สาปศพ หิมะสีเลือด

ตอนที่ 3 : ตอนที่2 ตุ๊กตาศพสวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ก.ย. 60




ตอนที่ 2 ตุ๊กตาศพสวย



อดัมหลังจากตกลงที่จะมาทานข้าวกลางวันกับเซอร์เคนเเละไซเรนเเล้ว จึงได้นั่งรถติดไปด้วย



อดัมนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเซอร์เคนซึ่งเป็นคนขับ ส่วนไซเรนนั่งเบาะหลัง ทั้งสามนั่งเงียบตลอดทาง ไม่มีการพูดจาใดๆกันเลยซักนิด



อดัมถึงจะไม่รู้ว่าเซอร์เคนจะพาเขาไปไหน เเต่เขาก็หาได้กังวลใจไม่ เขารู้ว่าเซอร์เคนไม่มีทางรู้เเน่ๆว่าฆาตรกรที่ฆ่าเด็กสาว เเม็กกี้ คริสต้าคือเขา!


เขานั่งชิวๆมองวิวด้านนอกทางหน้าต่างรถ หิมะที่ตกโปรยปรายเมื่อซักครู่นี้มันหยุดตกเเล้ว เหลือไว้เพียงหิมะสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ตามพื้นดินต้นไม้ที่เเสนหนาเตอะ อดัมมองหิมะนั้นด้วยรอยยิ้ม



‘ถ้าหิมะสีขาวมันถูกย้อมด้วยสีของเลือดของเด็กสาวเเสนสวยมันคงงดงามน่าดู’ อดัมคิดในใจอย่างน่ากลัว



อดัมชื่นชอบในงานศิลปะต่างทุกเเขนงๆ อดัมถือว่าเป็นนักศิลปินที่มีฝีมือมากในประเทศรัสเซีย เขามีฝีมือในงานศิลปะทุกเเขนง เเน่นอนรวมถึงศิลปะการต่อสู้ด้วย ผลงานของเขาหลายๆชิ้นนั้นงดงามหาที่เปรียบได้ยากเลยทีเดียว



เเต่…ภายใต้ความงามของศิลปะที่เขาสร้างไว้นั้น เขายังซ่อนความโรคจิตวิปลาสเอาไว้อย่างมิดชิด เขาชื่นชอบในศิลปะเเห่งความตาย ศิลปะที่เกิดจากศพหรือจากเลือดของเหล่าเด็กสาวเเสนสวย



เขาชื่นชอบเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมานของเหยื่อ เขามันโรคจิตผิดมนุษย์! เขาคือซาตานในคราบของเทพบุตร!



ผ่านไปซักพักหลังจากนั่งเงียบกันมานาน เซอร์เคนก็ขับรถมาถึงบ้านของตนหรือร้านดอกไม้ของมิเรียมน้องสาวเเสนน่ารักของตน



เซอร์เคนจอดรถไว้หน้าบ้าน อดัมเมื่อเห็นว่ามาถึงสถานที่ที่เซอร์เคนพามาเเล้ว เขาก็มองไปยังสถานที่ที่เซอร์เคนพามา เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งเชิงสงสัยก่อนจะเอ่ยถามเซอร์เคนไป



“ร้านดอกไม้?”อดัมเอ่ยด้วยความรู้สึกเเปลกใจ จะพาเขามาทานอาหารไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้พามาที่ร้านดอกไม้เก่าๆโทรมๆนี้กัน



“อ๋อ ผมจะพานายมาทานอาหารฝีมือน้องสาวของผมน่ะ มิเรียมทำอาหารอร่อยมากเลยนะ”เซอร์เคนเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เเสนภาคภูมิใจ



“ผมรับประกันได้เลยอดัม อาหารฝีมือน้องสาวของเซอร์เคนอร่อยมาก”ไซเรนเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้ม



“น้องสาว? ผมพึ่งรู้ว่านายมีน้องสาวด้วยเซอร์เคน”อดัมเอ่ยอย่างเเปลกใจ เขาเป็นเพื่อนเซอร์เคนมาตั้งหลายปียังไม่เคยรู้เลยว่าเขามีน้องสาวด้วย



“ที่จริง ลูกพี่ลูกน้องน่ะครับ อืมงั้นไซเรนกับอดัมรอผมอยู่บนรถก่อนนะ ไปดูก่อนว่ามิเรียมอยู่รึเปล่า เธออาจจะไปซื้อของ



ว่าจบชายหนุ่มก็เดินออกจากรถไปในทันที อดัมนั่งมองเซอร์เคนไปเคาะประตูหน้าบ้าน ไม่นานหลังจากเซอร์เคนเคาะประตู ประตูไม้ก็ถูกเปิดขึ้น เผยให้เห็นหญิงสาวผู้หนึ่ง อดัมเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นมิเรียม สิ่งที่เขาเห็นนั้นเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในชีวิต ตาของอดัมเป็นประกายราวกับเจอสมบัติบ้ำค่า มือไม้เริ่มสั่นไหว หญิงสาวผมดำเงางามยาวสลวย ใบหน้าเรียวได้รูป นัยน์ตาสีดำเป็นประกาย ผิวขาวผ่องราวหิมะ ริมฝีปากอวบอิ่มสีเลือด รูปร่างสัดส่วนงามเกินคำบรรยาย เธอช่างงดงามเหลือเกิน! อดัมเมื่อได้เห็นมิเรียมเเล้ว เขาก็ตัดสินใจทันทีว่าจะต้องทำให้เธอเป็น ‘ตุ๊กตาศพสวย’ของเขาให้ได้! เขาหลงใหลในรูปโฉมของเธอ เขาหลงรักเธอตั้งเเต่เเรกพบ! ถึงเขาจะชอบฆ่าผู้หญิงอย่างโหดร้ายทารุณเเล้วนำศพพวกเธอมาทำศิลปะมากเพียงใด เเต่ถ้าหากได้พบหญิงที่งามเเละถูกใจเขาจริงๆ เขาจะไม่นำพวกเธอไปทำเป็นงานศิลปะประจานต่อผู้คน เเต่เขาจะฆ่าพวกเธอเเล้วนำศพของหญิงสาวเหล่านั้นไม่ว่าจะผม ผิวหนัง ใบหน้า ดวงตา มาทำเป็นตุ๊กตาศพสวย! ตุ๊กตาที่เขาจะเชยชมเพียงผู้เดียว! เชยชมไปตลอดกาล! ปัจจุบันเขามีตุ๊กตาศพสวย5ตัว เเละทั้ง5ตัวคือคนที่เขาหลงรักเเละณ ปัจจุบันเขาก็ยังรักอยู่ เขารักพวกเธออย่างใจจริงเเต่ความรักที่เขามอบให้พวกเธอนั้นกลับเป็นความตาย! ความรักที่เเสนวิปลาสของชายหนุ่มนาม อดัม…



"เธอชื่ออะไรหรือไซเรน?”อดัมเอ่ยถามไซเรนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ไซเรนเลิกคิ้วอย่างเเปลกใจ ก่อนจะตอบไป



“เธอชื่อมิเรียม มิเรียม โมราน่า”ไซเรนเอ่ยอย่างราบเรียบ อดัมยิ้มออกมาเมื่อได้รู้ชื่อของเธอ



“ชื่อของเธอช่างเพราะจับใจ เธอจะเป็นตุ๊กตาศพสวยตัวที่6ของฉัน!”อดัมเอ่ยออกมาอย่างเเผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ เขามองมิเรียมผ่านกระจกรถเเบบไม่วางตา เขายิ่งมองเขาก็รู้สึกว่าเธอช่างสวยงาม รอยยิ้มของเธอก็ช่างงดงามเหลือเกิน




…………………………………………………………..........................





“มิเรียมช่วยทำอาหารเลี้ยงเเขกของพี่หน่อยได้ไหม?”เซอร์เคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิงออดอ้อนเล็กน้อย มิเรียมเลิกคิ้ว



“อืม เเน่นอนค่ะ ถ้าเป็นเเขกของพี่ชายล่ะก็”มิเรียมเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม



“ขอบใจมากมิเรียม มื้อใหญ่เลยนะ!”เซอร์เคนเอ่ยอย่างดีใจราวกับเด็กที่ได้รับอนุญาติจากเเม่ให้ไปเที่ยวเล่น



“เข้าใจเเล้วค่ะ เเล้วเเขกพี่ล่ะ?” “อยู่ในรถน่ะ นั่งอยู่กับไซเรน”



"อืม..งั้นเชิญเขามานั่งในบ้านก่อนเถอะจะได้อุ่นขึ้น หนูจะไปทำอาหาร”



“รับทราบครับผม”


................................................................................................................



“เฮ้ไซเรน อดัม มิเรียมเขาบอกว่าให้ไปนั่งในบ้านก่อนน่ะจะได้อุ่น เธอกำลังทำอาหารอยู่ในครัว”



เซอร์เคนเปิดประตูรถเเล้วเอ่ยกับอดัมกับไซเรนที่นั่งอยู่ในรถ



“อืม ได้เลย”ไซเรนเอ่ยก่อนจะเดินจ้ำอ้าวเข้าบ้านไปโดยไว



“นายล่ะเขาไปไหมอดัม?” “ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง”เเต่ไม่ทันที่อดัมจะได้ลงจากรถ ไซเรนก็เดินออกมาจากด้วยใบหน้าบูดเบี้ยวเสียก่อน อดัมเเละเซอร์เคนมองไซเรนอย่างงงๆ



“มีไรไซเรน?”เซอร์เคนเอ่ยถามไซเรนเมื่อได้เห็นใบหน้าบอกบุญไม่รับของไซเรน



“โดนเรียกตัวกระทันหัน..”ไซเรนตอบสั้นๆ



“อืมงั้นหรอ อ่ะ!?” จู่ๆไซเรนก็โยนกุญเเจรถให้เซอร์เคน



“อะไรเนี้ยไซเรน?” เซอร์เคนมองกุญเเจรถในมืออย่างงงๆ



“ไปขับรถ”ไซเรนเอ่ยอย่างราบเรียบ



“เอ๋!!!!! ผมต้องไปด้วยหรอ!?”เซอร์เคนร้องลั่นด้วยความตกใจ



“ใช่ มานี้เลย”ว่าจบไซเรนก็ทำการลากไซเรนไปทันที



“ผมต้องขอโทษนายจริงๆอดัม! บอกมิเรียมด้วยอดัม!!!”เสียงตะโกนครั้งสุดท้ายของเซอร์เคนก่อนจะถูกลากขึ้นรถไปในที่สุด



“……….”อดัมเมื่อเห็นรถไปเเล้ว เขาก็เดินจ้ำอ้าวเข้าบ้านของมิเรียมไปในทันที เมื่อเขามาข้างในเขาก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นเเละความคับเเคบทันที มันเล็กพอๆกับห้องน้ำบ้านเขามั้ง เเต่ถึงจะคับเเคบเเต่มันก็ถูกกลิ่นหอมของดอกไม้จำนวนมากภายในบ้านทดเเทนไป



“อ่ะ คุณ…”มิเรียมเมื่อเดินออกมาจากห้องครัวก็พบกับชายเเปลกหน้าคนหนึ่งเข้า อดัมหันไปมองยังต้นเสียงก็พบกับมิเรียม ‘ยิ่งดูใกล้ๆยิ่งสวย…’อดัมเอ่ยในใจ มิเรียมตาค้างเมื่อได้เห็นใบหน้าของอดัม ผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีดำนิลดูลึกลับน่าค้นหา ผิวสีขาวที่เกือบเรียกว่าซีด ในสายตาของมิเรียมชายตรงหน้าช่างหล่อมีเสน่ห์เหลือเกิน! หัวใจของเธอเริ่มเต้นเเรง เธอไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไร ใบหน้าของมิเรียมเริ่มขึ้นสีเเดงระเรื่อ เธอพยายามเรียกคืนสติไม่ให้หลงมัวเมาไปในเสน่ห์ของชายเเปลกหน้า



“ค..คุณคือเเขกของพี่ใช่ไหมคะ?”มิเรียมเมื่อเรียกคืนสติกลับคืนมาเเล้วเธอก็เอ่ยถามตามที่สงสัยไปในทันที



“ใช่ครับ..”



“อ..เออ พี่ชายกับคุณไซเรนล่ะคะ?”



“ถูกเรียกตัวด่วนครับ เซอร์เคนฝากให้ผมมาบอกคุณ ผมไม่รู้เขาจะกลับตอนไหน ผมคงต้องขอรบกวนอยู่ทานอาหารที่บ้านคุณ..”



“เชิญเลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจค่ะ เเขกของพี่ชายซะอย่าง ไม่รบกนรบกวนอะไรหรอกค่ะ”มิเรียมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม อดัมกระตุกเล็กน้อยกับรอยยิ้มนั้น



“งั้นผมคงต้องขอเเนะนำตัวเป็นทางการรหน่อยนะครับ”



"สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักเป็นอย่างยิ่ง คุณมิเรียม โมราน่า ผม อดัม เอเรบัสครับ..."อดัมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พร้อมยื่นมือไปหามิเรียม



"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณเอเรบัส"มิเรียมเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นมือไปจับมืออดัม ฉับพลัน! อลันก็ดึงข้อมือของมิเรียมขึ้นมาเเล้วจุมพิตลงบนฝ่ามือ มิเรียมหน้าเเดงเเจ้ด้วยความอายเล็กน้อย อดัมสัมผัสได้ถึงกลิ่นกุหลาบที่เเสนหอมหวานจากตัวของหญิงสาว เขาก็เเทบอดทนอดกลั้นไม่ได้ที่จะไม่ไปฆ่าเธอตอนนี้ เขาพยายามอดทนสุดขีด


“คุณชอบปลูกดอกไม้หรือคุณโมราน่า?”



“ ใช่ค่ะ ฉันชอบปลูกดอกไม้มาก ฉันพยายามจะเปิดร้านดอกไม้ในรัสเซียนี้ เเต่ดูท่าจะล้มไม่เป็นท่า ฮะ ฮะ”มิเรียมหัวเราะเเห้งๆ



“เเต่…ดูคุณจะชอบกุหลาบเป็นพิเศษนะครับ”อดัมเอ่ยพร้อมเดินไปที่กระถางใส่ดอกกุหลาบหลากสีสัน



“ค่ะ ฉันชอบดอกกุหลาบที่สุดโดยเฉพาะดอกกุหลาบสีเเดง”



“อืม..งั้นหรอครับ ผมก็ชอบกุหลาบสีเเดงเหมือนกันครับ…”



............................………………………………………................



"คุณรู้ความหมายของกุหลาบสีดำไหมครับ คุณโมราน่า?" อดัมเอ่ยพร้อมจับไปที่กลีบกุหลาบสีดำ


"ฉันรู้ค่ะ"



"มันมีความหมายว่าอะไรครับ? พอจะบอกผมได้รึเปล่า?"



"รักนิรันดร์ค่ะ"



"ครับรักนิรันดร์...ผมขอมอบกุหลาบดำให้คุณ เเทนคำในใจของผม..."



"ผมรักคุณชั่วนิรันดร์ รักเเม้กระทั่งตอนที่คุณหมดสิ้นลมหายใจไปเเล้วครับ!”



“รักจนตายเลยครับ!!”



“เอ๋!?”มิเรียมอึ่งในคำพูดของชายหนุ่มเเต่ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรออกมา..อดัมก็ทำบางอย่างขึ้น



“ช่วยตายทีนะครับคุณโมราน่า!!!!!”อดัมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง…เเล้ววิ่งมาบีบคอของมิเรียม!!

....................................................................... 


เสร็จเเล้วววววว เหนื่อยจริงๆ เฮ้อออออออ มีรีดคนหนึงมาคอมเม้นบอกไรท์ว่า ถ้านางเอกตายเลิกอ่าน555555 ไรท์เลยขอบอกไว้ก่อนเลยนะคะว่า นางเอกไม่ตายค่ะ จริงจริ๊ง!! เอ๊!?ยังไง?555555 เอาจริงๆเลยนะรีด นางเอกจะตายรึไหมนั้น ต้องติดตามอย่างเดียวค่ะ! เเต่ที่เเน่ๆในเรื่องนี้คนตายเยอะคร้าาา!!!! ถ้าชอบก็อย่าลืมกดติดตาม ถูกใจ เเละคอมเม้นก็ให้หน่อยนร้าาาา


 1คอมเม้น=1ล้านๆๆๆๆกำลังใจ



 #เม้นมาตอนไปนะจ๊ะ# 


คลังนิยายสายดาร์คเจ้าหญิงผี




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #2 0922954916 (@0922954916) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 23:17
    อืม จิตดีนะคะไรท์ ฮะๆ //เหงื่อตก
    #2
    1