[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 5 : เริ่มขัดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    17 ม.ค. 56

Smile of : 5 

เฮ้อ...  เสียงถอนหายใจอันหนักหน่วงของคนข้าง ๆ ทำให้คิบะต้องหันไปมองอย่างสงสัย

เป็นอะไรเหรอนารูโตะ...

เปล่า...ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นชั้นขอตัวก่อนนะ...  นารูโตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายนั่นก็เพราะเค้าต้องทนป้อนราเมงให้อีกฝ่ายท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของลุงเจ้าของร้าน  ดังนั้นหลังจากที่ป้อนให้คิบะแล้วตัวเองก็หันมาจัดการกับราเมงของตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วก็รีบเผ่นออกมาทันที

งั้นเดี๋ยวชั้นไปส่งที่บ้านนะ...  คิบะรีบอาสาในทันที

ไม่ต้อง !!...ทางใครทางมันไปเลย แล้วก็ไม่ต้องโผล่หน้ามาให้ชั้นเห็นอีกจนกว่ามือนายจะหายเข้าใจมั้ย...  ว่าแล้วนารูโตะก็รีบเดินหนีไปทันที เพราะถ้าทนอยู่ต่อไปคงได้อารมณ์เสียมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่ ๆ

แต่เราก็ต้องกลับทางเดียวกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ...  คิบะยังตามมาแบบไม่ลดล่ะ

ก็บอกว่าต่างคนต่างกลับยังไงเล่า  พูดไม่รู้เรื่องรึไง...  นารูโตะหันมาตวาดใส่อีกฝ่าย แต่คิบะไม่สนใจกับท่าทางแบบนั้นยังคงเซ้าซี้ไม่เลิก

นารูโตะ...

ชั้นจะไปหาชิกามารุ...  พูดจบนารูโตะก็วิ่งหนีเอาดื้อ ๆ เสียอย่างนั้น แต่คิบะไม่ได้โกรธที่อีกฝ่ายวิ่งหนีไปแต่รู้สึกไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายบอกว่าจะไปหาชิกามารุนั่นเอง

ชิส์...รู้สึกขัดใจแปลก ๆ แฮะ ไม่ชอบเลยเว้ย...  คิบะสบถกับตัวเองก่อนจะมุ่งหน้ากลับบ้านของตน

...หลังจากที่ตัดสินใจวิ่งหนีคิบะมานารูโตะก็มาหยุดยืนหอบอยู่ข้าง ๆ ตึกที่ทำการของโฮคาเงะ ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดกายลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับนึกโกรธอีกฝ่ายขึ้นมาน้อย ๆ ทั้งที่ตัวเค้าอุตส่าห์บอกให้ต่างคนต่างกลับดี ๆ แล้วยังมาเซ้าซี้ไม่เลิก สุดท้ายจึงต้องวิ่งหนีมาแบบนี้เพราะไม่ต้องการจะอยู่ใกล้อีกฝ่ายมากเกินไป เนื่องจากทุกครั้งที่เข้าใกล้จิตใจมันไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ ยิ่งช่วงนี้เข้าใกล้ทีไรเป็นต้องมีเรื่องคาดไม่ถึงเกิดขึ้นตลอด ดูอย่างก่อนออกมาจากห้องนั่นปะไร  ยิ่งคิดยิ่งนึกถึงใบหน้าตัวเองก็เหมือนจะยิ่งร้อนผ่าวมากขึ้น...

เอาไว้ให้อะไร ๆ มันดีขึ้นแล้วค่อยไปขอโทษเจ้านั่นก็แล้วกัน...  นารูโตะบอกกับตัวเองไปเบา ๆ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงร้องทักมาจากด้านหลัง

นารูโตะ !!!...”  จากเสียงทักทายนั้นทำให้นารูโตะต้องรีบดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะหันกลับไปมองว่าคนที่เข้ามาทักเค้าเป็นใคร

อิโนะ !!!...ทำไมมาเงียบ ๆ ไม่ให้ซุ่มให้เสียง...  นารูโตะตัดพ้อพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

มาเงียบ ๆ ที่ใหนกันชั้นเรียกนายตั้งนานแล้วแต่นายก็นั่งบ่นอะไรงึมงำคนเดียว ไม่ได้สนใจชั้นเลย...  อิโนะรีบแย้งพร้อมกับเดินเข้ามาจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างค้นหา

อย่างนั้นเหรอ...โทษทีนะพอดีคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่น่ะ...

แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ...

ก็แค่เดินไปเรื่อย ๆ ตามประสาคนว่างงานนั่นแหละ  แล้วเธอจะไปใหนล่ะ...

จะไปหาชิกามารุซักหน่อย...

เหรอ...งั้นก็รีบไปเถอะ...

ชั้นไปก่อนนะ...แล้วเจอกัน...

อืม...  พออีกฝ่ายเดินจากไปแล้ว นารูโตะก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้นอีกรอบ

เฮ้อ...จิตตกขนาดนี้เลยเหรอเรา  เศร้าชะมัดเลยแฮะ...  นารูโตะรำพึงรำพันกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับบ้านในสภาพหดหู่จนเกินจะบรรยาย

...แล้วในที่สุดวันสอบของเด็ก ๆ ที่โรงเรียนก็มาถึงพอถึงเวลาจริง ๆเพื่อน ๆ ทุกคนก็มารวมตัวกันเกือบครบจะขาดอยู่ก็แค่ทีมของเนจิเท่านั้นเองที่ยังไม่กลับจากทำภารกิจ  และการสอบในช่วงเช้าจะเป็นการแบ่งกลุ่มออกเป็นกลุ่มละสามคน คล้าย ๆ กับการสอบจูนินแต่บททดสอบจะง่ายกว่ามาก  ซึ่งสถานที่สอบนั้นก็จะถูกแยกออกเป็นห้อง ๆ ซึ่งในแต่ละห้องก็จะมีเจ้าหน้าที่และพวกของนารูโตะประจำอยู่ห้องละหนึ่งคน กติกาก็คือให้นักเรียนแต่ละกลุ่มชิงผ้าแดงที่ผูกอยู่กับคู่ต่อสู้มาให้ได้โดยไม่จำกัดวิธี  ภายในเวลาที่กำหนดและถ้าหมดเวลาแล้วยังชิงผ้าแดงมาไม่ได้ก็ให้ไปรอสอบแก้ตัวในรอบบ่ายแทน ซึ่งในการชิงผ้าแดงนี้คนที่เป็นคู่ต่อสู้จะต้องทำหน้าที่ประเมินให้เด็ก ๆ พวกนั้นด้วยเพื่อใช้ประกอบกับคะแนนภาคทฤษฏี...

ชิกามารุ...  เสียงใส ๆ ร้องเรียกมาเบา ๆ

มีอะไรเหรอ...นารูโตะ...

คือว่านายเข้าไปในห้องสอบกับชั้นได้มั้ย...

หือ...ทำไมล่ะ...  ชิกามารุย้อนถามด้วยสีหน้าแปลกใจ

ก็แบบว่า...ชั้นไม่แน่ใจว่าตัวเองจะประเมินเด็ก ๆ พวกนั้นได้ถูกต้องรึเปล่า เกิดถ้าชั้นประเมินให้สูงไปเด็กพวกนั้นอาจจะแย่ก็ได้ หรือถ้าชั้นประเมินต่ำไปก็คงไม่เป็นผลดีกับหมู่บ้านเราแน่ ๆ เพราะงั้นขอร้องล่ะนะชิกามารุ ช่วยเข้าไปประเมินให้ชั้นหน่อยนะ...

เฮ้อ...ยุ่งยากจริง ๆ เลยนะนายเนี่ย เอาแบบนั้นก็ได้แต่ขอชั้นไปบอกครูอิรูกะก่อนก็แล้วกัน...  ชิกามารุรับคำก่อนจะเดินไปแจ้งให้อิรูกะทราบถึงความต้องการของนารูโตะ เพียงไม่นานชิกามารุก็เดินกลับมาหานารูโตะที่ยืนรออยู่ด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าดีใจสุด ๆ

ขอบใจนะชิกามารุ...มีนายอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ชั้นมั่นใจขึ้นตั้งเยอะ...  เสียงใส ๆ ร้องบอกมาพร้อมกับจูงมืออีกฝ่ายให้เข้าไปในห้องสอบของตน ซึ่งชิกามารุก็ไม่ได้ว่าได้แต่ทำหน้าเซ็งไปตามเรื่องตามราว แต่ทั้งสองคนคงไม่รู้ว่าการกระทำทั้งหมดนั้นตกอยู่ในสายตาคม ๆ ของใครบางคนที่จ้องมองร่างบางมาตั้งแต่แรกจนกระทั้งหายเข้าไปในห้องสอบกับชิกามารุสองคน...

เป็นไรไปคิบะ...ทำหน้าทำตาเหมือนกับจะฆ่าใครอย่างนั้นแหละ...  ชิโนะเดินมาอยู่ข้างหลังคิบะตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ร้องถามมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นโทนเดียวตลอดตามบุคลิกของตน

ไม่มีอะไรหรอก...ห้องของนายอยู่ทางโน้นไม่ใช่เหรอ มาเดินเตร็ดเตร่อะไรแถวนี้ล่ะ...  คิบะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังเหมือนกำลังขัดเคืองใจอะไรบางอย่าง

ก็แค่แวะมาเอารายชื่อเท่านั้นเอง...ว่าแต่นายเถอะแขนยังไม่หายดีอย่าบ้าพลังให้มันมากนักก็แล้วกัน...  ชิโนะเอ่ยตอบกลับมาก่อนจะเดินไปที่อิรูกะเพื่อขอรายชื่อเด็ก ๆ ที่จะต้องเข้าสอบกับเค้าโดยไม่สนใจคิบะอีก  คิบะเองรู้ตัวว่าทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้พลางก้มลงมองมือตัวเองที่ยังมีผ้าพันแผลพันเอาไว้แต่ก็ไม่ได้แน่นหนาเหมือนเมื่อหลายวันก่อน จึงต้องยอมเดินเข้าไปในห้องสอบด้วยจิตใจที่ว้าวุ่นกับเรื่องของใครบางคนและคนอื่น ๆ ที่มาช่วยคุมสอบก็ทยอยเดินเข้าไปประจำในห้องตัวเองกันหมดแล้วเช่นกัน...

...การสอบในรอบเช้ากินเวลาไปจนถึงเที่ยงเพราะเด็ก ๆ แต่ละกลุ่มต่างก็ทุ่มฝีมือกันเต็มที่เพื่อหวังจะชิงผ้าแดงจากผู้คุมสอบให้ได้ตามเวลาที่กำหนด และเวลาที่กำหนดให้ก็ถือว่าไม่มากไม่น้อยจนเกินไป ประกอบกับมีผู้คุมสอบหลายคนจึงสามารถขยายเวลาให้เด็ก ๆ ได้มากขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีกลุ่มใหนชิงผ้าแดงมาจากผู้คุมได้เลยซักกลุ่มเดียว...

เฮ้อ...เสร็จซักที หิวจะแย่แล้ว...  นารูโตะถอนหายใจเสียงดังขณะที่เดินออกมาจากห้องสอบพร้อมกับชิกามารุ

ใครใช้ให้บ้าพลังแบบนั้นล่ะ...เล่นเอาจริงเป็นบ้าเป็นหลังแบบนั้นก็ต้องหมดแรงก่อนเป็นธรรมดา...  ชิกามารุบ่นให้อีกฝ่ายด้วยทีท่าที่ไม่จริงจังเท่าใด

ก็แบบว่ามันน่าสนุกออก...ชั้นฝึกคนเดียวมาตั้งหลายวันพอมีคนมาสู้ด้วยก็ต้องดีใจจนเผลอเอาจริง ถึงเด็ก ๆ พวกนั้นจะชิงผ้าแดงไปไม่ได้ก็เถอะ แต่อนาคตเด็กพวกนี้ต้องเก่งมากแน่ ๆ...

ชั้นก็ว่าอย่างนั้นแหละ...  ชิกามารุเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่าย

ไปกินข้าวกันเดี๋ยวชั้นเลี้ยงเอง...

หือ...จริงดิ แต่ไม่เอาราเมงได้มั้ย...

ได้อยู่แล้ว...จัดให้เพื่อนายเป็นพิเศษเลย ตอบแทนที่ช่วยเข้าไปประเมินเด็ก ๆ ให้ชั้งไง...

โอ้โห...อยู่ดี ๆ ก็มีลาภปากแฮะ...  แล้วทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปหาอะไรใส่ท้องกันโดยที่ไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลย  คิบะที่ออกจากห้องมาแล้วเห็นสองคนนั้นเดินไปด้วยกันอีกก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ ในใจขณะที่กำลังยืนเหม่ออยู่นั้นจู่ ๆ ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือของใครบางคนมาวางที่บ่า

คิบะ!!!...”  คิบะที่หันไปตามเสียงเรียกแล้วพบอิโนะ โจจิ ชิโนะ และฮินาตะยืนหน้าสล่อนก็ร้องถามกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

เอ่อ...อะไรเหรอ...

ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น...ไปกินข้าวกันมั้ย แล้วเห็นนารูโตะกับชิกามารุหรือเปล่า...  อิโนะเป็นฝ่ายร้องถามพร้อมกับสอดส่ายสายตามองหาคนที่ถามถึง

ไม่ไปหรอก...แล้วก็ไม่เห็นใครทั้งนั้น...  พูดจบก็หมุนกายเดินเลี่ยงไปอีกทาง

เป็นอะไรของเค้านะ...ดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี...  อิโนะรำพึงรำพันกับตัวเองก่อนจะชักชวนเพื่อนไปหาอะไรกินโดยเลิกสนใจคนขี้หงุดหงิดไปโดยปริยาย

...แล้วการสอบแก้ตัวรอบบ่ายก็เริ่มต้นขึ้นซึ่งกติกาก็ยังคงเหมือนเดิมคือให้ผู้เข้าสอบหาทางชิงผ้าแดงจากผู้คุมสอบมาให้ได้แต่คราวนี้เด็ก ๆ จะถูกทดสอบรายตัวไม่ได้เข้าสอบเป็นกลุ่มเหมือนตอนเช้า และสาเหตุที่ให้สอบทีละคนก็เพื่อจะได้ประเมินทักษะของแต่ละคนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น แต่ไม่ว่าอย่างไรผลก็ออกมาเหมือนเดิมคือไม่มีเด็กคนใหนที่สามารถแย่งผ้าแดงจากผู้คุมได้เลยซักคน...

เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย...  นารูโตะบ่นกับชิกามารุขณะเดินออกมาจากห้องสอบด้วยกัน

ความจริงเด็กที่มาสอบกับนายวันนี้ก็มีหลายคนเหมือนกันนะที่เกือบจะแย่งผ้าไปจากนายได้น่ะ...

เอ๋...จริงเหรอ ทำไมชั้นไม่รู้สึกตัวเลยล่ะ...  เสียงใส ๆ ร้องขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

เฮ้อ...นายเนี่ยน้า หัดสังเกตุสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัวซะบ้างสิอย่าใช้แต่ลูกบ้าอย่างเดียว  แล้วก็ไอ้คาถานั้นของนายก็ไม่ควรเอามาใช้เวลาคุมสอบเด็ก ๆ รู้หรือเปล่า...  ชิกามารุเริ่มเทศน์ยาวเหยียดให้อีกฝ่ายฟัง

ก็มันเผลอไปหน่อยเดียวเอง แบบว่าใช้จนเคยตัวละมั๊ง...

แค่โคโนฮะมารุคนเดียวก็พอแล้วอย่าให้เด็กคนอื่น ๆ ติดเชื้อบ้า ๆ ของนายไปด้วยก็แล้วกัน...  ชิกามารุเอ่ยพร้อมกับขยี้หัวอีกฝ่ายเล่นเบา ๆ เป็นการหยอกล้อ

รู้แล้วล่ะน่า...แล้วก็เลิกยุ่งกับหัวชั้นซักทีเหอะอย่าถือว่าตัวสูงกว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้นะเฟ้ย...  นารูโตะเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มไม่พอใจเพราะไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายมาขยุ้มหัวตัวเองเล่นเพราะเห็นเป็นเรื่องสนุกและที่สำคัญคืออีกฝ่ายตัวสูงกว่าเลยเอาคืนไม่ได้

ถ้าเจ็บใจก็ต้องพยายามสูงกว่าชั้นให้ได้สิ...นารูโตะ...  ชิกามารุเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ส่งผลให้อีกฝ่ายยิ่งทำหน้าบูดหน้าบึ้งด้วยรู้สึกขัดใจที่ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้

เอ้า ๆ สองคนนี้ทำอะไรกันอยู่เหรอ...  อิโนะเอ่ยทักมาเพราะได้ยินเสียงหัวเราะของชิกามารุกับเสียงเอะอะโวยวายของนารูโตะดังมาแต่ไกล

ไม่มีอะไรหรอก...แล้วเสร็จกันแล้วเหรอ...  ชิกามารุเป็นฝ่ายตอบเพราะอีกคนเอาแต่ยืนหน้าง้ำไม่พูดไม่จา

อืม...ทางนี้ก็เรียบร้อยแล้วสินะถึงได้มีเวลามายืนหยอกล้อกันแบบนี้น่ะ...  อิโนะยังแซวทั้งสองคนไม่เลิก

แล้วผลโดยรวมเป็นไงบ้างล่ะ...  ชิกามารุไม่สนใจที่อีกฝ่ายแซวแต่กลับย้อนถามมาเป็นงานเป็นการ

ของชั้นก็ถือว่าใช้ได้ แต่ก็มีบางคนที่ยังอ่อนหัดอยู่น่ะ...  อิโนะชิงตอบเป็นคนแรก

ของชั้นก็ประมาณนั้นแหละ...  โจจิร้องบอกมาอีกคนแล้วคนอื่น ๆ ก็ทยอยกันพูดถึงผลการคุมสอบของตนให้ชิกามารุฟัง และในระหว่างที่ชิกามารุกับคนอื่น ๆ กำลังสนใจผลการสอบอยู่นารูโตะที่ไม่ต้องรายงานผลเหมือนคนอื่น ๆ เพราะว่าชิกามารุเข้าไปด้วยก็เริ่มรู้สึกเบื่อขณะที่กำลังคิดว่าจะไปนั่งรอทุกคนใกล้ ๆ พลันสายตาก็ไปสบเข้ากับใครบางคนที่ยืนมองมานิ่ง ๆ โดยบังเอิญ แล้วนารูโตะก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีเพราสายตาคู่นั้นมันมีผลกับจิตใจของเค้ามากจริง ๆ แต่ถึงจะเบือนหน้าหนีมาแล้วก็ยังรู้สึกได้ว่าตัวเองสายตาคม ๆ คู่นั้นไม่ได้ละไปจากตัวเค้าเลยแม้แต่น้อย และเมื่อไม่รู้จะหลบด้วยวิธีใหนนารูโตะจึงหันไปหาตัวช่วยที่ยังยืนคุยกับคนอื่นไม่เสร็จ...

ชิกามารุ...กลับกันได้หรือยัง...  เสียงใส ๆ ที่ร้องถามมานั้นนารูโตะพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมไม่ให้มันสั่น

งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ...หิวข้าวแล้วเหมือนกัน...  ชิกามารุหันไปบอกคนอื่น ๆ แล้วทุกคนก็ออกเดินไปด้วยกันโดยลืมไปว่ายังขาดสมาชิกอีกคนที่ยังไม่มา แต่ถึงนารูโตะจะรู้ว่าขาดใครไปเค้าก็ไม่คิดจะร้องบอกออกไปอย่างแน่นอน...

...แล้วทุกคนก็พากันไปนั่งกินที่ร้านเนื้อย่างเจ้าประจำของโจจิอย่างสนุกสนาน แม้จะมีคนถามว่าคิบะหายไปใหนนารูโตะก็ปิดปากเงียบไม่ยอมบอกว่าเห็นใครคนนั้นยืนอยู่ห่าง ๆ จากกลุ่มที่พวกเค้ายืนคุยกันหลังคุมสอบเสร็จ...

ขอบคุณทุกคนมากนะที่อุตส่าห์มาช่วย...ถ้ายังไงเราแยกกันตรงนี้เลยแล้วกัน...  ชิกามารุเอ่ยขอบคุณเพื่อน ๆ ที่มาช่วยให้การคุมสอบสำเร็จลงได้ด้วยดี  แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านของตน

...นารูโตะเองก็เดินทอดน่องไปตามถนนอย่างไม่รีบร้อนหลังจากแยกกับซากุระแล้วตัวเองก็ เดินเล่นกินลมมาเรื่อย ๆ เพราะเดินอีกไม่เท่าไหร่ก็จะถึงบ้านของตนแล้ว แต่ขณะนั้นสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่าง ๆ หนึ่งที่นั่งหันหลังให้เค้าอยู่ริมทางน้ำนั่นเอง นารูโตะจำได้ทันทีว่าร่างนั้นเป็นใครจึงพยายามเดินผ่านไปแบบเงียบ ๆ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ตัวแต่ทว่า...

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...  อากามารุหมาแสนรู้พอเห็นนารูโตะเดินผ่านมาก็เห่าทักทายด้วยความคุ้นเคย ส่งผลให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมาเห็นว่าคนที่กำลังเดินผ่านไปเป็นใคร

นารูโตะ...  คิบะร้องทักมาเบา ๆ ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาหา

เอ่อ...หวัดดี มานั่งทำอะไรตรงนี้เหรอ...  นารูโตะที่ไม่รู้จะทักจะตอบอะไรก็เอ่ยออกไปเท่าที่สมองจะนึกออก

มานั่งพักให้หายเหนื่อยน่ะ...แล้วก็กำลังจะกลับแล้วล่ะ...  คิบะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงธรรมดา ไม่ได้ยียวนกวนประสาทเหมือนเช่นทุกที มันยิ่งทำให้นารูโตะรู้สึกผิดในหลาย ๆ เรื่องจนไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายขณะที่กำลังเบือนหน้าหนีสายตาก็ไม่สะดุดเข้ากับมือข้างขวาของอีกฝ่ายที่เห็นเป็นรอยเลือดไหลซึมออกมาจนผ้าพันแผลสีขาวแทบจะกลายเป็นสีแดงทั้งหมดอยู่แล้ว

คิบะ !!!...มือนายทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ...  นารูโตะอุทานออกมาเสียงดังด้วยความตกใจก่อนจะเผลอตัวเข้าไปคว้ามืออีกฝ่ายมากุมไว้อย่างรวดเร็ว

ไม่เป็นไรหรอก...แค่เผลอใช้มือตอนคุมสอบเท่านั้นเอง...  คิบะตอบกลับมาราวกับว่าแผลที่มือของตนมันเป็นเรื่องเล็กน้อยจนไม่อยากใส่ใจ  พร้อม ๆ กับดึงมือตัวเองออกมาจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย

ไม่เป็นไรกะผีนะสิ...เลือดออกแบบนี้ปากแผลคงปริออกมาแน่ ๆ ไปโรงพยาบาลให้หมอดูก่อนดีกว่า...  นารูโตะดูจะเดือดร้อนเป็นอย่างมากราวกับว่าบาดแผลนั้นเป็นของตนเสียเอง

แผลแค่นี้เดี๋ยวกลับไปใส่ยาเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่เอาก็ได้  งั้นชั้นกลับก่อนนะ...  พูดจบคิบะก็เดินจากไปทันที

คิบะ!!...เดี๋ยวก่อน...  นารูโตะร้องเรียกไว้แต่อีกฝ่ายไม่สนใจยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยทีท่าอ่อนล้าเหลือเกิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #581 anasia (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 20:04
    ง่า คิบะน่าสงสาร น้อยใจซะแล้ว



    นัตจังทำไรไม่คิดถึงความรู้สึกคิบะเลยอ่า รีบตามไปง้อเลยไป๊-3-



    ชิก้า...นายออกมาสร้างความเข้าใจผิดให้คน(คู่)อื่นตลอดๆเลยนะ

    ปล.ไรท์รักชิก้ามากสุดช้ะ? สารภาพมาตามตรง เห็นได้ออก(เกือบ)ทุกเรื่อง
    #581
    0
  2. #538 sara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 22:56
    คิบะน้อยใจที่ถูกทิ่้ง แล้วโตะไม่สนใจใช่มั้ย หึงแล้วงอนด้วย
    #538
    0
  3. #509 น้ำ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 19:39
    คิบะหึงแน่เลยหุๆๆ
    #509
    0
  4. #483 MM_R (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 20:39
    เกิดอะไรขึ้นนน!!!!!!!!
    #483
    0
  5. #455 l3oss_it (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 23:27
    คิบะคุงงอนนารูโตตะคุงสินะ 
    ก็แหม...นารูโตะคุงเล่นไปคลุกอยู่กับชิกก้าอย่างเดียวไม่มาสนใจใยดีอะไรตัวเองเลยนิเนอะ
    นารูโตะอย่าปล่อยไปนะรีบตามไปทำแผลให้คิบะเป็นการไถ่โทษเดี๋ยวนี้เลยนะค่ะ
    #455
    0
  6. #430 PrinceOfBlueRose (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 10:42
    คิบะหึงเขา งอนเขาก็บอกเขาไปเถอะ คนอ่านเขารู้กันหมดแล้ว 555
    #430
    0
  7. #415 ใครซักคน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 22:15
    คิบะงอนซะแล้ว
    #415
    0
  8. #392 ใครง่ะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 03:29
    นั่นไงคิบะงอนเลยยยยยย
    #392
    0
  9. #369 การคิด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 21:57
    คิบะงอนแล้วนะนารุ
    #369
    0
  10. #331 This my angel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 21:55
    เมื่อไหร่พระเอกมันจะรู้ใจตัวเองฟระ
    อารมณ์เสียเดี๋ยวเชียร์ชิกานารุซะเลย
    #331
    0
  11. #303 diamus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 22:20
    TOT โฮๆ คิบะผู้่น่าสงสาร หึงนารุจังจนความดันขึ้นแล้วมั้งน่ะ
    #303
    0
  12. #281 preechompoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 00:53
    อยากได้คู่ชิโนะนารุอ่า แง่มๆ ชิโนะนารุ นะ นะ
    #281
    0
  13. #251 สายลมแห่งรัตติกาล18 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 03:56
    คิบะน่่าสงสารอ่ะ
    #251
    0
  14. #243 annchan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 20:32
    น่าสงสารคิบะอ่ะ
    #243
    0
  15. #235 p.p. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 18:21


    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกว่า



    นารูโตะเย็นชานะต่ะ
    #235
    0
  16. #194 ferincalobaramos (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:28
    นารุโตะเย็นชาจังเลยนะ
    #194
    0
  17. #128 I_am_Hana (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:48
    นารูโตะไม่ค่อยจะสนใจคิบะเท่าไหร่เลยอ่ะ
    #128
    0
  18. #85 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 22:39
    อ่านตอนนี้ แล้วอยากให้กลับไปแต่งคู่ชิกานารุอีกรอบจัง

    แต่เรื่องนี้คิบะเป็นพระเอกซินะ เลยแอบเซ็งเล็ก ๆ

    แต่ก็อดสงสารคิบะไม่ได้แฮะ ยิ่งตอนที่นารุทำท่าเหมือนรังเกียจเนี่ย น่าเห็นใจคิบะมาก ๆ

    อ่านต่อไปโดยด่วน
    #85
    0
  19. #46 Chinanra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 13:25
    เห็นด้วยกับคห.23จริงๆเลย^^
    #46
    0
  20. #42 looky39 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มกราคม 2556 / 21:48
    สนุกมากค่ะ
    #42
    0
  21. #29 ✘H Y U K 'J A E✘ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 23:59
    คิบะงอน!!!!
    #29
    0
  22. #26 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 20:14
    ต๊ายยย คิบะน่าสงสารอ่าา อย่าเศร้าไปนะลูก อิโตะมันสับสนเฉยๆ เด๋วเเม่ยกจะรอวันที่ลูกๆรักกันนะจ้ะ 5555555
    #26
    0
  23. #23 เหมียวซ่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 15:40
    สงสารคิบะจังเลย โดนโตะทำเหมือนรังเกียจแบบนั้น ยิ่งตอนเดินซึมๆท้ายตอนนี่มัน... T^T



    ไรเตอร์ทำให้แอบจิ้นชิกานารุอีกแล้วนะคะ =,,=



    ไม่ๆๆ เรื่องนี้คิบะนารุน้าาาาา อย่าเอนเอียงๆ //เอาหัวโขกกำแพง



    #23
    0