สาปศพ หิมะสีเลือด

ตอนที่ 2 : ตอนที่1 งดงามราวเทพีอโฟรไดท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.ค. 60




ณ เมืองเมืองหนึ่งในประเทศรัสเซีย ท่ามกลางความหนาวเหน็บ หิมะโปรยปรายจนหนาเตอะ มีตรอกหนึ่งซึ่งมีคนพลุกพล่านไม่มากนัก มีร้านดอกไม้ร้านหนึ่งซึ่งเปิดสู้ท้าทายกับความหนาวเหน็บ เจ้าของร้านดอกไม้ใจกล้าผู้นี้มีชื่อว่า “มิเรียม โมราน่า”หญิงสาวหน้าตาเอเชีย ผมดำยาวสนิท ผิวนวลขาวราวหิมะ ริมฝีปากเเดงสดดั่งโลหิต นัยน์ตาสีดำสนิทเป็นประกาย เเละมีหุ่นที่ดีราวฟ้าประทานให้ ความงามของเธอนั้นราวกับว่าพระเจ้าเป็นผู้สรรค์สร้างด้วยตนเอง เธองดงามราวเทพีเเห่งความงาม อโฟรไดท์



มิเรียมมีอายุ18ปี  เป็นลูกครึ่งรัสเซีย-ไทย มิเรียมไม่มีพ่อเเม่พี่น้องหรือเเม้เเต่ญาติ ตอนนี้สิ่งที่เธอมีคือร้านดอกไม้เก่าๆโทรมๆใกล้เจ๋งร้านนี้กับลูกพี่ลูกน้องของเธอ เซอร์เคน บลัด



มิเรียมชื่นชอบดอกไม้ โดยเฉพาะดอกกุหลาบสีเเดง เธอมีความใฝ่ฝันที่จะเปิดร้านดอกไม้ท่ามกลางความหนาวเหน็บของรัสเซียนี้



“ฟู่ หนาวจัง “เสียงหวานๆของมิเรียมเอ่ยขึ้นท่ามกลางหิมะที่กำลังโปรยปราย หญงสาวกอดตัวเองไว้ ก่อนที่จะรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าบ้านของตนเองไป เมื่อหญิงสาวเข้าบ้านมา ภาพเเรกที่เธอเห็นคือ ภาพของลูกพี่ลูกน้องของตน เซอร์เคน บลัด กำลังนั่งจิบกาเเฟอย่างสบายใจเชิบท่ามกลางดอกไม้หลากสีสันที่เธอมาอย่างเเสนยากเย็น มิเรียมนิ่งไปซักครู่ ราวกับโลกหยุดหมุน



“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะพี่”มิเรียมเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เเสนจะปลื้มปิติ เด็กสาวเดินไปตัดกุหลาบสีเเดงที่ปลูกไว้ก่อนจะนำมาใส่เเจกันเเล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะทีเซอร์เคนกำลังนั่งอยู่ เซอร์เคนนั่งมองน้องสาวด้วยรอยยิ้ม มิเรียมเลื่อนเก้าอี้ก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้ามกับเซอร์เคน 



“พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อนว่าจะกลับมา”เซอร์เคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด



“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ ขอเเค่ได้เจอพี่หนูก็ดีใจที่สุดเเล้วค่ะ”มิเรียมเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เเสนอ่อนโยน



“พี่ก็ดีใจที่ได้เจอเธอเหมือนกันมิเรียม”



“อืม…พี่คะ กุหลาบนี้หนูปลูกรอพี่กลับมาเลยนะคะ พี่ชอบไหมคะ?”มิเรียมเอ่ยก่อนจะหยิบกุหลาบในเเจกัน ยื่นให้เซอร์เคน เซอร์เคนรับกุหลาบจากมือของมิเรียม



“สวยมากมิเรียม พี่ขอบใจเธอมากนะ”เซอร์เคนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม



“กลิ่นหอมเหมือนตัวเธอเลยมิเรียม”เซอร์เคนพูดอย่างหยอกล้อ ใบหน้างามของมิเรียมขึ้นสีเเดงจางๆ



“เป็นปลื้มมากค่ะพี่ชาย!”มิเรียมยิ้มเเก้มปริ



“เเล้วทำไมกลับเร็วจังคะ? จับคนร้ายได้เเล้วหรอ?”มิเรียมเอ่ยถามเซอร์เคนอย่างสงสัย



“ก็ยังหรอก พี่กลับมาเพราะคิดถึงเเล้วก็เป็นห่วงเธอนะเเหละ”



“ห่วงไรกัน หนูดูเเลตัวเองได้นา หนูพูดรอบที่เท่าไรเเล้วเนี้ย!”มิเรียมเอ่ยพร้อมขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ



“ก็น้องสาวพี่สวยก็ต้องเป็นห่วงไปตามธรรมดาสิ พี่กลัวใครจะมางาบเธอไปน่ะสิ พี่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า ห้ามมีเเฟน!!”เซอร์เคนเอ่ยอย่างจริงจัง



“จ้าๆ พี่ชายขี้หวง”มิเรียมเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม



“พี่คะ เเล้วคุณกิลเบิร์ตไม่มาหรอคะ?”เด็กสาวเอ่ยพร้อมหันซ้ายหันขวาหาตัวชายหนุ่มนาม ไซเรน กิลเบิร์ต ที่มักจะติดกับพี่ชายเป็นตังเม ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เวลามาหาเธอ เธอมักจะได้เห็นเขาตลอด เรียกว่าเหมือนคู่เกย์เลยก็ว่าได้ เเต่ไม่เคยพูดให้เซอร์เคนฟังหรอก ถ้าเซอร์เคนรู้มีหวังเธอโดนฆ่าศพหมกป่าเเหงๆ



“ถามหาฉันหรอสาวน้อย?”ไม่ต้องรอคำตอบของเซอร์เคน เสียงของชายที่เธอพูดถึงก็ดังขึ้น เธอหันไปมองยังต้นเสียงก็พบกับชายหนุ่มกำลังยืนพิงกำเเพงอยู่



“สวัสดีค่ะคุณกิลเบิร์ต”เด็กสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ไซเรนเลิกคิ้ว



“บอกเเล้วไงว่าให้เรียกไซเรน”



“ไม่เอาอ่ะ มันไม่คุ้นลุง!”เด็กสาวพูดกวนประสาทชายตรงหน้า 



“ลุง!? ฉันยังไม่เเก่ถึงขั้นนั้นสักหน่อย!”ไซเรนพูดประท้วงเด็กสาว เขาพึ่งอายุ36ปีเอง เรียกลุงมันเกินไปเเล้ว!



“ไม่อ่ะ จะเรียกลุง หนูจะเรียกคุณว่าลุงกิลเบิร์ตนะคะ”เด็กสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน



“เฮ้อ ตามใจเธอล่ะกันยัยเด็กเเสบ”ไซเรนพูดอย่างหมั่นเขี้ยว เขายิ้มมุมปาก



“ลุงเอ้ยไซเรน ไปกันเถอะ”เซอร์เคนเอ่ยติดตลก ไซเรนเมื่อได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ จ้องเซอร์เคนราวกับจะฆ่าให้ตายจนเซอร์เคนรู้สึกขนลุก 



“จะกลับเเล้วหรอคะ!?”มิเรียมเอ่ยขึ้นอย่างตกใจมก็เซอร์เคนพึ่งมาเเค่เเป็ปเดียวเอง



“ไม่ๆ เดี๋ยวพี่จะไปทำธุระนิดหน่อย วันนี้พี่ค้างที่นี้”เซอร์เคนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม



“อ๋อ งี้เอง ค่อยโล่งอกหน่อย”หญิงสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม 



“งั้นพี่ไปก่อนนะ”ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมทำท่าจะลุกไปเเต่มิเรียมรีบพุ่งมากดเซอร์เคนให้นั่งเสียก่อน เซอร์เคนมองหน้ามิเรียมด้วยสายตางงๆก่อนจะเอ่ยถามไป



“มีอะไรมิเรียม?”



“พี่กับลุงกิลเบิร์ตทานข้าวเช้ายังคะ?”มิเรียมเอ่ยถามเสียงใส เซอร์เคนเเละไซเรนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจความคิดของเด็กสาวผู้นี้



“ก็..ยัง ถามทำไมหรอมิเรียม?”



“งั้นพี่กับลุงโชคดีมากค่ะ วันนี้หนูจะทำอาหารให้ทานนะคะ”มิเรียมเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม 



“หืม ยอดเลยนิเซอร์เคน มีสาวน้อยน่ารักๆทำอาหารให้ทานเเบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ ไว้ค่อยทำธุระล่ะกัน “ว่าจบไซเรนก็เดินมานั่งโต๊ะตัวเดียวกับเซอร์เคนทันที



“เชิญค่ะลุง เเล้วพี่ล่ะ?”หญิงสาวหันมาถามเซอร์เคน เซอร์เคนนิ่งไปซักครู่



“อืม นั่นยอดเยี่ยมที่สุด พี่อยากทานอาหารของเธอที่สุดเลย”เซอร์เคนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม มิเรียมยิ้มเเก้มปริ



“งั้นรอซักครู่นะคะทุกท่าน”



มิเรียมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้าครัวไป….



…………………………………………………………………………………………………………………………..



หลังจากเซอร์เคนเเละไซเรนอยู่ทานข้าวกับมิเรียมเสร็จ ทั้งคู่ก็ขับรถมาที่คฤหาสน์หลงโตหลังหนึ่ง


 

“มาหาเอเรบัสทำไมเซอร์เคน?”ไซเรนเอ่ยขึ้นหลังเดินลงจากรถมาพร้อมเซอร์เคน



“ผมมีเรื่องอยากจะพูดคุยกับเขาเสียหน่อยน่ะ”



“เรื่องคดีรึเปล่า?”



“ครับ”



“อืม อย่างนี้เอง”



“มีอะไรรึเปล่าครับลุง”เซอร์เคนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่เเสนทะเล้น



“ยังจะมาเล่น เดี๋ยวทุบกระบานเเยกเลย”ไซเรนทำท่าจะเขกหัวเซอร์เคน เเต่เซอร์เคนก็หลบทัน เขายิ้มออกมา



“น่ากลัวจริงจริ๊ง!”เซอร์เคนเอ่ยติดตลก ก่อนจะรีบวิ่งไปกดกริ่งหน้าคฤหาสน์โตหลังงาม



[ มีอะไรให้รับใช่คะ? ] เสียงผู้หญิงดังขึ้นมาจากลำโพงที่ติดอยู่กับรั้ว



“ผมมาหา อดัม เอเรบัส ครับ” เซอร์เคนตอบไป



[ กรุณาบอกชื่อของท่านด้วยค่ะ ] 



“ เซอร์เคน บลัด “ 



[ เชิญค่ะ ]ว่าจบประตูรั่วก็ถูกเปิดขึ้น เซอร์เคนเเละไซเรนก็เดินเข้าไป



……………………………………………………………………………………………………………………..



“สวัสดีเซอร์เคน เเละก็สวัสดีครับคุณกิลเบิร์ต มาหาผมมีธุระอะไรหรือ?”เสียงสุขุมมีอำนาจปนเย็นชาของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกับเซอร์เคน เขามีผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีดำสนิท ผิวขาวจนเกือบเรียกได้ว่าซีด สวมสูทหรูสีดำ ดูโดยรวมเขาเป็นชายหนุ่มที่หล่อราวเทพบุตร  ดูดี มีสเน่ห์สุดๆเลยทีเดียว ชื่อของเขาคือ อดัม เอเรบัส ชายหนุ่มที่หล่อ รวย มีหน้ามีตาในสังคมใหญ่เเละเขาเป็นเพื่อนกับเซอร์เคน



“คือผมอยากขอความเห็นคุณหน่อยครับ”เซอร์เคนเอ่ยอย่างสุภาพ



“ความเห็นเรื่องคดีรึเปล่า?”



“ใช่ครับ นี้เเฟ้มคดีที่เกิดขึ้นล่าสุดกับ เเม็กกี้ ครัสต้า”เซอร์เคนเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นเเฟ้มคดีให้อดัม อดัมรับเเฟ้มคดีจากเซอร์เคนมาอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่ออ่านจบอดัมก็คืนเเฟ้มคดีให้เซอร์เคน



“ว่าไงครับ? คุณมีความเห็นอะไรจะบอกผมรึเปล่า?”เซอร์เคนเอ่ยถาม



“กาเเฟค่ะคุณชาย”เสียงสาวใช้ในชุดเมดเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นกาเเฟในถ้วยใบหรูให้อดัม อดัมรับมาจิบก่อนจะเอ่ยออกไป



“จากที่ผมอ่านผมมีความเห็นว่า ฆาตรกรรายนี้ชอบฆ่าเหยื่อเเล้วทำศพของเหยื่อกลายเป็นศิลปะ..”



“ศิลปะ? ยังไงกันผมไม่เข้าใจอดัม”ทั้งไซเรนเเละเซอร์เคนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในความเห็นของอดัม



“จากที่ผมคิด รูปคดีทั้งหมด ศพทั้งหมด มันถูกจัดราวกับศิลปะ…เเต่ล่ะศพจะถูกจัดไว้ไม่เหมือนกันราวกับฆาตรกรจงใจ ผมจึงคิดได้อย่างเดียวว่า ฆาตรกรนั้นหลงใหลในศิลปะจากศพครับ ผมว่าลองตรวจสอบนักศิลปินที่อาศัยอยู่เเถวนี้นะครับ รวมถึงผมด้วย จะลองตรวจสอบผมก็ได้นะครับ เพราะผมก็เป็นศิลปินคนหนึ่ง…”อดัมเอ่ยยืดยาว 



“อืม เเบบนี้นี้เอง ขอบคุณสำหรับความเห็นของคุณอดัม”เซอร์เคนกล่าวขอบคุณอดัมสำหรับความเห็นดีของเขา เซอร์เคนรู้สึกว่าเขาเริ่มเข้าใกล้ตัวฆาตรกรทุกที



“ความคิดของคุณน่าทึ่งจริงๆคุณเอเรบัส”ไซเรนเอ่ยชื่นชมในความคิดของอดัม 



“ไม่เป็นไรครับเเละได้โปรดเรียกผมอดัมเถอะครับ”



“ครับอดัมงั้นโปรดเรียกผมว่าไซเรนเถอะครับ”



“ยินดีอย่างยิ่งครับ” ทั้งสองจับมือกันอย่างเป็นมิตร



“ผมได้ข้อมูลที่มีค่ามา ผมต้องขอบคุณคุณจริงๆ ได้โปรดให้ผมตอบเเทนคุณโดยการเลี้ยงอาหารเถอะ”



“ยินดีครับ”อดัมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่เเอบเเฝงไปด้วยอะไรบางอย่าง….


…………………………………………………………………………………………………….


มาเเล้วตอนที่1!!! สนุกกันรึเปล่าเอ่ยยยย???? เล่นเอาเหงื่อตกกันเลยทีเดียว พระเอกเเม่งตีเนียนโครตๆ5555555 ร้ายเงียบจริงๆพระเอกเรา ตอนหน้าพระเอกเราจะเจอนางเอกเราเเว้วววว ต้องไปดูกันดีกว่านะว่าพระเอกเราจะทำไง!!

เเต่ยังไงซะ ถ้าชอบ อยากอ่านต่อ


ก็ช่วยกดถูกใจ ติดตาม เเละคอมเม้นเป็นกำลังใจให้หน่อยนร้าาาา


คลังนิยายสายดาร์ค เจ้าหญิงผี****​


#ขอบคุณที่ท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ#

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น