[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 7 : คิดไปเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    22 ม.ค. 56

Smile of : 7 

...แล้วความอลหม่านก็เกิดขึ้นกลางดึกภายในห้องของนารูโตะนั่นเอง คิบะที่พยายามร้องห้ามแต่อีกฝ่ายไม่ฟังก็คิดว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเพื่อนบ้านคงลุกมาด่าพวกเค้ากลางดึกแน่นอน เมื่อคิดได้แบบนั้นก็ตัดสินใจหาจังหวะเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็ว  ฝ่ายนารูโตะที่มัวแต่โมโหจนลืมระวังตัวก็ถูกอีกฝ่ายล็อคตัวไว้จากด้านหลังได้สำเร็จ...

ปล่อยนะเจ้าบ้า...  นารูโตะโวยวายที่ตัวเองถูกล็อคแขนไว้ทั้งสองข้างจากด้านหลัง

ชั้นจะปล่อยก็ได้ถ้านายยอมฟังชั้นพูดบ้าง...นายอย่าคิดเองเออเองสิหัดฟังคนอื่นเค้าพูดซะบ้าง...  คิบะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ชั้นจะฟังก็ได้...แต่หลังจากอัดหน้านายให้หายแค้นก่อนนะ...  นารูโตะยังฮึดฮัดไม่เลิกพร้อมกับพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายแล้วมันก็สำเร็จ และทันทีที่หลุดออกมานารูโตะก็หันกลับไปหาอีกฝ่ายหวังจะได้อัดหน้าของคิบะซักเปรี้ยงให้อารมณ์เย็นลงแต่ทว่า คิบะที่ไวกว่าก็คว้ามือข้างนั้นเอาไว้ได้ทันก่อนจะจับร่างบางกดลงไปบนเตียงอย่างรวดเร็ว

ไอ้เจ้าบ้า...จะทำอะไรอีกน่ะปล่อยนะเฟ้ย...

ชั้นก็แค่อยากจะอธิบายให้นายฟังเท่านั้นเอง...ก็นายไม่ยอมฟังดี ๆ เองนี่นา...

ปล่อยนะ...บอกให้ปล่อยไง...  นารุโตะเริ่มเสียงดังมากขึ้นเมื่อรับรู้ได้ว่าสภาพตัวเองในเวลานี้มันล่อแหลมและตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด

ใจเย็น ๆ ก่อนได้มั้ยฟังที่ชั้นพูดก่อน...  คิบะพยายามเกลี่ยกล่อมแต่อีกฝ่ายโกรธจนเลือดขึ้นหน้าจึงไม่คิดจะรับฟังสิ่งใดอีกแล้ว และในที่สุดอีกฝ่ายเองก็หมดความอดทนแล้วเช่นกัน

ไม่ฟัง...ปะ...อื้อ...  เสียงใส ๆ ที่ร้องประท้วงอยู่ก็ถูกหยุดลง ดวงตาสีฟ้ากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อริมฝีปากอุ่น ๆ ของใครอีกคนกำลังทาบทับบดเบียดอยู่บนริมฝีปากของเค้าอย่างคาดไม่ถึง แล้วพวงแก้มนวลสวยทั้งสองข้างก็ต้องเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไประหว่างความกระดากอายและความกรุ่นโกรธ จิตใจก็กำลังสั่นรัวอย่างหนักซึ่งมันไม่เคยเป็นมากขนาดนี้มาก่อน  คิบะเองในคราแรกก็ตกใจตัวเองอยู่เหมือนกันที่ตัดสินใจทำแบบนั้นแต่พอได้สัมผัสกับกลีบปากเนียนนุ่มของอีกฝ่ายเท่านั้น  สติทั้งหมดของตัวเองก็กระเจิงไปในทันทีและสุดท้ายก็เผลอไผลไปกับสัมผัสนุ่ม ๆ จากริมฝีปากนั้นจนเกือบลืมปัญหาที่เกิดอยู่ตรงหน้า  เนิ่นนานกว่าคิบะจะยอมถอนริมฝีปากของตนออกมาแต่ยังไม่ยอมปล่อยร่างบางข้างใต้ให้เป็นอิสระ นารูโตะเองที่นอนมองมานิ่ง ๆ ด้วยจิตใจที่ไหวสะท้านไปกับสัมผัสของอีกฝ่าย ใบหน้านวลสวยยังคงแดงจัด ลมหายใจยังติดขัดจนเอ่ยสิ่งใดไม่ได้ อาจจะเพราะยังตั้งสติไม่ได้จึงทำให้แค่จ้องมองอีกฝ่ายอย่างพยายามค้นหา...

ชั้นอยากให้นายฟังที่ชั้นพูดก่อนนะ...คือแบบว่า เรื่องมันก็เริ่มมาจากนายนอนหลับเป็นตายเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นชั้นเห็นว่ามันมืดแล้ว ก็เลยหวังดีพานายมาส่งที่บ้านให้...  คิบะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ช้า ๆ พร้อมกับสังเกตุดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไปด้วย

..................

พอมาส่งนายที่บ้านแล้วก็เอ่อ...ช่วยถอดเสื้อนายออกให้เพราะเห็นว่าอากาศมันร้อนคงจะนอนไม่สบายตัวเท่าไหร่...

..................

ตอนแรกก็แค่คิดว่าจะนอนเล่นเป็นเพื่อนนายเฉย ๆ เพราะนึกว่านายน่าจะตื่นขึ้นมาบ้างแต่ว่านายก็ไม่ตื่นขึ้นมาซักทีชั้นก็เลยหลับยาวไปข้าง ๆ นายนั่นแหละ  แล้วก็แบบว่า...อากาศมันร้อนใช่ม๊า ชั้นก็เลยถอดเสื้อตัวเองออกบ้างเหมือนกัน มันมีแค่นั้นเองจริง ๆ นะชั้นไมได้ทำอะไรนอกจากนี้เลย...เอ่อ...ไม่ได้ทำแบบเมื่อกี้ด้วย...  คิบะเล่าจบพร้อมกับทีท่าที่ดูกังวลใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนเกือบจะบานปลายเพราะฝีมือของตน

ถ้างั้นนายก็กลับไปได้แล้ว...แล้วก็ลุกออกไปจากตัวชั้นซักที...  นารูโตะร้องตอบกลับมาเบา ๆ พร้อมกับเบือนหน้าหนีอีกฝ่ายเนื่องจากร่างกายถูกอีกฝ่ายทาบทับไว้จนขยับไม่ได้ และไม่ต้องการให้สายตาของตนจับจ้องอยู่ที่แผงอกกำยำของร่างสูงให้ต้องรู้สึกกระดากอายไปมากกว่านี้ทางเดียวที่มีอยู่ก็คือเบือนหน้าหนีไปทางอื่นซะ

...พอได้ยินแบบนั้นคิบะที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าตำแหน่งที่อยู่ของตัวเองมันชวนให้สยิวกายอยู่ไม่น้อยจึงรีบผล่ะออกมาจากร่างบางแล้วขยับมานั่งข้าง ๆ แทน ทันทีที่ร่างกายเป็นอิสระนารูโตะก็รีบยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วถอยห่างออกมาจากอีกฝ่ายพอสมควร...

กลับบ้านนายไปได้แล้ว...ขอบคุณที่อุตส่าห์พามาส่งแต่คราวหน้าถ้าเจอชั้นแบบนั้นอีกก็ไม่ต้องหวังดีเหมือนอย่างคราวนี้ช่วยปล่อยไปเฉย ๆ ก็พอแล้ว...  นารูโตะร้องบอกไปด้วยท่าทางประหม่าและเก้อเขิน กับเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นอันเนื่องมาจากความเข้าใจผิดของตนและความหวังดีของอีกฝ่าย

แต่ว่า...นี่มันก็ดึกแล้วนะขอชั้นนอนที่นี่ไม่ได้เหรอ ขืนกลับไปกลางดึกแบบนี้มีหวังโดนแม่ด่ายันเช้าแน่ ๆ เลย...  คิบะร้องขอเพราะไม่อยากกลับไปเจอสิ่งที่รอเค้าอยู่ที่บ้านในเวลานี้

ไม่ได้...ที่นี่บ้านชั้น นายจะกลับไปเจออะไรมันก็เรื่องของนายไม่เกี่ยวกับชั้น...  นารูโตะยังยืนยันเสียงแข็งเพราะถ้าให้อีกฝ่ายนอนค้างที่นี่ต่อเค้าคงไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้อย่างแน่นอน

ขอร้องล่ะนะ...ให้ชั้นอยู่ที่นี่จนถึงเช้าเถอะนะนารูโตะ ชั้นไม่นอนบนเตียงกับนายก็ได้...นะนารูโตะ...  คิบะเริ่มอ้อนพร้อมกับขยับกายเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น

หยุด...ไม่ต้องเข้ามาใกล้ชั้น...  นารูโตะรีบร้องห้ามก่อนจะขยับกายถอยหนีไปโดยอัตโนมัติ

งั้นนายก็ต้องให้ชั้นอยู่ที่นี่จนกว่าจะเช้า...

ก็ได้...แต่นายห้ามอยู่ในสภาพนี้แล้วก็ลงไปนอนที่พื้นโน่นเลยไป...  นารูโตะร้องสั่งเสียงเข้มทั้งที่ในใจตอนนี้ยังคงเต้นรัวอย่างไม่หยุดหย่อนกับการกระทำที่ผ่านมาทั้งหมดของอีกฝ่าย

ไม่มีปัญหา...ว่าแต่ชั้นโยนเสื้อตัวเองไปใหนแล้วเนี่ย...  คิบะว่าพลางก็สอดส่ายสายตามองหาเสื้อตัวเองที่โยนทิ้งไปเมื่อช่วงหัวค่ำ แต่ว่าสิ่งที่เจอกลับกลายเป็นเสื้อของใครบางคนที่เค้าเป็นคนถอดเองกับมือแล้วตอนนี้มันก็กองอยู่ข้าง ๆ เตียงนั่นเอง นารูโตะเองก็มองหาเสื้อของตัวเองเช่นกันเพราะไม่ได้ถอดเองเลยไม่รู้ว่าคิบะโยนมันไปไว้ที่ใหนแล้ว ขณะกำลังค้นหาอยู่นั้นจู่ ๆ เสื้อตัวนั้นก็ถูกยื่นมาตรงหน้าของเค้าพอดี

อ่ะ...ของนาย...  คิบะที่เป็นคนยื่นมาให้พร้อมกับรอยยิ้มที่นารูโตะบอกกับตัวเองว่าเกลียดรอยยิ้มแบบนั้นสุด ๆ เพราะว่ามันทำให้เค้ารู้สึกประหม่าและไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะยังไงเค้าก็ยื่นมือไปรับเสื้อตัวเองมาจากอีกฝ่ายแล้วรีบสวมมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว  เพราะการที่ต้องตกอยู่ในสายตาคม ๆ ที่จ้องมองร่างกึ่งเปลือยของเค้าเป็นเวลานาน ๆ มันเหมือนกับจะทำให้ร่างทั้งร่างร้อนราวกับตกอยู่กลางเปลวไฟ

จะมายืนจ้องหน้าหาอะไร...ที่ของนายอยู่ที่พื้นโน่น...  นารูโตะหันมาดุอีกฝ่ายแก้เขินก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วรีบหันหลังให้อีกฝ่ายทันที  คิบะเองก็ได้แต่ยิ้มน้อย ๆ กับท่าทางแบบนั้นแล้วเดินตรงเข้าไปหาร่างบนเตียง นารูโตะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเข้ามาใกล้ก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันกลับมาตวาดใส่ทันที

นายจะทำอะไร...

ก็แค่จะมาเอาเสื้อของชั้นเท่านั้นเอง...  คิบะว่าพลางโน้มกายเข้าไปใกล้กับร่างอีกฝ่ายมากขึ้นเพื่อจะหยิบเสื้อของตัวเองที่กองอยู่ด้านหลังนารูโตะ  การกระทำนั้นส่งผลให้ใบหน้านวลสวยร้อนวูบขึ้นมาในทันใดเพราะใบหน้าของคิบะนั้นอยู่ห่างจากใบหน้าของเค้าไปเพียงเล็กน้อย  พอคิบะคว้าเสื้อตัวเองได้แล้วก็ขยับกายถอยห่างออกไปก่อนจะเดินไปล้มตัวลงนอนที่พื้นตามที่อีกฝ่ายบอกไว้ นารูโตะนั่งมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งเมื่อแน่ใจแล้วว่าทางนั้นจะไม่ลุกมาทำอะไรแปลก ๆ อีกก็ล้มตัวลงนอนแล้วรีบหันหลังให้อีกฝ่ายทันที...

นารูโตะ...

อะไร...

เมื่อกี้ขอโทษนะ...  คำขอโทษที่คิบะพูดถึงนั้นแม้ไม่ต้องบอกว่าคืออะไรนารูโตะก็เข้าใจดีว่ามันหมายถึงอะไร  ก่อนจะเผลอตัวยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบา ๆ แล้วก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วใบหน้ายามที่นึกถึงสัมผัสจากริมฝีปากเรียวสวยคู่นั้น แม้แต่ในตอนนี้ก็ยังคงรู้สึกถึงร่องรอยที่อีกฝ่ายทิ้งไว้บนริมฝีปากของตน

โอ๊ะ...  คิบะอุทานเบา ๆ เมื่อมีวัตถุนุ่มนิ่มหล่นมากระทบใบหน้าของตนเข้าอย่างจัง แต่พอหยิบขึ้นมาพิจารณาดูถึงได้รู้ว่าเป็นหมอนที่ถูกปาลงมาจากคนบนเตียงนั่นเอง  คิบะหยิบหมอนใบนั้นขึ้นมามองสลับกับมองร่างบนเตียงโดยที่ไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายปาสิ่งนี้มาให้เพราะโกรธเคืองหรือว่าห่วงใยกันแน่ แต่ไม่ว่าจะอย่างใหนสำหรับคิบะในยามนี้ก็รู้สึกดีไม่ต่างกัน  ดังนั้นคิบะจึงใช้หมอนที่อีกฝ่ายส่งมาให้ใบนี้หนุนนอนไปตลอดทั้งคืน...

...แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องเล็ก ๆ ที่มีร่างของคนสองคนนอนหลับไหลอยู่กันคนละมุมห้อง คิบะค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียก่อนจะตั้งสติลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อคืนนี้ในสมอง จากนั้นก็ขยับตัวลุกขึ้นช้า ๆ แล้วก้าวเข้าไปหาร่างที่ยังคงหลับไหลอยู่บนเตียงด้วยความระมัดระวังแล้วก็ทรุดกายลงนั่งเคียงข้างร่างบางที่ยังไม่รู้สึกตัว คิบะไล่สายตาไปตามใบหน้าที่หลับพริ้มอย่างเป็นสุขราวกับเด็กน้อย ก่อนจะไล่ปลายนิ้วไปแตะที่แก้มนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายเบา ๆ ร่างสูงนั่งนิ่งจับจ้องอีกฝ่ายอยู่เนิ่นนานก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าตัวเองลงไปจนเกือบชิดกับใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู...

ขอบใจนะนารูโตะที่ให้ชั้นอยู่ที่นี่จนถึงเช้า...แล้วก็ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้กับนายอีกครั้ง...  พูดจบคิบะก็ฝังจมูกโด่งคมสันของตนลงไปบนแก้มเนียนนุ่มนั้นอย่างอ่อนโยน แล้วขยับกายถอยห่างออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่าคนที่เค้าคิดว่าหลับอยู่นั้นบัดนี้กำลังพยายามข่มจิตใจตัวเองที่ไหวสะท้านไปกับคำพูดและสัมผัสของอีกฝ่ายให้กลับมาเป็นปกติอย่างยากเย็น  ดวงตาสีฟ้าค่อย ๆ เปิดลืมขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วพลิกกายหันไปมองทางประตูที่ใครบางคนเพิ่งเดินจากไป...

ถ้าจะขอโทษก็อย่าทำแต่แรกสิเจ้าบ้านี่...ชอบทำให้รู้สึกแปลก ๆ แบบนี้อยู่เรื่อยเลย...  นารูโตะตัดพ้อไปกับความว่างเปล่า เพราะคนที่เค้าเอ่ยถึงนั้นคงไม่มีทางได้รับรู้ถึงถ้อยคำเหล่านี้อย่างแน่นอน

...หลังจากออกมาจากบ้านของนารูโตะแล้วคิบะก็ตรงกลับไปที่บ้านทันที เพราะการที่เค้าหายออกมาจากบ้านแล้วกลับมาตอนเช้าแบบนี้คงต้องโดนอะไรเข้าซักอย่างแบบไม่ต้องสงสัยเลยทีเดียว...

กลับมาแล้วครับ...  คิบะยังคงร้องทักทายขึ้นมาตามธรรมเนียมแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีเสียงตอบรับ

หือ...ไม่มีใครอยู่เลยเหรอเนี่ย...

หายไปใหนมาทั้งคืนน่ะ...  ฮานะร้องถามขณะเดินออกมาจากด้านใน

ก็ไปฝึกกับนารูโตะจนดึกเลยนอนค้างที่บ้านนารูโตะเลย...ว่าแต่แม่อยู่หรือเปล่าพี่...  ประโยคหลังคิบะหรี่เสียงลงจนกลายเป็นกระซิบ ซึ่งฮานะเข้าใจดีว่าการที่อีกฝ่ายมีท่าทางแบบนี้มันเกิดมาจากอะไร

แม่ไม่อยู่หรอก กว่าจะกลับก็คงบ่าย ๆ นั่นแหละเห็นว่ามีภารกิจต้องไปทำ...

เฮ้อ...รอดแล้วเรา...  คิบะถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง

แล้วแผลที่มือเป็นไงบ้างล่ะ...

ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ  ถ้ามันไม่ปริออกมาอีกรอบล่ะก็น่ะ...  คิบะร้องตอบพร้อมกับก้มลงมองมือตัวเองที่ยังมีผ้าพันแผลพันไว้จนเต็ม

ยังไงก็แวะไปหาหมออีกซักทีก็แล้วกัน  หรือจะให้พี่ช่วยดูให้ก็ได้นะ...  ฮานะร้องถามน้องชายด้วยรอยยิ้มที่คิบะรู้ว่ามันไม่ได้ประสงค์ดีกับเค้าอย่างแน่นอน

ผมไม่ใช่อากามารุนะพี่...จะได้ให้สัตว์แพทย์อย่างพี่มาดูแผลให้น่ะ...  คิบะร้องบอกก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นแล้วตรงเข้าห้องตัวเองไปทันทีโดยมีอากามารุตามไปติด ๆ

พี่ก็แค่ถามเฉย ๆ เอง...  ฮานะร้องตะโกนตามหลังอีกฝ่ายไปอย่างอารมณ์ดี

...พอเข้ามาอยู่ในห้องตามลำพังคิบะก็เริ่มกลับมานั่งคิดทบทวนแบบจริงจังว่าทำไมตัวเองถึงชอบไปแกล้ง หรือว่าทำอะไรแปลก ๆ แบบนั้นกับนารูโตะที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน เพราะถ้าจะว่ากันตามหลักธรรมชาติสิ่งที่เค้ากระทำกับนารูโตะมันควรจะไปทำกับคนอื่นที่เป็นผู้หญิงมากกว่ากว่า...

แบบนี้แปลว่าเราผิดปกติอย่างงั้นเหรอ...ไม่น่าจะเป็นไปได้นี่นา...  คิบะเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองแต่ก็ยังมีส่วนที่หาคำตอบไม่ได้อยู่ดี

เอาไว้ลองไปแอบถามแม่ดูก็ได้ละมั๊ง...  สุดท้ายคิบะก็ตัดใจเลิกนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็ย้อนกลับไปนึกถึงใบหน้าเนียน ๆ ที่ลอยเด่นอยู่ในหัวตอนนี้แทน

อยากเห็นหน้าอีกจังแฮะ...แต่คงไปตอนนี้ไม่ได้เดี๋ยวโดนโกรธอีก เอาไว้เย็น ๆ ค่อยแวะไปกวนใหม่แล้วกัน...  คิบะบอกกับตัวเองยามที่นึกถึงใครบางคน จากนั้นก็ปล่อยให้จิตใจตัวเองล่องลอยไปกับความคิดแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในหัว  จนกระทั้งได้ยินเสียงเหมือนมีใครบางคนกลับมาบ้านซึ่งคิบะเดาว่าน่าจะเป็นคุณแม่จอมโหดนั่นเองจึงรีบวิ่งออกไปดูเพราะอยากได้คำตอบที่คาใจมาตลอดทั้งวัน...

กลับมาแล้วเหรอแม่...  คิบะร้องทักอย่างยินดีเมื่อเห็นว่าคนที่กลับมาเป็นใคร

อืม...แปลกนะที่วันนี้เห็นแกอยู่บ้านเนี่ย...

ผมก็อยากอยู่บ้านบ้างไม่ได้รึไงล่ะแม่...ว่าแต่แม่พอจะว่างหรือเปล่า...  คิบะเอ่ยถามเพราะถ้าแม่กำลังยุ่งเค้าก็คงจะยังไม่ได้คำตอบในตอนนี้อยู่ดี

เออแฮะ...วันนี้มาแปลกจริง ๆ ด้วยจู่ ๆ มาร้องขอเวลาจากแม่ เอ้า มีอะไรก็ว่ามาแม่ยินดีรับฟังทุกเรื่อง จะปัญหาหัวใจ ปัญหาชีวิต ยกเว้นเรื่องอากามารุแกต้องไปถามพี่เค้าเอาเอง...  ผู้เป็นแม่เอ่ยก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้องด้วยท่าทีพร้อมจะรับฟังทุกอย่างแล้ว

เอาตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมเลยนะแม่...  คิบะรีบเอ่ยก่อนจะตามมานั่งลงในด้านตรงกันข้ามกับแม่ของตน

ก็ต้องอย่างนั้นแหละ เพราะชั้นไม่ชอบอะไรที่มันยืดยาว สรุปมาสั้น ๆ ง่าย ๆ เลย...

คือแบบนี้นะ...เวลาที่ผมอยู่ใกล้คน ๆ นึงแล้วรู้สึกแปลก ๆ ใจมันสั่น ๆ เหมือนมันจะกระเด็นออกมานอกอกเลยล่ะแต่ว่ามันก็รู้สึกเฉพาะเวลาที่อยู่ใกล้กันมาก ๆ อยากเห็นหน้าเค้าตลอดเวลา อยากอยู่ใกล้เค้าทุกวัน ที่สำคัญมันจะหงุดหงิดแบบหาสาเหตุไม่ได้เวลาที่เห็นเค้าไปอยู่กับคนอื่นหรือพูดคุยกับคนอื่น พอเห็นแบบนั้นทีไรมันก็รู้สึกอยากจะฆ่าคนขึ้นมาซะอย่างนั้นแหละ...อืม...แล้วก็เหมือนจะอยากให้เค้ามาสนใจตัวเองคนเดียวอะไรแบบนั้นด้วย...  คิบะร่ายยาวแบบไม่หยุดหายใจ ในขณะที่คนเป็นแม่ที่รับฟังอยู่เงียบ ๆ ก็ได้แต่พยักหน้ารับช้า ๆ เหมือนจะเข้าใจดีว่าทั้งหมดที่อีกฝ่ายพูดมามันหมายถึงอะไร

หมดแค่นี้ใช่มั้ย...

ก็มีอีกหลายอย่างน่ะแต่ขี้เกียจบอก...แล้วแม่รู้คำตอบหรือเปล่า...  คิบะเอ่ยเร่งด้วยความร้อนใจ

รู้...

งั้น...คำตอบล่ะ...

แกกำลังมีความรัก...แต่ว่ามันก็คงถึงวัยแล้วละมั๊ง...  ผู้เป็นแม่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่คนฟังถึงกับนิ่งอึ้งไปเมื่อได้ยินคำตอบ

แม่กำลังจะบอกว่า...ผมรักคน ๆ นั้นงั้นเหรอ...

ก็เออนะสิ...ทำไมต้องทำหน้าเหมือนตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ...

จริงดิ !!...มันเป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย !!...  คิบะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เมื่อคำตอบที่ได้รับมันช่างเกินคาดจริง ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #583 anasia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 17:58
    อุหวา เข้าใจผิดจริงๆด้วยน้านัตจัง แต่คิบะก็ทำเอาคิดไปไกลนี่นา



    เป็นฉากจูบที่ชวนให้ฟินไปหลายตลบจริงๆ งืมๆ



    เอ้าๆคิบะ รู้ตัวสักทีนะ แหม่ ต้องให้ท่านแม่มาโปรด(?)เลยเชียว คิดคนเดียวไม่ออกสินะ

    แต่รู้แบบนี้แล้วก็รีบๆไปสารภาพรักเข้าล่ะ ฮุฮิ><
    #583
    0
  2. #541 sara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 23:34
    ถ้าไม่ถาม จะไม่รู้ใจตัวเองเลยรึไงคิบะ ซื่อจนบื้อจริงๆ ทั้งแกล้งทั้งฉวยโอกาสขนาดนั้น เป็นเมะที่ซื้อที่สุดละ ปกติจะเป็นพวกเจ้าเล่ห์ ฉลาดแกมโกง หื่น ขี้หึงทั้งนั้น แต่มันก็ทุกคนอะนะ
    #541
    0
  3. #495 Imixtateii Cnz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:10
    คิบะ เหมือนจะเปนคาสโนว่านะรุสึก 55555
    #495
    0
  4. #484 MM_R (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 23:39
    จูบ!!!!...จนได้สินะ >///////<
    #484
    0
  5. #457 l3oss_it (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 23:47
    คิบะคุง..........ทำไมเจ้าถึงเป็นเมะที่ซื่อที่สุดในบรรดาเมะๆๆๆของนารูโตะคุงไปได้ล่ะเนี่ยะ
    เหนะ!มีการยอมรับไม่ได้ด้วยว้ายๆคนอะไรน่ารักจัง
    #457
    0
  6. #417 ใครซักคน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 22:48
    แม่ :  ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ
    คิบะ : ... (ก็ผมรู้สึกอย่างนี้กับผู้ชาย(นารุโตะ)น่ะสิ) 
    #417
    0
  7. #394 ใครง่ะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 03:53
    กว่าจะรู้ = =
    #394
    0
  8. #371 การคิด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 22:53
    คิบะรู้แล้วจับกดไม่ใช่ๆๆจัดเต็ม
    #371
    0
  9. #349 SoraMakasami (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 11:36
    ว่ะฮ่าๆๆๆๆๆ ในที่สุดก็รู้ใจตัวเองจนได้ ไปจับนารุกดเล้ยยยยยยยย>{}
    #349
    0
  10. #333 This my angel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 22:04
    มันคงเป็นความรักที่ทำให้ตัวชั้นมายืนอยู่ตรงนี้ ว้าฮ่าๆๆๆ
    อยากเห็นหน้าแม่ของคิบะตอนรู้ว่าคนลูกชายรักเป็นผู้ชายแถมยังเป็นเจ้าตัวยุ่งของหมู่บ้านอีกจริงๆเลย
    #333
    0
  11. #305 diamus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 22:43
    หึหึหึ นารุโตะเจ้ารักคิบะเข้าแล้วล่ะ
    #305
    0
  12. #297 preechompoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 03:10
    ขอชิโนะนารุ 55555 คิบะชอบขโมยหอมแก้มนะ
    #297
    0
  13. #283 preechompoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 01:18
    ขอชิโนะนารุ 55555 คิบะชอบขโมยหอมแก้มนะ
    #283
    0
  14. #257 p.p. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 18:52


    ว้ายยยยยยยยยยยย



    จูบกันจนได้นะ กว่าจะได้จูบกัน



    คิบะ แกก็ซึนจนวื่อเลยล่ะ





    #257
    0
  15. #253 สายลมแห่งรัตติกาล18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 04:05
    เขินนนนนน
    #253
    0
  16. #245 annchan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 20:38
    อะรัยมันนจะซึนขนาดนั้น
    #245
    0
  17. #224 namsai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 21:39
    โอ๊ะ โอ๋ รักหรือนี่
    #224
    0
  18. #211 fesarina (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:44
    คิบะ สู้ๆ
    จับนารุน้อยกดเรย
    คิกคิก
    #211
    0
  19. #196 ferincalobaramos (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:46
    คิบะนายนี่ตรงจังนะ
    #196
    0
  20. #130 I_am_Hana (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:11
    เขินนนนนนนนนนนนนน>/////////////<
    #130
    0
  21. #87 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 22:43
    กรี๊ดด

    ในที่สุด....ก็.....

    จูบกันแล้ว

    คุ้มค่าที่รอคอย

    ตอนนี้อ่านไปขำไป ฮามากๆค่า
    #87
    0
  22. #48 looky39 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 19:45
    สนุกมากค่ะ

    คิบะรู้ตัวซักทีนะ
    #48
    0
  23. #40 ✘H Y U K 'J A E✘ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2556 / 12:45
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนน ><
    #40
    0
  24. #36 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 16:24
    แหมเรื่องมันเป็นเเบบนี้นี่เองงง ฮ่าๆๆๆ -3-

    กรี๊ดดดดๆๆ จูบไปเเร้วรู้ใจตัวเองซักทีน้าาาคิบะ 555+
    #36
    0
  25. #33 เหมียวซ่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 12:42

    คิบะเอ๊ยเล่นถอดเสื้อให้แบบนี้เป็นใครก็เข้าใจผิดสิ แม่ยกแอบปาดเหงื่อไปหลายตลบ 555

    จะ....จูบกันแล้ว แอร๊ย อร๊าย อร๊างงงงงงง //บ้าไปแล้ว

    อ่านตอนนี้ทั้งฮาทั้งเขินค่ะ ><
    #33
    0