[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 6 : รู้สึกผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    17 ม.ค. 56

Smile of : 6 

...เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมหยุดเดินทำให้นารูโตะต้องเม้มปากอย่างขัดใจก่อนจะตัดสินใจวิ่งไปดักหน้าคิบะไว้แล้วลากอีกฝ่ายให้ตามมาด้วยกัน...

มานี่ !!!...”

จะไปใหน ??...ชั้นจะกลับบาน...  คิบะเอ่ยแย้งแต่ก็ยังถูกอีกฝ่ายลากให้ตามไปจนได้

ไม่ต้องถามมากน่า ตามมาดี ๆ ก็พอแล้ว...  นารูโตะหันมาเอ็ดให้อีกฝ่ายก่อนจะลากอีกฝ่ายไปที่บ้านของตนที่อยู่ใกล้กับตรงนี้มากที่สุด พอมาถึงบ้านเค้าก็ผลักคิบะให้เข้าไปข้างในก่อนจะหันมาร้องสั่งอากามารุด้วยว่า...

รออยู่ข้างนอกก่อนนะอากามารุ...ไม่นานหรอก...  และอากามารุก็เหมือนจะเข้าใจมันกระดิกหางรับแล้วล้มตัวลงนอนขวางหน้าประตูไว้ในทันที เห็นดังนั้นนารูโตะจึงหันมาจัดการกับตัวปัญหาที่ยืนรออยู่ในห้อง

ทำอะไรของนายน่ะ...นารูโตะ...  คิบะร้องถามด้วยความไม่เข้าใจว่าคนที่ทำท่าทางหมางเมินหลบหน้าหลบตาเข้ามาตลอดทั้งวันกำลังคิดจะทำอะไร

ทำแผลให้คนบ้าแถว ๆ นี้นะสิ...  ว่าแล้วก็พาอีกฝ่ายไปนั่งรอที่เตียงแล้วตัวเองก็หันไปรื้อค้นกล่องยาที่ไม่รู้ว่าเอาไปเก็บไว้ตรงใหนอยู่พักใหญ่  แต่ในที่สุดก็หาเจอก่อนจะเดินถือกล่องยามาทำแผลให้อีกฝ่ายโดยไม่ได้พูดอะไรอีก  คิบะเองก็นั่งนิ่ง ๆ ให้อีกฝ่ายทำแผลให้โดยไม่พูดหรือถามอะไรกลับไปเช่นกันทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบ กระทั้งนารูโตะทำแผลให้เสร็จก็ยังไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา...

ขอโทษนะ...  ในที่สุดนารูโตะก็เอ่ยออกมาเป็นคนแรก

เรื่องอะไร...นายไม่ได้ทำอะไรผิดจะขอโทษทำไม...  คิบะเองก็ยังคงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม

เมื่อเย็นทั้ง ๆ ที่ชั้นเห็นนาย...แต่ก็ไม่ได้บอกทุกคนไปเลยไม่ได้ชวนนายให้ไปด้วยกัน...  นารูโตะกล่าวออกมาด้วยทีท่าสำนึกผิด

ช่างเถอะ...ขอบใจที่ทำแผลให้ ชั้นกลับก่อนนะ...  พูดจบร่างสูงก็ลุกเดินจากไปทันที

คิบะ...  นารูโตะเรียกรั้งอีกฝ่ายไว้พร้อมกับรั้งแขนข้างหนึ่งของคิบะไว้ด้วย คิบะหยุดชะงักก่อนจะค่อย ๆ หมุนกายกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายแต่ไม่ได้พูดอะไร กลับเป็นนารูโตะเองที่พูดไม่ออกเพราะยามที่สบตากับอีกฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นทุกที ยามนี้แววตาที่เคยวาวระยับกลับสงบนิ่งสิ่งที่เคยซุกซ่อนอยู่ภายในดวงตาคู่นั้นนารูโตะกลับมองไม่เห็นมันอีกแล้ว...

นายไม่โกรธชั้นจริง ๆ ใช่มั้ย...  คิบะที่ได้ฟังก็ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่าที่รู้สึกว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นมันสั่นเครืออยู่ในที

อย่าคิดมากเลย...ชั้นเหนื่อยแล้วอยากพักขอตัวก่อนนะ...  แล้วร่างสูงก็หมุนกายเดินออกจากห้องไป เมื่อใครบางคนจากไปแล้ว
นารูโตะเองก็ค่อย ๆ ทรุดกายลงไปนั่งกองกับพื้น  เค้าไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงได้รู้สึกหวิวโหวงในใจแบบนี้ เหมือนกับจะเสียใจที่อีกฝ่ายเฉยชาและไม่ได้มีทีท่ายียวนกวนประสาทเหมือนเคย เหมือนในใจมันกำลังร่ำร้องว่าเจ็บปวดแต่จะเจ็บปวดเพราะอะไรกันเล่า เค้าน่าจะดีใจไม่ใช่เหรอที่อีกฝ่ายเลิกกวนประสาทเค้าได้ซักที แต่ทำไมเค้ากลับรู้สึกแบบนั้นไม่ได้กันนะ...

เราเป็นอะไรกันแน่...  นารูโตะถามตัวเองแต่ก็รู้ดีว่าไม่อาจหาคำตอบให้ตัวเองได้จึงต้องปล่อยให้ความรู้สึกเช่นนั้นดำเนินต่อไป

กลับมาแล้วครับ...  คิบะร้องทักไปตามธรรมเนียมด้วยน้ำเสียงสดใส

มัวไปเถลไถลที่ใหนมา ถึงได้กลับมาค่ำมืดแบบนี้...  เสียงคุณแม่จอมโหดร้องตอบกลับมาแต่ทว่ามันไม่ได้ทำให้คิบะสลดลงได้แม้แต่น้อยตรงกันข้ามกับกระดี๊กระด๊ามากขึ้นเสียอีก

ก็แวะไปเปลี่ยนผ้าพันแผลมานิดหน่อย...  คิบะเอ่ยพร้อมชูมือข้างที่เจ็บให้ผู้เป็นแม่ดู

งั้นก็แล้วไป...แล้วกินอะไรมาหรือยัง...  น้ำเสียงดุดันในคราแรกเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงตามประสาคนเป็นแม่

ยังครับ...หิวจะแย่แล้วด้วย...

รอเดี๋ยวแล้วกัน...  พูดจบผู้เป็นแม่ก็หายเข้าครัวไปคิบะจึงไปนั่งรออย่างสบายใจ พลางนึกถึงใบหน้านวล ๆ ที่ขาวซีดยามที่เค้าแกล้งเมินเฉยไม่ต่อปากต่อคำกลับไปเหมือนทุกที  แววตาสีฟ้าที่หวั่นไหวยามที่เห็นว่ามือของเค้ามีเลือดซึมออกมานั้นมันดูน่าหลงใหลเป็นอย่างยิ่ง จะว่าไปเรื่องที่มือของเค้ามีเลือดซึมออกมาเพราะปากแผลเปิดนั้นเค้าเห็นมันแต่แรกแล้วแต่ว่าไม่คิดจะใส่ใจเพราะตอนนั้นเค้ารู้สึกว่าภายในใจมันเจ็บยิ่งกว่าแผลที่มือเสียอีกจึงจงใจปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นจนกระทั้งใครบางคนมาเห็นเข้านั่นแหละ...

ไม่รู้ป่านนี้จะคิดมากจนนอนไม่หลับหรือเปล่าน้า...  คิบะพึมพำกับตัวเองยามที่นึกถึงใบหน้าของอีกฝ่ายที่ร้องถามเค้าว่าโกรธหรือเปล่า ท่าทางฝ่ายนั้นจะดูเป็นกังวลมากจริง ๆ

พรุ่งนี้แวะไปดูหน่อยแล้วกันเผื่อจะมีอะไรสนุก ๆ เล่นอีก...ดีมั้ยอากามารุ...  คิบะหันไปขอความเห็นกับสุนัขคู่ใจซึ่งก็เหมือนเคยคือ
อากามารุมักจะเห็นชอบกับเจ้านายอยู่เสมอนั่นเอง

จะไปใหนกันอีกเหรอ...  เสียงแม่ร้องถามมาเมื่อเดินออกมาจากครัวแล้วได้ยินแว่ว ๆ ว่าใครจะไปใหนกัน

ไม่ได้ไปวันนี้หรอกครับ...พรุ่งนี้ต่างหาก...

แล้วจะไปใหน ? ไปกับใคร ? ไปทำอะไร ?...”

ขอไม่ตอบแล้วกันนะครับ...แต่บอกได้ว่ามันต้องสนุกแน่ ๆ เลย...  คิบะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะลงมือจัดการกับอาหารที่แม่ยกมาให้อย่างเอร็ดอร่อย

อย่าเอาแต่เที่ยวเล่นไปวัน ๆ ก็แล้วกัน...หัดคิดทำอะไรสร้างสรรค์ซะบ้าง...  คนเป็นแม่บ่นให้ลูกก่อนจะเดินหายเข้าไปข้างในอีกครั้ง

รู้แล้วครับ...ก็กำลังคิดอยู่นี่ไงแต่จะสร้างสรรค์หรือเปล่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...  คิบะบอกกับตัวเองพร้อมกับนึกถึงใบหน้าของใครบางคนขึ้นมา

...เช้าแล้วแต่นารูโตะก็ยังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงทั้ง ๆ ที่ไม่ได้หลับเพราะนอนคิดมาตลอดทั้งคืน แต่ก็ยังคิดไม่ตกว่าตัวเองเป็นอะไร สุดท้ายจึงเลิกคิดแล้วลุกขึ้นมาเตรียมตัวออกไปข้างนอกแต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ใหนดี...

คิดคนเดียวคงหาคำตอบไม่ได้ งั้นเราไปหาใครช่วยคิดให้ดีกว่า...  พอสรุปได้แบบนั้นแล้วนารูโตะก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่คิดว่าจะมีคนช่วยคิดให้ในทันที

...ณ โรงพยาบาลโคโนฮะ นารูโตะก็มายืนเมียง ๆ มอง ๆ อยู่ด้านหน้าหวังจะมาดักรอซากุระที่จะมาที่โรงพยาบาลทุกวัน แล้วในที่สุดคนที่เฝ้ารอก็มาถึงจนได้...

ซากุระ...  นารูโตะร้องทักไปด้วยความยินดีที่การมายืนรอใครอีกคนไม่เสียเที่ยว

อ้าว นารูโตะ...มาที่นี่แต่เช้าเป็นอะไรหรือเปล่า...  ซากุระร้องถามกลับมาด้วยความเป็นห่วง

เปล่าไม่ได้เป็นอะไรชั้นแข็งแรงดี...แต่ว่ามีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อยซากุระว่างหรือเปล่า...  นารูโตะรีบเข้าประเด็นทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา

อืม...ก็พอมีเวลาอยู่บ้างแล้วมีเรื่องอะไรเหรอ...

ก็แบบว่า...ชั้นทำไม่ดีไว้กับคนคนนึงน่ะ แล้วเค้าก็เหมือนกับจะเฉย ๆ ไปไม่กวนประสาทชั้นเหมือนเก่า แบบนี้เค้าจะโกรธชั้นหรือเปล่า...

เรื่องที่ว่าทำไม่ดีเนี่ยมันร้ายแรงมากหรือเปล่าล่ะ...

จะว่าร้ายแรงก็ได้ แต่จะว่าไม่ร้ายแรงก็คงได้เหมือนกัน คือชั้นไม่รู้ว่าเค้าจะคิดมากหรือเปล่าเมื่อคืนเจอกันเค้าก็คล้าย ๆ กับจะเมินชั้นยังไงไม่รู้สิ...

แปลว่าเค้ากำลังโกรธนายอยู่สินะ...

หืม...โกรธเหรอ แต่ชั้นถามเค้าแล้วว่าโกรธหรือเปล่าเค้าก็บอกว่าไม่นี่นา...  นารูโตะรีบบอกออกไปอย่างไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปที่ซากุระมีให้

เจ้าเซ่อ...ใครเค้าจะยอมรับว่าตัวเองกำลังโกรธอยู่เล่า...

ก็ชั้นไง...โกรธก็บอกว่าโกรธ  ไม่โกรธก็บอกว่าไม่โกรธ...  นารูโตะยังเถียงไม่เลิก

ยกเว้นนายไว้คนนึงแล้วกัน คนอื่น ๆ เค้าก็ต้องทำเป็นปากไม่ตรงกับใจกันทั้งนั้นแหละ...

แล้วกัน...งั้นก็ขอถามอีกเรื่องนึงนะ ถ้าชั้นรู้สึกแปลก ๆ เวลาที่เค้าเมินชั้นแบบนี้มันหมายความว่ายังไง...  นารูโตะเอ่ยถามถึงสิ่งที่ตัวเองนอนคิดมาตลอดทั้งคืนด้วยต้องการคำตอบอย่างแท้จริง

ถ้านายไม่รู้สึกแปลก ๆ นายก็ใช่ไม่ได้แล้วล่ะนารูโตะ...เพราะว่านายกำลังรู้สึกผิด ที่ทำไม่ดีกับเค้าไว้ไงล่ะ...

เวลาที่คนเรารู้สึกผิด...มันต้องรู้สึกเจ็บปวดในใจแบบนี้ด้วยเหรอ...  คำถามที่ใสซื้อของคนเซ่อทำให้คนถูกถามเข้าใจไปแบบผิด ๆ คำตอบที่ได้เลยออกมาผิดเพี้ยนไปนั่นเอง

ใช่แล้ว...คนเราเวลาที่ทำอะไรผิดพลาดไปก็จะต้องรู้สึกไม่สบายใจ กระวนกระวายใจ มันเป็นของธรรมดาน่ะ...

งั้นถ้าชั้นขอให้เค้ายกโทษให้...ชั้นก็จะไม่รู้สึกแบบนี้อีกใช่มั้ย...  นารูโตะถามถึงวิธีแก้ไข

ใช่...แต่ต้องให้เค้ายกโทษให้จากใจจริงนะ ไม่อย่างนั้นนายก็จะรู้สึกผิดแบบนี้ไปตลอดนั่นแหละ...

เป็นแบบนี้เองเหรอ...ชั้นนอนคิดมาตลอดทั้งคืนก็คิดไม่ออก ขอบใจนะซากุระที่ช่วยหาคำตอบให้น่ะ...  พูดจบนารูโตะก็รีบผล่ะจากไปทันที

อย่าลืมไปขอโทษคน ๆ นั้นด้วยนะ...  ซากุระร้องตะโกนไล่หลังอีกฝ่ายไปแต่ก็ต้องย้อนกลับมานึกถึงคำถามของนารูโตะใหม่อีกครั้ง

รู้สึกเจ็บปวดในใจงั้นเหรอ...หรือว่าจะไม่ได้แค่รู้สึกผิด  จะยังไงก็ช่างเหอะ...  ซากุระพึมพำกับตัวเองก่อนจะเลิกคิดเรื่องของคนอื่นแล้วกลับมาสนใจเรื่องของตัวเองต่อไป

...นารูโตะที่แยกจากซากุระมาแล้วก็รู้สึกเหมือนจิตใจจะปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อยจึงตั้งใจว่าถ้าเจอคิบะจะขอโทษไปดี ๆ ตัวเองจะได้เลิกรู้สึกไม่ดีแบบนี้ซักที และระหว่างนั้นนารูโตะก็เลือกจะไปฝึกคนเดียวอีกครั้งจนกระทั้งบ่าย ขณะที่กำลังฝึกอยู่ใครบางคนก็โผล่หน้ามาให้เห็นเหมือนจงใจ...

อ้าวคิบะ...มาทำอะไรแถวนี้เหรอ...  นารูโตะที่พอเห็นหน้าอีกฝ่ายก็หยุดมือแล้วตรงเข้าไปหาทันที ทำเอาคิบะถึงกับงงในท่าทีที่ดูกระตือรือร้นของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

ผ่านมาเฉย ๆ ไม่มีอะไรหรอกนายฝึกต่อก็ได้...  คิบะพยายามสงบปากสงบคำให้มากที่สุดเพื่อจะดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย แต่นารูโตะไม่ได้รับรู้เรื่องนี้จึงเดินยิ้มอาย ๆ เข้ามาหาคิบะแล้วกล่าวขอโทษออกมาจากใจจริง

ขอโทษนะ...ชั้นทำอะไรไม่ดีกับนายไว้ตั้งเยอะแต่ที่ทำไปก็ไม่ได้คิดร้ายอะไรเลย นายจะยกโทษให้ชั้นได้มั้ย...  เสียงใส ๆ ที่เอ่ยออกมาด้วยทีท่าขัดเขินแล้วสองแก้มนวลเนียนก็ค่อย ๆ ขึ้นสีน้อย ๆ ทั้งหมดนี้มันทำให้ความตั้งใจแต่เดิมของคิบะที่จะมาแกล้งทำเมินอีกฝ่ายให้นารูโตะกระวนกระวายใจเล่นเป็นอันต้องถูกฝังกลบลงไปในทันที  ตรงกันข้ามกลับเป็นจิตใจของคิบะเองที่สั่นรัวจนน่าตกใจ

คิบะ...คิบะ...  นารูโตะร้องเรียกอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดอะไร ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะยังโกรธเคืองเค้าอยู่

เอ่อ...ชั้นไม่ได้โกรธนายหรอก ไม่เคยโกรธเลยด้วยจริง ๆ นะ...  คิบะยืนยันเสียงแข็ง

แต่ท่าทางของนายเมื่อวานมันเหมือนกับจะโกรธชั้นอยู่เลย...

อ๋อ...เมื่อวานชั้นก็แค่เหนื่อยเท่านั้นเอง แล้วก็เจ็บแผลด้วย...  คิบะยกเอาแผลที่มือขึ้นมาเป็นข้ออ้างได้ทันท่วงที

ได้ยินแบบนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อย...  นารูโตะเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มสดใสที่ดูน่ารักยิ่งนักในสายตาของอีกฝ่าย

นายกลัวชั้นจะโกรธงั้นเหรอ...  คิบะร้องถามก่อนจะเดินมานั่งใต้ต้นไม้ โดยที่มีอากามารุเดินตามมาติด ๆ

ก็มันรู้สึกไม่ดีเวลาที่ทำเรื่องแย่ ๆ ไว้กับนายนะสิ...  นารูโตะตอบไปตามตรงแล้วเดินตามไปนั่งข้าง ๆ ด้วยคน

ก็ยังดีที่รู้จักขอโทษ ถึงชั้นจะไม่ได้โกรธก็เถอะน่ะ...

หน่อยเจ้าบ้า...เริ่มกวนประสาทกันอีกแล้วนะ...  นารูโตะค่อนขอดอีกฝ่ายก่อนจะเอนกายพิงไปตามลำต้นของไม้ใหญ่เพื่อสัมผัสกับสายลมเย็น ๆ ที่พัดมาเบา ๆ

แต่พูดก็พูดเถอะ...ชั้นรู้สึกดีใจนิด ๆ นะที่นายเป็นห่วงความรู้สึกของชั้นด้วย ความจริงฝ่ายที่ต้องขอโทษน่าจะเป็นชั้นมากกว่า...เพราะ...  คิบะหยุดคำพูดของตัวเองไว้เท่านั้นเมื่อสัมผัสได้ถึงใบหน้าของอีกฝ่ายที่พิงซบลงมาบนไหล่ของตน นั่นก็เพราะตอนนี้นารูโตะได้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว  คิบะเฝ้ามองใบหน้านวลที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างพิจารณา คิ้วโก่งสวยได้รูปสีเดียวกับเรือนผมที่ดูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงแต่เค้ากันดีกับเจ้าตัว  แพขนตาหนาที่เรียงรายตัวสวยจนดูน่าอิจฉา จมูกโด่งเล็ก ๆ รับกับริมฝีปากสีสดที่ดูเนียนนุ่มน่าสัมผัส พวงแก้มขาวนวลที่มักเปลี่ยนสีไปบ่อยครั้งยามที่เค้าแกล้งอีกฝ่ายให้ได้ขัดเขิน  มือเรียวสวยเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าอีกฝ่ายออกให้อย่างเบามือ ก่อนจะเผลอไล่ไปตามรูปหน้านวลนั้นอย่างเผลอตัวก่อนจะดึงมือตัวเองกลับมาพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ ที่ช่วงหลังมานี่มันเกิดขึ้นถี่ ๆ เวลาที่อยู่ใกล้ร่างบางนี้...

มันคืออะไรงั้นเหรอ...ไอ้ความรู้สึกแบบนี้น่ะ นายเป็นเหมือนกันหรือเปล่า...นารูโตะ...  คิบะร้องถามคนที่หลับไหลไปเบา ๆ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ยินแต่ก็ยังอยากเอ่ยถาม เพราะบางทีอีกฝ่ายอาจจะมีคำตอบให้ก็ได้

...นารูโตะที่อยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่นก็เริ่มพลิกตัวเพราะรู้สึกว่าตัวเองนอนไม่สบายเท่าไหร่  แต่พอจะขยับตัวก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาทับไว้ทำให้เริ่มอึดอัดแต่ก็ยังคนนอนต่อไปโดยไม่ได้ลืมตามาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น  แต่เพราะรู้สึกว่าหมอนที่หนุนอยู่มันนอนไม่สบายแถมหมอนข้างก็ยังแข็ง ๆ แล้วก็มีเสียงดังหน้าหนวกหูอีกต่างหาก...

ตุ๊บ...ตุ๊บ...ตุ๊บ...  เสียงที่ดังอยู่ข้างหูตอนนี้มันเริ่มทำให้นารูโตะรู้สึกเอะใจขึ้นมาว่าทำไมหมอนข้างของตัวเองถึงมีเสียงเหมือนหัวใจเต้น จนสุดท้ายเค้าก็ต้องลืมตาขึ้นมาเพื่อจะดูว่ามันเกิดอะไรกับหมอนข้างที่เค้านอนกอดมาทุกวันแล้วสิ่งที่เห็นก็คือ แผ่นอกกว้างที่เปลือยเปล่าของใครซักคน นารูโตะค่อย ๆ ไล่สายตาขึ้นไปเรื่อย ๆ เพื่อจะดูให้แน่ใจว่าเจ้าของแผ่นอกกำยำนี้เป็นใคร และเมื่อเห็นชัดเต็มสองตาความง่วงงุนที่มีมาก็หายเป็นปลิดทิ้ง ใบหน้านวลสวยต้องเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดจนมันลามมาถึงลำคอระหงส์ พลันสายตาก็ค่อย ๆ กวาดจับไปที่ร่างของตนเองซึ่งมีสภาพเปลือยท่อนบนเหมือนคนข้าง ๆ และตอนนี้ก็มีท่อนแขนแข็งแรงของอีกฝ่ายวางพาดไว้กลางลำตัว ส่วนแขนของตนเองก็กอดก่ายอีกฝ่ายไว้อย่างดิบดี เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้นารูโตะรีบดีดตัวออกมาจากร่างที่กอดเค้าไว้อย่างเร็วรี่พร้อมกับร้องเสียงหลงราวกับถูกเชือดก็ไม่ปาน...

เฮ้ย...ม่ายยยยยจริงงงงงงง...  ด้วยเสียงร้องที่เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางดึกทำให้คนที่หลับไหลค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาและทันทีที่ลืมตาตื่นเค้าก็เห็นวัตถุบางอย่างลอยมาปะทะเข้าที่หน้าตนเองอย่างจัง แม้จะไม่เจ็บมากแต่ก็ทำให้มึนได้เหมือนกัน

โอ๊ย...อะไรของนายเนี่ย !!!...นารูโตะ แหกปากโวยวายอะไรแต่เช้าฟร่ะ...  คิบะร้องโวยวายกลับมาพร้อมกับจับหมอนที่อีกฝ่ายปาใส่หน้าออกด้วยอาการงุนงงก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยสติที่ยังไม่สมบูรณ์นัก

ยังจะมาถามอีกเหรอไอ้บ้า...  เสียงขุ่น ๆ ที่ตอบกลับมาบ่งบอกชัดว่ากำลังโมโหสุดขีด

ก็แล้วมันเรื่องอะไรกันเล่า...พูดให้รู้เรื่องหน่อยสิ...  คิบะร้องถามเพราะยังจบต้นชนปลายไม่ถูกว่าอีกฝ่ายจะลุกขึ้นมาเอะอะด้วยเรื่องอะไร

ยังจะมาตีหน้าเซ่ออีก...น่าโมโหจริง ๆ เลย...  พูดแล้วนารูโตะก็คว้าของใกล้มือตัวเองปาใส่อีกฝ่ายแบบไม่ยั้ง

เฮ้ย !!...เดี๋ยวก่อนสิ ฟังกันก่อน โอ๊ย !!!...  คิบะพยายามร้องห้ามไปพลางโดดหลบสิ่งของที่ปลิวมาหาตนเองไปพลาง แต่ดูเหมือนตอนนี้อีกฝ่ายคงไม่พร้อมจะรับฟังอะไรเสียแล้ว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #582 anasia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 21:25
    นัตจัง.. เข้าใจผิดป่าวลูก อาจไม่ใช่อย่างที่คิดนะ(คิดอัลไล><)



    คิบะ นายแผนสูงมาก ทำเอานัตจังเรากระวนกระวายนอนไม่หลับเชียว



    ซากุระให้คำปรึกษาไปแบบนั้นจะดีเร้อออ เดี๋ยวเรื่องก็ยุ่งกันไปใหญ่หรอก
    #582
    0
  2. #556 kyoya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 12:05
    มันเกิดอะไร!! คิบะจับหนูโตะกดเหรอ!!
    #556
    0
  3. #540 sara (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 23:10
    คิบะ ฉุดโตะขึ้นเตียงตอนเผรอหลับเหรอ ตอนแรกยังนอนซบไหล่อยู่เลย
    #540
    0
  4. #539 sara (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 23:10
    คิบะ ฉุดโตะขึ้นเตียงตอนเผรอหลับเหรอ ตอนแรกยังนอนซบไหล่อยู่เลย
    #539
    0
  5. #456 l3oss_it (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 23:38
    เกิดอะไรขึ้น!!!ๆๆๆๆๆๆๆ 
    คิบะนะ  นี้นายปล้ำโตะคุงไปแล้วเหรอ เลวมากๆๆๆๆๆ
    #456
    0
  6. #416 ใครซักคน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 22:44
    =.,=
    หุหุุหุหห
    #416
    0
  7. #393 ใครง่ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 03:42
    คิบะนี่ร้ายจิงๆ อิอิ
    #393
    0
  8. #370 การคิด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 22:19
    คิบะได้ใจเจ๊เลย
    #370
    0
  9. #332 This my angel (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 22:01
    เปลือยท่อนบน ทำไมท่อนล่างยังอยู่อย่างนี้มันไม่ได้ใจลีดเดอร์อ่ะ!!!(อีหื่น)
    #332
    0
  10. #304 diamus (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 22:34
    มีSomethingเกิดขึ้นหร๊อ!?
    #304
    0
  11. #282 preechompoo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 01:06
    คิบะแกล้งโตะอีกละ 55
    #282
    0
  12. #252 สายลมแห่งรัตติกาล18 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 04:01
    เกิดไรขึ้นอ่ะ
    #252
    0
  13. #244 annchan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 20:36
    เป็นอะรัยกัยอีกล่ะ
    #244
    0
  14. #236 p.p. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 18:32


    เกิดอะไรขึ้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนอ่ะ
    #236
    0
  15. #195 ferincalobaramos (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:34
    เกิดไรขึ้นกันหน่ะ
    #195
    0
  16. #129 I_am_Hana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:00
    เกิดอะไรขึ้นนนนนนนนนน><
    #129
    0
  17. #86 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 22:42
    ตอนนี้บอกได้ว่าสนุกมากกกก

    แอบจิ้นตอนจบของตอนนี้มากๆ

    ไปตามอ่านตอนต่อโดยไว

    #86
    0
  18. #77 namecotton (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 00:27
    อะไร ทำไม อย่างไง อ่านต่อๆๆๆ
    #77
    0
  19. #47 looky39 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 19:29
    สนุกมากค่ะ

    นารูโตะคุงนี่น่ารักจริงๆ เลย
    #47
    0
  20. #30 ✘H Y U K 'J A E✘ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 23:59
    อะไรอ่ะโตะคุงเป็นอะไร แล้วทำไมมานอนแก้ผ้ากันแบบนั้น
    #30
    0
  21. #27 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 20:23
    ค้างงง งงง เอ๊ยยยย ตอนนอนซบไหล่กันดีๆ เเร้วอยู่ๆไปซบอกเเร้วเสื้อผ้าหายนี่หมายความว่าไงค้าา 555+

    อย่ามาทำไห้จิ้นไปไกลน้าาา
    #27
    0
  22. #24 เหมียวซ่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 15:49
    น่ารักอย่างหนูโตะถึงอีกฝ่ายโกรธจริงๆกยกโทษให้อยู่แล้วจ้า ><

    และคิบะก็ทำเป็นเมินโตะได้ไม่เกิน 1 ตอน =w=

    ฉากท้ายตอนนี่มัน มัน ม๊านนนนนนน ไรเตอร์มาต่อด่วนค่า เกิดอะไรขึ้น แม่ยกจิ้นไปไกลถึงดาวพลูโตแล้วนะคะ

    ถึงลักษณะนี้จะชอบมีหักมุมแหกโค้งให้แม่ยกใจแฟบก็เถอะค่ะ แต่ก็อดจิ้นม่ายด๊ายยยย 
    #24
    0
  23. #22 Ti. amo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 15:24
    สนุกมากเลย รีบมาอัพต่อไวๆนะ
    อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับโตะ
    #22
    0
  24. #20 rikosama (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 12:20
    ฝากไว้อีกสามตอนกับเรื่องราวฮา ๆ จนบางครั้งก็ดูน่าสงสาร
    ขอบคุณทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามา มีหลายท่านที่ติดตามผลงาน
    ของไรท์มาตลอด ขอบคุณจริง ๆ นะ
    #20
    0