[Fic Harry Potter] Please love me โปรดรักฉัน (HGXSB, RL,TMR, LM, SS,OC)

ตอนที่ 6 : เฮอร์ไมโอนี่ ริดเดิ้ล (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    7 มี.ค. 60

ร่างเฮอร์ไมโอนี่เเละทอมหายไปเเละมาโผล่ในสถานที่หนึ่งซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าที่นี้คือที่ไหน เธอมองไปรอบยังสถานที่ที่เธอมาเยือน มันคือหน้าผาสูงที่เบื้องล่างคือทะเล มันชั่งเป็นสถานที่สวยงามซะจริงๆเเละตรงหน้าของเธอคิดหลุมศพของใครก็ไม่รู้



"นั้นหลุมฝังศพของเฮอร์ไมโอนี่โลกนี้"ทอมเอ่ยออกมาอย่างรู้ใจเฮอร์ไมโอนี่ น้ำเสียงเเละใบหน้าของทอมดูเศร้าหมอง เฮอร์ไมโอนี่เมื่อได้ยินดังนั้นก็ตกใจพอสมควร เธอเดินไปที่หลุมศพนั้นเเละนั่งยองขา เธอก็พบว่าป้ายหลุมศพมันเขียนชื่อเธอไว้จริง เเละน่าเเปลกป้ายหลุมศพมีดอกไม้ต่างชนิดกันวางอยู่เเละมันก็เเห้งเหี่ยวไปเเล้ว เธอคิดได้ทันทีว่ามีคนห้าคนมาเยี่ยมหลุมศพของเฮอร์ไมโอนี่โลกนี้ เเละเธอก็รู้ได้ทันทีว่าหนึ่งในห้าคนที่เอาดอกไม้มาวางที่หลุมศพเฮอร์ไมโอนี่โลกนี้ก็คือทอม

เพราะเธอเห็นทอมถือช่อดอกไม้อยู่ มันคือดอกเยอบีร่าหลากหลายสีเเละที่หลุมศพก็มีดอกเยอบีร่าที่เเห้งเหี่ยววางอยู่ด้วย มันคงเป็นดอกไม้ของทอมที่นำมาเยี่ยมหลุมศพ เเต่อีกสี่คนล่ะใคร? เกิดคำถามในใจของหญิงสาว





"นายเอาดอกไม่มาเยี่ยมเธอทุกปีเลยหรอ?"เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยออกมาทั้งๆที่สายตายังคงจับจ้องไปที่หลุมศพ


"อืม ใช้เเละอีกเดี๋ยวเจ้าสี่คนก็จะมาถึง ใส่นี้ซะ"ทอมพูดพร้อมเดินมาหาเฮอร์ไมโอนี่เเละโยนเสื้อคลุมตัวยาวมาให้เฮอร์ไมโอนี่ เฮอร์ไมโอนี่มองมันอย่างงุนงงง

"นี้อะไรคะ?"เฮอร์ไมโอนี่ถามพร้อมทำสีหน้าหน้าที่ไม่เข้าใจ

"สวมซะ สวมปิดบังใบหน้าของเธอให้ได้มาที่สุด พวกนั้นจะมาเเล้ว!!"ทอมพูดตะคอกเล็กน้อย

"ทำไมต้องปิดหน้าปิดตาด้วยล่ะ? เเล้วใครจะมากันคุณริดเดิ้ล!!??"

"ฉันบอกให้ทำก็ทำเถอะนา อย่าถามมาก"

"เชอะก็ได้"เฮอร์ไมโอนี่ตอบอย่างฉุนๆจากนั้นก็สวมเสื้อคลุมทันที โดยหมวกเสื้อคลุมกับปิดหน้าเธอมิดเลย ถ้ามีคนมาคงไม่รู้ว่าเธอคือใคร เเหมก็บังมิดซะขนาดนี้เห็นเเค่ปากอ่ะ ทอมเมื่อเห็นว่าเธอสวมเสื้อคลุมเเล้วเขาก็เดินไปที่หลุมฝังศพ หญิงสาวลุกขึ้นยืนเเละเดินออกมาจากหลุมฝังศพ ทอมหยิบดอกเยอบีร่าที่เเห้งเหี่ยวออกมาเเละวางดอกเยอบีร่าที่เชาถือมาจากที่บ้านเอาไปวางเเทน เมื่อเขาวางเสร็จเเล้วเขาก็พึมพัมอะไรซักอย่างซึ่งหญิงสาวไม่ได้ยิน ว่าชายหนุ่มพูดอะไรออกมา เมื่อเขาพูดเสร็จเขาก็หันมาหาเฮอร์ไมโอนี่

"มานี้"ทอมพูดพร้อมกวักมือเรียกหญิงสาว

"เอ็ะ!?"เฮอร์ไมโอนี่ยืนงง

"ฉันบอกให้มานี้!"ทอมตะคอกเล็กน้อย หญิงสาวจึงจำใจเดินไปหาทอมอย่างว่าง่ายไม่ถามอะไรอีก

"มาหลบหลังฉัน"

"อ..อืม" ว่าจบหญิงสาวก็เดินไปข้างหลังทอมทันที ด้วยใบหน้าที่งุนงงเเละไม่เข้าใจ เเละหลังจากเธอไปหลบหลังทอมได้สักครู่เธอก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างหญิงสาวยื่นหน้าออกไปดูต้นเสียงเเละก็ต้องตกใจ เธอเห็นบุคคล4คนซึ่งก็คือเป้าหมายของภารกิจที่เธอได้รับมอบหมายจากทอม

"ลูเซียส สเนป ซีเรียส ลูปิน"เธอเอ่ยออกมาอย่างเเผ่วเบาพลางมองไปยังผู้มาเยือนรายใหม่สี่คนที่ถือดอกไม้ต่างชนิดมาคนละช่อ 

"ไง ทอมไม่นึกว่าฉันจะมาเจอเเกที่นี้"ซีเรียสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ

"ฉันจะมามันก็เป็นเรื่องของฉันเเบล็ก"ทอมพูดพร้อมฝืนยิ้มออกไป

"ก็ครั้งก่อนที่เรามาเราไม่เห็นนายมาเยี่ยมหลุมศพเฮอร์ไมโอนี้นี่ "ลูปินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล อ่อนโยน

"ฉันเอาดอกไม้มาเยี่ยมเฮอร์ไมโอนี่ทีหลังนายน่ะ"ทอมพูดพร้อมยิ้มอย่างจริงใจไปให้ลูปิน

"ว่าเเต่พวกนายเนี่ยมาพร้อมกันเชียวนะ"ทอมเอ่ยออกมา

"หึ ฉันก็ไม่ได้อยากจะเอาดอกไม้มาเยี่ยมเกรนเจอร์พร้อมเจ้าหมาบ้านี้หรอกนะ"สเนปพูดเหน็บซีเรียสพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ

"หนอย สนิฟเวลลัส!!"ซีเรียสพูดออกมาอย่างหงุดหงิดพร้อมทำท่าจะกระโจนเข้าไปหาสเนปดีที่ลูปินห้ามไว้ได้ทันเสียก่อน

"มันเเค่เรื่องบังเอิญริดเดิ้ลที่พวกเรามาเยี่ยมเกรนเจอร์พร้อมกัน"ลูเซียสเอ่ยออกมาเรียบๆ

"หึ บังเอิญจริงนะ เเละก็บังเอิญจริงๆที่พวกเราทำให้เธอตาย"ทอมพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มเจื่อนที้เเสดงความเศร้าเเละเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน

"หุบปากซะริดเดิ้ล!!"สเนปพูดตะคอกออกมา

"ใช่ทอมถ้าเเกยังไม่หุบปากฉันกระโดดไปกัดคอเเกเเน่!!"ซีเรียสตะคอกออกมาเสียงดัง

"เจ็บสินะ"ทอมพูดพร้อมยิ้มเยาะๆ

"เรารู้ว่าเราผิดที่ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ตายทอม..."ลูปินเอ่ยออกมาอย่างเศร้าๆ

"ใช่พวกเราทุกคนผิดที่ทำให้เกรนเจอร์ต้องฆ่าตัวตาย"ลูเซียงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดรวดร้าว ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ที่หลบอยู่ข้างหลังทอมก็ตกใจไม่เเพ้กัน หลังลูเซียสพูดจบความเงียบก็เริ่มเข้ามาครอบงำ มีเพียงเเค่เสียงคลื่นที่ซัดมาที่โขดหินเท่านั้น

"ว่าเเต่ทอมเเกไม่คิดจะเเนะนำเด็กที่หลบข้างหลังนายให้เรารู้จักซักหน่อยหรอ?"ซีเรียสเอ่ยขึ้นมาพร้อมเอียงหน้าไปมองเฮอร์ไมโอนี่ที่ใส่ชุดปิดหน้าปิดตาเเละหลบอยู่ข้างหลังทอม เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากข้างหลังทอม เฮอร์ไมโอนี่กลายเป็นจุดสนใจไปในทันที เฮอร์ไมโอนี่ถูกซีเรียส ลูปิน สเนปเเละลูเซียสจับจ้อง

"นิ คุณริดเดิ้ลทำไงต่อคะ?"เฮอร์ไมโอนี่กระซิบกับทอม

"ก็เเนะนำตัวไปสิ"

"เเต่พวกเขาจะไม่ตกใจหรอคะ?"

"ไม่หรอกนา เธอก็บอกชื่อเธอเเละสกุลริดเดิ้ลของฉันไปสิ เธอคือน้องสาวของฉันเข้าใจไหม?"

"อื้ม"

"กระซิบกระซาบอะไรกันมิทราบริดเดิ้ล"สเนปพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ

"ชิ ไม่ว่าโลกไหนก็นิสัยไม่เปลี่ยนเลยนะ"เฮอร์ไมโอนี้บ่นออกมาเบาๆ

"คือนี้คือน้องสาวของฉัน เดี๋ยวเธอจะไปเรียนที่ฮอกวอตส์พรุ่งนี้"

"น้องสาว?"ลูเซียสเอ่ยออกมา

"ไม่ยักรู้ว่าเเกมีน้องสาวทอม"ซีเรียสเอ่ยออกมา

"งั้นฉันจะให้เธอเเนะนำตัวให้พวกนายฟังละกัน เพราะยังไงเดี๋ยวยัยนี้ก็จะได้ไปเจอกับพวกนายในวันพรุ่งนี้"

"เออ...สวัสดีค่ะ"เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยออกมา เเละน้ำเสียงของเธอมันทำให้ลูเซียส ซีเรียส ลูปิน สเนปรู้สึกคุ้นหูยิ่งนัก

"เธอชื่ออะไร?"ซีเรียสถามเฮอร์ไมโอนี่อย่างสนอกสนใจ

"เฮอร์ไมโอนี่ ริดเดิ้ลค่ะ"เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงสั่นๆ

"!!!!!!"ชื่อที่เธอเอ่ยออกมาเมื่อกี้สร้างความจกใจให้กับชายหนุ่มทั้งสี่คนนี้มาก

"เเกทอมเเกเล่นอะไรของเเก!!"ซีเรียสพูดพร้อมเดินมากระชากคอเสื้อของทอม

"ฉันไม่ได้เล่นอะไร"

"หนอยเเก!!"ซีเรียสทำท่าจะต่อยทอมเเต่ก็ต้องหยุดลง

"อย่านะคะคุณซีเรียส!!!"หญิงสาวตะโกนออกมา ซีเรียสหยุกการกระทำเเละหันมามองที่เธออย่างงุนงง

"สาวน้อยเธอรู้ชื่อฉันได้ยังไง?"

"อ..เออคือ..."

"ฉันบอกเองเเหละ"ทอมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ

"เเละฉันจะขอบอกไว้เลยนะเเบล็กว่าเด็กคนนี้ชื่อเฮอร์ไมโอนี่ ริดเดิ้ล"ทอมเอ่ยเสริม

"ฉันเชื่อ ทอม ว่าเเต่เด็กคนนั้นจะไม่เปิดหน้าเปิดตาให้พวกเราเห็นกันเลยรึไง"ลูเซียสเอ่ย..

"อืม ได้สิ พวกนายอย่าตกใจซะละ เปิดหน้าได้เลยเฮอร์นี่"

"อื้ม!!"
..............................................................................50%


หญิงสาวพูดตอบรับทอมในลำคอ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมออกอย่างช้าๆเพราะเธอยังคงลังเลอยู่ว่าจะเปิดดีหรือไม่เปิดี พวกเขาจะตกใจไหม ก็เฮอร์ไมโอนี่โลกนี้ตายไปเเล้ว พอมาเจอคนหน้าเหมือนยังกะฝาเเฝดดีไม่ดีอาจจะช็อตตายไปเลยก็ไดเ

"รีบๆถอดสิเฮอร์นี่ รออะไร?"ทอมพูดด้วยน้ำเสียงที่ชวนกวนประสาทยังไงก็ไม่รู้พร้อมเอียงหน้ามาหาเธอ

"ใครใช้ให้เรียกเฮอร์นี่มิทราบ!!!"เฮอร์ไมโอนี่ตะคอกออกมาเสียงดัง ทอมถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจเเต่ก็ไม่มาก ซึ่งลูเซียส ซีเรียส ลูปินเเละสเนปก็คิดอย่างเดียวกันเลยตอนนี้

"มันใช้พี่น้องกันเเน่หรอ?"เกิดคำถามขึ้นในใจของชายหนุ่มทั้ง4ที้ยืนดูรอที่จะเห็นหน้าเห็นตาของเด็กสาว เฮอร์ไมโอนี่ ริดเดิ้ล

"จะถอดก็รีบถอดสิ ฉันอยากเห็นหน้าเห็นตาของเธอ"ซีเรียสพูดขึ้นพร้อมเดินมาใกล้เฮอร์ไมโอนี่ พร้อมย่อตัวลงให้ความสูงเท่ากันเด็กสาว ซึ่งทอม ลูปิน สเนปเเละลูเซียสก็ยืนมองอยู่

"เอ่อ...คุณเเบล็ก.."

"เรียกฉันซีเรียส"เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม ตอนนี้ซีเรียสรู้สึกว่าทำไมเขาถึงอยากเขาหาเด็กคนนี้ อยากรู้จักเด็กคนนี้ มันเหมือนกับว่าเด็กคนนี้มีพลังบางอย่างดึงดูดเขาให้เข้าหาเธอ เขารู้สึกว่าหัวใจเเห่งความรักมันเต้นอีกครั้ง หัวใจที่ไม่ได้เต้นมาเสียนานตั้งเเต่เขาสูญเสียเธอไป สูญเสียคนที่เขารักมากที่สุด..

"ค่ะ"เฮอร์ไมโอนี่ตอบเสียงสั่นๆเพราะเธอรู้สึกว่าซีเรียสยื่นหน้ามาใกล้เธอมาก ใบหน้าเธอเริ่มเเดงระเรื่อ ซึ่งทอมที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากหญิงสาวนักเขาก็เริ่มทำท่าไม่พอใจซักเท่าไร ที่ซีเรียสอยู่ใกล้เฮอร์ไมโอนี่ขนาดนั้น

"ฉันถอดให้ละกัน"ว่าจบซีเรียสก็ยื่นมือไปหวังจะเห็นหน้าของเด็กสาวเบื้องหน้าเขา

"!!!!"ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ไม่ทันได้เเย้งอะไร ซีเรียสก็ใช้มือขวาดึงผ้าคลุมที่ปิดหน้าปิดตาเธอออกไปเสียเเล้ว ซึ่งพอซีเรียสถอดออกเเล้ว เขาก็หันมามองหน้าเด็กสาวอีกครั้ง เเละนั้นทำให้เขาเปิดตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด

ภายใต้ผ้าคลุมพอถอดออกมาเเล้วเผยให้เห็นผมสีน้ำตาลฟูฟ่อง ดวงตาสีชินนาม่อน ผิวขาว ริมฝีปากสีกุหลาบอวบอิ่ม ซึ่งคนที่ยืนมองดูอยู่อย่างลูเซียส ลูปินเเละสเนปก็ตกใจสึดขีดไม่เเพ้กับลูปินเมื่อได้เห็นใบหน้าของหญิงสาว ใบหน้าที่เหมือนกับเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เด็กสาวที่ได้ตายไปเเล้วเมื่อนานมาเเล้ว

"ฮ..เฮอร์ไมโอนี่"ซีเรียสเอ่ยออกมาเสียงสั่นๆ น้ำตาเริ่มคลอที่เบ้าตา 

"ไม่จริงนั้นเฮอร์ไมโอนี่"ลูปินเอ่ยออกมาเสียงที่สั่นคลอน

"เกรนเจอร์?"ลูเซียสเเละสเนปเอ่ยออกมาพร้อมกัน จ้องเด็กสาวไม่ละตา

"อ่ะ!!"เฮอร์ไมโอนี่อุทานออกมาเมื่อจู่ๆซีเรียสก็พุ่งจตัวเขามากอดเธอ เขาไม่ได้ร้องไห้เเต่เขากอดเธอเเน่นเหมือนว่าเธอจะหายไป ซึ่งลูเซียส สเนปเเละลูปินก็เริ่มเดินเขาไปใกล้ๆหญิงสาวที่ถูกซีเรียสกอดอยู่

"ประเดี๋ยวก่อนนะ"ทอมพูดขึ้นพร้อมเดินไปดึงตัวเฮอร์ไมโอนี่มาหาตัว เฮอร์ไมโอนี่เเละซีเรียสจึงผละออกจากกัน เฮอร์ไมโอนี่ตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆทอมก็ดึงตัวเธอไปเสียดื้อ ส่วนซีเรียสก็ยืนขึ้น ตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่ถูกจับจ้องโดยสายตา4คู่ที่จ้องเธอด้วยความตกใจ ประหลาดใจ เเละสงสัย

"เกรนเจอร์หรอ?"สเนปเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เเต่ใบหน้าเขายังไร้อารมณ์เเละเย็นชา

"คิดอะไรของนานเนี่ยสเนป เธอคือน้องสาวของฉันไม่ใช้เกรนเจอร์ซักหน่อย"ทอมพูดพร้อมรอยยิ้มเเละรั้งตัวเฮอร์ไมโอนี่เขามาเเนบชิดกับตัวเอง ซึ่งไม่รู้ทำไมลูเซียส ลูปิน สเนปเเละซีเรียสถึงรู้สึกหึง!?

"มันจะไม่บังเอิญขนาดนั้นเลยรึไงริดเดิ้ล ทั้งชื่อทั้งหน้าตา"ลูเซียสเอ่ยขึ้น

"มันคงเป็นเรื่องบังเอิญน่ะเเหละ เพราะฉันก็ตกใจตอนเจอหน้าน้องสาวของฉันเหมือนกัน เพราะฉันพึรู้ว่าฉันมีน้องสาวได้ไม่นานนี้เอง"ทอมพูดพร้อมรอยยิ้ม

"โกหกเก่งชะมัด"เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นมาในใจ

"งั้นหรอ มันเเค่เรื่องบังเอิญ"ลูเซียสเอ่ยออกมาเบาๆ

"พวกนายคิดว่าเป็นเธอรึไง เกรนเจอร์น่ะ"ทอมเอ่ยออกมา

"เหอะ เเค่เหมือนเเค่หน้ากับชื่อเท่านั้นเเหละ ยังไงยัยเด็กริดเดิ้ลน้องสาวเเกก็ไม่มีวันเป็นเกรนเจอร์หรอกริดเดิ้ล ฉันไม่รู้นะว่าทั้งชื่อทั้งหน้าตาของยัยเด็กนี้เหมือนเกรนเจอร์มันจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือเเกจงใจทำ จะหลอกฉันหรือเเกวางเเผนอะไรไว้ ยังไงในสายตาของฉันยัยเด็กนี้ก็ไม่ใช้เกรนเจอร์อยู่ดี"สเนปเอ่ยยาวเหยียดก่อนจะเดินไปที่หลุมศพหยิบดอกไม้เเห้งขึ้นมาช่อหนึ่งเเล้ววางช่อใหม่ลงไป ดอกไม้ที่สเนปนำไปวางไว้คือ ดอกลิลี่ขาว



"ไม่สุภาพเลยนะสเนป เเล้วนั้นนายจะไปไหน?"ทอมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าสเนปหลังจากวางดอกไม้เเล้วก็เดินดิ่งออกไปทันที

"ฉันหมดธุระของฉันเเล้ว ความจำเป็นอะไรที่ฉันควรอยู่ที่นี้ต่อ"สเนปเอยขึ้นเเละกำลังเดินไปต่อ

"เเต่นายยังไม่ได้เเนะตัวกับน้องสาวฉันเลยนะสเนป"สเนปเมื่อได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วก่อนจะหันมามามองทางเฮอร์ไอนี่ที่ยืนข้างทอม

"สวัสดี ฉันเซเวอร์รัส สเนป อาจารย์สอนวิชาปรุงยา หัวหน้าบ้านสลิธิรินหวังว่าเธอคงไม่มาอยู่บ้านฉันหรอกนะมิสริดเดิ้ล"ว่าจบสเนปก็สะบัดผ้าหลุมเเล้วร่างของเขาก็หายไปในทันที

"เธอคงรู้จักฉันเเล้วสาวน้อย เเต่เรียกฉันว่าซีเรียสนะ ฉันสอนวิชาเเปรงร่างหัวหน้าบ้านกริฟฟินดอร์หวังว่าเธอคงขะได้มาอยู่บ้านฉันนะ"ซีเรียสเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร

"ค..ค่ะ"เฮอร์ไมโอนี่พูดพร้อมรอยยิ้ม

"ส่วนฉันชื่อรีมัส ลูปินเป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดฉันก็หวังอีกคนนะว่าเธอจะมาอยู่บ้านกริฟฟินดอร์"ลูปินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล จากนั้นลูปินเเละซีเรียสก็เดินไปที่หลุมศพหยิบดอกไม้เหี่ยวออกมาคนละช่อเเล้ววางช่อใหม่
ดอกไม้ที่ซีเรียสนำมาวางไว้คือ กุหลาบดำ



ส่วนดอกไม้ของลูปิน คือดอกคาร์เนชั่นสีชมพู




"งั้นลาก่อนนะสาวน้อยไว้เจอกันที่โรงเรียน"ซีเรียสเอ่ยพร้อมโบกมือลาเเละร่างของซีเรียสเเละลูปินก็หายวับไปกับตา ตอนนี้เหลือเเค่3คนเท่านั้นคือทอม เฮอร์ไมโอนี่เเละลูเซียสเเละในตอนนี้ก็ไม่มีการพูดจาใดๆทั้งสิ้น ทั้ง3ฝ่ายยังคงปิดปากเงียบสนิท จนบรรยากาศในตอนนี้มันเงียบจนน่าขนลุกเสียจริงๆ ตอนนี้ได้ยินเพียงเเค่เสียงสิ่งมีชิวิตเล็กๆ เสียงลม เเละเสียงคลื่นกระทบกับหินโสโครกเท่านั้น

จนในที้สุดลูเซียสก็ก้าวมาที่หลุมศพ หยิบดอกไม้เหี่ยวช่อสุดท้ายออกไปก่อนจะวางช่อใหม่ลงไปเเทนที่ดอกไม้ที่ลูเซียสเอามาคือ กุหลาบเเดง


 
พอวางดอกไม้เสร็จลูเซียสก็เดินมาใกล้เฮอร์ไมโอนี่ เฮอร์ไมโอนี่ตกใจเล็กน้อย ลูเซียสมองใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ซักครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า..


"ฉันลูเซียส มัลฟอย ฉันสอนวิชาคาถา ยินดีที่ได้รู้จัก"ว่าจบลูเซียสก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที  เเละเฮอร์ไมโอนี่เหมือนจะเห็นว่าเขายิ้มอยู่!!



................................................................................100%












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

94 ความคิดเห็น

  1. #83 yardBC (@yardBC) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 09:49
    เหมากลับบ้านค่าาา
    #83
    0
  2. #29 meejus (@Kirito-Asuna) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:40
    เร้าใจขั้นสุดดดด เหมาห้าคนไปเบยเฮอร์
    #29
    0
  3. #25 winaysuxsaty730 (@winaysuxsaty730) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 20:13
    อร๊ายยยเร่าใจสุดๆเลยค่ะกำลังจะมันส์เลยค่ะ มาอัพเร็วๆนะค่ะอยากอ่านนนนนมากกกมาอัพต่อนะ นะๆๆๆๆ
    #25
    0
  4. #24 pungploy (@pungploy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 18:38
    ตายๆๆตายแน่ๆ ลุงๆจะหัวใจวายไหมละนั่น 555
    #24
    0
  5. #23 เพลง สาววาย (@Pleng-602) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 11:31
    มาต่อเร็วๆน่าาา
    #23
    0