'เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า' เจ้าชายแรร์เนสเอ่ย.... 
    นี่ทำคาเมะงงค่ะ ตกลงเจ้าชายชื่อ แรร์เน็ส หรือ แรร์เนส คะ?
     
    จากที่อ่านมานะคะ พี่ริแต่งได้เข้าถึงตัวละครมากจริงๆ ค่ะ คาเมะรู้สึกได้ถึงความกล้าหาญและสัญชาตญาณของผู้กล้าที่เจ้าชายแรร์เน็สมีเลยค่ะ แม้นว่าตัวเองจะต้องเจ็บปวดจากพิษตะขาบยักษ์นั้น แต่ก็ยังช่วยเด็กผู้ชายคนนั้น น่านับถือมากจริงๆ ค่ะ ส่วนเด็กผู้ชายชุดเทาคนนั้นคาเมะรู้สึกได้ถึงไมตรีจิต ความกรุณาและความเมตตาที่เด็กชายคนนี้มีต่อสัตว์ต่างๆ อย่างนกและตะขาบ แม้นว่ามันจะทำให้เขาต้องบาดเจ็บแต่เขาก็ยังไม่โกรธแถมมองโลกในแง่ดี คาเมะรู้สึกหลงรักตัวละครตัวนี้จริงๆ ค่ะ
     
    'มีรส ขม ฝาด และเฝื่อน' ประโยคนี้ให้ความรู้สึกว่าค่อนข้างเวิ้นเว้อค่ะ คำว่าฝาด กับ เฝื่อน มีความหมายคล้ายๆ กันนะ เท่าที่คาเมะรู้ แต่พี่ริจะไม่เปลี่ยนก็ได้ค่ะ เพราะรูปประโยคดีอยู่แล้วค่ะ
     
    สำหรับวันนี้ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆ มาให้อ่านนะคะ ไว้ว่างๆ จะมาอ่านตอนต่อไปค่ะ บอกเลยว่าน่าสนใจมากก คาเมะนี่หลงรักตัวละครในเรื่องนี้เลย นิสัยดีมากเลยค่ะ สู้ๆ นะคะพี่ริ ตั้งใจแต่งตอนต่อๆ ไปนะคะ ^^
     
    ป.ล. สารภาพค่ะ คาเมะแอบจิ้นวาย (...)
    #96
    3
    • #96-2 FVKJ (@vichayasrisopa) (จากตอนที่ 1)
      13 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:54
      ไม่เป็นไรค่ะ คาเมะแนะนำเท่าที่ทำได้ค่ะ ^^ อ่านนิยายพี่รินี่อ่านเพลินเลยค่ะ ไว้ว่างๆ จะมาอ่านตอนต่อไปต่อนะคะ สู้ๆ ค่ะ ^^
      #96-2
    • #96-3 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      13 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:01
      ขอบคุณจ้า...จะรอ...นะ ^^
      #96-3
  12. #92 whiteflower ri (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 10:12
    ขออนุญาตแปะคำแนะนำของคุณลุงลา...ลา...ลา...เพื่อไว้พัฒนางานเขียนของหลานริต่อไปค่ะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ









    ข้อมูลเบื้องต้น : ซึ่งบรรยายถึงหนึ่งศาสตราวุธวิเศษ ปฐมเหตุของเรื่องราวทั้งปวง และปีศาจหิมะผู้

    เร้นกายและความปรารถนาอันลึกลับอยู่ในความมืด รวมทั้งสองพระนางผู้ต่างมีคุณลักษณพิเศษ เฉพาะตัว ที่สามารถบอกสาเหตุขยายไปสู่สถานการณ์ต่างๆได้พอประมาณ..



    ทว่าเป็นการบรรยายราวลักษณะภาพโปสเตอร์ ที่เป็นภาพนิ่งไร้การเคลื่อนไหวใดๆ จึงไร้พลังดึงดูด

    ให้อยากติดตามเท่าที่ควร ดุจการใช้อักษรทีมีจำนวนใกล้เคียงกัน บรรยายฉากหรือเหตุการณ์เด่น ๆ

    เพียงท่อนเดียว ซึ่งอาจดูคับแคบทว่าเรียวยาวต่อเนื่องเป็นเรื่องราว สามารถสื่อถึงท่วงท่าโลดแล่น

    ท่องทะยานอันองอาจสง่างาม หรือกิริยาอันโศกซึ้งสะเทือนอารมณ์ ผสานเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น

    ได้อย่างครบถ้วน ทั้งภาพและอารมณ์ราวชมภาพพยนตร์ตัวอย่าง จึงเสนอแบบอย่างมาเผื่อเลือกใช้

    เพื่อให้เหมาะกับจุดประสงค์ครั้งต่อไป..



    ความคิดเห็นสุดท้ายคือความเขอะเขินของนาม"ดาบทองสีรุ้ง" ในเมื่อสีของดาบมันก็บอกยู่ในคำว่า

    "ทอง" อยู่แล้ว ทำไมไม่เรียก "ดาบทองแสงรุ้ง" "ดาบทองประกายรุ้ง " หรือ "ดาบสีรุ้ง" "ดาบประกาย

    รุ้ง" ให้หมดจดไปเลย.? ใยต้องเรียก"ดาบทองสีรุ้ง"..งงครับ.!!

    ...............................................................



    ตอนที่1

    ขอโทษครับไรต์ตอนที่หนึ่งถึงสี่อาจช้านิด และมีความคิดเห็นต่างมากหน่อย เพราะวิธีบรรยายต่าง

    จากตอนที่ห้าถึงสิบสอง ที่แม้มีปัญหาเล็กน้อยแต่ลื่นไหลอ่านสบาย ราวกับคนละคนเขียนเลยครับ

    เมื่อถึงตอนที่ห้าขึ้นไปคงเร็วขึ้นกว่านี้..



    การเปิดเรื่องชายคนหนึ่งพร้อมฐานันดรกลางป่าเขา โดยมิได้แจกแจงรายละเอียดก่อน หรือขยาย

    ตามหลัง เป็นการเรียกโดยความเข้าใจของไรต์ แต่เป็นการยัดเยียดให้คนอ่านรับด้วยความจำยอม

    คือแม้ไรต์จะเป็นคนบรรยาย แต่ความหมายต่าง ๆในคำบรรยาย ไม่ว่าจะเป็นรื่องราวหรือตัวละครจะ

    ชื่ออะไร มีความเป็นมาอย่างไร ไรต์ต้องรู้พร้อมกับคนอ่านพร้อมตามคำบรรยาย ไม่ใช้บรรยายแบบ

    รู้มาก่อนครับ..



    ข้อผิดพลาดลักษณะนี้เกิดจาก การจัดวางในช่วงเวลาที่ไม่สมควร หรือไม่วางในช่วงเวลาที่ควรวาง

    ซึ่งมีหลายฉากในนิยายเรื่องนี้ จึงขออนุญาตนำมะร้าวมาขายสวน เพื่อสื่อสิ่งที่พบเห็นและสิ่งที่อาจ

    ใช้แก้ไขได้ ตามความคิดเห็นส่วนตัว ด้วย"กาล-เทศะ-บุคคล"สามคำ..



    ความหมายของ"กาล-เทศะ-บุคคล"คือการกระทำทุกสิ่งให้เหมาะสม โดยคำนึงถึงสิ่งสำคัญสามสิ่ง



    1."เทศะ" ทุกๆเรื่องราวจะกระทำสำเร็จได้ หรือสามารถสื่อความหมายของมันได้สูงสุด คือต้องรู้ว่า

    ควรทำเรื่องอะไรเมื่อไร ควรทำที่ใดอะไรก่อนอะไรหลัง..



    2."บุคคล" แม้จะรู้เรื่องที่ต้องทำแล้ว ยังต้องรู้ว่าผู้ใดควรเป็นคนทำและทำกับผู้ใด งานจึงจะสำเร็จ..



    3."กาล"แม้จะสมบูรณ์ด้วยเรื่องราวและบุคคลที่ถูกต้องแล้ว แต่ก็อาจไม่สามารถทำงานนั้นสำเร็จได้

    หากกระทำโดยไม่คำนึงถึงเวลาที่เหมาะสม มิว่าจะช้าหรือเร็วเกินไป เพราะความสำเร็จทุกประต้อง

    ประกอบด้วย"กาล-เทศะ-บุคคล"สามประสาน ซึ่งความเหมาะสมของทั้งสามสิ่งยิ่งมากเท่าไร ความ

    สมบูรณ์และคุณค่าของชิ้นงานก็งดงามสูงส่งมากขึ้นเท่านั้น และเช่นกันคุณค่าและความงดงามก็จะ

    ลดต่ำลง ตามความไม่เหมาะสมของทั้งสามหรือสองหรือหนึ่ง กระทั่งข้ามขอบข่ายของความสำเร็จ

    ระดับต่ำสุด เข้าสู่ขอบข่ายของความล้มเหลวในที่สุด..



    สิ่งที่ยกมานี้อาจคล้ายเป็นการนำหลักปรัชญา ซึงยากต่อการนำมาผนวกใช้กับชีวิตจริง เพราะในวิถี

    ชีวิตจริงของคนในสังคมเต็มไปด้วยการแข่งขัน เพียงการจะสร้างสถาณการณ์ให้คนสองคน ที่มีจุด

    ประสงค์สอดคล้องกันได้พบกัน ในช่วงเวลาที่เหมาะสมได้แต่ละครั้งนั้น ไม่ผิดกับการตะกายขึ้นบัน

    ไดสรรค์ แต่โปรดเข้าใจว่าสิ่งที่เรากำลังกล่าวถึงคือ"นิยาย" คือเรื่องราวที่ไรเตอร์สร้างขึ้นจากจินต

    นาการ ซึ่งตนเป็นผู้กำหนดเรื่องราว และสามารถสร้างสถานการณ์รองรับ ทุกรูปแบบได้สุดแต่จินต

    นาการ ซึ่งเป็นสิ่งที่สามารถท่องทะยานอย่างไร้พรมแดน..



    ทว่าจะไปในทิศทางใด.? วิจิตรพิศดารหรือหม่นหมองมืดมน อ่อนด้อยไร้สาระหรือทรงคุณค่า เปี่ยม

    ด้วยความคิดสร้างสรรค์หรือไร้เหตุไร้ผล ทั้งเรื่องนำเสนอเพียงเรื่องราวเพ้อเจ้อ ก็คงสุดแต่ดุลพินิจ

    ของ"ไรเตอร์"แต่ละคน เพราะคงไม่มีผู้ใดจะบังคับได้ ถุ..ถุ..ถูกต้องไหมคร๊าบบบบ.!?!?



    ซึ่งในกรณีนี้มีช่วงเวลาเหมาะสมมากมาย เช่น เวลาที่ฝัน ตอนคู่พระนางบอกชื่อกันที่ริมน้ำเป็นต้น

    และไรต์ก็บรรยายตามน้ำนิดหน่อย เพือบอกกล่าวให้คนอ่านรู้ว่า จากนี้ไปจะใช้ชื่อนี้แทนตัวละคร

    ตัวนั้นนะแค่นี้ก็จบเรือง หรือถ้าสภาพการณ์ชัดเจน จะสวมตามน้ำไปเลยก็ได้ แต่อย่าให้เลื่อนลอย

    มีเพียงตัวแต่ไร้หัวหางเท่านั้น..



    ส่วนข้อความด้านล่างนี้ไม่มีความหมายอะไร เพียงรู้สึกว่าสำนวนตอนที่1-4กระชับ ต่างห้วนด้วน

    และการวางลำดับประโยค ทำให้ไม่เห็นภาพกระจ่างเท่าที่ควร จึงขอเสนอบรรยากาศตามความ

    รู้สึกส่วนตัว จากความหมายของย่อหน้าที่หนึ่ง โปรดอภัยในการจัดลำดับประโยคใหม่..



    เปรี้ยงงง!แฟร็บบซ์ ๆๆ!เปรี้ยงงง!ครืนนนน ๆ! สายอัสนีบาตฟาดกระหน่ำแหวกฟ้าดำทมึน เส้นแสง

    คดเคี้ยวร้อนแรงดั่งเปลวสุริยัน แลบลั่นไร้ทิศทาง ระเบิดมวลอากาศแผดเสียงกัมปนาท ห่าพิรุณ

    เกลื่อนฟ้าสาดคลุมพสุธา ลมกระโชกโยกไพรพฤกดึกดำบรรพ์ดังอื้ออึง บุรษหนึ่งภายในถ้ำศิลานั่ง

    ผิงไฟเพียงเดียวดาย..



    "ฝนตกหนักมาเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว"เจ้าชายเอ่ยขึ้นเบาๆราวกับรำพึงกับตัวเอง

    การเอ่ยขึ้นเบาๆขณะที่อยู่คนเดียว ไม่น่าจะใช้คำ"ราวกับ"แต่ควรเป็น (ร่างสูงองอาจรำพึงขึ้นเบาๆ

    พลางครุ่นคิด)



    "ผู้เก่งการอ่านคาถาภาษาโบราณ น่าจะเป็นชายมากกว่าเป็นหญิงนะ"//ฮาาา..เรื่องราวเพิ่งจะเริ่มต้น

    ยังมีเวลาหาเหตุผลยกเว้นการฆ่าอีกเยอะ ไรต์ร้อนรนสร้างข้ออ้างให้ แรร์เน็ส เฉยเลย..กิ๊ว! // ฮาาา



    ทันทีที่รัศมีของพระอาทิตย์โผล่พ้นยอดเขาขึ้นมาเต็มดวง ทำให้ป่าหนาทึบทั้งป่ากลายเป็นสีทอง

    จริง ๆ(ให้ความรู้สึกขัดเขินครับ ขอเสนอตัวอย่างด้านล่าง)

    ทันทีที่ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นเหนือยอดขุนเขา ประกายรัศมีเรืองรองส่องโลกหล้า ทั่วทั้งป่าต่างทอ

    แสงเรื่อเหลืองอร่ามงดงามราวป่าทองคำ..



    รอคอยการมาเยือนของผู้อ่านคาถา(ในสถานการณ์นี้ไม่ควรใช้คำ"เยือน แต่ควรใช้"ปรากฎกาย")



    ไม่นานนัก ปรากฎร่างเล็กกระทัดรัดสวมชุดเทารัดกุม กำลังเดินมาอย่างรวดเร็ว ลีลาท่าทางระแวด

    ระวังอยู่ในที..(ลีลาไม่เหมาะสมจะนำมาใช้ในสถานการณ์นี้อย่างยิ่ง)

    ไม่นานนักร่างเล็กกระทัดรัดในชุดรัดกุมสีเทา พลันปรากฎกายขึ้นด้วยท่าทางดุจกวางระแวงภัย..



    การครุ่นคิดหรือคำนึงทั้งสามย่อหน้าของ"แรร์เน็ส"(คำ"เจ้าชาย"ควรถูกใช้เรียกจากผู้ที่รู้ฐานะ

    "แรร์เน็ส"เท่านั้น) ล้วนเกิดขึ้นในสถานการณ์เดียวกัน ซึ่งไม่มีเหตุการณ์ใดๆเปลี่ยนแปลงเลย

    จึงกลาย เป็นคำฟุ่มเฟือยไปโดยปริยาย ควรทอนให้เหลือเพียงหนึ่งดังนี้



    "เจ้าเป็นใคร.?เด็กหนุ่มอ่อนแอเช่นเจ้าจะเป็นผู้อ่านคาถาจริงหรือ.? หากใช้.! ข้าฯคงต้องฆ่าเจ้าก่อน

    ที่.........................."



    แต่คนชุดเทาไม่เคยละความพยายาม

    แต่คนชุดเทาไม่ยอมละความพยายาม(หนักแน่นและถูกกาลกว่าครับ)



    แต่ด้านในผุกร่อน ไม่อาจต้านทานน้ำหนักของเขาได้ หักโค่นลงพร้อมกับ("ต้านทาน" ควรใช้กับอิริ

    ยาบถอื่น ส่วน"โค่น"ความหมายคือล้มลงทั้งต้นครับ)

    แต่ด้านในผุกร่อน ไม่อาจทานน้ำหนักเขาได้..



    "กร๊อบบบ.! กริ๊ดดดด.! ตั๊บบบ.! ตุบบบ.!"



    เสียงกิ่งไม้หักเสียงกรีดร้องด้วยความตระหนก ดังขึ้นพร้อมร่างในชุดสีเทา และกิ่งไม้ต่างล่วงละลิ่ว

    กระแทกลงบนหลังตะขาบยักษ์ ที่กำลังคลานอยู่ใต้ต้นไม้แล้วกลิ้งไถลลงสู่พื้น คมเขี้ยวดำมะเมื่อม

    ใต้ตาแดงฉานที่ลุกโชนด้วยความโกรธ จึงโถมเข้าขย้ำใส่ร่างที่กำลังโงเงนลุกขึ้น ราวจะโถมเข้าทำ

    ร้ายมันอีกทันที..



    เรือนร่างอ้อนแอ้นอ่อนแอไหนเลยจะหลบ การโถมใส่อย่างรวดเร็วดุจประกายไฟนี้ได้ จึงต้องยกมือ

    ขึ้นปิดดวงตาจากความน่าสะพรึงกลัว พลางกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก และสิ้นหวัง..



    "บีวาร์.!เดรัจฉานบังอาจนัก.!โครมมมมม.!! แคว๊กกก.!!"



    ในระหว่างความเป็นตายที่จะอุบัติขึ้นในพริบตา หนึ่งร่างสูงโปร่งองอาจพลันปรากฎขึ้นดุจภูตพราย

    พลางยืนมือหนึ่งรั้งร่างบอบบางเข้าแนบอก ฝ่ามือหนึ่งกระแทกใส่ข้างคมเขี้ยวอย่างดุดัน แต่ถึงกับ

    ต้องสลับเท้าถอยหลังไปสามก้าว เพื่อลดแรงสะท้อนบนฝ่ามือจากแรงปะทะ เสียงคลื่นพลังแตกระ

    เบิดดังสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงกรีดร้องเสียอาภรณ์ฉีกขาด ดังสะท้านสับสนไปทั่วบริเวณ..

    (น่าจะสมจริงกว่าโอบอุ้มหนีไปบนต้นไม้แล้ว แต่กลับกระโดดลงมาใหม่แทนที่จะหนีไปเลย)



    ปล.เท่าที่ยกมาพอสังเขปถึงตอนที่สี่โดยประมาณ มักมีการจัดเรียงลำดับประโยค การใช้คำศัพท์ที่

    ไม่อาจสื่อหรือขยายความหมาย ได้กระจ่างเท่าที่ควรตามข้อสรุปดังนี้..



    1.ภาคขยายรายละเอียดต่างๆมักวางคลาดเคลื่อน ไม่ตรงกับช่วงเวลาที่เหมาะสม



    2.การลำดับประโยคไม่สามารถสื่อความหมาย ของเรื่องราวแต่ละท่อนได้เท่าที่ควร



    3.การแสดงออกถึงความเมตตาเกินพอดีของพระนาง โดยไม่คำนึงถึงพี้นฐานความเป็นจริง เช่น

    การพยายามปกป้องชีวิตตะขาบยักษ์และมดยักษ์ ซึ่งมุ่งทำลายชีวิตเธอและชีวตของผู้ที่ปกป้องเธอ

    ทั้งที่รู้ว่าพวกมันดุร้ายทั้งแข็งแกร่งและอยู่สภาพที่เป็นต่อ และเป็นภัยคุกคามต่อสรรพชีวิตในรัศมีที่

    มันอาศัยเพียงใด บุคลิกพระนางทึ่แสดงความเมตตาจนเวอร์ ราวไร้ปัญญาวิเคราะห์ความควรมิควร

    เช่นนี้ มิเพียงไม่อาจสร้างภาพลักษณ์แต่กลับเป็นการทำลาย กระทั่งไม่น่าติดตามเสียมากกว่าครับ

    (แม้ต้องการใช้บุคลิกนี้ของนางเพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ตาม แต่ก็ควรยั้งอยู่ในระดับอันควรเท่านั้น)



    4.ความไม่สมจริงของเรื่องราวชัดเจนมาก โดยเริ่มที่ผู้คนทั้งแผ่นดินต่างรู้ วันเวลาและสถานที่ซึ่ง

    "ผู้อ่านคาถา"จะปรากฎกาย สถานการณ์การแย่งชิงตัวนาง จึงสมควรรุนแรงดุเดือดเลือดนองราว

    สนามรบ ทว่าเรื่องราวกลับผ่านไปอย่างจืดชืดไร้รสชาติและเหตุผล หละหลวมมากๆครับ..



    การใช้ภาษาใบ้สื่อความกันได้อย่างรวดเร็ว ราวกับว่ากล่าวกันด้วยคพพูด..



    (คอมเม้นท์และตัวอย่างที่ยกมานี้ เพื่อได้ทราบถึงจุดต่างๆเท่านั้น ผิดถูกอย่างไรโปรดอภัยด้วย)

    ปล.หวังว่าคงพอมีประโยชน์บ้างสักเล็กน้อย อ่านเสร็จแล้วลบได้เลยครับ.!!
    #92
    0
  13. #91 christin standly (@christin2546) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 22:09
    อุ้ย ทำไมแอบวายนิดๆ 555 พยายามจะไม่คิดนะเนี่ย
    #91
    1
    • #91-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      24 มกราคม 2559 / 10:10
      หืม...เหมือนนิยายวายเหรอจ๊ะ ขอบอกว่าไม่วายจ้า กรุณาอ่านตอนต่อไปก่อนน้า...^^
      #91-1
  14. #87 โฉมจันทร์ (@Valeewarin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 22:53
    ก็ว่าคุ้นๆจัง เหมือนจะเคยอ่านมาแล้ว (รึเปล่านะ?)
    ภาษาไหลลื่น กระชับมากค่ะ อ่านแล้วเข้าใจง่าย ไม่สะดุดหรืองงเลย
    สู้ๆค่ะ
    .
    #87
    1
    • #87-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      26 ธันวาคม 2558 / 11:59
      ขอบคุณจ้า...ช่วยแนะนำด้วยน้า....^^
      #87-1
  15. #84 GrayPyjamas (@Phan_L) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 11:50
    ฮ่าๆ ฉีกกฏละครไทยกันเลยทีเดียว ช่วยดูดพิษแล้วสลบแบบนี้ดิถึงจะสมจริง ...^??^ //สู้ๆครับคุณริ
    #84
    1
    • #84-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      19 ธันวาคม 2558 / 15:58
      ว้าว...ใจดีจัง..ขอร้องก็มา^^
      #84-1
  16. #81 พยัคฆ์ขาว (@kanlueang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 00:00
    อ่านตอนแรก รู้สึกเหมือนการ์ตูนที่เคยอ่าน  ไม่รู้ว่าจะเป็นเรื่องเดียวกับที่ไรเตอร์อ่านหรือเปล่า   มีส่วนคล้ายคือ เรื่องคำนาย  การไปดักรอเพื่อฆ่า  และการช่วยชีวิต  แม้จะมีความแตกต่างกันในรายละเอียดบ้าง  

    อาจเพราะ เสือ เคยประทับใจการ์ตูนเรื่องนั้นมาก  เลยอดคิดไม่ได้ว่า  พระเอกเรื่องนี้อ่อนแอกว่า  ดูไม่แข็งแกร่ง 

    แต่สำนวนของไรเตอร์กระชับ เข้าใจง่ายค่ะ  เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #81
    3
    • #81-2 พยัคฆ์ขาว (@kanlueang) (จากตอนที่ 1)
      7 ธันวาคม 2558 / 14:12
      เรื่อง จอมคนแดนฝัน ค่ะ ส่วนที่ว่า พระเอกอ่อนแอกว่า เพราะมีความเป็นมนุษย์ ดูดพิษให้นางเอกก็ป่วย

      แม้จะมีความเป็นไปได้ว่า อาจโดนพิษ แต่พระเอกน่าจะใช้อย่างอื่นดูดพิษเช่น ปลิง หรือไม่ก็ร่างกายแข็งแรง

      ไม่เป็นอะไรง่ายๆ

      อีกอย่างคือ พระเอกแสดงความรู้สึกกังวลจนดูเป็นจุดอ่อน เช่น ตอนบอกว่า คนอ่านคาถาน่าจะเป็นผู้ชายมากกว่าผู้หญิงนะ

      ไม่เขียนไว้เลยจะดีกว่า หรือเขียนประมาณว่า จำเป็นต้องฆ่าคนอ่านคาถา แต่พอเจอตัวนางเอกที่เป็นผู้หญิง
      ค่อยเขียนว่า ไม่นึกเลยคนอ่านคาถาที่เราต้องฆ่าจะเป็นเพียงผู้หญิงบอบบาง

      ปล. มันเป็นแค่ความรู้สึกของ เสือ ตอนอ่านเรื่องนี้ มันไม่ได้เรื่องหรอกค่ะ อย่าถือสานะคะ

      #81-2
    • #81-3 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      7 ธันวาคม 2558 / 17:03
      แสดงว่าประทับใจเรื่องเดียวกันเลยจ้า ชอบมากๆเลยเรื่องนี้

      ทุกความเห็นของคนอ่าน ทำให้เกิดการอแก้ไข. และเกิดไอเดียรใหม่ๆเสมอนะ บอกว่าไม่ได้เรื่องไม่ได้เด็ดขาดจ้า

      พระเอกเรื่องนี้ตอนเริ่มต้นเรื่องยังไม่ยอมรับพลังเย็นของปิศาจจึงยังเหมือนมนุษย์ยัง บาดเจ็บ เจ็บปวดได้ เพียงแต่มีความสามารถที่เหนือมนุษย์ธรรมดาจ้า แต่ยังไม่สามารถใช้พลังอย่างปิศาจได้ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นนะ ได้ประโยชน์ากๆเลยจ้า
      #81-3
  17. #75 อัญยา (@annya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 05:07
    คลิกเข้ามาอ่านตอนงานยุ่งสุดๆ เป็นครั้งแรกเลยที่ยอมล็อกอินมาคอมเม้นต์ให้นักเขียนในรอบ 2-3ปีนี้

    ภาษาลื่นดีค่ะ 

    เนื้อเรื่องมีแอบ.....นะเนี่ยเรา  ทำเอาอารมณ์วาบวาบอย่างไรไม่รู้



    และถ้าไม่ติดปัญหาอะไร จะแวะกลับมาอ่านอีก

    ปล.เหมือนเคยมาอ่านแล้ว(แต่...ลืมไปแล้ว) = = มึนๆ เหมือนกัน
    #75
    1
    • #75-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      26 พฤศจิกายน 2558 / 09:48
      อุ๊ย! คุณอัญยามาเหรอคะ ดีใจสุด ๆ เลย ช่วยแนะนำด้วยนะคะ เป็นคนที่เขียนหลักการเขียนนิยายที่เราติดตามอยู่นี่นา....^^
      #75-1
  18. #57 lilin4646 (@lilin4646) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 17:51
    ไหนบอกไม่วาย...เหมือนจะวายเบย
    #57
    1
    • #57-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      4 พฤศจิกายน 2558 / 17:58
      แสดงว่า กลัวนิยายวายหรือเปล่าคะ 555
      #57-1
  19. วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 14:16
    บรรยายลื่นไหลมากค่ะ อ่านแล้วไม่มีสะดุดเลย 

    สองคนพูดกันคนละภาษาซะงั้น จะคุยกันรู้เรื่องมั้ยเนี่ย ต้องมีการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้นแน่ๆ
    #50
    1
    • #50-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      31 ตุลาคม 2558 / 15:52
      ขอบคุณมาก ๆ ค่า...^__^

      ลืมคิดถึงประเด็นนี้ไปเลยค่ะ สองคนนี้เข้าใจกันตลอดเลย แฮ่.....
      #50-1
  20. #49 kiss k. (@kissloveadmin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 21:11
    กำลังอ่านย้อนหลังค่ะ ^^
    #49
    3
    • #49-2 kiss k. (@kissloveadmin) (จากตอนที่ 1)
      2 พฤศจิกายน 2558 / 00:16
      555 เปล่าค่ะ หมายถึงเริ่มอ่านตั้งแต่แรกรวดเดียวให้ทันตอนปัจจุบันเลยอ่ะ ^^
      #49-2
    • #49-3 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      2 พฤศจิกายน 2558 / 10:35
      อ๋อ...ขอบคุณจ้า แนะนำด้วยน้า....
      #49-3
  21. #38 คุณพีทคุง (@pitandorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 05:35
    อ้าว เลยสลบไปด้วยอีกคน แย่แล้ว หวังว่าคงไม่เป็นอะไรทั้งคู่นะครับ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กันยายน 2558 / 05:36
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 กันยายน 2558 / 05:36
    #38
    1
    • #38-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      17 กันยายน 2558 / 09:41
      ขอบคุณมากค่า...ตามมาแล้ว เย้ ๆ
      #38-1
  22. #31 Playpagga (@231091) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 18:09
    สวัสดีค่ะ

    เรา Playpagga ได้อ่านนิยายเรื่องเจ้าชายหิมะแล้ว

    อยากบอกว่าดำเนินเรื่องได้น่าสนใจดีค่ะ

    และน่าติดตามมากๆ ด้วย
    #31
    1
    • #31-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      12 สิงหาคม 2558 / 18:50
      ขอบคุณมาก ๆ ค่า...^^
      #31-1
  23. #28 Amoris (@raility) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 17:40
    สวัสดีจ้า
    มาตอนแรกเลย ^^

    เราชอบนิยายเรื่องนี้ตรงที่ พล็อตเรื่องน่าสนใจมากๆ
    ตัวละครก็น่าสนใจมากๆเช่นเดียวกันค่ะ ^__^


    แต่เราว่าตัวเองยังลำดับเหตุการณ์ งงๆ อยู่นะคะ
    ลองอ่านดูอีกรอบนึงเนอะ

    อารมณ์เหมือนกำลังดูฉากน่าหวาดเสียว
    แต่บรรยายขึ้นมาผิดจังหวะ เอาอันที่ควรจะไว้ข้างหลังมาข้างหน้า
    เลยทำให้ออกแนว งงๆไปจนจบเรื่อง


    ส่วนพิษตะขาบนี่ มันดูดออกไม่ได้นะคะ
    ตามหลักวิทยาศาสตร์แล้วเมื่อถูกสัตว์มีพิษกัด
    มันจะฉีดพิษเข้าไปในร่างทันทีเลย
    ต่อให้ดูดออกก็เอาออกไม่หมดหรอกค่ะ
    คนดูดพิษจะตายก่อนน่ะสิ =3=

    สิ่งที่ควรทำคือต้องปฐุมพยาบาลเบื้องต้น แล้วนำส่งโรงพยาบาล
    หรือใช้ยาแก้พิษค่ะ ^^ หาข้อมูลก่อนแล้วค่อยประกอบกับเรื่องจะทำให้นิยาย
    น่าอ่านมากขึ้น คนอ่านได้ความรู้ด้วย

    เราเองก็ไม่ได้เขียนนิยายเก่ง แค่พอติชมตามที่เห็นจ้า

    เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^ สู้ๆ


     
    #28
    1
    • #28-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      5 สิงหาคม 2558 / 21:28
      ขอบคุณมาก ๆ ค่า...ที่ช่วยแนะนำนะคะ
      #28-1
  24. #22 Arachaporn9809 (@arachaporn9809) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 15:05
    ยืนยันกับหนูทีว่านี่ไม่ใช่นิยายวาย !!?
    #22
    1
    • #22-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      31 กรกฎาคม 2558 / 16:21
      ยืนยันจ้า....
      ไม่มีวาย เพราะไม่ใช่รสนิยม ฮา...
      #22-1
  25. #13 Arpapon (@nanny2014) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 10:21
    สนุกค่ะสั้นๆแต่ได้ใจความ อยากจะให้บรรยายถึงรูปลักษณ์ของเจ้าชายซะหน่อยค่ะ จะได้จินตนาการถูก อิอิ
    #13
    1
    • #13-1 Whiteflower Ri (@risait444) (จากตอนที่ 1)
      21 กรกฎาคม 2558 / 19:30
      บรรยายไปแล้วน้า....บรรยายน้อยไปเหรอจ๊ะ นักเขียนคนอื่นเขาจะบรรยายความหล่อเหลาของพระเอกนางเอก แต่พี่ริไม่รู้เป็นไง บรรยายไม่ค่อยออกนะ ไม่ค่อยเน้นความหล่อ สวยของตัวเอก เน้น ความดีที่จะทำให้เขาหล่อและสวยมากกว่า
      #13-1