สาปศพ หิมะสีเลือด

ตอนที่ 4 : ตอนที่3 เริ่มต้นเกมส์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ต.ค. 60










ตัวอย่างตอนที่เเล้ว



"คุณรู้ความหมายของกุหลาบสีดำไหมครับ คุณโมราน่า?" อดัมเอ่ยพร้อมจับไปที่กลีบกุหลาบสีดำ


"ฉันรู้ค่ะ"


"มันมีความหมายว่าอะไรครับ? พอจะบอกผมได้รึเปล่า?"


"รักนิรันดร์ค่ะ"


"ครับรักนิรันดร์...ผมขอมอบกุหลาบดำให้คุณ เเทนคำในใจของผม..."


"ผมรักคุณชั่วนิรันดร์ รักเเม้กระทั่งตอนที่คุณหมดสิ้นลมหายใจไปเเล้วครับ!”


“รักจนตายเลยครับ!!”


“เอ๋!?”มิเรียมอึ่งในคำพูดของชายหนุ่มเเต่ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรออกมา..อดัมก็ทำบางอย่างขึ้น


“ช่วยตายทีนะครับคุณโมราน่า!!!!!”อดัมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง…เเล้ววิ่งมาบีบคอของมิเรียม!!


....................................................................... 



ตี3


"ไม่นะ!!"เสียงหวานของมิเรียมดังขึ้นลั่นห้องนอน ร่างบางที่หลับใหลอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่น เหงื่อมากมายผุดตามตัวของเด็กสาว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เดาไม่ยากเลยว่าเธอฝันร้าย มิเรียมยันตัวเองขึ้นในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่ง


"เเฮ่ก เเฮ่ก"มิเรียมหอบหายใจออกมาเสียงดัง หันซ้ายหันขวาไปมาราวกับว่ากำลังเช็คอะไรบางอย่างอยู่ เมื่อเช็คเเน่ใจเเล้วว่าไม่มีอะไร เด็กสาวก็ล้มตัวนอนลงไปบนเตียงอีกครั้ง มิเรียมใช้มือข้างหนึ่งเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามใบหน้าก่อนจะใช้มือก่ายหน้าผากไว้ ดวงตามองด้านบนอย่างเหม่อลอย


"ฝันหรอ?"มิเรียมเอ่ยเสียงเบา เธอนึกถึงเรื่องเมื่อวานนี้ เรื่องของผู้ชายเเสนดีที่ชื่อว่าอดัม เอเรบัส หลังจากเซอร์เคนเเละไซเรนไปทำงานนั้น เธอก็อยู่ทานอาหารกับอดัมกัน2คน  เธอกับอดัมคุยกันถูกคอเเบบสุดๆ เขาเป็นคนที่ดีมากหน้าตาก็ดี นิสัยก็ดี มารยาทก็ดี อดัม เอเรบัสเป็นคนที่เพอร์เฟ็คสุดๆในสายตาของเธอ เเต่เธอก็ไม่ได้หวังลมๆเเล้งๆอย่างเช่นไปชอบเขาหรอก เธอก็เเค่รู้สึกดีกับเขา มันก็เท่านั้นเอง


อดัมเเละเธอนั่งทานข้าวกันอยู่ซักพัก ก่อนที่เขาจะโทรเรียกลูกน้องให้มารับเขา เขาบอกลาเธอเเล้วบอกว่าค่อยพบกันใหม่ เขาฝากเธอให้บอกขอบคุณเซอร์เคนเเละไซเรน ถ้าทั้งสองกลับมาเมื่อไร เขาดูจะเป็นคนดีเเท้ๆเเต่ทำไมเธอถึงฝันร้ายบ้าๆบอๆนี้กันนะ


"นี้ฉันฝันบ้าอะไรกัน คนอย่างคุณเอเรบัสน่ะหรอ จะฆ่าเรา นี้มันบ้าชัดๆ ฉันคงดูหนังมากไป"มิเรียมเอ่ยกับตัวเองก่อนจะใช้มือของตนคลำที่คอ ที่ในฝันร้ายเธอถูกอดัม เอเรบัสบีบคอ


"ทำไมมันเหมือนจริงจังเลย"มิเรียมเอ่ยกับตัวเอง เธอเริ่มสับสนกับตัวเองเล็กน้อย


"หยุดคิดได้เเล้วมิเรียมมันก็เเค่ความฝัน!ไม่มีอะไรหรอก"มิเรียมเอ่ยกับตัวเองครั้งสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด...


เช้าวันถัดมา...


เซอร์เคนที่กลับมาพร้อมไซเรนเมื่อวานนี้หลังจากโดนเรียกตัวด่วนก็มาค้างที่บ้านกับมิเรียม ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องนอนก่อนจะเดินไปชงกาเเฟดื่ม


"ตื่นเเล้วหรอคะ?"เสียงอันสดใสของมิเรียมดังขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายของตนเดินเข้ามาในครัว


"อืม"เซอร์เคนตอบในลำคอด้วยความงัวเงียเล็กน้อย


"หลับสบายไหมคะ?"มิเรียมถามต่อ


"จะหลับสบายขึ้นเลยละถ้าไม่มีไซเรน"เซอร์เคนตอบอย่างหน่ายๆพลางบิดตัวไปมา


"ทำไมล่ะคะ?"มิเรียมขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยมองอาการปวดเมื่อยตัวของเซอร์เคนอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก


"ก็ไซเรนน่ะสินอนดิ้นโครตๆคนเเก่เนี้ยเขานอนดิ้นกันอย่างงี้ทุกคนเลยรึไงกัน โอยเมื่อยชะมัด!!"


"ได้ยินนะเฟ้ย!!"เสียงไซเรนตะโกนออกมาดังลั่นจนมิเรียมเเละเซอร์เคนสะดุ้ง


"นินทาหัวหน้าเเต่เช้าเลยนะ!!"ไซเรนเอ่ยพร้อมเดินเข้ามาในครัว


"ก็มันจริงนิ คนเเก่อะไรนอนดิ้นชะมัด"เซอร์เคนยังคงบ่นไม่เลิก ดูเหมือนเขาจะเป็นเเก่ขี้บ่นมากกว่าไซเรนอีกนะ


"คำก็เเก่สองคำก็เเก่ เเกกับฉันอายุห่างกันเเค่6ปีเองนะเฟ้ย!! เเกก็เเก่ไม่เเพ้ฉันล่ะว่ะ"


"ยังก็ไงนายก็เเก่กว่าฉันอยู่ดี"ทั้งสองเถียงกันไปมา จนมิเรียมเริ่มโมโห คิ้วขมวดเป็นปมด้วยความไม่พอใจ ทั้งสองทะเลาะกันเป็นเด็กๆเลย


"พอเถอะค่ะ!!"เสียงของมิเรียมดังขึ้น จนคนเเก่สองคนที่กำลังจะอ้าปากทะเลาะกันต้องหยุดนิ่ง ค้างอยู่กับที่ มองมิเรียมอย่างหวั่นๆ


"หยุดทะเลาะกันสักที เเก่ทั้งคู่น่ะเเหละค่ะ ไปนั่งสงบสติข้างนอกกันเลยนะคะทั้งสองคน หนูจะชงกาเเฟไปให้ค่ะ เชิญ!!"มิเรียมบ่นเป็นชุดจนทั้งสองหง่อยไปเลย 



"ครับ"ทั้งสองพูดพร้อมกันก่อนจะเดินออกจากครัวไป...


....................................................................................................


พี่ไปทำงานก่อนนะมิเรียม!!"เซอร์เคนเอ่ยพร้อมโบกมือลาน้องสาวของตน


"รีบๆกลับมานะคะ หนูจะทำข้าวเย็นรอพี่กับลุงกิลเบิร์ตค่ะ!!"เสียงหวานตะโกนกับมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่รถที่ไซเรนกับเซอร์เคนนั่งจะถูกขับออกไป มิเรียมมองรถจนกระทั่งมันลับตาไป


"เอาล่ะ! ทำงานต่อดีกว่าเรา"มิเรียมเอ่ยก่อนจะเดินเข้าบ้านไป.....โดยเธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเธออยู่อย่างไม่คลาดสายตา นัยน์ตาสีดำสนิทมองมิเรียมด้วยเเววตาเป็นประกายราวกับว่ามิเรียมเป็นสมบัติอันล้ำค่า ที่เปล่งประกายระยิบระยับยังไงยังงั้น


"ผมจะยังไม่ฆ่าเธอตอนนี้มิเรียม..."อดัมเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่เเสนโรคจิต


"ผมจะเริ่มทำให้จิตใจของเธอบิดเบี้ยวทีละนิด ทีละนิดจนมันเเตกสลายไป เหลือเเค่ร่างกายอันงดงามของเธอที่จะเป็นของผมเเค่คนเดียว...เเค่คนเดียวเท่านั้น!"


"ผมจะบรรจงเเล่หนังของเธอ เส้นผม ควักลูกตาเเละเลาะกระดูกของเธออย่างอ่อนโยนเองนะมิเรียม..."


"ผมจะทำลายรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่เเสนสดใสของเธอ "


"ผมอยากเห็นใบหน้าของเธอที่บิ้วเบี้ยวไปด้วยความกลัว เจ็บปวดเเละเกลียดชัง...."


"มาเริ่มเกมส์ของเรากันเถอะ มิเรียม...."


"หึ หึ เกมส์ที่คนรอบตัวเธอมีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด!!!"


"ผมขอเริ่มเกมส์จากเพื่อนบ้านเเสนดีของเธอเป็นคนเเรกเลยนะ มิเรียม"อดัมเอ่ยพร้อมเเสยะยิ้มอย่างโรคจิต อดัมเริ่มส่วนโค้ดปิดบังร่างกายเเละใบหน้า เขาใส่หน้ากากอนามัยอีกชั้นก่อนจะเดินไปยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านของมิเรียมมากนัก


ก็อก ก็อก ก็อก อดัมเคาะประตูไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดขึ้นโดยหญิงสาวผมบรอนด์คนหนึ่ง





"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"หญิงสาวผมบรอนด์เอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าที่เเต่งตัวไม่น่าไว้ใจ ปิดหน้าปิดตา


"คุณใช่ เบลล์ เคนส์รึเปล่าครับ"หญิงสาวนิ่งซักครู่ก่อรจะเอ่ยตอบไป


"ใช่ค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ?"


"มีครับ...เเละผมขอสวัสดีเเละลาก่อนนะครับ"




.......................................................................................................


อิพระเอกเรามีความโรคจิตสุดขีดเลย555

เกมส์เเห่งความตายได้เริ่มต้นขึ้นเเล้ว จะเป็นอย่างไรต่อไปต้องติดตามนะคะ

ตอนหน้า มันเเน่นอนค่ะ

เรื่องนี้มาม่าหนักเเน่นอนค่ะ

ขอบคุณที่อ่านเเละติดตามไรท์นะคะ

ได้โปรดเม้นให้ไรท์คนละคอมเม้นทีนะคะ!!




อิมเมจ เบลล์ เคนส์เพื่อนบ้านเเสนดีของมิเรียม หญิงสาวผู้เเสนโชคร้าย ชะตากรรมของเธอจะเป็นเเบบไหนต้องติดตามตอนต่อไป!!!









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

6 ความคิดเห็น