ขอผมได้รัก...(Yaoi) ||จบแล้ว||

ตอนที่ 13 : มีความสุข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 มี.ค. 60



ตอนที่ 12 มีความสุข



     ในเวลายามเย็น บนท้องถนนตอนนี้ หนาแน่นไปด้วยรถยนต์ที่จอดแน่นขนัดเต็มพื้นที่ ไม่มีช่องว่างให้ซอกแซกหรือแซงไปไหนได้เลย ดูเหมือนว่า เมืองกรุงกับการจราจรที่ติดขัดแบบนี้ดูจะคู่กันจนเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว 


      จึงไม่แปลกหากใครบางคนจะเกิดความหงุดหงิดใจกับเรื่องรถติดที่ไม่ขยับเขยื้อนมานานกว่าสิบห้านาที แต่คงไม่เท่ากับความอึดอัดที่ตอนนี้ ภายในรถมีแต่ความเงียบกริบทั่วห้องโดยสารจนคนขับทนไม่ไหว ถึงกับต้องพูดโพล่งออกมา


"มึงจะเกร็งทำไม ไอ้กราฟ ทำตัวเหมือนตอนเรารู้จักกันแรกๆสิวะ กูอึดอัดนะเว้ย"


       เหตุผลที่ฆิตตัดสินใจพูดเพราะกราฟนั่งตัวแข็งแถมไม่พูดจามาได้สักพักแล้ว ถ้าให้เดาก็คงหนีไม่พ้นเรื่องที่ทั้งสองตกลงปลงใจคบกัน และเพราะวันนี้เป็นวันแรกที่ได้เจอหน้ากันของการขยับสถานะจากพี่-น้องเป็นแฟน เลยทำให้กราฟทำตัวแปลกๆ เอาแต่ก้มหน้า บ้างก็ทอดสายตามองนอกหน้าต่างแต่ไม่ยักกะหันมาคุยกับฆิตแต่อย่างใด



"กะ...ก็ผมไม่คุ้นนี่หว่า เคยคบแต่ผู้หญิง พอต้องมาคบผู้ชาย ผมกะ....ก็ไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวแบบไหน จะต้องดูแลพี่ยังไง พี่แม่งก็ตัวใหญ่พอๆกับผม ไม่ได้บอบบางน่าทะนุถนอมเลยสักนิด ผมก็เลยทำตัวไม่ถูกยังไงล่ะ"

 

"มึงเป็นตัวของตัวเองนั่นแหละไม่ต้องฝืน  มึงอยากทำอะไรที่คิดว่ารู้สึกดีก็ทำไปเถอะ อย่างเช่น ถ้ามึงอยากจูบกูก็จูบ อยากกอดก็กอด กูไม่ห้าม"

 

"ฉลาดเลือกยกตัวอย่างนะครับ พี่ฆิต"

 

"ฮ่าๆ มึงทำตัวตามสบายนะ คิดซะว่าการที่เราคบกัน ก็เหมือนมีคนรู้ใจมาช่วยรับฟังปัญหาหรือปรับทุกข์ คอยดูแลกันยามท้อแท้ หมดหวัง รวมถึงต้องการกำลังใจนั่นแหละมึง"

 

      พอกราฟฟังจากที่พี่ฆิตเล่ามาทำให้รู้ว่าเขาคงกังวลและคิดมากไปเอง กราฟเลยพยายามผ่อนคลายลงบ้าง

    

"โอเคครับ แต่ผมบอกไว้ก่อนนะพี่ว่าผมไม่ใช่คนโรแมนติก" 

 

"กูก็เหมือนกัน...อ้อ...ไอ้กราฟ กูเพิ่งนึกขึ้นได้ มึงหันไปหยิบของหลังรถทีซิ" ฆิตกลัวลืมบอกกราฟเลยพูดตัดบทมันไปดื้อๆซะอย่างนั้น



       กราฟปลดเข็มขัดนิรภัยเอื้อมตัวไปหยิบถุงรองเท้ากีฬาแบรนด์ดังมาให้พี่ฆิต แต่ผู้เป็นพี่กลับอมยิ้มแล้วส่งสายตาพยักเพยิดไปทางถุงที่กราฟถือ

 

"ของขวัญวันเกิดมึง" ฆิตตอบอย่างยิ้มๆ

 

"ต...แต่พี่ให้ผมแล้วไม่ใช่หรอ เอิ่ม...พวกถุงยางนั่นนะ"

 

"ก็กูเพิ่งรู้วันเกิดมึงกระทันหัน เลยซื้อพวกถุงยางแกล้งมึงไปก่อน ส่วนอันนี้ของขวัญวันเกิดมึงจริงๆ"

 

"อ่อ...ขอบคุณนะครับพี่ฆิต"

 

      กราฟรู้สึกดีที่พี่ฆิตยังมีแก่ใจซื้อของขวัญมาให้เป็นพิเศษอีกรอบ เขาใจเต้นตึกตัก เพราะอยากรู้ว่า ของขวัญ คืออะไร เพียงแค่เปิดกล่องมา เขาตกใจเมื่อรองเท้าที่สองตาเพ่งมองอยู่นั้น เป็นรุ่นเดียวกับที่กราฟตั้งใจจะเก็บเงินซื้อพอดี



"เฮ้ย...พี่ฆิต ผมอยากได้คู่นี้พอดีเลย ขอบคุณนะพี่ แต่ที่ผมดูราคามันเกือบเจ็ดพันเลยนะ"

 

"อืม...แล้วทำไม" ฆิตถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

"มันไม่แพงไปหน่อยเหรอที่พี่จะซื้อมาเป็นของขวัญให้ผมน่ะ"

 

"แล้วมึงชอบไหมล่ะ?"

 

"ผมชอบครับ"

 

"ขอแค่มึงชอบเท่านั้นก็พอ และไม่ต้องถามอะไรอีก"


     จู่ๆ กราฟก็หน้าร้อนๆ เมื่อพี่ฆิตพูดมาแบบนั้น 'ขอแค่มึงชอบเท่านั้นก็พอ' อย่างนั้นน่ะเหรอ?


      ช่างเป็นประโยคสุดแสนธรรมดา แต่ทำไมพอเอ่ยออกมาจากปากคนที่กราฟชอบถึงทำให้หัวใจกราฟฟูฟ่องพองโตได้มากขนาดนี้


     กราฟกลั้นยิ้มและรีบเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่บรรยากาศจะกลายเป็นทุ่งลาเวนเดอร์

 

"แล้วผมจะใส่ได้ไหม? พี่รู้ขนาดเท้าผมเหรอ?"

 

"มึงจำครั้งที่มึงมาดื่มเหล้าห้องกูได้ไหมกูได้ยินพวกมึงคุยกันเรื่องรองเท้า และมึงก็สาธยายบอกเพื่อนมึงว่าชอบรุ่นไหน ไซส์อะไร กูก็เลยจำไว้ จากนั้น กูทั้งถามเพื่อน ค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตด้วยว่า รองเท้ารุ่นที่มึงอยากได้มีวางขายที่สาขาไหนบ้าง กูก็เลยตามหามาให้มึงจนได้"

 

"โห...ขอบคุณมากๆนะพี่" กราฟยิ้มแก้มปริและรู้สึกซาบซึ้งมากๆที่ได้เห็นความพยายามของพี่ฆิต

 

"อืม..."

 

"เอ้ะ...ไหนว่าเป็นคนไม่โรแมนติก ทั้งจดจำรายละเอียดและแอบไปหาซื้อรองเท้าที่ผมอยากได้มาเซอร์ไพร์ส สำหรับผมเขาเรียกว่าโรแมนติกนะ"

 

"อะ...อ้าวเหรอ? เอ่อะ...ไม่รู้สิ....กูเห็นว่ามึงอยากได้ ก็เลยซื้อให้  มันโรแมนติกตรงไหนวะ" ฆิตตอบหน้าตาย

 

"โอเคๆ ไม่โรแมนติกก็ไม่โรแมนติกครับ"  


      กราฟเออออและไม่อยากต่อความ แค่นี้ หัวใจกราฟก็รับความสุขไม่หวาด ไม่ไหวแล้ว



      ฟากฆิตเห็นกราฟยิ้มไม่หุบ สายตาเด็กหนุ่มก็เอาแต่พินิจมองรองเท้าคู่ใหม่ บ้างก็หยิบมันขึ้นมาลูบคลำ ทำให้ฆิตอดยิ้มกับท่าทางเหล่านั้นไม่ได้


      ถึงแม้ว่าทั้งสองจะคบกันแล้วก็ตาม แต่ดูเหมือนว่ากราฟและฆิตเองก็ไม่ได้มีการกระทำที่หวานใส่กันสักเท่าไหร่ ฆิตจึงอยากย้ำความสัมพันธ์ให้กราฟรู้ว่า เขาจริงจังแค่ไหน...



"กราฟกูจะบอกอะไรให้รู้ไว้อย่าง สำหรับกู 'แฟน' คือสถานะที่ไว้เรียกและบ่งบอกว่าคนๆนั้นสำคัญ ฉะนั้น มึงคงรู้ใช่ไหม? ว่ามึงสำคัญกับกูมากขนาดไหน?"



       เด็กหนุ่มยกมือปิดปากกลั้นยิ้มไว้ เพราะตั้งแต่นั่งมาในรถด้วยกันวันนี้ ทั้งการกระทำและคำพูดจริงใจของพี่ทำให้กราฟปลื้มใจและซาบซึ้งหลายระลอกจนกราฟมีความสุขมากเกินจนล้นทะลักออกมาแล้ว 



      เขาไม่คิดเลยว่าพี่ฆิตจะเป็นผู้ชายที่นิสัยน่ารักขนาดนี้ กราฟดีใจที่ได้พี่ฆิตมาเป็นแฟน แต่เพราะกราฟไม่อยากให้พี่ฆิตได้ใจไปใหญ่ กราฟจึงพูดยียวน เพื่อปกปิดความอายของตัวเอง

 

"ง่อวว์...พูดจาโคตรหล่ออะ ผมต้องซึ้งและร้องไห้ด้วยไหมวะพี่" 


        กราฟแสร้งทำทีหัวเราะอย่างเนียนๆ พร้อมหลบสายตาละมุนของพี่ฆิตที่จ้องมองมา กราฟบอกได้เลยว่า ถ้าใครได้มาเห็นและนั่งใกล้ชิดกันแบบนี้ ต้องมีเขินตัวแตกแน่ๆ


        ถ้าไม่ติดว่า กราฟวางฟอร์มอยู่จะเข้าไปโผกอดแถมจูบคนข้างกายให้เป็นรางวัลสักหน่อยแล้ว



"เฮ้อ! หมดกันความซึ้งของกู" ฆิตทำหน้าเซ็ง เขาอยากจะเอาหัวโขกกับพวงมาลัยรถสักหลายรอบ อุตส่าห์รวบรวมความกล้าพูดจาจริงจังถึงเรื่องรัก แต่ดันเจอแฟนกวนประสาทกลับเสียอย่างนั้น 


"ไอ้กราฟ กูถอนคำพูดทันไหมวะ"


"ถอนคำพูดเรื่องอะไรวะพี่" กราฟย้อนถามอย่างสงสัย

 

"เรื่องที่กูเลือกมึงมาเป็นแฟนน่ะ"

 

"ไม่ได้!! พี่ฆิตพูดแล้วห้ามคืนคำ เราต้องอยู่กวนตีนกันแบบนี้ ห้ามทิ้งกันไปไหน"

 

"โอ้ย!..พี่เข้าใจแล้วครับ แต่มึงจะตะโกนทำไมเนี่ย...ไอ้กราฟ หูกูดับแล้วมั้ง"

 


 

       ฆิตขยี้หูตัวเองทันที ก่อนจะยิ้มขำเมื่อนึกถึงอนาคตของทั้งคู่ มันก็ดีที่ทั้งสองสมหวังในความรัก แต่ดูจากรูปการณ์แล้ว คงน่าจะทั้งรัก ทั้งกัดกันตลอดการคบหาดูใจกันแน่ๆ...

  


      และกว่าจะถึงร้านอาหารบุฟเฟ่ต์ ซีฟู้ดส์ ที่กราฟนัดกับเพื่อนไว้ ก็ใช้เวลานานจนพวกท็อปและพลกินนำหน้าไปสักพักแล้ว  



      พลและท็อปที่เหลือบเห็นคนทั้งสองจึงโบกไม้โบกมือเรียก แต่สายตามิวายจ้องมองกราฟตาไม่กระพริบ

 

     แม้ฆิตและกราฟจะไม่ได้เดินจับมือกระหนุง กระหนิงกันเข้ามา แต่การเดินเคียงบ่าเคียงไหล่และส่งสายตาหวานฉ่ำมองกัน แสงออร่าของคนมีความรักก็พุ่งพล่านลอยออกมาจนคนที่นั่งมองจับสังเกตได้และแอบอิจฉาไม่น้อย

 

     เมื่อพี่ฆิตและกราฟทิ้งตัวลงนั่งได้ไม่นาน ฟากท็อปและพลมองหน้ากันยิ้มๆ ก่อนจะกระซิบกระซาบกันเสร็จ ก็หันกลับมาจดจ้องคนตรงข้าม

 

"พวกมึงยิ้มอะไรกันวะ" กราฟรู้สึกแก้มร้อนๆเมื่อเห็นรอยยิ้มล้อเลียนของเพื่อน และกราฟมั่นใจได้ว่า มันชักไม่ชอบมาพากลซะแล้ว

 

"มึงไม่คิดจะแนะนำคนข้างๆให้พวกกูรู้จักหน่อยเหรอวะ?" พลเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาทันที



 

****1****






"นะ...แนะนำอะไรวะ พะ...พวกมึงก็รู้จักพี่ฆิตกันอยู่แล้ว" กราฟตอบอึกอัก แต่ในใจนี่เต้นตึกตักจนกลัวทะลุออกมาจากอก

 

"กราฟอย่าเสียมารยาทสิครับ แนะนำพี่ให้เพื่อนๆรู้จักหน่อยสิ" ฆิตแอบเห็นสายตาของท็อปและพลก็รู้ความหมาย เขาไหลตามน้ำทันที

 

"ได้ครับ ผมขอแนะนำว่าผู้ชายข้างผมคนนี้ชื่อพี่ฆิต พอใจพวกท่านทั้งหลายรึยังครับ?" กราฟตอบยียวนกึ่งประชด

 

"ไม่พอใจ เพราะยังไม่ได้แนะนำสถานะเลยครับ" ท็อปบอก

 

"รุ่นพี่ไงครับ คุณท็อป" 


       อันที่จริง เรื่องการคบกันของทั้งคู่ กราฟไม่ได้ต้องการเก็บเป็นความลับอะไร เพียงแต่ยังไม่พร้อมจะบอกเพื่อนตอนนี้ เพราะรู้ดีว่าเพื่อนเขาเป็นอย่างไร 

 

"จริงเหรอครับ?" ท็อปถามย้ำเพื่อความมั่นใจ พลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันไปมองหน้าพี่ฆิตแล้วพูดขึ้น


"ถ้างั้นก็ดี เอ่อะ...พี่ฆิตครับ พอดีผมเห็นกลุ่มเด็กมหาฯลัยข้างหลังพี่ฆิต เขาจ้องมองพี่ตั้งแต่เดินเข้าร้านมาแล้ว ดูท่าแล้วคงสนใจพี่พอสมควร พี่ฆิตจะลองบริหารเสน่ห์ดูไหมครับ?" 


      แค่มองตาก็รู้ใจเพื่อน  ท็อปนึกสนุกจึงอยากแกล้งคนปากแข็งดูสักหน่อย ประจวบเหมาะกับแก็งค์เด็กมหาฯลัยมองพี่ฆิตจริงๆ จึงเข้าทางพอดี


"จริงด้วยว่ะ ไอ้ท็อป" พลเสริม


      พี่ฆิตไม่รู้ว่าท็อปพูดจริงหรือพูดเล่นจึงหันไปดู ด้านกราฟก็มองตามด้วยความอยากรู้ 


       เป็นจริงตามที่ท็อปว่า ซึ่งเด็กกลุ่มนั้นมองพี่ฆิตตาวาวเลย...กราฟเพิ่งรู้ว่าพี่ฆิตเสน่ห์แรงกับพวกเด็กอายุน้อยจริงๆเลย ให้ตายเถอะ...

 

"จะดีหรือท็อป?" ฆิตเหลือบมองกราฟและยิ้มกรุ้มกริ่ม


"พี่ฆิตเดินไป ผมว่าได้เบอร์กลับมาแน่นอน" พลพูดทำหน้าจริงจัง


"ก็น่าสนนะ" ฆิตพูดจบก็ลุกพรวด ฟากกราฟใจกระตุกวูบหนึ่ง และด้วยความโมโหคนที่เพิ่งตกลงคบกันก็เริ่มออกลาย 


      ทันใดนั้นเอง...กราฟดึงชายเสื้อพี่ฆิตอย่างแรง จนเขาต้องนั่งลงตามเดิม

 

"พี่ฆิตจะไปขอเบอร์เด็กนั่นหรือวะ ผมเป็นแฟนพี่แล้วนะเว้ย ทำอย่างนี้ได้ไงวะ"



!!!


       สิ้นเสียงกราฟ ทั้งท็อปและพลก็ประสานเสียงโห่ร้องแซวซะยกใหญ่

 

"โว้ววว...ฮู้ววววว์"

 

"เอ้ะ...กูได้ยินไม่ค่อยถนัดเลย เป็นอะไรกันนะ" ท็อปกวนเพื่อน


"นั่นสิ กูได้ยินอะไรแว่วๆว่าแฟนใช่ไหมนะ เอ้ะ! หรือกูฟังผิดวะท็อป"


"ไม่แน่ใจว่ะ ต้องถามเจ้าตัว ว่าเมื่อกี้หลุดพูดอะไรออกมา"



       กราฟนั่งมองหน้าเพื่อนสองคนที่รวมหัวทำงานกันเป็นทีม ฟากฆิตกลั้นขำจนปวดกรามแทบแย่ ก่อนจะสะกิดไหล่กราฟยิกๆ

 

"เพื่อนถามอยู่นะกราฟ ไม่ตอบหน่อยหรือ?"


      กราฟถลึงตาใส่พี่ฆิตอย่างขัดใจ เป็นแฟนกันแท้ๆ แต่ไม่คิดปกป้อง กลับรวมหัวแกล้งกราฟจนอายม้วนต้วน หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศไปแล้ว 


"เออ...พวกมึงแกล้งกูสนุกนักใช่ไหม? กูไม่น่าเสียรู้พวกมึงเลย กูเป็นแฟนกับพี่ฆิต ได้คำตอบแล้วพอใจรึยัง?"

 

"ฮ่าๆ พอใจแล้ว กูรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้แกล้งมึงเลยว่ะ เมื่อกี้ หน้ามึงเหวอแดกมากอะ ไอ้กราฟ ตอนที่พี่ฆิตลุกขึ้นน่ะ" พลว่า ก่อนจะหัวเราะจนท้องแข็ง


      นี่แหละ คือ สาเหตุที่กราฟไม่อยากบอก กราฟนั่งหน้ามุ่ย พอหันไปทางพี่ฆิตก็เห็นยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวอย่างน่าหมั่นไส้

 

"ยิ้มอะไรวะพี่ฆิต"



      ฆิตกระเถิบตัวเข้าไปใกล้กราฟมากขึ้น ก่อนจะพูดไม่เต็มเสียงนัก

 

"อยากรู้จริงๆหรือ? คือ ตอนแรกกูคิดว่าเอามึงมาเป็นแฟนคงปวดหัวน่าดู แต่กูเพิ่งรู้ว่าคิดผิดไป"

 

      ฆิตเงียบก่อนกอดคอคนข้างกายและกระซิบริมหู

 

"เพราะตอนนี้ กูโคตรมีความสุขเลย ขอบคุณที่คบกันนะ น้องกราฟ"

 

      กราฟกำลังจะด่ากลบความอาย แต่พี่ฆิตใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากราวกับให้หยุดพูด

 

"อ้อ...กูขอบอกก่อนที่มึงจะเก็บเอาไปคิดมาก ที่กูลุกน่ะ ไม่ได้จะไปหาใครทั้งนั้น มันเป็นจังหวะที่กูจะลุกไปตักของซีฟู้ดส์มาให้มึง แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นของดีเสียก่อน โอ้ย...ดีใจจัง มีคนหวงด้วย"

 

     ได้ยินคำตอบ กราฟเม้มปากแน่นเงียบสนิท เพราะเวลานี้ กราฟโดนรุม ทั้งท็อปและพลก็แซวกราฟไม่หยุด จนกราฟไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ตรงไหนแล้ว กราฟชี้หน้าคาดโทษเพื่อนสนิททั้งสอง



     เด็กหนุ่มเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ฝากไว้ก่อนเถอะ...ไอ้พวกเพื่อนกวนตีน...รอกราฟอัพเลเวลความฉลาดได้เมื่อไหร่? ทั้งไอ้พลและไอ้ท็อปโดนเล่นกลับแน่ๆ...

 

     ช่างเป็นวันที่คุ้มค่าจริงๆ เพราะหลังจากที่ทุกคนอิ่มหมีพีมันจากอาหารทะเลกันจนพุงกางแล้ว พี่ฆิตก็หาข้ออ้างสังสรรค์ด้วยการชวนเพื่อนๆกราฟฉลองการคบกันของทั้งคู่ 


      ตอนนี้ ทุกคนจึงมาเพลินกันต่อที่ห้องของฆิตอีกเช่นเคย...


      ท็อปและพลจัดแจงที่นั่งดื่มให้เรียบร้อย ส่วนกราฟเตรียมน้ำแข็งในห้องครัว ขณะที่กราฟเทน้ำแข็งใส่ถังเซรามิกอยู่ จู่ๆ มีมือหนาวางทาบลงบนมือเด็กหนุ่ม ทำให้ทั้งสองปะทะสายตากันพอดี กราฟชักมือกลับและหลุบสายตาลงต่ำ

 

"เขินที่กูแอบจับมือหรือ?"

 

"ผะ...ผมไม่ได้เขินที่พี่จับมือ แต่ผมเขินเพราะสายตาพี่ต่างหาก" กราฟตอบตรงๆ เพราะเขารู้สึกอย่างไรก็พูดไปอย่างนั้น

 

"หึๆ สายตาของคนเป็นแฟนมองกันน่ะหรือ?" ฆิตไม่พูดอย่างเดียว แต่กลับเลื่อนใบหน้าไปหากราฟใกล้ๆ


"สายตาของคนหื่นน่ะสิไม่ว่า"


"ฮ่าๆ หื่นที่ไหนกัน กูออกจะเป็นคนเจี๋ยมเจี้ยม"


"หึๆ แน่ใจ"



     ไม่ทันให้ฆิตได้เตรียมตัว กราฟเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดใส่ ฟากฆิตขยับมาใกล้และหลับตาลงด้วยความหวังว่าแฟนคงอยากแสดงความรัก 


      แต่ผิดคาดเพราะ...


"พี่หลับตาทำไมวะ"


      ฆิตลืมตามองกราฟที่กลั้นหัวเราะอยู่


"เอ่อะ..เอ่อ...มึงไม่ได้จะ...จูบ...กูหรือ?"


"เปล่านี่ ผมแค่อยากมองหน้าแฟนใกล้ๆเท่านั้นเอง ไหนใครบอกว่าไม่หื่น คิดเรื่องอะไรเนี่ย...ทะลึ่งว่ะพี่ ผมไปหาเพื่อนก่อนนะ" ว่าจบกราฟหัวเราะอย่างสะใจที่อย่างน้อยก็ได้เอาคืนพี่ฆิต หลังจากที่ไม่ยอมปกป้องแฟนช่วงอาหารมื้อเย็นที่ผ่านมา


      ด้านฆิตหัวเราะเยาะตัวเอง ก่อนพึมพำ


"แฟนกูใช้ได้นะเนี่ย"



       ผ่านไปชั่วโมงเศษๆ ที่ทุกคนเฮฮากันอย่างอารมณ์ดี จู่ๆก็มีคนมากดกริ่งหน้าประตู ทุกคนดูหน้าตาเหรอหราพอสมควร เพราะไม่รู้ว่าใครมายามดึกดื่นแบบนี้

 

       ฆิตเป็นฝ่ายลุกไปเปิดประตู แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร 

 

"พ..พี่ฆีน"

 

"อ้าว มีแขกหรือ?" ฆีนถามสีหน้าเรียบเฉย

 

"ไม่ใช่แขกที่ไหนหรอก ก็พวกกราฟนั่นล่ะ พี่จะมานั่งรวมวงด้วยไหม? เอ่อ...แต่มีท็อปด้วยนะ" ฆิตบอกอย่างกลัวๆว่า ถ้าทั้งสองเจอหน้ากันแล้วจะทะเลาะกันอีก เพราะฆิตไม่รู้เรื่องที่ทั้งสองคบกันแล้ว





..................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

41 ความคิดเห็น