[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 20 : คำสารภาพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 ก.พ. 56

Smile of : 20 

...สองวันมาแล้วที่ใครบางคนต้องห่างหายไปไกล แต่คนที่เฝ้ารอคอยก็ยังคงใช้ชีวิตไปตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน ในวันนี้ก็เช่นเดียวกันที่ใบหน้านวลสวยยังคงมีรอยยิ้มสดใสปรากฏอยู่เสมอ...

หวัดดี...ชิกามารุ...  เสียงใส ๆ เอ่ยทักทายอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

อืม...หวัดดี จะไปใหนเหรอ...

จะแวะไปหาครูอิรูกะซักหน่อยน่ะ...ไม่ได้ไปหานานแล้ว ว่าแต่ชิกามารุล่ะ จะไปใหนเหรอ...  นารูโตะเอ่ยตอบไปตามตรงก่อนที่ชิกามารุจะก้าวเข้ามาเดินเคียงข้าง

ท่านซึนาเดะเรียกไปพบไม่รู้ว่าจะใช้ให้ทำอะไรอีก…”  ชิกามารุเอ่ยบ่นมาแบบเซ็ง ๆ ซึ่งนารูโตะเองพอได้ยินคำพูดนั้นของอีกฝ่ายก็ต้องหัวเราะเบา ๆ ด้วยความขบขัน

ก็นายมันเป็นนินจาระดับหัวกะทินี่นา...การถูกเรียกใช้บ่อย ๆ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาน่าภูมิใจไม่ใช่เหรอ...

ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากจะเป็นหรอกนะไอ้นินจาระดับหัวกะทิเนี่ย...เพราะว่ามันน่าเบื่อ แล้วก็ยุ่งยากด้วย...

ยังไงก็น่าจะดีกว่านินจาที่ไมได้ทำภารกิจอย่างชั้นล่ะน่า...  เสียงหวาน ๆ เอ่ยปลอบใจอีกฝ่ายออกไปด้วยการยกตัวเองมาเป็นตัวอย่าง พอชิกามารุได้ฟังถ้อยคำเปรียบเทียบนั้นแล้วก็เลิกบ่นแล้วปิดปากเงียบลงในทันที นั่นก็เพราะเค้าคิดว่าการที่เค้ามาบ่นรำพึงรำพันเพราะว่ามีงานมากมายล้นมือ แต่อีกฝ่ายกลับว่างงานอย่างไม่น่าเชื่อมันอาจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกน้อยใจขึ้นมาก็ได้...

เอ่อ...นายรีบหรือเปล่าถ้าไม่รีบไปหาท่านซึนาเดะกับชั้นก่อนสิ แล้วค่อยไปหาครูอิรูกะพร้อมกัน...  ชิกามารุเอ่ยชวนอีกฝ่ายออกไปแล้วก็แทบจะกลั้นใจรอฟังคำตอบ

อืม...ไปหาป้ากับนายก่อนงั้นเหรอ...  นารูโตะพึมพำกับตัวเองพร้อมกับใช้ความคิด

ไม่อยากไปเจอท่านซึนาเดะใช่มั้ยล่ะ...ถึงได้คิดนานแบบนี้ เอาเถอะถ้านายไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรชั้นไม่บังคับหรอก...  ชิกามารุเอ่ยบอกออกมาเมื่อเดาท่าทีของอีกฝ่ายออก

ไปด้วยก็ได้...แต่ไม่เข้าไปเจอหน้าป้าได้หรือเปล่า...

เอาแบบนั้นก็ได้...  ชิกามารุตอบตกลงแล้วทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของโฮคาเงะด้วยกันทันที หลังจากที่ชิกามารุเข้าไปพบ
ซึนาเดะในห้องทำงานนารูโตะก็ได้แต่ยืนหลบอยู่ด้านนอกเพราะไม่อยากเข้าไปฟังเสียงบ่นของอีกฝ่าย...

ไปกันเถอะนารูโตะ...  ชิกามารุที่เดินออกมาจากห้องแล้วร้องเรียกอีกฝ่าย

เสร็จธุระแล้วเหรอ...  นารูโตะร้องถามเพราะเห็นว่าชิกามารุเพิ่งจะเข้าไปได้ไม่นานเอง

อืม...

แล้วป้าให้ทำอะไรล่ะคราวนี้...

ดูแลคนของซึนะ...  ชิกามารุเอ่ยตอบพร้อมกับชำเลืองมองคนข้าง ๆ

ซึนะ...หมายถึงพวกของกาอาระอย่างงั้นเหรอ...

ก็ประมาณนั้นแหละ...เฮ้อ...ช่างมันเหอะไปหาครูอิรูกะกันดีกว่า...  ชิกามารุตัดบทไม่อยากพูดถึงเพราะคำสั่งที่ได้รับมามันทำให้เค้าแสนเซ็งจนบอกไม่ถูก แล้วทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังบ้านของอิรูกะทันที

อ้าว...นารูโตะ...  อิรูกะร้องทักเสียงใสเมื่อเห็นศิษย์รักมาเยือนถึงถิ่น

หวัดดีฮ่ะ...ครูอิรูกะ...  นารูโตะเองก็ร้องทักทายกลับไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

ไปไงมาไงล่ะเนี่ย...

ก็คิดถึงเลยแวะมาหานะสิฮ่ะ...  จากนั้นบทสนทนาของสองครูศิษย์ที่รักใคร่ราวกับคนในครอบครัวก็ดำเนินไปเรื่อย ๆ โดยที่ทั้งสองคนคงลืมไปแล้วว่ามีใครอีกคนมากับนารูโตะด้วย แต่ว่าชิกามารุก็ไม่ได้ใส่ใจเค้าเดินตามอีกสองคนเข้าไปในบ้านเงียบ ๆ เพราะตอนนี้ใน
หัวมันกำลังคิดถึงเรื่องราวบางอย่างอยู่...

ชิกามารุ...ชิกามารุ...  เสียงหวานใสร้องเรียกมาด้วยความแปลกใจที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่นั่งนิ่ง

หือ...มีอะไรเหรอ...  ชิกามารุที่เพิ่งได้สติก็ร้องถามกลับไป

นายนั่นแหละเป็นอะไร...นั่งหน้าเครียดเชียว หรือว่ากำลังคิดหนักเรื่องที่ป้าใช้ให้ทำน่ะ...  คำพูดของนารูโตะพุ่งตรงเข้าไปแทงใจดำของอีกฝ่ายได้อย่างพอดิบพอดี

อืม...  ชิกามารุเลยรับออกไปตรง ๆ เพราะตอนนี้เค้ากำลังกังวลกับการมาของคนจากซึนะ

มีปัญหางั้นเหรอ...  คราวนี้เป็นอิรูกะที่เอ่ยถามเพราะตัวเค้าเองก็พอทราบมาบ้างว่าจะมีคนของซึนะมาที่หมู่บ้านภายในวันสองวันนี้

เปล่าหรอกครับไม่ได้มีปัญหาอะไร...ผมกำลังคิดอะไรอยู่เท่านั้นเอง...  ชิกามารุไม่กล้าบอกไปว่าเค้ากำลังหวั่นใจว่าคนที่จะมาอาจเป็นคาเสะคาเงะหนุ่มแห่งซึนะงาคุเระก็เป็นได้ ซึ่งถ้ามันเป็นอย่างที่เค้ากลัวรับรองได้ว่ามันต้องเกิดปัญหาขึ้นอย่างแน่นอน แล้วชิกามารุก็เหลือบมองไปยังร่างบอบบางที่นั่งคุยอยู่กับอิรูกะด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างออกรสออกชาติ แล้วชิกามารุก็ต้องแอบถอนหายใจออกมาอย่างปลงสังเวช

อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด...แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าเกิดมันเลยจะดีกว่า...  ชิกามารุบ่นให้ตัวเองได้ยินเพียงลำพัง

...นารูโตะอยู่พูดคุยกับอิรูกะอยู่นาน แต่พออิรูกะชวนกินข้าวด้วยนารูโตะกลับปฏิเสธเพราะว่าเกรงใจอีกฝ่ายจึงขอตัวกลับมาพร้อมกับ
ชิกามารุ...

แล้ววันหลังแวะมาอีกนะ...  อิรูกะร้องบอกด้วยความห่วงใย

ฮ่ะ...งั้นผมไปก่อนนะ...

...พอออกมาจากบ้านของอิรูกะแล้วนารูโตะก็สังเกตุเห็นว่าร่างสูงที่เดินอยู่ข้าง ๆ นิ่งเงียบจนดูน่าสงสัยอีกทั้งสีหน้าก็ยังดูกังวลจนเค้าคิดว่าอีกฝ่ายต้องกำลังปิดบังอะไรไว้อย่างแน่นอนจึงได้เอ่ยถามออกไป...

มีอะไรปิดบังไว้ใช่มั้ย...บอกให้คนอื่นรู้ไม่ได้เหรอ เห็นนายทำหน้าแบบนี้แล้วไม่สบายใจเลย...

อยากรู้จริง ๆ เหรอ...นารูโตะ...  จู่ ๆ ชิกามารุก็ถามขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดบวกกับแววตาจริงจัง

อืมอยากรู้ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้แต่อย่างน้อยนายก็ได้ระบายออกมาไม่ต้องเก็บไว้คนเดียวไง...  เสียงใส ๆ เอ่ยตอบออกไปอย่างที่ใจคิด และจากประโยคนั้นมันทำให้ชิกามารุต้องหยุดเดินแล้วหันกลับมาจ้องมองใบหน้านวลด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยน ทำให้นารูโตะต้องพลอยหยุดเดินไปด้วยอีกคน...

ถ้าชั้นบอกไปแล้ว...นายจะสัญญาได้มั้ยว่าจะไม่เปลี่ยนไป...  แม้คำถามของอีกฝ่ายจะทำให้นารูโตะงุนงงอยู่ไม่น้อยแต่ก็ยอมพยักหน้ารับไปดี ๆ ชิกามารุจึงถือโอกาสคว้ามือเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายมากุมไว้แล้วออกแรงจูงเบา ๆ ให้อีกฝ่ายตามมา เค้าต้องการหลบสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นจึงพานารูโตะมาหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของหมู่บ้านซึ่งจากมุมนี้มันสามารถมองเห็นพื้นที่ทั้งหมดของหมู่บ้านได้เลย...

เป็นความลับเหรอ...ถึงต้องหลบมาถึงที่นี่น่ะ...  นารูโตะร้องถามด้วยความตื่นเต้นเพราะเข้าใจว่าสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะบอกมันเป็นความลับจริง ๆ

สำหรับชั้นมันเป็นความลับที่ไม่มีวันจะบอกให้คนอื่นรู้...นอกจากนาย...  ถ้อยคำที่อ่อนโยนและแฝงไว้ด้วยความอ่อนหวานที่นารูโตะสัมผัสได้ในขณะนี้นั้นมันก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่างในใจ

ชิกามารุ...

นายแค่รับฟังเท่านั้น...ไม่ต้องตอบหรือถามอะไร เข้าใจนะ...  ชิกามารุเอ่ยออกมาเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือเล็ก ๆ ที่เกาะกุมไว้ให้เป็นอิสระแล้วเปลี่ยนมายึดไหล่บาง ๆ ทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้แทน  แม้จะอยากเอ่ยถามอะไรอีกหลายอย่างแต่เมื่ออีกฝ่ายพูดขนาดนี้แล้ว
นารูโตะจึงได้แต่พยักหน้ารับ

ก็ได้...  เมื่ออีกฝ่ายยอมตามที่ขอชิกามารุก็ยิ้มน้อย ๆ อย่างพอใจ

อีกสองสามวันจะมีคนจากซึนะมาที่หมู่บ้านเราเพื่อติดต่อเรื่องสำคัญบางอย่าง ชั้นบอกนายแล้วใช่มั้ย...  นารูโตะพยักหน้ารับน้อย ๆ

ชั้นกลัวว่าคนที่มาจะเป็นเจ้าคาเสะคาเงะคนนั้น...  นารูโตะทำท่าทางเหมือนกับจะร้องถามอะไรออกไปแต่ก็นึกได้ว่าอีกฝ่ายบอกให้ฟังเฉย ๆ จึงปิดปากเงียบตามเดิม

ชั้นไม่อยากให้กาอาระมาที่นี่...แต่เจ้านั่นเองก็คงพยายามทุกวิถีทางที่จะมาที่นี่เหมือนกัน...  คำพูดของชิกามารุทำให้นารูโตะยิ่งงุนงงหนักกว่าเดิม

นายคงสงสัยว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น...เหตุผลก็คือกาอาระต้องการมาที่นี่ก็เพราะนาย และชั้นไม่อยากให้กาอาระมาที่นี่ก็เพราะนายอีกเหมือนกัน...  แล้วใบหน้านวล ๆ ก็ต้องขมวดมุ่นด้วยความสงสัยและประหลาดใจในคำบอกเล่านั้น

รู้หรือเปล่าว่ากาอาระคิดยังไงกับนาย...  นารูโตะส่ายหน้าน้อย ๆ เป็นการปฏิเสธ

แล้วชิโนะล่ะ...  คราวนี้นารูโตะพยักหน้ารับเพราะท่าทีและการกระทำของชิโนะมันแสดงออกมาชัดเจนว่าคิดและรู้สึกอย่างไรกับตัวเค้า แต่ตัวเค้าเองไม่อาจตอบรับความรู้สึกทั้งหมดนั้นได้

แล้วรู้หรือเปล่าว่าตัวชั้นคิดยังไงกับนาย...  ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจด้วยไม่คิดมาก่อนว่าจะถูกถามอะไรตรงไปตรงมาแบบนี้ แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ภาพเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาของเค้ากับอีกฝ่ายก็ฉายชัดอยู่ในมโนสำนึกและมันก็เป็นเช่นเดียวกับชิโนะคือทุกการกระทำมันบ่งบอกความรู้สึกได้ชัดเจน  นารูโตะมองสบตาอีกฝ่ายนิ่งนานก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้ารับไปช้า ๆ ชิกามารุยิ้มรับด้วยแววตาอ่อนโยนและเพราะรอยยิ้มนั้นมันทำให้นารูโตะรู้สึกผิดอย่างไรบอกไม่ถูก

ในเมื่อนายรู้แล้ว...สิ่งที่ชั้นจะบอกต่อไปนี้ก็คงไม่ยากเกินกว่าที่นายจะเข้าใจ ทั้งชั้นแล้วก็ชิโนะต่างก็รู้สึกกับนายเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปไกลแล้ว และแน่นอนว่ายังมีเจ้าลูกหมาคิบะอีกคนแต่เหมือนชะตาเล่นตลกยังไงไม่รู้สิที่ทำให้คาเสะคาเงะหนุ่มรูปงามแห่งซึนะงาคุเระ
ก็เกิดมาต้องตาต้องใจนายด้วยอีกคน...ทุกอย่างมันเลยดูยุ่งเหยิงวุ่นวายจนน่าเวียนหัว...อ้อ เกือบลืมยังมีคุณชายฮิวงะด้วยอีกคนนี่นา หมอนั่นไม่อยู่ซะนานเลยลืมไปซะสนิทเลยว่าเป็นคู่แข่งด้วยอีกคน...
  คำสารภาพของชิกามารุมันทำนารูโตะแทบลืมหายใจไปกับความจริงที่ได้รับรู้ เค้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผู้คนรอบกายจะมีความรู้สึกนึกคิดกับตัวเองเช่นนี้

ชิกามารุ...ชั้น...

ไม่ต้องพูดอะไรหรอก...ชั้นรู้ดีว่าใจของนายไม่ได้อยู่ที่ตัวนายอีกแล้วและที่ตรงนี้มันก็มีเจ้าของเข้ามาจับจองไว้แล้วเรียบร้อย...  ชิกามารุกล่าวพร้อมกับวางมือไปบนอกเล็ก ๆ ที่ตรงกับตำแหน่งของหัวใจอีกฝ่ายเพียงแผ่วเบา นารูโตะพูดอะไรไม่ออกได้แต่ก้มหน้านิ่ง เพราะสิ่งที่ชิกามารุพูดมานั้นมันเป็นความจริงที่ว่าเค้ารักใครไม่ได้อีกแล้วนอกจาก...

ขอโทษนะ...ชั้น...  เสียงใส ๆ เอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิดในใจ

บอกแล้วไงว่าไม่ต้องพูด ให้ฟังเฉย ๆ...แล้วชั้นก็ไม่เคยคิดจะให้นายมาตอบรับหรือตกลงอะไรทั้งนั้นแหละ เพราะถ้านายต้องทำในสิ่งที่ฝืนใจตัวเองนายก็จะไม่มีความสุข...ทั้งชั้นทั้งชิโนะหรือแม้แต่เนจิเองต่างก็หวังจะเห็นรอยยิ้มที่สดใสและมีความสุขของนายแบบนี้ไปตลอด ไม่อยากเห็นน้ำตาที่มีแต่ความโศกเศร้า...แต่คนนอกอย่างกาอาระถ้ารู้ว่าไม่อาจเป็นเจ้าของใจดวงนี้ได้แล้ว เรื่องราวคงไม่จบลงง่าย ๆ แน่ แล้วปัญหาก็จะตามมา...

ทำไมถึงมองกาอาระเป็นคนแบบนั้นล่ะ...  นารูโตะเอ่ยปากถามออกมาด้วยไม่อาจปล่อยให้คนอื่นมาตีความหรือเข้าใจไปผิด ๆ ในตัวของคนบางคนได้

ก็แค่คาดเดาเท่านั้น อาจเป็นเพราะชั้นยังไม่รู้จักเจ้านั่นดีละมั๊ง...  ชิกามารุเอ่ยตอบไปอย่างที่ใจคิด เพราะทุกอย่างที่เค้าบอกกับ
นารูโตะไปนั้นมันเป็นเพียงการคาดเดาทั้งสิ้น แต่ที่มั่นใจได้อย่างแน่นอนโดยไม่ต้องคาดเดาก็คือความรู้สึกที่กาอาระมีต่อร่างบอบ
บางนี้นั่นเอง...

กาอาระไม่ได้เป็นคนแบบนั้นซักหน่อย...ถึงภายนอกจะดูเย็นชา แต่ความจริงแล้วเป็นคนมีเหตุผลไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เป็นถึงคาเสะคาเงะหรอก ที่สำคัญเค้าไม่มีวันสร้างปัญหาหรือก่อความวุ่นวายให้คนอื่นด้วยเรื่องเพียงเท่านี้หรอกนะ...  นารูโตะร่ายยาวด้วยรับรู้ถึงจิตใจที่ดีงามของกาอาระดีเนื่องจาก มิตรภาพที่เริ่มต้นขึ้นมาจากความบาดหมางแล้วค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นผูกพันนี้มันทำให้เค้าเข้าใจจิตใจของอีกฝ่ายมากกว่าใครทั้งหมด

ดูนายจะเข้าใจหมอนั่นดีจังเลยนะ...แล้วทำไมถึงไม่รู้ว่าเจ้านั่นคิดยังไงกับตัวเอง...  ชิกามารุร้องแซวกลับมาด้วยแววตาสงสัยใครรู้

ก็จะไปรู้ได้ยังไง...เจอกันแค่ไม่กี่ครั้งพูดกันแต่ละทีก็นับคำได้เลย  ที่เหลือเจ้านั่นก็เอาแต่จ้องมองเฉย ๆ โดยไม่พูดอะไรแล้วใครจะไปรู้ ถึงจะรู้สึกว่าสายตาของเจ้านั่นมันทำให้รู้สึกแปลก ๆ ก็เถอะ...

เอาเถอะ...ถ้านายยืนยันว่ากาอาระจะสามารถเข้าใจได้ว่าอะไรเป็นะอะไรล่ะก็ ชั้นก็วางใจเพราะไม่อยากให้เกิดศึกชิงตัวนายระหว่างที่เจ้าของตัวจริงยังไม่กลับมา...  พอได้ยินได้ฟังแบบนั้นแล้วใบหน้านวล ๆ ก็ต้องเปลี่ยนสีไปในฉับพลัน เพราะเพียงแค่นึกถึงใครบางคนจิตใจก็สั่นรัวขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุจนต้องรีบก้มหน้างุด  ชิกามารุเองพอได้เห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้วก็ได้แต่บอกตัวเองให้ตัดใจเสียโดยไว้  ไม่อย่างนั้นเค้าก็คงต้องเฝ้ารอแบบนี้เรื่อยไปอย่างไม่มีความหวัง เพราะดูท่าแล้วร่างบอบบางนี้จะผูกพันกับคนที่ห่างไกลมากมายเหลือเกิน...

กลับบ้านกันดีกว่าเนอะ...เดี๋ยวชั้นเดินไปส่ง...  ชิกามารุเอ่ยชวนก่อนจะปล่อยมือของตนออกมาจากไหล่บอบบางของอีกฝ่าย ซึ่งนารูโตะก็พยักหน้ารับทันทีเพราะถ้าต้องอยู่กับชิกามารุด้วยสภาพจิตใจแบบนี้แล้วมันคงไม่ดีแน่ ๆ เลย แล้วในจังหวะที่นารูโตะกำลังหมุนกายเพื่อจะเดินกลับเสียงที่ร้องเรียกไว้ก็ทำให้ร่างบางต้องหยุดชะงัก

เดี๋ยวก่อน...นารูโตะ...

อะไรอีกเหรอ...  นารูโตะหันกลับมาแล้วร้องถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ

ใหน ๆ ชั้นก็คงหมดหวังในตัวนายแล้ว  เลยอยากจะขออะไรกับนายซักอย่างได้หรือเปล่า...

ถ้ามันไม่มากมายจนเกินไปก็คงได้นั่นแหละ...แล้วนายจะขออะไรล่ะ...  เสียงหวาน  ๆ เอ่ยบอกไปด้วยความระแวดระวังถ้าเป็นเมื่อก่อนเค้าคงไม่คิดมากแล้วรับปากอีกฝ่ายไปในทันที แต่ตอนนี้ทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว

ขอจูบนายซักครั้งได้มั้ย...  คำขอที่ทำเอาคนถูกขอถึงกับตะลึงงัน นิ่งอึ้งพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว ชิกามารุที่เห็นแล้วก็ต้องหัวเราะออกมาเสียงดัง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางตรงหน้าแล้วโน้มใบหน้าลงไปจูบที่หน้าผากนวลเนียนเพียงแผ่วเบาแต่นุ่มนวลยิ่งนัก พอนารูโตะตั้งสติได้ก็รู้ว่าตัวเองคิดมากไปจึงยอมยืนนิ่ง ๆ รับสัมผัสที่อบอุ่นจากอีกฝ่ายไว้ด้วยความเต็มใจ  แม้ว่าเค้าจะไม่สามารถมอบจิตใจที่มีความรักลึกซึ้งให้กับร่างสูงนี้ได้แต่ความเป็นเพื่อนและมิตรภาพที่อีกฝ่ายหยิบยื่นมาเค้ายินดีจะรับและรักษามันไว้ชั่วชีวิต...

ขอโทษนะนารูโตะ...ที่ทำให้ลำบากใจ...  ชิกามารุขยับห่างออกมาเล็กน้อยแล้วเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

คนที่ควรพูดคำนั้นน่าจะเป็นชั้นมากกว่า...  นารูโตะเองก็ตอบออกไปตามความรู้สึกของตนเช่นกัน

นายไม่จำเป็นต้องขอโทษ...เพราะการเลือกที่จะอยู่กับคนที่ตนรักมันก็เป็นเรื่องที่ดีเสมอ  เหมือนชั้นที่เลือกจะอยู่ข้าง ๆ นายแบบนี้ต่อไปโดยไม่หวังว่านายจะรับรู้หรือยอมรับมัน เพียงเท่านี้ก็พอใจแล้วล่ะ...

ชิกามารุ...นายเป็นคนดี ชั้นเชื่อว่าซักวันคนที่รักนายอย่างจริงใจ...จะมาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้านายและมอบความรักให้อย่างไม่มีข้อแม้และชั้นก็หวังว่านายจะยอมรับความรู้สึกนั้นไว้เพื่อตัวนายเอง...

ชั้นไม่อยากให้มีวันนั้น...และคิดว่าคงจะไม่มีอย่างแน่นอน วันที่ชั้นจะยกหัวใจให้ใครคนอื่นนอกจากนาย แต่ว่าถ้านายเบื่อเจ้าลูกหมานั่นเมื่อไหร่ก็มาหาชั้นได้ทุกเมื่อนะ...

ชิกามารุ...  นารูโตะไม่อาจกล่าวอันใดได้อีกเพราะดวงตาสงบนิ่งที่มองตรงมายังตัวเค้าในเวลานี้มันทำให้คำพูดที่เค้าคิดจะเอ่ยออกมาต้องเลือนหายไปในความเงียบงัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #596 anasia (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 02:30
    ชิก้า ขออะไรโดนใจแม่ยกสุดๆ



    นัตจังเสน่ห์เหลือล้นจริงๆ...เนจิ..กาก้า..ชิก้า...ชิโนะ...ยกโขยงกันมาเชียว แต่ละคนผ่านเรื่องของไรท์มาแล้วทั้งนั้น มีแต่ชิโนะนี่แหละที่แหวกแนวคนอื่นเค้ามา โถ พ่อพระรองแสนดี มามะ เดี๋ยวจะปลอบใจให้น้า



    กาก้าจะมาแล้วววว(รึเปล่า?) //ชูป้ายไฟ//กาก้าของเซีย>///////////<อร๊ายยยยย ชอบกาก้าอ้ะ!
    #596
    0
  2. #554 sara (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 00:46
    โตะ เสน้้่ห์แรงมากก มีแต่คนมาชอบ กี่คนเนี่ย คิบะ ชิก้า ชิโนะ เนจิ กาอารัะ ขาดซาอิ กับเกะนะ มีฮินาตะด้วย ฮ่าๆ แต่งเรื่องยาวได้เลยนะเนี่ย เป็นศึกชิง นารุโตะ คงจะถึงร้อยตอนได้ ถ้าเอากาอาระเรืรองก่อน กับชิก้ามา คิบะไม่ได้คู่โตะ หร๊อกกก โดนแย่งไปก้่อนชัวร์ โดยเฉพาะกาอาระ หาข้ออ้างให้โตะไปได้ ใช้อำนาจคาเงัะ *-*
    #554
    0
  3. #505 Imixtateii Cnz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:10
    เขินนนนนนนนนนนนนนน อินมาก กรีสสส ><
    #505
    0
  4. #470 l3oss_it (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 23:19
    ชิกก้าเหมือนนายจะลืมใครไปอีกคนนะ ซาสึเกะคุงไง ลืมคนเท่ได้ไงเนี่ยะ
    อ่ะ!ว่าแต่ในตอนนี้ซาอิคุงมายังหวา....  ถ้ามีซาอิคุงเป็นคู่แข่งด้วยท่าทางศึกจับจองใจนารุโตะคงจะวุ่นวายน่าดู
    #470
    0
  5. #440 PrinceOfBlueRose (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 13:40
    โตะสเน่ห์แรงไปละนะ ทำไมคนแอบชอบถึงมากมายขนาดนี้~ (อิจฉาว่างั้นเหอะ)
    #440
    0
  6. #382 การคิด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 23:37
    น่าส่งสารจะชิกา
    #382
    0
  7. #361 SoraMakasami (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 05:20
    ฮือออ แง๊~!!! TTT{}TTT สงสารชิกามารุอ่าาาา //วิ่งไปอ่านฟิค shikanaru ของไรท์อีกเรื่อง 
    ป.ล แหม...นารุจัง...เสนห์แรงจังน้าาา (- -+)//แผ่ออร่าความอิจฉา #โดนฝังกลบดิน
    #361
    0
  8. #346 This my angel (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 23:15
    แหม เปิดฮาเร็มเลยหนูโตะ คนรักคนหลงเยอะอย่างนั้น
    #346
    0
  9. #318 diamus (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 10:40
    ชิกามารุ นายมัน.....
    นารุจังถ้าเกิดเจ้าลูกหมามันหื่นใส่ก็วิ่งมาหลบที่ชิกามารุนะ 555
    #318
    0
  10. #273 p.p. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 10:33


    ชิกามารุ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    นายช่างพระเอกจริงๆ(พระเอกเรื่องนี้มันคิบะไม่ใช่เหรอ//พี่)



    น้ำใจงามแท้
    #273
    0
  11. #229 namsai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 12:07
    ชิกามารุ ดีเลิศมาก
    #229
    0
  12. #209 ferincalobaramos (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:37
    อยากเจอคนแบบชิก้ามั่งอ่ะ
    #209
    0
  13. #188 Takgy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:30
    ชิก้า นายโครตพระเอกอ่ะ
    #188
    0
  14. #181 y-tauli (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:10
    ( >////<)
    #181
    0
  15. #173 looky39 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:34
    สนุกมากค่ะ



    นารูโตะนี่เสน่ห์แรงจริงๆ



    เราชอบนะ
    #173
    0
  16. #159 namecotton (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:48
    ชิกานารุ น่ารักเว่อร์ 555
    #159
    0
  17. #155 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:24
    กรี๊ด นารุเสน่ห์แรงจริงๆ

    คนชอบเยอะมาก ได้ยินแล้วอยากให้แต่งallนารุจังแฮะ

    แต่รู้สึกเศร้าที่เห็นชื่อเนจิ เพราะเนจิ ฮือ ทำไมคนแต่งนารูโตะต้องให้เนจิของเรา(?)ตายด้วยอ่า

    เนจิ TTOTTฮือๆๆ(คร่ำครวญไม่เลิกตั้งแต่อ่านารูโตะแล้วเห็นเนจิตาย)

    รอลุ้นตอนหน้า กาอาระจะมาแล้วกรี๊ด(เปลี่ยนอารมณ์ไวไปไหม=_=)

    ปล. ชิกานายลืม ซาสึเกะ ซาอิ อิทาจิ โอโรจิ คุรามะ และอีกฯลฯที่แอบชอบนารุอยู่นะ(ในความคิดเราเอง555)

    ปล.2 ไม่ต้องสนกับความคิดเรานะไรเตอร์ เรามันชอบเพ้อๆแบบนี้แหละคะ 555
    #155
    0
  18. #139 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:30
    ต๊ายยยย ชิก้าาาาา ขออะไรเเบบนั้น อ๊าา ชอบจัง 555+

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด กาก้าของโรส?จะมาาาา กรี๊ดดดด

    โตะนี่เสน่ห์เเรงเหลือหลายย อร๊ายยย คุนชายฮิวงะ กรี๊ดดด แม้จะไม่มีบทมาเเค่ชื่อก็ กรี๊ดดด 55+ 


    #139
    0