[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 8 : ท้าพิสูจน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    22 ม.ค. 56

Smile of : 8 

แล้วเป็นลูกสาวบ้านใหนเหรอ น่ารักหรือเปล่า สวยสู้แม่ตอนสาว ๆ ได้มั้ย เป็นแม่บ้านแม่เรือนมั้ย จะให้แม่ไปขอให้เลยหรือเปล่า...”

เดี๋ยวก่อนแม่...พูดอะไรเนี่ยขออะไรที่ใหนเล่า ผมยังไม่รู้เลยว่าเค้าคิดยังไงกับผมน่ะ...  คิบะว่าพลางฟุบหน้าลงไปบนโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อนกับปัญหาที่เริ่มมองเห็นความยุ่งยากลาง ๆ แล้ว

หมายความว่าไง...

ก็เหมือนว่าผมจะคิดไปเองคนเดียวละมั๊ง...ฝ่ายนั้นเค้าเหม็นขี้หน้าผมจะตายไป เข้าใกล้แต่ละทีก็โดนด่าโดนว่าเสียยกใหญ่...

แอบรักเค้าข้างเดียวเหรอเนี่ย...น่าสมเพชจริง ๆ เลยไอ้ลูกไม่เอาใหน...  พูดจบคนเป็นแม่ก็ลุกจากโต๊ะหายเข้าไปด้านในทันที ปล่อยให้คิบะนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองต่อไป

เฮ้อ...จะมีความรักกับเค้าทั้งทีไหงถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้เล่า...  คิบะยังบ่นพึมพำกับตัวเองไม่เลิกแต่ส่วนลึกในหัวใจเหมือนจะยอมรับแล้วว่าตัวเองรักใคร แต่ก็ยังอยากจะหลอกตัวเองต่อไปว่าไม่เป็นความจริง

ไม่ได้...แค่ฟังที่แม่พูดแล้วจะมานั่งจิตตกแบบนี้ได้ยังไง คนอย่าง อินุสึกะ  คิบะ ต้องพิสูจน์ให้เห็นกับตาตัวเองเสียก่อนเท่านั้นถึงจะยอมเชื่อ...  คิบะพยายามปลุกระดมกำลังใจตัวเองเต็มที่ก่อนจะคิดหาวิธีพิสูจน์ว่าที่แม่พูดมาเป็นความจริงว่าเค้ากำลังมีความรัก และก็รักผู้ชายเหมือนกันด้วย...

ถ้าอยู่กับนารูโตะที่เป็นผู้ชายแล้วรู้สึกแบบนั้น  งั้นลองไปอยู่กับผู้หญิงจริง ๆ ดูดีกว่าว่าจะรู้สึกแบบนั้นด้วยหรือเปล่า...  คิดได้ดังนั้น
คิบะก็รีบออกจากบ้านมาปฏิบัติการท้าพิสูจน์ความจริงกับผู้หญิงในหมู่บ้านทันที

อืม...เริ่มจากใครก่อนดีล่ะ...งั้นฮินาตะก่อนแล้วกันดูท่าจะว่าง่ายที่สุดแล้ว...  พอเลือกเป้าหมายได้แล้วคิบะก็มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของตระกูลฮิวงะทันที  และเหมือนโชคจะเข้าข้างคิบะอยู่ไม่น้อยเพราะอีกไม่กี่เมตรข้างหน้าก็จะถึงประตูใหญ่ของบ้านฮิวงะแล้ว ฮินาตะก็โผล่ออกมาพอดีทำให้คิบะไม่ต้องบากหน้าเข้าไปหาถึงในบ้าน

เฮ้...ฮินาตะ...  คิบะร้องเรียกไปอย่างยินดี

อ้าว...คิบะเองเหรอ มีธุระอะไรเหรอจ๊ะ...  ฮินาตะร้องทักกลับมาด้วยสีหน้าแปลกใจ  ฝ่ายคิบะเองก็ไม่รอช้ารีบเอ่ยเข้าประเด็นทันที

วันนี้ว่างหรือเปล่าไปเดินเล่นกันมั้ย...  พูดพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายจนใบหน้าเกือบจะแนบสนิทกัน แล้วใบหน้าของฮินาตะก็ต้องเปลี่ยนเป็นสีแดงน้อย ๆ ด้วยความเขินอาย

ไปเดินเล่นเหรอ...แต่ว่าชั้นกำลังจะไปฝึกนะจ๊ะ...  ฮินาตะเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ประหม่าอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับก้มหน้าลงหลบสายตาของอีกฝ่าย

จะไปฝึกใช่มั้ย...ที่เดิมใช่หรือเปล่างั้นเดี๋ยวชั้นไปส่งให้มาสิ...  ว่าแล้วคิบะก็โดดขึ้นหลังอากามารุแล้วหันมาคว้าร่างเล็ก ๆ ของฮินาตะให้ขึ้นไปนั่งอยู่ด้านหน้าของตนเหมือนที่ทำกับนารูโตะก่อนหน้านี้ พร้อมกับส่งสัญญาณให้อากามารุออกวิ่งไปยังเป้าหมายทันที  ฮินาตะที่ไม่ค่อยเข้าใจก็นั่งใจสั่นระรัวไปตลอดทางด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ  แล้วฮินาตะก็ทำกิริยาคล้าย  ๆ กับนารูโตะคือกำชายเสื้อของคิบะเอาไว้แน่นแล้วก็ต้องรีบหลับตาเพราะการวิ่งของอากามารุในยามนี้จัดได้ว่าผาดโผนแบบสุด ๆ ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะเป็นคำสั่งของคิบะนั่นเอง

เอ้า...ถึงแล้วฮินาตะ...  คิบะกระซิบบอกเบา ๆ ที่ข้างหูอีกฝ่าย ฮินาตะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแต่พอเห็นใบหน้าคม ๆ ของคิบะลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิดใบหน้าสวยก็แดงจัดแล้วสุดท้ายฮินาตะก็เป็นลมหมดสติไปในอ้อมกอดของคิบะนั่นเอง

อ้าว...เฮ้ย เดี๋ยวก่อนสิ ฮินาตะ !! ฮินาตะ !!...  คิบะร้องเรียกด้วยความตกใจที่อีกฝ่ายเป็นลมไปเสียดื้อ ๆ อย่างนั้นเพราะถึงแม้ว่าเค้าเองจะเห็นฮินาตะเป็นลมอยู่บ่อย ๆ ก็เถอะแต่ก็เพราะสาเหตุอื่นมากกว่า

เฮ้อ...อะไรกันล่ะเนี่ยยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย...  คิบะบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะอุ้มฮินาตะลงมาจากหลังอากามารุแล้ววางร่างบางนั้นให้นั่งพิงไปกับต้นไม้ใหญ่  เสร็จแล้วคิบะก็นั่งรอให้อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาเพราะไม่อยากทิ้งไว้ตามลำพังทั้งที่ไม่รู้สึกตัว พร้อมกับความคิดที่ว่า...ตอนกอดฮินาตะไม่เห็นหัวใจมันจะเต้นแรงตรงใหนเลยนี่หว่า เราก็ทำเหมือน ๆ กับที่ทำกับนารูโตะแต่ทำไมกับรายนั้นหัวใจมันเหมือนจะกระเด็นออกมาแบบนั้นล่ะ...

โอ๊ย...มันเป็นเรื่องจริงรึไงฟร่ะ...ไม่เข้าใจเลยเฟ้ย...  คิบะที่จู่ ๆ ก็ร้องโวยวายออกมาเหมือนคนบ้าทำให้ฮินาตะค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโวยวายนั้นเอง

แค่ฮินาตะคนเดียวอาจจะยังสรุปไมได้เพราะว่าอยู่ทีมเดียวกัน...งั้นคงต้องไปหาคนอื่นดูแล้ว...  คนไม่ยอมรับความจริงกำลังพยายามหาข้อแก้ตัวให้ตนเอง ขณะเดียวกันก็เหลือบไปเห็นคนที่สลบไสลได้สติขึ้นมาแล้ว

รู้สึกตัวแล้วเหรอ...งั้นชั้นไปก่อนนะขอโทษที่ทำให้ตกใจ แล้วก็ขอโทษที่มารบกวน...  คิบะรัวคำพูดเป็นชุดให้อีกฝ่ายก่อนจะรีบโดดขึ้นหลังอากามารุไปอย่างรวดเร็ว

คิบะคุง...เป็นอะไรของเค้ากันนะ...  ฮินาตะตั้งคำถามกับตัวเองแล้วภาพที่เห็นก่อนหมดสติก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างไม่ตั้งใจส่งผลให้ใบหน้าที่ขาวซีดต้องเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความขัดเขิน

...หลังจากแยกกับฮินาตะแล้วคิบะก็ตรงเข้ามาในหมู่บ้านพร้อมกับสอดส่ายสายตามองหาผู้ที่จะมาร่วมปฏิบัติการท้าพิสูจน์ตัวตนของเค้าอย่างว่องไว แล้วก็เจอเหยื่อที่จะใช้เป็นหนูทดลอง...

โย่ว...อิโนะ...  น้ำเสียงกวน ๆ ที่ร้องทักทายมานั้นแม้ไม่ต้องหันไปมองอิโนะก็เดาได้ทันทีว่าเป็นใคร

มีอะไรงั้นเหรอคิบะ...  คนถูกทักหันไปตอบกลับด้วยทีท่ายิ้มแย้ม

ว่างหรือเปล่า...ไปเดินเล่นกันมั้ย...

หือ...วันนี้มาแปลก เมาแดดมารึไงเนี่ย จู่ ๆ มาชวนไปเดินเล่น...  อิโนะร้องถามกลับไปอย่างไม่ค่อยเชื่อหูตัวเองเท่าไหร่ว่าจะได้ยินประโยคแบบนี้จากอีกฝ่าย

แล้วจะไปด้วยกันหรือเปล่าล่ะ...  คิบะไม่สนใจคำถามที่อีกฝ่ายมีให้กลับรีบย้อนถามกลับไป

ชั้นไปกับนายไม่ได้หรอก เพราะว่าชั้นต้องไปธุระให้ที่บ้านก่อน...ขอโทษนะคิบะเอาไว้วันหลังแล้วกัน...  อิโนะตอบปฏิเสธไปอย่างสุภาพ

ไปธุระเหรอ...ให้ชั้นไปส่งให้แล้วกัน...  พูดจบโดยไม่รอคำตอบคิบะที่ยังนั่งอยู่บนหลังอากามารุก็โน้มตัวลงมาคว้าอิโนะขึ้นไปนั่งด้านหน้าเค้าเป็นรายที่สองของวันนี้ พร้อมกับรั้งเอวอีกฝ่ายไว้หลวม ๆ ก่อนจะสั่งให้อากามารุออกวิ่งทันที  อิโนะที่ตอนแรกยังงง ๆ แต่พอตั้งสติได้ก็เริ่มรู้สึกสนุกไม่ได้กลัวเหมือนกับฮินาตะ

เลี้ยวซ้ายข้างหน้าเลย...แล้วตรงไปอีกเรื่อย ๆ...  อิโนะร้องบอกด้วยความรู้สึกยินดีที่มีคนบริการไปส่งถึงที่จึงไม่ต้องเดินให้เมื่อย  และระหว่างทางที่อิโนะกับคิบะวิ่งผ่านไปนั้นก็เหมือนจะมีใครบางคนมองเห็นแล้วก็ต้องร้องถามคนข้าง ๆ ด้วยความประหลาดใจ

ชิกามารุ...เมื่อกี้ชั้นเห็นเหมือนคิบะกำลังกอดอิโนะแล้วก็วิ่งผ่านไปเลยหล่ะ...  โจจิหันไปบอกเพื่อนรักที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมืออย่างเอาเป็นเอาตาย

ตาฝาดหรือเปล่าโจจิ...คิบะจะไปกอดอิโนะแล้ววิ่งทำไม แล้วคนอย่างอิโนะก็ไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าใหนเข้าใกล้นอกจากเจ้านั่นหรอก...ดูอย่างพวกเราที่อยู่ทีมเดียวกันมาตั้งแต่เด็กเป็นตัวอย่างก็ได้...  ชิกามารุเอ่ยกับอีกฝ่ายขณะที่ยังไม่ละสายตาจากเอกสารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

แต่ชั้นเห็นจริง ๆ นะชิกามารุ...เชื่อชั้นสิ...  โจจิยังยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

อืม...งั้นเอาไว้เจออิโนะแล้วถามเจ้าตัวตรง ๆ เลยแล้วกัน...  ชิกามารุตัดบทแบบนี้ทำให้โจจิไม่กล่าวอะไรต่อนอกจากเดินตามอีกฝ่ายไปเงียบ ๆ

ที่นี่เหรอ...  คิบะร้องถามเมื่อถูกบอกให้หยุดที่ร้านค้าแห่งหนึ่ง

อืม...ขอบใจที่มาส่งนะคิบะ ความจริงการได้อยู่บนหลังอากามารุมันก็สนุกดีน่ะ...  อิโนะพูดพร้อมกับโดดลงมาจากหลังอากามารุอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะหันมาโบกไม้โบกมือให้คิบะแล้วหายเข้าไปในร้านทันที  พอร่างอีกฝ่ายลับสายตาไปคิบะก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ไม่เห็นจะรู้สึกตื่นเต้นเลยซักนิด...ออกจะน่ารำคาญกับเสียงแหลม ๆ นั่นซะมากกว่า...  คิบะบอกกับตัวเองด้วยทีท่าเหนื่อยหน่าย  แต่แล้วจู่ ๆ คำพูดของแม่ก็ดังก้องอยู่ในหัว...แกกำลังมีความรัก...แต่คำ ๆ นั้นมันคงไม่น่าตกใจเท่ากับประโยคที่มีแต่ตัวเค้าเองเท่านั้นที่รู้ว่า...คนที่เค้ารักเป็นใคร...

ไม่ ไม่ ไม่...แค่สองคนยังพิสูจน์อะไรไม่ได้ทั้งนั้น เราต้องพยายามให้มากกว่านี้...เพราะงั้นไปกันเลยอากามารุ...  คิบะที่เรียกความฮึดให้ตัวเองร้องบอกสุนัขคู่ใจให้ออกวิ่งตามหาเหยื่อรายต่อไปทันที  และเป้าหมายต่อมาที่คิบะเล็งไว้ก็คือสาวน้อยพลังช้างนามว่า...

ซากุระ...หวัดดี...

หวัดดีคิบะ...ไปใหนมาเหรอ...  ซากุระร้องทักกลับไปเมื่อเห็นว่าคนที่ร้องทักตนมาเป็นใคร

ไม่ได้ไปใหนแต่ตั้งใจมาหาเธอนั่นแหละ...

มาหาชั้นงั้นเหรอ...มีธุระอะไรหรือเปล่า หรือจะมาให้ดูแผลที่มือให้...  ซากุระเริ่มคาดเดาไปต่าง ๆ นานาเพราะไม่แน่ใจว่าการที่อีกฝ่ายตั้งใจมาหาตนเป็นเรื่องอะไร

ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก...มือของชั้นมันก็เกือบหายสนิทแล้วแต่ที่ชั้นตั้งใจมาหาเธอเพราะอยากจะชวนเธอไปเดินเล่นด้วยกันนะ...  คิบะใช้คำพูดประโยคเดิม ๆ แบบนี้มาตลอดเพราะไม่รู้ว่าจะเอ่ยชวนอีกฝ่ายแบบใหนดี

เดินเล่น ???...  ซากุระทวนทำอย่างงงงวย

ใช่เดินเล่น...

กับนายนะเหรอ...

ใช่กับชั้น...

เอ่อ...ขอโทษนะพอดีว่าชั้นต้องไปทำธุระที่โรงพยาบาลให้ท่านซึนาเดะน่ะ...

ไปโรงพยาบาลเหรอ...งั้นเดี๋ยวชั้นไปส่งให้ก็ได้ ขึ้นมาสิ...  ว่าแล้วก็คิบะก็ไม่รอช้าเค้าโน้มกายลงมาคว้าร่างซากุระติดมือขึ้นไปนั่งอยู่ด้านหน้าของตนอย่างรวดเร็ว

อ๊ะ...คิบะ เอ่อ คือว่า...  ซากุระร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจกับการกระทำที่ดูเหมือนจะแอบแฝงไว้ด้วยอะไรบางอย่าง

นั่งนิ่ง ๆ นะซากุระถ้ากลัวตกจะกอดหรือหลับตาก็ได้...  คิบะเอ่ยประโยคคลาสสิกที่เคยเอ่ยกับใครบางคนพร้อมกับรั้งเอวของซากุระไว้หลวม ๆ ก่อนจะบอกให้อากามารุออกวิ่งเป็นรอบที่สามของวันนี้

...คนอย่างซากุระไม่ได้กลัวความสูงหรือว่าความเร็วแต่ยามนี้ใบหน้าคม ๆ ของคิบะที่อยู่ใกล้เพียงแค่ฝ่ามือกั้นกลับทำให้จิตใจภายในสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก แล้วแก้มนวล ๆ ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความขัดเขินกับความใกล้ชิดที่เป็นอยู่ตอนนี้  ไม่รู้ทำไมซากุระถึงได้รู้สึกว่าระยะทางจากจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อกี้ไปถึงโรงพยาบาลมันถึงได้ไกลเสียเหลือเกินในวันนี้ แต่ไม่ว่ามันจะไกลซักแค่ใหนสุดท้ายทั้งสองก็มาถึงจุดหมายได้อย่างที่ต้องการ  พอคิบะคลายวงแขนออกซากุระก็รีบพาตัวเองลงมาจากหลังอากามารุทันทีก่อนจะหันไปขอบคุณอีกฝ่ายด้วยทีท่าขัดเขิน...

ขอบใจนะคิบะที่อุตส่าห์มาส่ง...แล้วก็ขอโทษด้วยที่ไปกับเธอตอนนี้ไม่ได้ เอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะ...

อืม...เอางั้นก็ได้...  คิบะรับคำก่อนจะจากไปพร้อมกับอากามารุ  แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับกำลังนึกแปลกใจที่จิตใจตัวเองหวั่นไหวไปได้ขนาดนี้ ทั้งที่เคยคิดมาตลอดว่าคงไม่มีใครทำให้หวั่นไหวได้อีกแล้วนอกจากคน ๆ นั้น...แม้จะแปลกใจตัวเองอยู่ไม่น้อยแต่ซากุระก็ปล่อยให้ความรู้สึกนั้นผ่านเลยไปโดยไม่ได้ใส่ใจกับมันอีก

...หลังจากที่หมกตัวเองอยู่ในห้องมาตลอดเกือบทั้งวันแม้จะตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ออกไปใหนเพราะกลัวเจออะไรไม่คาดคิดอีก แต่สุดท้ายก็ทำอย่างที่ตั้งใจไว้ไม่ได้เพราะท้องที่กำลังร้องประท้วงอยู่ตอนนี้นั่นเอง...

รู้แล้ว รู้แล้ว เลิกร้องได้แล้ว...จะพาไปกินอะไรเดี๋ยวนี้แหละ...  นารูโตะบ่นให้ท้องตัวเองอย่างนึกรำคาญเหมือนกันที่ดูเหมือนว่ามันจะตรงต่อเวลาเสียเหลือเกินยามที่หิวขึ้นมาจะทำลืมหรือรั้งไว้ชั่วครู่ชั่วยามก็เหมือนจะคัดค้านไปเสียหมด  แต่เพราะว่ามันบ่ายมากแล้วทีแรกนารูโตะมุ่งหน้าจะไปกินราเมงแต่ดูเหมือนวันนี้ของจะขายดีจนทุกอย่างหมดเกลี้ยงเค้าจึงต้องยอมมานั่งกินข้าวหน้าหมูที่ร้านใกล้ ๆ แทน และเมื่ออยู่ในภาวะหิวจัดไม่ว่าอะไรก็ซัดได้เกลี้ยงไม่มีเหลือ...

เฮ้อ...อิ่มเหมือนกันนะเนี่ย...  นารูโตะบ่นกับตัวเองหลังจากที่เดินพุงกางออกมาจากร้านขายข้าวเพื่อมุ่งตรงกลับไปยังบ้านของตัวเอง และระหว่างทางที่จะกลับนั้นก็สวนเข้ากับชิกามารุและโจจิเข้าพอดี

หวัดดี...นารูโตะ จะไปใหนเหรอ...  ชิกามารุร้องทักทายมาตามปกติ

ไม่ได้ไปใหนหรอกกำลังจะกลับบ้านนะ...  นารูโตะร้องตอบไปตามตรงแต่ทั้งสามคนยังไม่ทันได้พูดคุยอะไรกันไปมากกว่านี้ก็มีอีกเสียงหนึ่งร้องทักมา

ชิกามารุ โจจิ นารูโตะ...  ทั้งสามหันไปตามเสียงเรียกก็พบเข้ากับสองสาวที่ไม่คิดว่าจะเดินมาด้วยกันได้และกำลังตรงมาทางนี้อย่างไม่รีบร้อน

อิโนะ ซากุระ ไหงมาด้วยกันได้ละเนี่ย...  นารูโตะร้องถามออกไปด้วยความแปลกใจ

ก็ไม่ได้ตั้งใจหรอกพอดีเจอกันระหว่างทางน่ะ...ว่าแต่สามคนนี้กำลังจะไปใหนกันเหรอ...  อิโนะเอ่ยตอบพร้อมกับตั้งคำถามต่อท้ายมาด้วย

บังเอิญมาเจอกันระหว่างทางเหมือนกัน...  ชิกามารุเป็นฝ่ายตอบ

แต่ว่าเจอซากุระก็ดีแล้วล่ะ...

ทำไมเหรอนารูโตะ...

ก็มีเรื่องอยากถามนิดหน่อยน่ะ...  นารูโตะอ้อมแอ่มตอบไปเบา ๆ

งั้นเดินไปคุยไปก็แล้วกัน...  ซากุระเสนอทางเลือกที่นารูโตะเองก็เห็นด้วยก่อนจะพยักหน้ารับไปช้า ๆ

พวกเราก็แยกย้ายกันไปบ้างดีกว่า...แล้วเจอกัน...  ว่าแล้วชิกามารุก็เดินแยกออกจากกลุ่มมาเป็นคนแรก

แล้วเจอกันนะทุกคน...  โจจิรีบเอ่ยแล้ววิ่งตามชิกามารุไปบ้าง

ชั้นก็ไปบ้างดีกว่า...  แล้วอิโนะก็จากไปอีกคนตรงนั้นจึงเหลือเพียงนารูโตะกับซากุระเท่านั้น

แล้วเรื่องที่จะคุยคืออะไรเหรอ...  ซากุระหันมาถามอีกฝ่ายก่อนจะค่อย ๆ ออกเดินไปด้วยกันอย่างไม่รีบร้อน

ตอนที่หมอนั่นยังอยู่เธอรู้สึกยังไงเหรอเวลาอยู่ใกล้กันนะ...  คำถามของนารูโตะทำให้ซากุระต้องหันมามองคนข้าง ๆ ด้วยความแปลกใจ

ถามทำไมเหรอ...

ก็แค่อยากรู้เท่านั้นแหละ...แต่ถ้าเธอไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร...  นารูโตะรีบเอ่ยเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดคิดว่าเค้าเข้ามาก้าวก่ายความรู้สึกส่วนตัว

เวลาที่อยู่ใกล้กันหัวใจมันจะเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน รู้สึกขัดเขินทุกครั้งเวลาที่ได้สบตาแล้วก็มีความสุขมาก ๆ เลยล่ะ...  ซากุระเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แต่เพียงครู่เดียวแววตาที่เคยสดใสนั้นก็พลันหม่นหมองลงทันที ซึ่งสาเหตุที่เป็นแบบนั้นนารูโตะเข้าใจดีว่าเพราะอะไร

ขอโทษนะซากุระ...ที่ถามอะไรไม่เป็นเรื่องน่ะ...

จะขอโทษทำไมมันไม่ใช่ความผิดของนายหรอก เพราะถึงนายไม่ถามชั้นก็คิดถึงเค้าทุกวันอยู่แล้ว...  คำตอบของซากุระทำให้นารูโตะรู้สึกว่าการต้องเฝ้ารอหรืออยู่ห่างไกลจากคนที่ตนรักนั้นมันช่างทรมานอย่างยิ่ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #584 anasia (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 18:21
    โอ๊ยยยยย คิบะ ไม่ต้องทดสงทดสอบมันหร๊อกกก รักแน่ๆชัวร์อยู่แล้ว!

    แล้วไปทำแบบนั้นกับใครเค้าไปทั่วเกิดนัตจังเข้าใจผิดขึ้นมาละเรื่องใหญ่นะตัว
    #584
    0
  2. #542 sara (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 00:45
    คิบะไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองเอาซะเลย จะทดสอบอะไรขนาดนั้น เดี๋ยวได้เป็นเรื่องพอดี
    #542
    0
  3. #485 MM_R (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 23:47
    ยอมรับความจริงซะเถอะคิบะะะะะะ ว่าแกรักโตะเข้าแล้ว หึหึ
    #485
    0
  4. #458 l3oss_it (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 00:00
    ถึงจะไม่ใช่หนุ่มๆในสเป็กเท่าไรแต่ถ้าโดนทำแบบนั้น คนเค้าก็หวั่นไหวเป็นนะย่ะ

    #458
    0
  5. #395 ใครง่ะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 04:03
    ต้องรออิโตะมีสามีใหม่ 555
    #395
    0
  6. #372 การคิด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 23:10
    ทำไม่มันไม่ยอมรับความจริงหะคิบะ
    #372
    0
  7. #334 This my angel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 22:11
    หลงรักเค้าข้างเดียวที่ไหนกัน
    ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
    มันจะใจเต้นเหมือนนารุจังได้ยังไงก็มันคนล่ะคน
    แล้วปล่อยความรู้สึกผ่านไปโดยไม่สนใจ
    ไม่นึกว่าเธอจะเย็นชาอย่างนี้นะซากุระ=_=
    #334
    0
  8. #306 diamus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 22:44
    แม่คิบะ ไปขอนารุโตะเล้ยยยย(^0^)
    #306
    0
  9. #284 preechompoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 01:29
    คิบะอย่าทำให้สาวๆหวั่นไหวสิ 55
    #284
    0
  10. #258 p.p. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 19:19


    คิบะเอย พิสูจน์ไปก็เท่านั้นล่ะ



    ก็หัวใจของแกไปอยู่กับนารูโตะหมดแล้วนี่
    #258
    0
  11. #254 สายลมแห่งรัตติกาล18 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 04:10
    หนุกๆๆ
    #254
    0
  12. #246 annchan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 20:41
    ถึงกับต้องพิสูจน์
    #246
    0
  13. #197 ferincalobaramos (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:57
    คิบะทำไมทำอย่างนี้เนี่ยจะพิสูจน์ด้วยวิธีธรรมดาไม่ได้รึไง
    #197
    0
  14. #131 I_am_Hana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:22
    คิบะ นิสัยไม่ดีทำกลับนารูโตะแบบนี้ได้ยังไงเนี้ย
    #131
    0
  15. #88 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 22:45
    คิบะนายทำแบบนี้ได้ไงหา=O=**

    แอบเคืองคิบะแทนนารุ

    สนุกมากคะ
    #88
    0
  16. #49 looky39 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 19:59
    สนุกมากค่ะ

    คิบะ นายพิสูจน์อะไรของนายเนี่ย
    #49
    0
  17. #37 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 16:30
    555555555555+ เเหมคิบะคุงงงงงงงงงงงงง~~~~

    ไปทำสาวๆเค้าหวั่นไหว ระวังจะมีปัญหานะยะ 
    #37
    0
  18. #34 เหมียวซ่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 12:49
    ไม่ใช่ว่าตอนหลังสาวๆมาชอบคิบะกันหมดนะคะไรเตอร์ O[]O!!!

    แต่ยังไงหนูโตะก็มาวินเนอะ เพราะมีพลังแห่งวายของเหล่าแม่ยกดันสุดฤทธิ์ หุหุ

    #34
    0